['S] แสดงความเป็นเจ้าของ

ตอนที่ 31 : ● ประโยคที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 765 ครั้ง
    10 มิ.ย. 58



ประโยคที่ 29'S




   
   

*image P'porsche*


   ::Porsche’S::

   ขับรถพ้นมหาลัยมาได้ไม่ไกล แบบที่ผมก็เงียบมาตลอดทาง ขมวดคิ้ว และกัดฟันอย่างข่มอารมณ์
   หางตาเห็นคนข้าง ๆ จ้องมาอยู่

   “ตกลงน้องเดทกับเป็นไทเหรอ” สุดท้ายผมก็เอ่ยปากถามจนได้
   “เปล่า เป็นไทเคยเป็นเซ็กส์เฟรน”

   เอี๊ยด!

   ผมเบรกรถแรง ๆ เอื้อมมือข้างนึงรองที่หน้าผากเพื่อนเพื่อยั้งแรงไม่ให้อีกฝ่ายหน้าทิ่ม ก่อนจะหักเข้าข้างทางอย่างรวดเร็ว
   ผมหายใจแรงเล็กน้อยอย่างโมโห และคิดว่าคนข้าง ๆ ก็คงสังเกตเห็น


   “พี่พอร์ช…โกรธอะไรเพื่อนรึเปล่า”

   ผมส่ายหน้า แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปมองหน้าน้อง…
   ไม่ได้เจอกันมาเป็นปีอีกฝ่ายก็เหมือนเดิมทุกอย่าง รวมไปถึงความรู้สึกของผมที่มีต่อเพื่อนด้วย
   ไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดยังไงหรอกนะถึงได้ไปเป็นเซ็กส์เฟรนกับเป็นไท แต่ที่ผมคิดตอนนี้น่ะมีแต่ความไม่พอใจ

   “เพื่อนทำอะไรที่พี่จะโกรธรึเปล่าล่ะ”

   เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้น แล้วจ้องหน้าผม เพื่อนมักทำตาแบบนี้เสมอเวลาคิดอะไรสักอย่าง
   แล้วผมก็แพ้ทางสีหน้าแววตาท่าทางทั้งหมดของเพื่อนอย่างราบคาบ
   ผมขยับตัวเข้าใกล้แล้วสอดมือไปจับเอวน้องไว้

   “ไม่ ต้องเหนื่อยคิดหรอก พี่จะบอกให้เลยนะ” ผมว่า และน้องก็พยักหน้ารับ “เพื่อนรู้ไหม เซ็กส์น่ะมันมีไว้สำหรับคนที่เรารัก พี่ไม่อยากให้เพื่อนมีมันเพราะแค่ต้องการ”
   “…” อีกฝ่ายมองหน้าผม กระพริบตาปริบ ๆ อย่างน่ารัก น่ารักจนต้องขยับใบหน้าเข้าใกล้

   จุ้บ

   แล้วกดริมฝีปากเข้าเบา ๆ ที่ขมับ ก่อนผละออกมาจ้องตา

   “พี่พอร์ชยังเหมือนเดิมเลยนะ” เพื่อนเอ่ยปาก แล้วยกมือขึ้นวางที่ข้างแก้มผม “ผอมลงนิดหนึ่ง”

   ผมยิ้ม เอียงใบหน้ารับสัมผัสของคนตรงหน้า ยกมือขึ้นวางซ้อนมือของเพื่อนที่ยังเกาะกุมแก้มผมอยู่

   “เพื่อนก็เหมือนเดิม แต่พอพี่กลับมาก็ทำเรื่องปวดหัวหนักกว่าเก่าให้แล้ว” ผมว่า ยกมือขึ้นบีบจมูกเพื่อน
   อีกฝ่ายหลับตาปี๋แล้วสะบัดหน้าหลบมือ “เพื่อนไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย…”
   “ไปเป็นเซ็กส์เฟรนกับผู้ชายคนอื่นนี่เรียกไม่ทำอะไรเหรอ” ผมว่าเสียงแข็ง แต่เพื่อนก็ไม่ได้ท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด

   น้องยังจ้องตาผมตาแป๋ว ยู่ริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยจนผมต้องยกมือขึ้นจับปากแล้วดึงเบา ๆ 

   “พี่ไม่ชอบ”
   “อื้ออ” น้องครางประท้วงในคอ แล้วถอยหน้าหนี
   “ยังจะทำอีกไหม จะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกไหม?” ผมเอ่ยปากอีกครั้ง แล้วจ้องหน้าคนที่ยกมือปิดปากตัวเองอยู่นิ่ง ๆ
   “พี่พอร์ชไม่ชอบเพราะอะไร?”
   “พี่หวง พี่ไม่อยากให้ใครมาแตะเพื่อนของพี่ เข้าใจนะ?”

