look in my Eyes ไม่จำเป็นต้องบอกรักฉันก็ได้

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

บทนำ

 

          ภายในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ถูกตกแต่งโทนสีนวลเหลืองน้ำตาล มีรูปภาพโพราลอยด์ติดผนังอยู่และประดับด้วยดอกไม้แห้งในแจกันบนโต๊ะแต่ละตัวทำให้เกิดความรู้สึกวินเทจอย่างบอกไม่ถูก

ฉันนั่งไขว่ห้างรอเพื่อนฝูงที่นัดรวมตัวกันที่โต๊ะใหญ่ของร้านพลางจิบกาแฟร้อนเบาๆ แลดูสวยและเลอค่ามาก

นี่ก็ไม่ได้ชมตัวเองนะแค่พูดความจริง อิ_อิ

พวกเราจะนัดรวมตัวกันเดือนละครั้งที่ร้านกาแฟร้านนี้ล่ะ เป็นร้านใกล้ๆ บ้านฉันเอง ถ้าอยากจะถามว่าทำไมเราต้องนัดรวมตัวกันน่ะเหรอ พวกเราเป็นเพื่อนสนิทที่จบมัธยมที่เดียวกันน่ะ และโชคดีมากที่พวกเราทุกคนสอบติดมหาลัยเดียวกัน แต่ถึงจะอยู่มหาลัยเดียวกันก็เถอะ แต่คนละคณะก็เจอกันได้ยากอยู่ดีล่ะนะ แล้วยิ่งตึกคณะจิตอย่างฉันอยู่ห่างไกลจากเพื่อนๆ ด้วยแล้วเฮ้อ~ แต่ที่เจอบ่อยสุดก็มีคนนึงอ่ะนะเธอเรียนครูประถมฯน่ะเลยได้มาตึกจิตวิทยาอยู่บ้าง

แต่ก็นะไม่อยากจะบอกเลยว่าฉันตื่นมาแต่งหน้าทำผมตั้งแต่ตีห้าเพื่อมานัดตอนบ่ายสามโมง และที่แน่ๆ ฉันมาก่อนเวลาตั้งสิบนาที

ไม่นานนักก็มีเพื่อนของฉันเดินไม่สิวิ่งเข้ามาในร้านด้วยท่าทางที่กระฉับกระเฉงพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้าที่แทบจะฉีกถึงใบหู

ฮายยยยย แว๊นด่า~” เพื่อนสาวสุดแสนน่ารักและร่าเริง (เกินไป) ประดุจม้าน้อยโพนี่สีชมพูผมยุ่งๆ ร้องทักชื่อฉัน (เอาจริงๆ ฉันชื่อแวนด้านะ มาเรียก แว๊นด่านี่ก็จะแปลกๆ ไปหน่อย) ด้วยสำเนียงฝรั่งฟังไม่ออก และด้วยเสียงสุดแสนจะดังทำให้ทุกคนในร้านหันมามองแม้แต่พนักงานเสิร์ฟยังกลั้นหัวเราะจนไม่ได้ถามตามหน้าที่ว่า จะรับอะไรคะ

นี่ยังน้อยไปนะ บางครั้งนางก็จะมาพร้อมกับการจุดพลุน้อยๆ ส่วนตัว ไม่ก็ลำโพงอันเบ้อเริ่มเทิ่มแล้วเปิดเพลงแดนซ์เข้ามา หรือมีอยู่ครั้งนึงใกล้วันตรุษจีนนางก็ล่อจุดประทัดตั้งแต่ปากซอยเดินเข้ามาเลยจ้า นี่ยังไม่รวมกับที่ตีลังกาเข้ามาในร้านเมื่อเดือนที่แล้วนะ -_-

 ไงเชียร์ฉันตอบเพื่อนที่แสนจะน่ารักคนนี้ออกไป คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่านิสัยของฉันกับยัยนี่น่ะต่างกันสุดๆ ถึงไม่บอกก็แบ่งออกจากการกระทำได้อย่างชัดเจน

อย่างน้อยๆ ความร่าเริงของเธอก็ทำให้มีแต่คนรักและคอยเป็นห่วงเธออยู่เสมอๆ ล่ะนะ

ตื่นเต้นจังงง ไม่ได้นัดเจอกันตั้งหนึ่งเดือนแหนะ O_O!!” เชียร์ทำท่าทางตื่นเต้นสุดๆ เอ่อท่าทางที่ว่าน่ะคือเธอสั่นขาจนโต๊ะสั่นตามน่ะสิ

