look in my Eyes ไม่จำเป็นต้องบอกรักฉันก็ได้

ตอนที่ 8 : เมาเละ...หรือเมารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 62


เมาเละหรือเมารัก

 

ฮือออออออออออออ พี่เปญเอามาอีกแก้วสิฉันนั่งเท้าคางที่เคาน์เตอร์ของผับเก๋เก๋ในสภาพที่ตัวเองเห็นยังรับไม่ได้

แต่จะให้ทำยังไงล่ะ!!  ก็คนมันอยากลืมก็เลยต้องมาดื่มแบบนี้ไงTOT

พอแล้วหน่าแวน เดี๋ยวก็เมาเละพอดี แค่มาเมาแล้วร้องไห้ตรงนี้ก็อายเขาแย่แล้ว

แวนไม่อาย แวนอยากดื่มอีก

แวนอย่าดื้อสิ

ก็แวนอยากดื่มอีก!!”

งั้นก็ปล่อยพี่เขาดื่มไปแบบนั้นแหละพี่น้องวิสกี้เดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์พร้อมกับถาดเสิร์ฟในมือ โต๊ะแปดขอค็อกเทลแบล็คเคอร์แรนต์อีกแก้วพี่

คนตัวสูงชงเครื่องดื่มพร้อมส่ายหัวไปมาเหมือนเอือมระอากับฉันแล้ว

L

หมั่บ!!

อึกๆๆ

ฉันคว้าแก้วที่เพิ่งชงเสร็จมาดื่มซะเลย

พี่แวน!! นั่นมันของแขกนะ!!” ชายร่างเล็กแหวดเสียงอยู่ข้างๆ ฉัน

แล้วไงฮิฮิฉันยิ้มร่าเมื่อเห็นหน้าของน้องทำหน้างอนแบบน่ารักๆ แบบนี้สินะพี่เปญถึงได้รักนักรักหนา

เฮ้อ~ ช่างเถอะกี้ เดี๋ยวพี่ชงใหม่ชายร่างสูงหันกลับไปชงใหม่อีกครั้ง

ฮึ!!

พออีกฝ่ายชงเสร็จฉันก็คว้ามาดื่มอีกครั้งเหมือนเดิม

ขอบคุณค่า~”

พี่แวนด้า!!” เด็กเสิร์ฟตัวน้อยแผดเสียงใส่อีกครั้ง

แวนนี่มันมากไปละนะชายในชุดบาร์เทนเดอร์มองมาทางฉันอย่างเอือมๆ

ก็พี่ไม่ชงให้ฉันบ้างนี้ =3=”

ชายร่างหนาจำต้องกลับไปผสมเครื่องดื่มอีกครั้ง

เอาสิ!! ฉันจะเอามาดื่มให้หมดเลย L

เครื่องดื่มสีม่วงใสเมื่อถูกชงเสร็จก็ถูกมือของฉันคว้ามารินใส่ปากเหมือนเดิมเป็นครั้งที่สาม

โว๊ยยยยย เมื่อไหร่ตูจะได้วะ!!” ชายอ้วนโต๊ะแปดตะโกนมาทางเคาน์เตอร์

ก็ฉันจะดื่มไงยะ!! อยากตบรึไงหา!!!” แวนด้าคนนี้กลัวที่ไหนล่ะ เข้ามาสิคะอิแก่เอ้ย!!

เห้ยแวน ใจเย็นๆ อย่าทะเลาะกับลูกค้าพี่แชมเปญพูดพร้อมกับรีบผสมเครื่องดื่มในมือ

พี่เมาแล้วอย่าหาเรื่องคนอื่นดิวิสกี้พูดพร้อมกับรีบรับเครื่องดืมในมือของพี่แชมเปญมาวางในถาดแล้วรีบเดินตรงไปยังโต๊ะแปด