   สิ้นคำอีกฝ่ายก็ขยับยิ้ม ยิ้มที่ทำลายหัวใจผมมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
   ผมรู้ดีว่าเพื่อนน่ะไม่ใช่คนที่จะเขินอายอะไรพวกนี้หรอก แล้วผมก็ไม่ใช่พวกเจ๊าะแจ๊ะปากหวานด้วย
   จะให้ทำเสียงอ่อนแล้วเข้าไปงุ้งงิ้งมันก็ไม่ใช่นิสัย


   ลงจากรถมาเพื่อนก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าบ้านผมไปทันที คงจะเข้าไปหาโมเดลรถที่ขนมาฝากเป็นถุงตั้งแต่กลับมานั่นแหละ
   ใช้เวลาต่อเยอะจนชักหึงแล้วนะ

   เดินตามเข้ามาก็เจอเจ้าตัวแสบนั่งเปิดทีวีดูการ์ตูน ในมือมีพู่กันพร้อมสรรพ
   ผมพ่นลมหายใจออกอย่างเอ็นดู เดินไปวางกระเป๋าที่โซฟาแล้วเข้าไปหยิบขนมกับนมมาวางให้น้องบนโต๊ะข้างตัว
   แล้วทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาด้านหลังเพื่อน

   “เพื่อน” ผมเอ่ยปากเรียก
   “ครับ?” เจ้าตัวขานรับแต่ไม่ยอมหันมามองหน้า
   “เพื่อน มานี่มา” ผมย้ำคำเรียกอีกครั้ง และคราวนี้เพื่อนก็หันมามอง

   ผมเลยตบมือลงที่ตักตัวเอง ให้น้องลุกขึ้นมานั่งแปะลงตรงตำแหน่งที่ว่า

   “คิดถึง” ผมเอ่ยปากแล้วกดจมูกลงที่แก้มนุ่มตรงหน้า
   “อือ เพื่อนก็คิดถึงพี่พอร์ช”

   หืมม…พูดแบบนี้ก็แย่สิ

   “ไหน คิดถึงแค่ไหนหอมลึก ๆ แค่นั้นหน่อย” ผมเอ่ยปาก แล้วยิ้มบาง

   ให้อีกฝ่ายกระพริบตาจ้องหน้าผม ก่อนจะขยับเอียงหน้าเข้าฝังจมูกที่แก้มแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ 
   ลึก และนานจนผมยิ้มกว้างไม่หยุด นานจนเหมือนน้องจะหมดลมถึงได้ผละตัวออก

   “รู้แล้วว่ามาก” ผมว่า “พี่ก็มากเหมือนกัน” ก่อนจะสูดลมหายใจตรงแก้มเขาคืนเบา ๆ
   “…พี่พอร์ชคิดถึงเพื่อนนิดเดียวเหรอ?”
   “แหน่ะ...” ผมยิ้มให้กับประโยคน่ารักของน้อง “เอ้าา” ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ นาน ๆ ตรงแก้มเขาอีกที “ทีนี้มากรึยัง”
   “อื้อ”

   ผมรวบเอวน้องกอดไว้แบบนี้ ปล่อยให้นั่งลงที่ช่องว่างตรงหว่างขา แล้วเพื่อนก็หันไปสนใจการ์ตูน
   แต่ที่ผมสังเกตมาหลายวันแล้วรู้สึกตะหงิดก็คืออาการที่เพื่อนถือมือถือไว้เกือบตลอด
   ไม่ก็จะใส่กระเป๋าเสื้อ กระเป๋ากางเกงไว้แม้จะอยู่บ้าน ปกติน้องไม่ใช่คนติดมือถืออย่างนี้

   “เพื่อน…”
   “ครับ”
   ผมแบมือออก “พี่ขอมือถือเพื่อนหน่อยสิ”

   น้องมองหน้าผม แต่ไม่นานก็ยื่นมือถือในมือมาให้ ผมรับมาถือไว้ แล้วเพื่อนก็หันไปมองทีวีต่อ
   กดปลดล็อคเข้ามือถือปุ๊ปก็ชะงัก…เมื่อเจอหน้าจอที่มันยังค้างอยู่

   23:46 PenTi : พรุ่งนี้เจอกันตอนเที่ยง
   21:46 PeoN : อื้อ
   21:46 PeoN : *สติ๊กเกอร์กระต่ายนอนหลับ*

   เพื่อนเปิดหน้าไลน์เป็นไทค้างไว้? ทำไม?

   ผมมองหน้าจอมือถือเพื่อนค้างอยู่แบบนั้น
   ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูข้อความด้านบนเก่า ๆ มีหลายข้อความที่ทำให้ผมขมวดคิ้วแน่น

   21:11 PenTi : มาเจอไม่ได้เหรอ...
   23:20 PeoN : อื้อ ไม่ว่าง
   23:21 PenTi : แค่เจอเฉย ๆ ไม่นานก็ไม่ได้เหรอ?

   ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มกำมือถือแน่นกว่าเดิมยามไล่อ่านข้อความด้านบนมากขึ้นเรื่อย ๆ

   01:54 Penti : อยากกอด...มาค้างนะ?

   ผมน่าจะต่อยมันไปสักที!!


   “พี่พอร์ช เป็นอะไร?”

