[The promised neverland ] Emma is sunshine of familia

ตอนที่ 5 : EP 03 : The reason came here ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    29 มี.ค. 62







'ไม่ใช่แค่ฝัน แต่เป็นความทรงจำ'



"เอ็มม่ามีอะไร...น...นี่มัน..."

"...."

"ดวงตา...?"


'ใช่แล้ว...ไม่ใช่แค่ฝัน..'


"เรย์...ฉันเห็นมัน..ฉันเห็นภาพในอดีตและมังกร ฉันเห็นอดีตของคูวิทิดาลา และสถานที่ที่กลางคืนและกลางวันเป็นหนึ่งเดียวกัน...และ..ฉันไม่มั่นใจหรอกนะ..แต่ฉันคิดว่าฉันเจอ |£;*~•^ "


"!!!!"



'ซากโบราณสถาณและจี้อันนี้พวกมันมีรูปร่างเดียวกัน ตอนนั้นมันใกล้มาก...หมายความว่าไงกันนะ...?'


     ฉันยืนนึกสิ่งที่ฉันพึ่งเห็นไปก่อนจะตั้งสมาธิพิจารณาทีละนิด สถานที่ที่เห็นคือที่พำนักของมังกรไม่มีที่ซ่อนจากดวงตาของมัน บางทีโครงสร้างนี้คือดวงตาของมังกร มันต้องเป็นสถานที่ที่พิเศษมาก พวกเขามาทำพิธีตามสิ่งที่ฉันเห็นในภาพนั้นแต่ตอนนี้มันไม่ทำงานแล้วยกเว้นเพียงฉันคนเดียว ร..หรือว่า!


"เพราะจี้อันนี้ที่มูสิก้าให้มางั้นเหรอ?"

'ค้นหากำแพงทั้ง7 '

  บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่มิเนอร์ว่าล้มเหลวในการค้นหากำแพงทั้ง7 เพราะว่าสถานที่นี้หยุดทำงานแล้ว ไม่สิ..ฉันไม่มีทางรู้ได้แน่นอนหรอก 

  แต่อย่างน้อยฉันก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งในภาพที่ฉันเห็นคำใบ้ในการเข้าถึงสถานที่นั้น 

   มัวแต่มาคิดเองคนเดียวมันก็ไม่ได้อะไรสักนิด ฉันตัดสินใจเงยหน้าไปหาเรย์อย่างรู้กัน

"ช่วยฟังฉันหน่อย..เรย์"

"อืมบอกทุกอย่างที่เธอเห็นให้ละเอียดเลย"


ฉันเล่าทุกอย่างที่เห็นให้ทุกคนฟัง แต่ไม่ได้เล่าเรื่องที่|£;*~•^บอกว่าจะคืนความทรงจำฉันเมื่อฉันเล่าทุกอย่างที่ควรบอกให้ทุกคนฟังเพราะฉันยังตะหงิดกับคำพูดของเขาอยู่


"บ้าน่า.."

"เอ็มม่าเห็นสถานที่ที่มีกลางวันและกลางคืน พวกเราก็แค่ค้นหาทางเข้าใช่มั้ย?"

"แต่...ทางเข้าไม่มีอยู่ที่แห่งใดเพราะว่ามันอยู่ทุกที่..หมายความว่าไง?"

"...."

    เราเองก็จนปัญญาแล้วเหมือนกันฉันหันไปหาคนที่น่าจะตอบคำถามได้มากที่สุดอย่างเรย์ก่อนเขาถอนหายใจออกมาและตอบอย่างเนือยๆ

"ตอนนี้คงต้องกลับเชลเตอร์ก่อน เธอจำได้ว่าเป็นสิ่งก่อสร้างคล้ายอารามใช่มั้ย?แล้วก็มีน้ำสีทองแบบโกลดี้ พอนด์?"

"อื้อ..."

"งั้นกลับไปรวมกลุ่มที่เชลเตแร์แล้วก็ค้นหาสถานที่แห่งนั้น พวกโบราณสถานตามคำชี้แนะด้วย 'ไปทิศเหนือ 10 ไมล์ แล้วก็ทิศตะวันออก10ไมล'์ บางทีมันอาจพาไปสู่ปริศนานั้นได้"


"อืม..."


   อย่างที่เรย์พูดนั่นแหละจำเป็นต้องกลับไปสู่เริ่มต้นเพื่อคิดปริศนาถัดไป ที่นั้นคือเป้าหมายใหม่ ถ้าสามารถค้นหาทางกลับไปที่นั้นได้  ฉันก็จะร่างพันธสัญญาใหม่ แล้วทุกคนก็จะมีอนาคตอย่างที่หวัง ครั้งนี้จะต้องได้ผลแน่!!

