look in my Eyes ไม่จำเป็นต้องบอกรักฉันก็ได้

ตอนที่ 2 : เมา...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

เมา

 

ผับเก๋ๆ

20:20

ฉันบอกน้องสาวของฉันเอาไว้แล้วว่าวันนี้จะกลับดึกให้นอนก่อนได้เลย ส่วนพ่อแม่ก็เคลียร์ เห็นฉันแต่งตัววับๆ แวมๆ แบบนี้แต่จริงๆ รักครอบครัวมากเลยนะจ๊ะจะบอกให้

แสงสีเสียงภายในผับดังกึกก้องปานกลัวตำรวจจะไม่มาตรวจดังอยู่ตลอดเวลา เสียงคนที่เต้นอยู่บนฟลอร์ก็ร้องวู้วววววววเป็นการตอบรับดีเจสุดหล่อ แสงไฟในผับโน้มเอียงไปในโทนสีม่วงทำให้สิ่งรอบกายดูเซ็กซี่มากยิ่งขึ้น

ตัวฉันที่นั่งอยู่ที่บาร์ก็หันหน้าไปมองบรรยากาศรอบตัวเพื่อฆ่าเวลาเล่นพลางจิบไวน์ในแก้วพอกรุบกริบ

มองไปมองมา สายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่ที่ชายคนหนึ่ง เขากำลังมองมาทางฉันอยู่เหมือนกัน สายตาของเขาดูมีความต้องการที่จะมาทำความรู้จักกับฉันเป็นอย่างมาก

แวนด้าซะอย่าง ไม่มีทางปล่อยเหยื่อหลุดมือค่ะ J

ฉันค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยพร้อมจิบไวน์มองตาอีกฝ่ายนิดๆ และหันไปมองทางอื่นแทนและสายตาของฉันก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง

เดี๋ยวนะ

นั่น

ทำไมฉันต้องมาเจอคนๆ นั้นที่นี่ด้วย!?

ฉันบีบแก้วไวน์ในมือแน่น

สมชาย!!!

อย่าเพิ่งงงว่าสมชายคือใคร ขอสรุปง่ายๆ เลยว่าสมชายที่ว่านี่ก็คือแฟนเก่าของฉัน ซึ่งเป็นคนที่ฉันไม่อยากจะเจอหน้าที่สุดในโลก!!

เหอะ! พอนึกถึงแล้วก็หงุดหงิดฉันก็เลยซัดโฮกไวน์ในมือไปหมดแก้ว

โหย!! น้องแวนด้า เบาๆ หน่อยดิ เดี๋ยวก็ได้เมาแอ๋ตั้งแต่ต้นวันหรอกพี่แชมเปญบาร์เดนเดอร์สุดหล่อประจำผับทักฉัน เราค่อนข้างสนิทกันเพราะฉันก็มาที่นี่บ่อยพอสมควรอ่ะนะ

โหยพี่ ก็คนมันอารมณ์เสียอ่ะ

ทำไมอ่ะ เหยื่อไม่เล่นด้วยเหรอฮ่าๆๆ

ไม่ใช่อ่ะ เจอแฟนเก่าไม่สิ เรียกว่าคนรู้จักเก่าดีกว่านะฉันพูดพลางบีบมือแน่น

พี่สาวครับเด็กเสิร์ฟหน้าหวานเข้ามาขัดจังหวะที่ฉันพูดพร้อมกับสะกิดเนื้อตัวฉันนิดหน่อย

ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่เอียงหัวให้เล็กน้อย

มีคนฝากนี่มาให้ครับว่าแล้วเด็กเสิร์ฟนี่ก็วางแก้วเครื่องดื่มสีม่วงแดงไว้บนเคาน์เตอร์ของบาร์

ใครเหรอ?”

ฉันมองตามตาของเด็กเสิร์ฟไปและก็พบว่าผู้ใหญ่ใจดีก็คือคนที่มองฉันเมื่อกี้นี่แหละ เขาชูแก้วในมือของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อยเหมือนต้องการชนแก้วกันกลางอากาศ

ฉันไม่รอช้ายกแก้วนี่ขึ้นและแตะลงกับริมฝีปาก

พอของเหลวสีม่วงใสหมดแก้วฉันก็ชูแก้วขึ้นพร้อมกันแกว่งแก้วไปมาเป็นสัญญาณให้กับพ่อหนุ่มคนนั้น และก็ไม่สนใจหมอนั่นอีกเลย J

แหมมานั่งแป๊บเดียวเหยื่อติดเบ็ดซะแล้วนะฮ่าๆๆพี่แชมเปญหัวเราะพลางชงเครื่องดื่มให้แขกคนอื่น

พี่ก็น่าจะรู้นะว่าแวนอ่ะ พอเหยื่อติดเบ็ดก็โยนมันทิ้งตลอดแหละฉันพูดพลางยิ้มเล็กน้อย

ป่านนี้แล้วเพื่อนน้องยังไม่มากันอีกเหรอ ไหนว่าจะมาปาร์ตี้วันเกิดกันไง?”