   เพื่อนเอี้ยวตัวมามองผมเมื่อเห็นว่าผมฮึดฮัดอยู่ด้านหลัง ทั้งยังหายใจฮึดฮัดขึ้นเหมือนอารมณ์เสีย

   “เพื่อน”
   “ครับ?” น้องเลิกคิ้วแล้วทำหน้าสงสัยเมื่อผมเอ่ยเรียกชื่อเสียงเข้ม
   “กับเป็นไทนี่น้องคิดยังไง”
   “…”

   คนตรงหว่างขาผมเงียบ น้องเงียบแต่ยังจ้องตาผมอยู่ไม่ได้หลบ

   “น้องคิดยังไงกับมัน” ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังทำเสียงไม่พอใจอยู่
   “พี่พอร์ช เพื่อนไม่ชอบให้พูดเสียงแข็งใส่”
   ผมพ่นลมหายใจออกเล็กน้อยเมื่อน้องว่าอย่างนั้น ก่อนจะขยับยิ้มบาง “โอเค ตอบพี่ได้รึยัง?”
   “คิดยังไงคืออะไร?”
   “แล้วน้องคิดยังไงล่ะ น้องชอบมันรึเปล่า?”

   เพื่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย และก็เหมือนว่าน้องจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ผมเอื้อมมือขึ้นไปคลายหว่างคิ้วให้เบา ๆ

   “เป็นไทเป็นเซ็กส์เฟรน”
   “...” คราวนี้ผมเงียบบ้าง
   “แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้ว”
   “...” ผมขมวดคิ้ว เพราะเพื่อนกำลังเบี่ยงประเด็น

   ผมรู้จักน้องดี และดูแลมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เพื่อนกำลังไม่มั่นใจ และมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

   “พี่พอร์ช?”
   ผมถอนหายใจอีกครั้ง และคิดว่ามันน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ “รู้ใช่ไหมว่าพี่หวงน้องแค่ไหนน่ะ”
   “อื้อ” เพื่อนขยับยิ้มแล้วกอดคอผมไว้

   น้องยังคงเหมือนเดิม เหมือนเด็กตัวเล็กที่คอยเดินตามผลต้อย ๆ ในวันนั้น…น้องไม่เคยเปลี่ยน


   และยังคงเป็นตัวเองอย่างที่ผมก็รักที่สุด












: : : : : : : : : : : : : : : : ‘S : : : : : : : : : : : : : : : :












   ::Penti’S::

   ผมกำลังลงแดง…
   ผมกดเข้าออกไลน์เพื่อนเป็นร้อยครั้งในหนึ่งชั่วโมง
   เลื่อนขึ้นไปอ่านข้อความเก่า ๆ จนเรียงลำดับเหตุการณ์ที่ผ่านมาได้เป็นฉาก ๆ แล้ว

   ผมกดพิมพ์ตัวอักษรลงไป แล้วก็กดลบ เป็นแบบนี้ทั้งวันแต่มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลยสักนิด
   ตอนนี้ผมกำลังทำตัวเหมือนซอมบี้ขึ้นทุกวัน

   “พี่ไท…” เสียงไอ้อุ่น
   “ไท” เสียงคุณ

   2คนนี้มันมาขลุกตัวอยู่ในห้องผมตั้งแต่เมื่อวาน ไม่เข้าใจว่าทำไมมันไม่ไปเดตกันที่อื่น จะมาง้องแง้งกันที่ห้องผมทำไม…
   ไอ้จะว่าง้องแง้งก็เกินจริงไปเยอะ แต่วินาทีนี้เห็นแม่งอยู่เป็นคู่กูก็พาลได้แล้ว

   ผมปราดตามองไอ้อุ่นเมื่อมันเอ่ยปากเรียกชื่อผมย้ำ “อะไร”
   “พี่ไทจะไม่ทำไรหน่อยเหรอ”
   พอมันถามแบบนั้นผมก็ขมวดคิ้วอ่อน “ทำอะไร”

   ไอ้อุ่นอ้าปากจะพูดแต่คุณยกมือห้ามไว้ก่อนจะหันขวับมามองผม

   “เดี๋ยว บอกเองดีกว่า…ที่บอกให้ทำอ่ะนะ คือนายควรลุกไปโกนหนวดที่ขึ้นครึ้มนั่น ไปหวีผมยุ่ง ๆ นั่นให้เรียบ ไปกินข้าวกินปลา และทำอะไรสักอย่างกับใต้ตาที่แม่งโคตรคล้ำนั่นซะที ถึงแม้หนวดนั่นจะทำให้ดูเซอขึ้นหลายเท่า และผมยุ่ง ๆ ก็ดูธรรมชาติไปอีกแบบ แต่รวม ๆ ทั้งหมดคือมันโทรมชัด ๆ !!”