อะไรจะไฮเปอร์ขนาดนี้ ให้ฉันเดานะสมาธิเธอคงสั้นนิดๆ ล่ะ

นั่นมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ

มันก็ใช่น่ะนะแต่มันก็ตื่นเต้นอยู่ดีนี่นา!” เชียร์ทำหน้าตาตื่นเต้นเสร็จก็หันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงาน เอาโกโก้เย็น หวานน้อย แก้วใหญ่ กินนี่ย์คร่ะไม่รู้ว่าเธอไปเอามุกนี้มาจากไหนน่ะนะ แต่ก็ทำเอาฉันแอบหัวเราะในลำคอนิดหน่อยจากท่าทางที่แสดงประกอบออกมาด้วย

นี่ๆ เรามาเคาท์ดาวน์กันดีกว่านะ!!” เชียร์ชูนาฬิกาข้อมือขึ้นมาโชว์

เคาท์ดาวน์อะไรน่ะเหรอ? ไม่ใช่วันปีใหม่อะไรหรอกฮึ~ ก็แค่นับถอยหลังว่าเพื่อนฉันจะมาเมื่อไหร่น่ะสิ ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อว่าแพน นางเป็นคนที่ระเบียบจัด เจ้าจอมวางแผน แถมทุกอย่างต้องตรงถามแผนนางเป๊ะๆ! และที่สำคัญนางตรงต่อเวลามากเลยจ้า นี่ฉันบอกเลยนะ ว่านางไม่เคยมานัดสายแม้แต่วินาทีเดียว และไม่เคยมาก่อนเวลาเช่นกัน -_-;

และอีกไม่นานนักพอพนักงานมาเสิร์ฟโกโก้เย็นหวานน้อยให้กับเชียร์ เธอก็หันไปขอบคุณและดูดฟูดฟาดเสียงดังมากที่ประเทศไทยจ้ะ ไม่ใช่ญี่ปุ่นไม่ต้องดื่มกินอะไรให้เสียงดังเบอร์นี้ก็ได้แม๊ะ

ทำไมไม่หวานเลยล่ะ~!”

เดี๋ยวนะ

ก็เธอสั่งหวานน้อยหนิ

หวานน้อยแต่มันก็ไม่ควรน้อยไปแบบนี้สิ!” ยัยเชียร์บ่นสักพักก็กลับมาจ้องนาฬิกาต่อ

ฉันเองก็แอบชำเลืองมองนาฬิกาของเชียร์เหมือนกัน

ห้า…” ยัยเชียร์เริ่มออกปากนับ

สี่…” สายตาของเราสองคนจ้องไปที่นาฬิกาข้อมือพร้อมกัน

สาม…” เหงื่อของเชียร์เริ่มซึมออกมาทางไรผม

สอง…” สายตาของฉันมองไปที่ประตูร้านอย่างตื่นเต้น

ฮูเร่!!!” ยัยเชียกระโดดขึ้นจากการนั่งในเวลาเดียวกันกับที่ประตูร้านถูกผลักเข้ามา

กริ๊ง~

ไม่ต้องทายหรอกว่าใครแพนนั่นแหละจ้ะ บางครั้งฉันก็กลัวๆ เธอเหมือนกันกับการตรงเวลานะ เพราะขนาดนาฬิกาข้อมือของเราทุกคนในกลุ่มนางเอาไปคำนวณกับเวลาสากลโลกแล้วปรับมาให้ไม่คลาดแม้แต่วินาทีเดียว

ไงสาวๆ แพนเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มก่อนจะเดินมาหาพวกเราที่โต๊ะ ทำไมยัยพวกนั้นถึงยังไม่มากันอีกนะ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเจ้าตัวมองนาฬิกาข้อมือก่อนพูดแล้วกลอกตาเบาๆ

เอ่อเธอมาตรงเวลาเกินไปต่างหากล่ะ นี่คงจะเป็นสิ่งที่เชียร์พูดกลับไปแน่ๆ จากการคาดเดาของฉัน