ชิฉันกลับไปฟุ๊บกับเคาน์เตอร์เหมือนเดิม

เห้ย!!!” พี่แชมเปญตะโกนตกใจอะไรสักอย่างันจะออกตัววิ่งออกจากบริเวณเคาน์เตอร์ไปยังโต๊ะแปด คุณทำแบบนี้ได้ยังไงครับ ขอโทษน้องเขาเดี่ยวนี้ร่างสูงโอบแขนซ้ายกระชับไหล่ของเด็กเสิร์ฟร่างเล็กที่ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเครื่องดื่มสีม่วงเข้ม

เอ็งเป็นแค่พนักงานมีสิทธิ์อะไรมาบอกให้ลูกค้าขอโทษวะไอ้แก่พุงพลุ้ยโต๊ะแปดแหกหน้าพี่แชมเปญ

ผมบอกให้คุณขอโทษ!!!” พี่แชมเปญของขึ้นขั้นสุด

ตายจริงพอมาคิดๆ ดูแล้วฉันน่าจะเป็นต้นเหตุนะ =_=

หลังจากคิดได้ด้วยสติอันน้อยนิดแล้วฉันก็ออกตัวเดินจากเคาน์เตอร์ไปยังโต๊ะแปดด้วยสภาพทุลักทุเลด้วยอีกคน

เมื่อเดินไปถึงยังโต๊ะแปดฉันก็ฟาดมือลงบนหน้าไอ้แก่พุงพลุ้ยนั่น ไอ้หน้าX!!!” ฉับสบถคำหยาบออกมา พอเห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงหน่อยก็ไม่กล้าทำอะไร แต่ดันมาลงกับเด็กเสิร์ฟเนี้ยนะ สมองมีมั้ยลุงฮะ! หรือคิดได้แค่ว่าจ้องเอาเงินมาเลี้ยงผู้หญิงพวกนี้น่ะฮะ!!” ฉันชี้นิ้วยังผู้หญิงที่แต่งตัววับๆ แวมๆ ที่นั่งล้อมชายร่างอ้วน

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!” ยัยพวกผู้หญิงพวกนั้นเหมือนจะรับความจริงไม่ได้ลุงขึ้นยืนแล้วเหมือนจะเข้ามาตบฉัน แต่ฉันไวกว่าเลยละเลงมือบนใบหน้าพวกนางได้ก่อน พร้อมกับผลักพวกหล่อนให้กลับไปนอนบนโซฟาทรงรูปตัวUดังเดิม

หึ!! กระจอก!!

ยัยพวกผู้หญิงพวกนั้นยังไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งมาทางฉันพร้อมๆ กัน ห้ารุมหนึ่งแวนด้าก็ไม่กลัวหรอกค่ะ อิดX!!

และแล้วก็เดินการตะลุมบอนขึ้นกลางผลับชื่อดังขึ้นด้วยตัวต้นเหตุที่ชื่อแวนด้า

ด้วยความเมาทำให้ฉันยับยั้งตัวเองไม่ได้ลงมือตบไปหลายทีเหมือนกัน ฉันโดนอีกฝ่ายจิกผมจนเจ็บแต่คิดเหรอว่าฉันจะยอมน่ะ ฉันก็เลยกระทืบส้นสูงแหลมยาวลงบนเท้าอีกฝ่าย จนยัยนั่นเจ็บจนปล่อยมือ ฉันก็เลยถือโอกาสตบอีกฝ่ายเข้าให้พร้อมกับผลักนางลงไปนอนกอดกับเพื่อนอีกคน

อย่ามาแหยมฉันนะ อีนมแบน!!” ฉันพูดพร้อมกับจิกผมของสาวสวยคนหนึ่ง ที่เห็นนี่ก็ยัดมาทั้งนั้น อิแก่นั่นยังดูไม่ออกอีกรึไงฉันพูดพร้อมกับขย้ำลงไปบนฟองน้ำของอีกฝ่าย เอาของมันเสื่อมไปเลย!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

กรี๊ดทำไมยะ ไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้วไม่ใช่รึไงคะฉันพูดพร้อมกับผลักนางลงไปนอนอีกคน