   รักคุณร่ายยาวแบบที่ผมก็งงอยู่ไม่น้อยว่าท้ายประโยคมันชมรึเปล่าวะ
   ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งมองหน้าจอมือถือที่ยังโชว์ช่องบทสนทนาของเพื่อนอยู่อีกครั้งก่อนจะวางลงแล้วถอนหายใจออกยาว ๆ

   “อืม…ถ้าถามว่ากูคิดจะทำอะไรไหม กูก็ต้องคิดอยู่แล้ว”
   ไอ้อุ่นมันเดินมานั่งลงที่เตียงข้าง ๆ ผม “ทำอะไร”
   “ไปแย่งเพื่อนมั้ง” ผมเอ่ยเรียบ ๆ ให้อีกฝ่ายเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
   “แย่ง?”
   “อืม กูทนไม่ไหวแล้ว” ผมเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ความจริงข้างในผมเนี่ยไม่ปกติตั้งแต่วันที่ร้องไห้ที่ร้านเหล้าวันนั้น แล้ว… “กูไปเลยดีกว่า”
   “เฮ้ย!” ไอ้อุ่นมันคว้าแขนผมไว้ตอนที่ผมขยับลุก “ไปไหนพี่?!”
   “ไปหาเพื่อน วันนี้เพื่อนเลิกเที่ยง จะไปคุย” ผมว่า
   “งั้นก็ไปโกนหนวดอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วค่อยไป” คุณเอ่ยแทรกขึ้นมาให้ผมก้มมองสภาพตัวเอง “ไปสิอีก2ชั่วโมงก็จะเที่ยงแล้ว”

   ผมพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้องไปไว ๆ อย่างน้อยผมก็อยากคุยกับเขาอีกที…แบบที่ไม่มีพี่พอร์ชนั่นเข้ามากวน





   10:23 penTi : ตอนเที่ยงพาเพื่อนมาที่หลังตึกมึงหน่อยดิ
   10:25 King : ?
   10:25 penTi : …อยากคุย
   10:25 penTi : แบบไม่มีพี่พอร์ช
   10:26 King : ยังไงวะ มึงก็รู้ว่าพี่พอร์ชมารับเพื่อนตลอด
   10:26 penTi : กูไปถึงเร็วหน่อยก็ได้ มึงช่วยกูทีได้ปะ
   10:30 King : มึงไปนั่งรอแล้วกัน 11โมงครึ่งกูพาลงไป
   10:30 King : ได้แค่ครึ่งชั่วโมงทำเวลาหน่อยแล้วกัน
   10:30 penTi : ใจมากนะ
   10:31 King : เออ เลี้ยงกูด้วย

   ผมปราดตามองข้อความในไลน์ที่คุยกับไอ้คิงก่อนออกจากบ้านอีกทีเมื่อมานั่งรอตรงม้านั่งหลังตึกคณะเพื่อนแล้ว
   มองนาฬิกาแล้วก็พิมพ์ข้อความทักไป

   11:22 penTi : อยู่หลังตึกแล้วนะ
   11:23 King : เดี๋ยวไป
   11:23 penTi : แล้วเพื่อนเป็นไงบ้างวะ
   11:25 King : ปกติดี
   11:25 penTi : อืม โอเค

   แล้วมันก็ไม่ได้ตอบอะไรผมมาอีก ผมก็ได้แต่นั่งรอพลางคิดหาคำพูดในใจ…
   แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงคิดอะไรไม่ออกเลย

   ไอ้ที่อยากพูดอยากคุยมาตลอดเวลาที่เพ้อเจ้ออยู่คนเดียวมันหายวับจากสมองไปหมดเหมือนตื้อขึ้นมาดื้อ ๆ
   เหงื่อเริ่มออกมือแบบที่ผมก็รู้สึกได้…ผมกำลังตื่นเต้น กังวล และกระวนกระวาย


   “เป็นไท?”

   ผมสะดุ้งเมื่อเสียงเพื่อนดังขึ้น และนั่นทำให้ผมด่าตัวเองในใจกับอาการประหม่าที่ปิดไม่มิดแบบนี้

   “พ- เพื่อน” ผมเอ่ยเรียกชื่อเขาแบบยากลำบากที่สุดตั้งแต่เรียกมา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา
   “คิงบอกนายมาหา?”
   “อ่า…ใช่มาหา”
   เขาพยักหน้า “มีอะไรรึเปล่า”
   “…” ผมเม้มปาก รู้สึกขมคอขึ้นมาอย่างประหลาด “พี่พอร์ชน่ะ…เพื่อนรักเขาเหรอ”
   “อือ” เขาพยักหน้าทำเอาใจผมเจ็บแปลบ “รัก”

   ผมกำหมัดแน่นอย่างลืมตัว รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือแล้ว
   เขายังมองหน้าผมอยู่และมันทำให้ผมเผลอสืบเท้าเข้าใกล้ไว ๆ แล้วคว้าตัวเพื่อนเข้ามากอดแน่น

   “เป็นไท?” เขานิ่งไป แล้วเรียกชื่อผมเหมือนไม่เข้าใจ

   แต่ผมก็ไม่ได้ตอบรับคำเขาทำแค่กระชับอ้อมแขนแน่น ๆ จนคนในแขนขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด

   “อื้อ เจ็บ”
   “เพื่อน…” ผมเอ่ยเสียงอ่อน เอียงหัวซบกับศีรษะเขา “ฉันรักนาย”

   หลังจากพูดคำนี้ไปคนในอ้อมกอดผมก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับ เขาเงียบไปแบบที่ผมก็เริ่มร้อนใจ
   รู้สึกทนไม่ไหวจนต้องผละตัวออกมามองหน้าเขา เจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก
   เขาก้มหน้าต่ำเหมือนคิดอะไรอยู่ ผมมองหน้าเขาจนเริ่มขมวดคิ้วตาม

   “เพื่อน?”
   “…”
   เมื่อเขายังเงียบมันเลยยิ่งทำให้ผมรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นตาม “นายได้ยินไหม? ฉันรักนาย รักมาก”

   ผมย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเขา แต่คนตรงหน้าก็ยังคงขมวดคิ้วหนักอยู่

   “อื้อ!”