เธอมาตรงเวลาเกินไปต่างหากเล่า!” เชียร์พูดออกมาอย่างที่ฉันคิด

แน่นอนว่าฉันไม่ได้แค่สวยไปวันๆ เท่านั้น เพราะฉันที่แหละที่หนึ่งของเอกจิตวิทยาไงล่ะ เรียกได้ว่าแค่มองตาก็รู้ใจได้เลยที่เดียว

กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งของประตูร้านดังขึ้นอีกครั้งฉันไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าเชียร์จะสนใจเต็มที่และตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจ

ฮายยยยยยยยย อีฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟนี่งงใจมากว่าจะลากเสียงยาวขนาดนั้นทำไม

ไงจ้ะเพื่อนๆอีฟเพื่อนสนิทอีกคนเดินเข้ามาที่โต๊ะก่อนจะจ้องหน้าเชียร์ แหม..จ้องจะกินเลือดกินเนื้อซะขนาดนี้แสดงว่ายังไม่ลืมเรื่องหนี้นั่นใช่มั้ยน่ะ

อย่าลืมสี่สิบสองบาทห้าสิบสตางค์ที่ยืมไปตอนอยู่โรงอาหารนะ-_-+

ยัยนี่งกมากถึงขั้นมากที่สุด ขนาดเพื่อนกันนางยังเก็บดอกเบี้ย ก็สี่สิบบาทตะกี้น่ะยัยเชียร์ยืม ส่วนสองบาทห้าสิบนั่นดอกเบี้ย ดีไม่ดีอาจขึ้นดอกด้วยซ้ำ

เอ้า~ นี่จ้ะ เอาไปเลยๆๆๆๆๆๆๆเชียร์ค้นกระเป๋าแล้วหยิบเงินตามจำนวนให้เพื่อนแสนรัก (?)

นี่มันเหรียญยี่สิบห้า ไม่ใช่ห้าสิบ-_-+เรื่องเงินนี่ยกให้กับสาวเชื้อสายจีนคนนี้เลยจ้า

อุ๊ย~ ขอโทษจ้า อ่ะเอานี่ไปเลย~”

นี่ถ้าหยิบผิดอีกจะขึ้นดอกจริงๆ ด้วย

นั่นไง ผิดที่ฉันพูดซะที่ไหน บอกเลยว่าเรื่องเงินนี่ไว้ใจยัยอีฟ ตั้งแต่ประถมยันมัธยมนางเป็นเหรัญญิก แล้วนี่นางไปเรียนเศรษฐศาสตร์อีก เฮ้อ~ บอกเลยว่าวันเกิดนางของขวัญไม่ต้อง ยื่นแบงค์แดงแบงค์เดียวก็พอ

และที่แน่ๆ เมื่อเธอไปร้านกาแฟที่ไหนก็ตามเธอมักจะสั่งเมนูเดิมเสมอนั่นคือ

น้ำร้อนแก้วนึงค่ะ

นะน้ำร้อน?” พนักงานเสิร์ฟชายงง สงใสจะเป็นเด็กใหม่สินะ

ใช่ น้ำร้อน เอาแบบว่าร้อนๆ นะ ไม่ใช่อุ่นๆ ร้อนจัดๆ เลยยิ่งดี

อ่ะคะครับพนักงานเสิร์ฟดูแล้วงงๆ แต่สุดท้ายลูกค้าคือพระเจ้าก็เลยงงๆ ต้มน้ำไป

สักพักพนักงานเสิร์ฟก็เดินมาที่โต๊ะพร้อมกับแก้วน้ำร้อนหนึ่งใบ น้ำร้อนได้แล้วครับคุณผู้หญิง

ขอบใจจ้าเชียร์เอ่ยขอบคุณทั้งๆ ที่คนสั่งน้ำร้อนเป็นอีฟ

อีฟค้นของในกระเป๋าสักพักก็หยิบซองกาแฟสำเร็จรูปขึ้นมาแล้วชงกับน้ำร้อนน้ำร้อนราคาฟรี -_-; นี่ล่ะเมนูโปรดของเธอ และให้เดานะ กาแฟนั่นคงแอบหยิบมาจากที่ไหนสักที่ เธอคงไม่ยอมเสียเงินเล็กๆ น้อยๆ ให้กับกาแฟซองจิ๋วแค่นี้หรอกเชื่อสิ

ทำไมวันนี้น้ำตาลมาช้าจัง ปกติมาก่อนนัดตลอดนี่ ดูจากสถิติที่ฉันสะสมไว้แล้ว แพนโชว์กระดาษเอสี่แสดงสถิติการมาช้าสายของแต่ละคน