 ต้องรีบแล้วเราเดินทางมา3เดือนถ้ารวมขากลับด้วยคงซัก6เดือน เหลืออีกแค่1ปีครึ่งเท่านั้นเราต้องทำให้ทันเวลา


  พวกเราตัดสินใจหาที่ค้างแรมในป่าหลังจากคุยกันเรียบร้อยแล้วเพื่อเดินทางกลับ 



(เอาล่ะได้เวลาแล้ว...)

'เอ๊ะ ' |£;*~•^ ' !!!!'

(เจอกันอีกแล้วนะยัยหนู..ตามสัญญาเธอบอกพวกนั้นถึงสิ่งที่ควรบอก..ฉันก็จะคืนความทรงจำให้เธอ...แต่คงต้องค่อยๆฟื้นล่ะนะ)

'ความทรงจำ..ของฉัน?'

(ใช่แล้ว...ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับ'พวกเขา'ยังไงล่ะ)

พริบตาเดียวก็รู้สึกถึงร่างตัวเองที่ค่อยๆจมลงสู่ทะเลสาบสีทอง

'อึก..อ..อะไรกัน..หายใจ...ไม่ออก'

(กงล้อแห่งชะตากรรมได้เคลื่อนไหวแล้ว)




  ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในสวนแห่งหนึ่ง ที่ที่ฉันจำได้ว่าเคยเห็นมันในฝันมาก่อน ก่อนที่จะไปถึงคูวิทิดาลา


'เอ็มม่ามาอยู่นี่เองเหรอ!'

  ฉันหันไปตามเสียงและพบกับผู้ชายผมสีแดง ชายคนนั้น มีที่เขาบนหัวและมีปีกด้านหลัง อะไรน่ะ..คน..ไม่สิปีศาจเหรอ..

'คุณวาซตี...ฉันมารดน้ำเด็กพวกนี้น่ะค่ะ'

 เสียงอันคุ้นเคยทำให้ฉันหลังกลับไป พบคนที่มีใบหน้าละมายคล้ายกับตัวฉันอย่างกับฝาแฝด ม..ไม่จริงน่ะ..นี่คือ..

'ดอกไม้ที่เอามาปลูกกับพวกอาเคเดียสินะ ถ้าจำไม่ผิดมันเป็นดอกไม้ที่ไว้ทำพิธีกูพูน่าสินะ'

'ค่ะ ดอกวิด้าน่ะ เป็นพืชดูดเลือดชนิดหนึ่ง... ว่าแต่พวกคุณวาซตีมีอะไรเหรอคะ'

'อา..เรื่องเปิดร่างพันธสัญญาสงบศึกระหว่างสองเผ่าพันธุ์น่ะ..จะเริ่มแล้วนะ'

  เปิดร่างพันธสัญญา!!!ถ้างั้นนี่ก็อดีตอย่างนั้นเหรอ..ง..งั้นคนๆนี้ก็...ตัวฉันจริงๆ
   งั้นที่|£;*~•^บอกว่าฉันมาเกิดใหม่ก็..


'งั้นเหรอคะ..จะเริ่มแล้วสินะ..'

'คุณเอ็มม่า..."

เสียงนุ่มทุ้มทำให้ฉันหันไปปรากฏร่างของชายหนุ่มผมสีฟ้าผู้มีใบหน้าอ่อนโยน คนคนนี้!ที่เห็นในฝันคราวก่อน


'คุณอิระ..?'

'จะไปจริงๆสินะครับ'

'ค่ะ..ฉัน..ยังไงก็ปล่อยไว้ไม่ได้...สุดท้ายแล้วทั้งมนุษย์และปีศาจไม่ได้มีใครดีไปกว่ากันหรือเลวร้ายกว่ากันหรอกค่ะ'

'ถ้างั้น...พวกจะไปด้วย!!!'

   ผู้ชายผมสีเขียวเข้มเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเป็นกังวลและหงุดหงิด อา..คล้ายเรย์เลยนะ


'เวดี้คุง...'

'อย่างที่เวดี้พูดพวกเราปล่อยให้เธอไปคนเดียวหรอกนะเอ็มม่า'


อยู่ๆก็มีผู้ชายเรือนผมสีม่วงเข้ามากอด ตัวฉันในอดีตจากด้านหลัง

'ค..คุณลัส'

'เฮ้..ลัสนายนี่ไม่ไหวเลยนะ..ปล่อยเอ็มม่าเลย'

มือหนาของใครอีกคนผู้มาใหม่คว้าตัวฉันในอดีตออกจากอ้อมแขนแกร่ง เขามีผมสีดำสวยดวงตาสองสีสวย

'คุณซูแปรบีอา'

'ใช่แล้ว...ลัสขี้โกง..ผมก็..อยากนอนกอด..เอ็มม่าจัง..เหมือนกันนะ...'

เด็กเรือนผมสีเขียวอ่อนเดินเข้ามาและกอดหมับที่ตัวฉันอีกคนก่อนจะซุกใบหน้ากับไหล่อย่างกับเด็กเวลาออดอ้อน

'อาเคเดียคุง...'