   แล้วสุดท้ายผมก็ประกบปากตัวเองเข้ากับเขาเร็ว ๆ
   ดันตัวเพื่อนจนหลังเขาติดกับกำแพงจับข้อมือทั้ง2ข้างที่ยกขึ้นมาดันหน้าอกเขาไว้
   ใช้ลิ้นเลาะริมฝีปากอีกฝ่ายให้เปิดออกเพื่อรุกล้ำเข้าไปด้านใน ตวัดเกี่ยวอ้อนวอนให้เขาโอนอ่อนตาม

   ผมไม่รู้ว่าผมควรทำยังไงดี ผมกำลังจนตรอกมากแล้วจริง ๆ
   ผมไม่รู้ว่าบนโลกนี้จะมีวิธีการอะไรบ้างที่จะทำให้คนคนนึงมารักเรา หรือรู้สึกเหมือนกับที่เรารู้สึกตอบกลับมา
   ผมไม่รู้ว่าคนที่เขาฉลาดที่จะรักเขาทำกันยังไง ผมอาจจะโง่มากที่ทำแบบนี้ แต่ถ้าเป็นคุณจะทำยังไง

   ในเมื่อคนที่ผมคิดถึงมาตลอดหลายวันยืนอยู่ตรงหน้า ผิวเนื้อ และสัมผัสที่คิดถึงอยู่ใกล้แค่เอื้อม
   ผมเคยอดใจไหวด้วยเหรอเวลาเขาอยู่ใกล้

   ผมอยากได้เขา…อยากได้ทั้งหมดที่ไม่ใช่แค่ร่างกาย

   ขอหัวใจนายให้ฉ้นไม่ได้หรือไง…

   “อือ..เป็น…อื้อ!” เขาพยายามจะเปล่งเสียงเรียกชื่อผมยามที่ผมผละริมฝีปากออกตอนเอียงใบหน้าเปลี่ยนองศา

   แต่ไม่ทันได้พูดจบผมก็แนบปากเข้าอีกครั้ง
   ผมกำลังทำตัวแย่ที่รุกจูบเขาแบบนี้ อาการรุนแรงที่เหมือนอีกฝ่ายเริ่มจะตามลมหายใจผมไม่ทัน

   แต่ผมกลัว…กลัวว่าถ้าผมหยุดสัมผัสนี้ลงผมจะไม่มีวันได้สัมผัสเขาอีก

   รักฉันไม่ได้หรือไง!


   “เฮ้ยพี่! พี่!”
   
   ผมได้ยินเสียงไอ้คิงโวยวายมาจากข้างหลัง

   ฟึ่บ!
   ผั่วะ!!!


   ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสหนัก ๆ ที่กระชากเข้าที่บ่า
   รู้ตัวอีกทีผมก้มล้มลงไปนั่งที่พื้นพร้อมความเจ็บแปลบที่ข้างมุมปาก และกรามแล้ว

   “โอ้ย!” ผมร้องด้วยความเจ็บที่เข้าจู่โจมกระทันหัน

   พอลืมตามองก็ต้องปาดเลือดที่ริมฝีปากออกไว ๆ ก่อนจะสบตาคนด้านบนกลับไป

   “ไอ้พี่พอร์ช…”


   แรงหมัดปะทะเข้าที่ใบหน้าผมไม่หยุดตั้งแต่ที่ผมลุกขึ้นเร็ว ๆ แล้วคนตรงหน้าก็รุดเข้ามาคว้าคอเสื้อผม
   ทำเอาผมเผลอออกหมัดสวนไปที หลังจากนั้นก็เกิดมหกรรมรัวหมัดขึ้น

   “มึงมีสิทธิ์อะไรมาจูบเพื่อน!!” ผมล้มลงไปที่พื้นอีกครั้งเมื่อเขาชกเข้ามาแรง ๆ ที่ท้อง ก่อนจะโวยลั่น

   พี่พอร์ชแม่งหมัดหนักฉิบ ผมพ่นน้ำลายที่ผสมเลือดจนแดงลงพื้นแล้วหันไปมองหน้าอีกฝ่าย
   ไอ้พี่พอร์ชดึงเพื่อนเข้ามาจนชิดตัว แบบที่ผมก็จ้องหน้าเขาเขม็งแล้วค่อย ๆ ขยับตัวลุกโดยมีไอ้คิงมันเข้ามาช่วยดึง

   “เพื่อน…” ผมเอ่ยปากเสียงชื่อคนตรงนั้นทั้งที่เจ็บปากจนไม่อยากขยับแล้วแท้ ๆ “ฉันรักนาย ที่พูดนี่ไม่ได้โกหกนะ”
   “กลับนรกไปเป็นไท”

   เสียงเรียบนิ่งของพี่พอร์ชดังขึ้นแบบที่รู้สึกได้ว่าเจ้าตัวพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้พุ่งเข้ามาปล่อยหมัดใส่ผมอีกรอบ

   “พี่คิดว่าพี่รักเพื่อนคนเดียวรึไง! ผมก็รักเขาผมผิดตรงไหน?!”

