look in my Eyes ไม่จำเป็นต้องบอกรักฉันก็ได้

ตอนที่ 7 : ฉันรู้ดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 เม.ย. 62


ฉันรู้ดี

 

ตึกคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยH

10:45

ฉันมายืนรอดลที่หน้าตึกคณะของเขา ในมือมีถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่คล้องอยู่ แดดนี่ร้อนสะท้านทะลุกันแดดไปหลายชั้นมากเว่อร์ๆ นี่งงมากคือทำไมหน้าตึกคณะถึงไม่ปลูกต้นไม้ใหญ่ๆ ไว้บ้างนะ นี่จะตายเพราะแดดโถมใส่อยู่ละจ้า T_T

อ้าวคุณมานั่งรอผมตรงนี้ทำไมเนี้ยนายดลเห็นฉันยืนรออยู่หน้าตึกคณะก็ทักขึ้นมา บางครั้งฉันก็งงนะทำไมอิตานี่ต้องเรียกฉันว่า คุณอยู่นั่นแหละ

เอาเสื้อมาคืนน่ะสิฉันยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้อีกฝ่าย

ร่างสูงใช้มืออันอบอุ่นยื่นมารับถุงกระดาษไปพร้อมกับคำพูด ขอบคุณครับ

บางครั้งฉันก็คิดนะว่านายนี่บางทีก็สุภาพแบบม๊ากมาก พูดมีหางเสียงตลอด ถึงว่าล่ะไม่ค่อยมีสาวเข้ามาติดเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าพวกหลีสาวอ่ะนะ

งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับล่ะฉันพูดพร้อมกับหมุนตัวจะเดินจากไป

เพียงแค่นี้เราก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วล่ะ ฉันคงไม่มีธุระกงการอะไรกับเขาอีกแล้ว

ไม่ทันใดความอบอุ่นที่ข้อมือก็ปรากฏ เขาใช้มือใหญ่นั่นคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ ทำไมฉันถึงได้แอบดีใจที่เขาคว้าข้อมือไปกันนะฉันว่าคำตอบนี้ฉันเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าทำไมแต่ฉันไม่อาจจะสานสัมพันธ์กับคนๆ นี้ได้เพราะเขาคือน้องของแฟนเก่าของฉันนะ

เดี๋ยวครับ

หัวใจฉันเต้นแรงซะจนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก ฉันรู้ดีฉันรู้ดี

ฉันหันกลับไปหาเขาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย อะไรเหรอ

คือเที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ

“…” ปากที่ถูกทาด้วยลิปสติกสีแดงสดของฉันขยับแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ ออกมา ฉันต้องเค้นเสียงของตัวเองให้ออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก อะอึ้ม J

ฉันยิ้มตอบรับออกไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวด มันเจ็บปรี๊ดขึ้นมาถึงสมองอย่างน้อยก็ขออีกสักครั้งก็แล้วกันนะ ขออีกแค่ครั้งเดียว ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็พอ

แล้วเราจะไปที่ไหนกันดีล่ะฉันพูดพร้อมกับเริ่มก้าวเท้าออกตัวไปข้างหน้า ฉันเดินนำหน้าเขาเพราะไม่อยากจะให้เขาเห็นใบหน้าของฉันในตอนนี้ เพราะสีหน้าของฉันคงจะแปลกหน้าดู

อืมร้านหน้ามอไหมครับอีกฝ่ายเดินตามฉันมาต้อยๆ

ก็ดีนะ ฉันมีเรียนตอนบ่ายต่อพอดี จะได้กลับมาทัน

ทันใดนั้นอีกฝ่ายก็เดินนำหน้าฉัน ร่มเงาของเขาทอดผ่านทับตัวของฉันพอดี ไม่ร้อนเหรอครับ

เขาใช้ร่างกายของเขาเป็นโล่กำลังแสงแดดให้กับฉัน ทำไมเขาถึงต้องทำอะไรให้ฉันประทับใจแบบนี้ด้วยนะ

ขอบใจนะ Jฉันเดินตามหลังเขาไปเรื่อยๆ

แผ่นหลังกว้างด้านหน้าของฉันดูแข็งแรงและมั่นคงฉันเอื้อมมือจับชายเสื้อของคนด้านหน้า ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันหน้ากลับมามองด้วยความสงสัย

อย่าหันหน้ามานะ!!”