ฉันฉันอ่านตารางไม่ออกอ่ะ O_O” เชียร์โพล่งขึ้นมาในเวลาเดียวกันกับที่อีฟกำลังแอบขโมยกระดาษชำระของทางร้านใส่ในกระเป๋า

อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะฉันพูดพร้อมกับมองออกไปทางประตูกระจกใสๆ ของร้าน

อุ๊ย! นั่นน้ำตาลรึเปล่า แวนด้านี่พูดอะไรก็ถูกไปหมดเลยนะเนี้ย ตั้งแต่คราวที่แล้วละ เธอเคยบอกว่าฉันจะสอบตก ฉันก็สอบตกจริงๆ ด้วยนั่นมันเป็นเพราะเธอชอบปาร์ตี้บ่อยๆ แถมยังดูซีรี่ย์ทั้งคืนช่วงใกล้สอบไงล่ะเชียร์ ไม่ใช่ฉันก็ทายถูก =_=

น้ำตาลสาวหวานเรียบร้อยประดุจผ้าที่ถูกพับไว้แล้วรีดทับอีกห้ารอบประจำกลุ่มลงมาจากรถบิ๊กไบค์ท่าทางกระโดกกระเดกเพราะไม่เคยต้องซ้อนรถคันใหญ่อะไรเบอร์นั้น

ว่าแต่เธอซ้อนใครมาน่ะ? น้ำตาลยังโสดอยู่นี่นา แล้วเจ้าของรถสีแดงดำคันใหญ่ใส่เสื้อหนังสีดำนั่นใครกัน อืมหรือบางทีอาจจะมีซัมติง…???

ว๊ายยยยย รถเท๊เท่อ๊าเชียร์ร้องสายตาเป็นประกาย

ใครกันน่ะ ปกติน้ำตาลไม่น่าจะชอบซ้อนรถอะไรแบบนี้นะแพนพูดในขณะที่ยัยอีฟกำลังหยิบไม้จิ้มฟันเข้ากระเป๋า

หูยเจ้าของรถนั่นน่าจะรวยนะหลังจากขโมยไม้จิ้มฟันเสร็จก็กลับมาทำเนียนพูดกับเพื่อนอย่างแนบเนียนเธอจะรู้มั้ยนะว่าฉันเห็นน่ะ =_=;

กริ๊ง~

น้ำตาลเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับเดรสสีขาวกระโปรงพลิ้วปิดหัวเข่า เธอเดินไปสั่งเครื่องดื่มพร้อมของหวานก่อนจะเดินมานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเรา

สวัสดีจ้ะน้ำตาลเอ่ยเสียงหวานทักทายเพื่อนๆ

ตะกี้ใครเหรอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเชียร์ถามเพื่อนสาวหวานอย่างรัวๆ ทำเอาเจ้าตัวอึกอักพูดไม่ทัน

ดูๆ แล้วน้ำตาลคงจะไม่อยากจะพูดเรื่องนี้เท่าไหร่ฉันช่วยเธอละกันนะครั้งนี้น่ะ

นี่ๆ จะว่าไปก็ใกล้ถึงวันเกิดฉันแล้วนะ…”

ฉันไม่ลืมหรอกน่า วันเกิดเธอทั้งทีแวนด้าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอไม่เคยลืมวันเกิดใครสักคนน่าแพน ขนาดวันไหนข้างขึ้นข้างแรมเท่าไหร่เธอยังรู้

วันเกิดแวนด้าเหรอๆๆๆ ไหนๆ ปีนี้เที่ยวไหนเอ่ย~” สำเร็จเชียร์หันมาสนใจฉันแทนน้ำตาลแล้ว เจ้าตัวก็แอบถอนหายใจ

เธอติดหนี้ฉันครั้งนึงแล้วนะน้ำตาล

วันเกิดแวนด้าน่ะเหรองานฟรีใช่มะ *O*” ถามแต่เรื่องเงินแบบนี้มีคนเดียวเท่านั้นล่ะ

งั้นปีนี้เอาเป็นผับเก๋ๆ ดีมะ?”

ถ้าฟรีฉันไป!!” เร็วกว่าเดอะแฟลชก็ยัยนี่แหละ

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น