   ผมตะโกนอย่างเหลืออด ก่อนซี๊ดปากด้วยความเจ็บแผลเมื่อจบประโยค

   “มึง ไม่ได้รักมึงมันหลง มึงคิดว่ารักของมึงคืออะไร ครอบครองมัวแต่จะเอา มึงกลับไปส่องกระจกดูตัวเองไป” พี่แกเดินเข้ามาคว้าคอเสื้อผมอีกครั้ง “กูดูแลเพื่อนมาตั้งกี่ปี มึงเป็นใครมีสิทธิ์มายุ่งกับคนของกู อยากได้เซ็กส์เฟรนก็ไปหาที่อื่น”

   แล้วผมก็เซไปอีกครั้งเมื่อมือที่กระชากคอเสื้อผมเมื่อครู่ผลักออกแรง ๆ

   “ผมไม่ได้อยากได้เซ็กส์เฟรน ผมอยากได้เพื่อน ผมรักเพื่อน!”

   เมื่อผมพูดจบพี่พอร์ชที่หันหลังให้ผมแล้วเมื่อครู่ ก็เอี้ยวตัวกลับมามอง
   นัยน์ตาวาวอย่างคนโมโห คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยโทสะ ก่อนสืบเท้าเข้ามาใกล้

   “คนอย่างมึงขอความรักคนอื่นด้วยการมาตะโกนบอกรักปาว ๆ แล้วบังคับกัดปากอย่างหมาเหรอวะ”

   ผมชะงัก…รู้สึกเจ็บกว่าโดนต่อยเมื่อครู่รวมกันเสียอีก

   “อย่ามายุ่งกับเพื่อนอีก” แล้วพี่พอร์ชแกก็เดินคว้ามือเพื่อน แบบที่คนตรงนั้นก็ยังขมวดคิ้วแน่นไม่ปล่อย

   ผมไม่รู้เพื่อนคิดอะไรอยู่ เขาไม่ได้เอ่ยปากอะไร
   ถึงตอนนี้เขาหันมามองหน้าผมด้วยท่าทางเหมือนสับสน จนผมอยากจะรุดเข้าไปกอด แต่ไม่ทันได้ทำอะไรเขาก็เดินไป
   แบบที่ผมก็ถอยหลังทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งอย่างสับสน

   ได้ยินเสียงไอ้คิงถอนหายใจหนัก ๆ แล้วมันก็เดินมานั่งข้าง ๆ ผมยกมือตบบ่าเบา ๆ

   “มึงนี่โง่กว่าที่กูคิดนะเป็นไท” มันว่า และผมก็ไม่ได้ตอบโต้…

   ผมขมวดคิ้วพยายามกลั้นน้ำตาที่แม่งตีขึ้นมาใกล้จะล้นออกจากขอบตาอยู่แล้ว

   “เชี่ย…กูไม่รู้ควรทำยังไง คนปกติเขาทำยังไงกันวะ” แล้วผมก็ซบหน้าลงที่ฝ่ามือทั้ง2ข้างอย่างเหนื่อย ๆ

   คนข้าง ๆ ผมยกมือตบบ่าผมอีกครั้งแล้วเงียบไป


   ผมไม่รู้ควรทำยังไง…ไม่รู้แม้แต่ว่าควรคิดอะไรด้วยซ้ำ





   ::Porsche’S::

   เพื่อนเงียบมาก…แล้วน้องก็ดึงมือออกจากมือผม เดินไปเงียบ ๆ คิ้วขมวดตลอดเวลาอย่างคนที่มีอะไรในใจ
   เดินออกมายังไม่พ้นซอยแคบ ๆ ของทางไปหลังตึกผมก็หยุดเดินแล้วเอ่ยปาก

   “เพื่อน..น้องเป็นอะไรหรือเปล่า?”

   เพื่อนไม่ตอบผม และยังคงมองพื้นแล้วขมวดคิ้วไม่เปลี่ยนจากเดิม น้องกำลังโกรธเหรอ?

   “เพื่อน”

   คราวนี้เจ้าของชื่อที่อยู่ข้าง ๆ ผมก็เงยหน้ามองผมจนได้ แต่หัวคิ้วก็ยังคงขมวดอ่อน ๆ เหมือนเดิม

   “…” น้องสบตาผมแบบที่ผมก็เริ่มขมวดคิ้วตาม 
   “เป็นอะไร? พี่ทำอะไรให้น้องไม่พอใจหรือเปล่า?”