ขอร้องล่ะ อย่าหันหน้ามานะ ยิ่งฉันมองหน้านายเท่าไหร่ ฉันเองก็ยิ่งรู้สึกผิดเท่านั้น ยิ่งนายเหมือนกับคนๆ นั้นเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น ฉันรู้ดีฉันรู้ดีว่าหัวใจของฉันรู้สึกยังไงกับนายแต่ถ้าฉันทำตามหัวใจของฉันต่อไปเรื่อยๆ มันจะยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อาจห้ามใจของตัวเองได้ ฉันโผลกอดร่างสูงข้างหน้าพร้อมน้ำตาที่เล็ดซึมออกมาจากอวัยวะอันบอบบาง

ขอนะขอฉันกอดนายแบบนี้สักพักนะ…”

ฉันพูดพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น อีกฝ่ายได้แต่นิ่งเงียบ

ร่างสูงพลิกตัวกลับมากอดฉันตอบ ทำให้น้ำตาของฉันมันยิ่งไหลออกมา

ไม่ได้นะนายจะทำแบบนี้ไม่ได้

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ฉันก็ไม่ยอมผละร่างหน้าของเขาออกไปนั่นเป็นเพราะฉันรู้หัวใจของฉันดีว่ามันรู้สึกอย่างไร

ทำไม…” ฉันร้องพร้อมกับสะอื้นในอ้อมอกของอีกฝ่ายที่ได้แต่นิ่งเงียบ ฉันไม่กล้าจะเงยหน้าไปมองใบหน้าใบนั้น ใบหน้าที่เหมือนกับคนที่ฉันเคยรัก

“…” เขาผละอ้อมแขนของเขาออกแล้วมาจับไว้บนไหล่ของฉันทั้งสองข้าง คุณรู้สึกอย่างไรกับผม…” สายตาของเขาจ้องมายังนัยน์ตาของฉัน ได้โปรดช่วยตอบความจริงด้วยครับ

ฉัน…” ถึงเวลาแล้วสินะที่ฉันต้องพูดในสิ่งที่หัวใจของฉันคิด ฉันคิดว่าฉันชอบนายฉันพูดพร้อมกับหลบตาของอีกฝ่าย

อีกฝ่ายยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นก่อนจะคว้าตัวฉันไปกอดเหมือนเดิม

ผมก็เหมือนกัน

น้ำตาของฉันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดทำไมทุกอย่างมันถึงต้องเป็นแบบนี้ทำไมมันต้องลงเอยแบบนี้นะฉันรู้ดีว่านี่มันผิดไปมาก ฉันไม่ควรทำแบบนี้ ฉันไม่ควรมีใจให้กับน้องของแฟนเก่า ฉันไม่ควรทำแบบนี้จริงๆ แต่หัวใจของฉันมันกลับเต้นรัว ความรู้สึกรักและเจ็บปวดมันผสมกลมกลืนกันอยู่ภายในของเหลวสีใสที่ฉันปลดปล่อยมันออกมา

ไปกันเถอะครับเขาพูดพร้อมกับผละอ้อมกอดแล้วเปลี่ยนมาเป็นจับมือของฉันเดินไปยังร้านอาหารต่อ

เหตุการณ์นี้มันคือเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกับคราวที่แล้วมากเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มันคือสถานการณ์แสนธรรมดาที่ฉันอาจจะต้องนึกหวนถึงมันขึ้นมาอีกครั้งในสักวันหนึ่ง

ฉันขุดหลุมฝังความคิดของฉันลงไปให้ลึกสุดใจแต่สุดท้ายก็ต้องขุดหามันกลับมาใหม่

ขออีกแค่ครั้งนี้นะขออีกครั้งเดียว ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรอีกแล้วล่ะ

มื้ออาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อสุดท้ายของเราแล้วล่ะ ขอโทษนะสมชาย J

.

.

.

 

16:12

บ้านของแวนด้า

ฉันกลับมาถึงบ้านก็ทิ้งตัวนอนลงบนโซฟา ฉันเก็บเรื่องนี้มาคิดจนเรียนภาคบ่ายไม่เข้าหัวเลยสักนิด ปวกหัวชะมัด

เสียงสมาร์ทโฟนของฉันดังขึ้น ฉันกดเสียงรับสายทั้งๆ ที่รู้ว่า คนที่โทรมาคือใคร

มีอะไรเหรอดล

[คือ…]

คือ?”

[ถ้าคุณเองก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับผมแล้วล่ะก็…] อีกฝ่ายอึกอักเล็กน้อย

ฉันว่าเราสองคนควรจะหยุดแค่นี้นะ…” ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอออกมา ถ้าเรายังดันทุรังต่อไปทุกอย่างมันอาจจะแย่ลงกว่าเดิม นายเป็นน้องของแฟนเก่าฉันนะ..” ฉันพูดพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มของฉัน พอแค่นี้แหละนะฉันขอร้องล่ะ

[แต่ว่าผมมีเรื่องที่จะต้องบอกคุ…]

ฉันกดวางสายโดยไม่รอฟังเสียงของอีกฝ่าย น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด เสียงของสายฝนกระทบลงบนหลังคาอย่างรู้ดีว่าฉันรู้สึกอย่างไร น้ำตาของฉันพลั่งพรูออกมาแข่งกับหยาดฝน

เวลาผ่านไปฝนก็ยังคงตกอยู่เช่นนั้น

น้ำตาของฉันก็เช่นกัน

ฉันควรจะหยุดทุกอย่างเอาไว้แค่นี้ก่อนที่หัวใจของฉันจะถลำลึกไปมากกว่านี้

ฉันรู้ดี


-------------------------------------------------------------------------------------------------

โอ๊ย...รู้สึกดราม่ามากเว่อร์5555 ไรท์ขอโทษ55555

 


0 ความคิดเห็น