ยัยผู้หญิงทั้งห้าคนจ้องตาฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแล้วลุกขึ้นยืนพุ่งตรงมายังฉันพร้อมๆ กันอีกครั้ง ทำให้เกิดการทะเลาะกันอย่างกับหมากัดกันอยู่พักใหญ่

แต่ทันใดนั้นเองก็เหมือนมีอ้อมแขนแข็งแรงดึงตัวของฉันออกมาจากศึกห้ารุมหนึ่ง ตอนนี้กลายเป็นพวกนางหันไปตบกันเองซะแล้ว

ปล่อยฉ๊านนนนนนนนนนนนนน

แขนทรงพลังยังคงรั้งเอวของฉันไว้ สัมผัสอบอุ่นที่ฉันคุ้นเคยฉันรู้ได้ทันทีเลยว่าท่อนแขนนี่เป็นของใคร

ปล่อยฉันนะ!!”

ถ้าปล่อยคุณก็เจ็บตัวน่ะสิ!”

“…”

อีกฝ่ายพาฉันออกมานอกผับแล้วคลายอ้อมแขนนั้นออก ขะขอโทษครับ

พอออกมาข้างนอกเสียงเพลงจากในผับก็หายไปเหลือทิ้งเพียงความเงียบระหว่างสองเรา

เพี๊ยะ!!!

ฉันตบลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายจนแก้มของอีกฝ่ายแดงเป็นรอยนิ้วเรียงกัน ฉันไม่อยากเจอนายอีก…” ว่าแล้วฉันก็สบัดตัวหนี

เดี๋ยวครับอีกฝ่ายคว้าข้อมือของฉันไว้ ให้โอกาสผมเถอะนะ

“…”

ผมสัญญาผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจเหมือนพี่ของผม

“…”

ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณให้โดดเดียว ผมจะไม่นอกใจคุณเด็ดขาด

ฉันหันหน้ากลับไปจ้องตาอีกฝ่าย

แล้วฉันจะเชื่อใจนายได้ยังไงฉันพูดด้วยสายตาที่ยังคงจับจ้องไปยังดวงตาของเขา

อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเพียงแต่จ้องตาของฉันกลับมาเท่านั้นแต่ไม่รู้ทำไม….ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าเขาพูดความจริง

เขาคลายมือออกจากข้อมือของฉันพร้อมกับยังคงมองตาของฉันอยู่

ฉันรีบกระโดดเข้าไปกอดตัวของอีกฝ่ายไว้ ฉันไว้ใจนายได้ใช่มั้ย…”

อีกฝ่ายกอดตอบก่อนจะกระชับมือให้แน่นกว่าเดิมเป็นคำตอบ

ถึงแม้ว่าฉันจะงี้เง่าแค่ไหน….นายจะไม่นอกใจฉันใช่มั้ย

J

ฉันจะให้โอกาสนายครั้งนึงอย่าทำให้ฉันเสียใจอีกนะ

J

เขายิ้มพร้อมกับพูดคำที่แสนอบอุ่นออกมา

ครับ

วินาทีนั้นเองที่ฉันยอมใจให้คล้อยตามเขาไปถึงแม้รู้ว่ามันผิดมากก็ตามที่ทำแบบนี้กับแฟนเก่าของตัวเองแต่ตอนนี้ฉันไม่สนอะไรอีกแล้วล่ะ

ฉันเขย่งเท้าที่มีส้นสูงอยู่แล้วขึ้น พลางสายลมพัดผ่าน ความร้อนผาวบนใบหน้าก็เกิดขึ้นมา ร่างกายของเราสองคนขยับตามสัญชาตญาณของหัวใจ ความร้อนรุ่มเกิดขึ้นมากลางอก ถึงอย่างนั้นก็ยังคงหยุดร่างกายของตัวเองไว้ไม่ได้ เส้นผมของฉันปลิวไสวตามสายลมโชยอ่อนที่พัดมา

ท่ามกลางแสงไฟระยับระยับที่ถูกจัดแจงเอาไว้นี้ฉันมีความสุขเหลือเกิน

J


------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอจบความดราม่าเอาไว้เพียงเท่านี้นะจ้า555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น