นั่นสิ อีกเดี๋ยวก็มาแล้วมั้งฉันนั่งไขว่ห้างเอนตัวไปเอาศอกพิงกับเคาน์เตอร์โดยที่ลำตัวหันไปอีกฝั่งขออีกแก้วดิพี่

จะดื่มอะไรเยอะ เดี๋ยวก็เมาเป็นหมาหรอก

ถึงจะเป็นหมา แวนก็เป็นหมาจิ้งจอกสุดสวยฉันพูดจบก็ยิ้มมุมปาก น้าพี่แชมเปญ~ แวนขออีกแก้วน้า~” ฉันใช้น้ำเสียงออดอ้อนตามฉบับที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยปฏิเสธมาก่อน

เฮ้อ~ แก้วเดียวก็แก้วเดียวนะ

วู้ฮู้!” ฉันพลางมองไปรอบผับอีกครั้ง และก็เหมือนเดิมสายตาฉันไปจบลงที่นายสมชายอีกรอบ

โถ่!! เสียอารมณ์สุดอ่ะ วันเกิดฉันแท้ๆ ทำไมต้องมาพบมาเจอสิ่งอัปมงคลในชีวิตฉันแบบนี้ด้วยนะ!!

พอพี่เปญชงเสร็จก็นำเครื่องดื่มมาวางไว้ตรงหน้าและแน่นอนฉันยกซดจนหมดภายในครั้งเดียว! เอาให้มันลืม!! เอาให้มันจำอีตานั่นไปตลอดชีวิตไม่ได้อีกเลย!!!

พี่! ขออีกแก้ว!!”

โหวย อะไรจะหมดเร็วขนาดนี้!!!

ช่างเถอะพี่เปญ เอามาอีกแก้วเร็ว~”

ไม่ๆ เดี๋ยวเพื่อนมาก็หมดสนุกกันพอดีสิแวน

โถ่พี่ ถือซะว่าเป็นของขวัญวันเกิดเถอะนะ

เออๆ อย่าให้ต้องมาเช็ดอ้วกให้แล้วกัน

ฉันดื่มเรื่อยๆ จนแทบจะนับแก้วไม่หวาดไม่หวั่น

ร่างกายของฉันเริ่มควบคุมสติไม่อยู่ ร้อนผาวไปทั้งตัว แขนขาของฉันขยับไปเองและและ

แวนด้า!!!” เสียงคุ้นๆ เหมือนใครซักคนที่ฉันรู้จักตะโกนเสียงดังลั่น

และ

 

 เช้าวันต่อมา

โอ๊ยยยยยย หัวฉัน!!

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับมองรอบห้อง

ที่นี่นี่มันนี่มันห้องห้องของฉันเอง -_-

ฉันกลับมาที่ห้องได้ไงเนี้ย จำได้ว่าล่าสุดฉันเมาแอ๋ในผับแล้วก็แล้วก็แล้วก็จำไม่ได้แล้วอ่ะ หรือว่าพวกเพื่อนๆ พาฉันกลับมางั้นเหรอ อาจจะใช่ก็ได้นั่นน่ะมีความเป็นไปได้ที่สุดแล้วล่ะ

โอ๊ยปวดหัวชะมัด สงสัยต้องหาอะไรกินแก้เมาค้างแล้วล่ะ

ฉันเดินออกจากห้องไปหาอะไรมากินแก้เมาค้าง

อืมมันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย!! นึกสิ นึก!!!

แวนด้านึ๊กกกกกกกกกกกกกกกก!!!

โอ๊ะ!!เหมือนจะจำอะไรได้ขึ้นมาซักอย่าง

 

เน๊ปล่อยฉันนะ!! ฉันจะไป…………แหวะ…’ ยัยอาเจียนเอาของในท้องออกมาข้างทาง

เป็นอะไรของยัยนี้เนี่ย ปกติก็ไม่เห็นจะเมาเละแบบนี้นี่นา แพนพูดพร้อมกับตบหลังฉันเบาๆ

และฉันก็ยังคงอ้วกต่อไป

 

ช่วยจำอะไรที่มันได้ประโยชน์กว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงยะ!! ฉันตีหัวตัวเองรัวๆ เผื่อความจำจะกลับมาบ้าง

ฉันเปิดขวดน้ำตาลสดในตู้เย็นพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอ

โอ้แม่เจ้า

สมชายส่งข้อความมาเหรอ!!! ฉันรีบเปิดข้อความอ่านเผื่อมีอะไรที่จะเก็บไว้แบล็คเมล์ตานั่นได้

[นี่คุณถ้าหายเมาแล้วก็มเจอผมที่ร้าน something ประมาณ10โมง ด้วยล่ะ]

อะไรของตานี่กันนะนัดฉันไปเจอเหรอเหอะ ให้ตายฉันก็ไม่ไป!!

[อีกอย่างผมไม่ใช่สมชายหรอกนะ]

เดี๋ยวนะชื่อไลน์ก็บอกอยู่ว่าสมชายแล้วนายจะไม่ใช่สมชายได้ยังง๊าย หรือฉันเมาค้างจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว หรือบางทีจริงๆ แล้วตอนนี้ฉันอาจจะอยู่โรงพยาบาลชั้น5แล้วแต่ จิตฉันยังนึกถึงบ้านกันนะ แล้วที่ๆ ฉันอยู่นี่คือมโนเองขึ้นมาล้วนๆ รึเปล่านะ TOT

[คุณอย่าลืมเอาเงินชดใช้ค่าเสียหายมาด้วยนะครับ]

เงินชดเชยค่าเสียหาย…? ฉันไปทำอะไรช๊านนนนนนนนนนนนนนนนนน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น