   เพื่อนไม่ได้พยักหน้า ไม่ได้ส่ายหน้า  ไม่ปฏิเสธ ไม่หือไม่อือ ไม่อะไรทั้งนั้น…และทั้งหมดนี้ทำผมเริ่มกลัวแล้ว

   “เพื่อน? น้องจะไม่พูดกับพี่เหรอ”
   “…” น้องถอนหายใจ “พี่พอร์ช วันนี้เพื่อนนอนหอนะ”

   ผมขมวดคิ้วหนักขึ้นแล้วจับข้อมือเพื่อนที่กำลังจะเดินไป

   “น้องรู้ใช่ไหมว่าเดินหนีแบบนี้มันไม่ดี”
   “…”
   “แล้วพี่พูดด้วยแต่น้องไม่ตอบก็ไม่ดี”
   “ครับ” น้องเอ่ยขานรับ แล้วเบนสายตาหลบผม
   “เพื่อน น้องชอบเป็นไทเหรอ รักเขาใช่ไหม?”
   “เพื่อนไม่รู้” ผมกัดฟันเมื่อน้องเอ่ยตอบ
   “แล้วรักพี่รึเปล่า?”
   “รัก”

   แต่อาการที่เพื่อนตอบรับอย่างไม่คิดเมื่อผมถามแบบนี้ก็ทำให้ผมอารมณ์เย็นลงได้ไม่ยาก

   “จูบพี่หน่อย”

   เพื่อนเงยหน้ามองผมทันทีที่ผมเอ่ยจบ น้องเลิกคิ้วขึ้นหมือนไม่เข้าใจ
   ให้ผมต้องขยับเท้าเข้าใกล้ แล้วย่อตัวลงให้อีกฝ่ายเขย่งถึง

   ผมรู้ดี และผมก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าเพื่อนกำลังสับสนกับความคิดตัวเองอยู่
   น้องอยู่ในสภาวะที่กำลังตัดสินใจ และถามตอบกับความรู้สึกตัวเอง

   ผมไม่ได้กลัว…ไม่ได้กลัวเลยถ้าหากน้องเลิกสับสน และตอบตัวเองได้ว่าเขารักเป็นไท

   ผมไม่เคยอยากยึดเขาไว้ให้อยู่กับผม หากน้องรักใครที่ไม่ใช่ผม ผมก็พร้อมปล่อยน้องไป
   ที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยได้เร่งรัดหาคำตอบว่าน้องคิดกับผมอย่างไร น้องรักผมแบบไหน
   เพราะความสัมพันธ์ของเรามันหนักแน่นพอที่จะไม่ต้องเอ่ยคำสงสัย
   แม้ว่าวันนี้มันจะเป็นแค่ความรักแบบพี่น้องขึ้นมาจริง ๆ ผมก็พร้อมยอมรับ เพราะผมเป็นได้ทุกอย่างที่น้องอยากให้เป็น

   แต่ถ้าเพื่อนจะมีคนอื่นที่ไม่ใช่ผม เพื่อนต้องได้เจอคนที่รักเพื่อน คนคนนั้นต้องเป็นคนที่ดีพอ
   และที่สำคัญเพื่อนต้องรักคนนั้นมากจนสามารถทำให้ผมปล่อยมือน้องได้

   ผมสบตาเขาอีกก่อนเอ่ยย้ำคำ

   “จูบพี่ครับ”

   ไม่ต้องรอนานเพื่อนก็จับแขนผมไว้เป็นหลักแล้วยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากเข้ากับปากผม
   สัมผัสที่ผมเฝ้าจินตนาการถึงมาตลอดกำลังเกิดขึ้น มันให้ความรู้สึกที่ดีเกินกว่าที่คิดไว้มาก
   มากจนผมคว้าเอวเพื่อนไว้แล้วบดริมฝีปากแน่นกว่าเก่า ฝังลิ้นเข้าไปด้านใน เลียลิ้นน้องเบา ๆ อย่างไม่รีบร้อน

   ผมกอดตัวเพื่อนแน่น แล้วมองผ่านข้างใบหน้าน้องไปด้านหลัง


   สบตากับคนที่ยืนมองอยู่ตรงนั้น…






   TBC...




   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 765 ครั้ง

1,292 ความคิดเห็น

  1. #1268 airssara (@airssara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:01
    แง ร้องไห้ สงสารเป็นไท
    #1268
    0
  2. #1246 ninanicharat (@ninanicharat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 10:27
    รำคาญพอชอ่ะถึงหล่อแต่ทำตัวน่ารำคาญก็ไม่ไหวนะบอกเลยย
    #1246
    0
  3. #1221 alaffy (@alaffy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 19:56
    คือ เรื่องนี้นะ ควรจะเป็น พอช เป็นพระเอก เพื่อน เป็นนายเอกอ่ะ เป็นไท เป็นพระรองงี้ เราว่าพี่พอชเขามาก่อนอ่ะ เขารักกันมานานอ่ะ ส่วนเป็นไทถือว่านี่เป็นเวรเป็นกรรมที่ทำกับคู่นอนแล้วกัน เราว่าเพื่อนไม่ผิดนะ ความรู้สึกคนมันห้ามไม่ได้
    #1221
    0
  4. #1220 alaffy (@alaffy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 19:42
    สงสาร พอชอ่ะ แม่งเอ้ย
    #1220
    0
  5. #1133 kkkkkk0 (@kkkkkk0) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 18:26
    สงสารทุกคนเลย
    #1133
    0
  6. #1121 2527jutamat (@2527jutamat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 21:52

    ทำไมมีเเต่คอมเม้นด่าว่าเเละเกลียดเป็นไทสงสารจะตายอยู่เเล้ว ฉันยังเกลียดพี่เพื่อนมากกว่าอีก

    #1121
    0
  7. #1075 LadyYuly (@fkenchantress) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:29
    เจ็บจะตายอยู่แล้ว
    #1075
    0
  8. #1050 mileycrush (@Pcny06) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 18:50
    อมก น้องเพื่อนนนนนนนนนน ทำไมเชื่อฟังพี่พอร์ชขนาดนี้ลูก เอาจริงๆนะคือรำคาญเป็นไท เป็นพระเอกที่แบบเคยรู้ตัวบ้างมั้ยว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ไม่ได้เป็นการแสดงออกเลยว่ารักน้องเพื่อน สุดท้ายก็กลับมาทำร้ายน้องซ้ำๆ เมื่อไหร่จะคิดได้สักที
    #1050
    0
  9. #978 JKie_Pf (@MimaRuJi_Xx) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:26
    โอ๊ยยยเครียสสสสส์ฮรืออออไทททหนูตั้งสติเเล้วค่อยๆง้อสิลู๊กกกเข้าใจนะว่ารักใครไม่เป็นเเต่ว่าต้องใจเย็นๆก่อนนะลูกT^Tฮือออสงสารไท//หน่วงมากเเม่
    #978
    0
  10. #971 Chocoppp (@Chocoppp) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:58

    โอ้ยยย

    ความสัใพันธ์อะไรของพี่พอร์ช
    #971
    0
  11. #937 PunJoonma (@punpunsu) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 14:38
    ยังไม่ดีกันอีกเหรอออออ พี่พอร์ชจะเอาใจน้องไปแล้วนะ พี่เขาจะคาบน้องไปแล้ว เป็นไทมัวแต่ทำอะไรอยู่เนี่ยยยย
    #937
    0
  12. #883 lalalala_lisa (@lalalala_lisa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 03:59
    รำคาญเป็นไทโว้ยยยยยยยย เลิกบ้าสักที สติอะ สติ!!!
    #883
    0
  13. #873 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:56
    ทำไมพี่พอร์ชน่ารักอ่าาา แพ้พี่พอร์ชโว้ยยยย งือออ><
    #873
    0
  14. #857 Khunmedsai (@Khunmedsai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 23:14
    หน่วงเหลือเกินพี่จร้าาาา
    #857
    0
  15. #767 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:43
    แกฉันเขินพี่พอร์ชชชชช
    #767
    0
  16. #730 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:11
    เชิญไปรักกันเลยจ้าาาาา พี่น้องนัวขนาดนี้เปิดห้องเลยเถอะ ไม่รั้งถ้ารักคนอื่นและคนอื่นรักจริงตอบ..หราาาาา แล้วนัวกอดหอมจูบโชว์สดกันขนาดนี้จะมีใครหน้าไหนกล้ารักกล้ามาสอดแทรกเห็นแบบนี้เขาก็คิดว่าพี่น้องท้องชนกันทั้งนั้นแหละค่ะ
    #730
    2
    • #730-1 to-tree (@triraphat) (จากตอนที่ 31)
      6 พฤษภาคม 2562 / 19:13
      ใจเย็นๆค่ะป้า555
      #730-1
  17. #701 BABYzPCY (@benzareeya) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 13:21
    ทำไมเราชอบเวลาพี่พอร์ชอยู่กับเพื่อน มันดูน่ารักดี 5555
    #701
    0
  18. #689 nunnunn04 (@nunnunn04) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 18:23
    นี่พูดเลยว่าทีมพี่พอร์ช 55555 รักมาตั้งนาน ดูแลมาตั้งนาน ทำไมห้ะ คนที่รักและดูแลมาหลายปีต้องเป็นได้แค่พี่น้องหรอ ม่ายยยยยย!! เป็นไทเด็กผู้ชายที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร? โอ้ยยยย
    #689
    0
  19. #678 Tanpimolsurawit (@Tanpimolsurawit) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:15
    อ่านพาร์ทพี่พอร์ชทีไรร้องไห้ทุกรอบเลยTT
    #678
    0
  20. #622 zatangmpy (@cadmium) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 11:47
    เราชอบที่ไรท์เขียนให้ตัวละครไม่เป็นคนเห็นแก่ตัวอะ ทุกคนคือเป็นคนที่มีความคิดดีมาก ใจกว้างมาก ชอบบบ
    #622
    0
  21. #574 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:15
    พี่พอร์ชแกฉลาดจริงๆรู้ว่าเพื่อนชอบอะไร ชอบอะ แต่สงสารไทนะเเต่เราขอโทษเรากบฏ คึคึ
    #574
    0
  22. #532 sstak (@sstak) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 00:27
    เจ็บปวด
    #532
    0
  23. #484 wslloogpa (@wslloogpa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    อ้ากกกก เป็นไททททท ตอนนี้ตายไปยังเนี่ย
    #484
    0
  24. #406 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:24
    เป็นไทปางตายเเล้วตอนนี้ ชั้นด้วย ฮือออออออ
    #406
    0
  25. วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:21
    เศร้าไปอีก กินใจอ่ะ สงสารใครดี เศร้าหนักมากกกกก
    #388
    0