'กลิ่นเอ็มม่าหอม...น่ากินจัง..'

และตามมาด้วยผู้ชายผมสีนำดำน้ำเงินที่เดินเข้ามาและกอดตัวฉันอีกคนเหมือนกัน


นี่มัน...อะไรกันเนี่ย...

'ทุกคนขอบคุณนะคะ...งั้นพวกเราไปด้วยกันเลยมั้ยคะ..'

'ต้องอย่างนี้เซ่เอ็มม่า!!"

'งั้นทุกคนไปกันหมดนี่แหละไม่เป็นไรใช่มั้ยเอ็มม่า...ไม่สิห้ามปฏิเสธ เพราะทั้งเธอและทุกคนก็คือ'ของของฉัน'

'คิกๆคุณวาซตียังเหมือนเดิมเลยนะคะ'

'ก็บอกแล้วไง..ฉันไม่อยากเป็นของนายหรอกถ้าจะต้องเป็นของใครสักคนขอเป็นของเด็กน่ารักๆอย่างเอ็มม่าดีกว่า'

มือหนาของคุณลัสเข้าไปกอดเอวตัวฉัน


'ลัสถ้าคุณไม่หยุดทำตัวแบบนั้นใส่คุณเอ็มม่าผมจะโกรธจริงๆแล้วนะครับ'

'เอ๊ะ..คุณอิระพูดเพราะ..นี่หรือว่า..2ครั้งแล้วเหรอคะ'

'เฮ้อ..ก่อนหน้านี้หมอนี่ทำตัวน่าโมโหน่ะครับ...ไม่ใช่เรื่อวแปลกนี่ครับ...ยังไงซะคนอย่างผมก็คงมีแต่โทสะ..'

'ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ..ฉันรู้ดีนะว่าคุณอิระน่ะอ่อนโยนยิ่งกว่าใครๆ '

'ฮึๆขอบคุณครับคุณเอ็มม่า'

'งั้นไปได้แล้วนะทุกคน..'

'อา...ฉันหิวแล้ว..ขอกินข้าวก่อน'

'ฉันมีขนมที่ทำไว้นะคะแกร็ดคุง'

'ขนมของเอ็มม่า...อยากกินจัง..น่าอร่อย'

'คิกๆ...ถ้าไม่รังเกียจเชิญเลยค่ะ'

'ขอบคุณ..'




คนพวกนี้...อึก..ป..ปวดหัว 


ราวกับสมองถูกบีบอย่างรุนแรงภาพมากมายไหลเข้ามาจนเกินจะทนรับไหว


ฉันกัดฟันกรอดพยายามทรงตัวให้ได้นานที่สุด ฉันเคยรู้จักคนพวกนี้...เคยรู้จัก...ฉัน


(เอาล่ะวันนี้เอาแค่นี้แหละ.. ถ้ารับไปทีเดียวสมองเธอได้ระเบิดแน่ๆ)

"ด..เดี๋ยวสิ"

(ไม่มีเวลาแล้วด้วย...เธอยังไม่ถึงจุดหมายแท้จริงของการเดินทางครั้ง...วอร์ทาเรีย..รีบไปที่นั่น...ทุกอย่างจะปรากฏ..รีบหน่อยนะยัยหนู...เวลาน้อยลงทุกทีแล้ว....)



"เดี๋ยวก่อน!!!!!"


อ๊ะ..


  ฉันมองไปรอบๆ ราวกับพึ่งตื่นจากฝัน รอบๆเป็นป่าที่พวกเราพักกันเมื่อคืนไม่ผิดแน่...

  ราวกับเป็นความฝันแสนสั้นที่ดูดเวลาไป...แต่ทำไมกันนะในอกเราถึงได้รู้สึกอบอุ่นขนาดนี้ราวกับเป็นอดีตที่แสนน่าคิดถึง

  พวกเขาดูราวปีศาจผู้แสนอ่อนโยน แต่จะด่วนตัดสินว่าเป็นปีศาจก็ไม่ได้...  

   อย่างน้อย|£;*~•^ ก็ทำให้เราเห็นภาพในวันวานร่วมกับ7คนนั้นแทบทุกช็อตเราจำได้แทบหมดแล้วว่าเคยทำอะไรร่วมกับพวกเขาบ้าง และรู้ชื่อทุกคนที่นั่น แต่ที่เราอยากรู้จริงๆคือ ทำไม|£;*~•^ถึงทำให้เราเห็นอดีตชาติเมื่อพันปีก่อน แถมยังเรื่องวันทำร่างพันธสัญญานั่นอีก..


   เดี๋ยวนะ..ถ้าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์บางที..ถ้าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะ...งั้นเสียงที่เราเคยได้ยินก็ไม่ใช่ความฝันหรือเสียงที่เราหลอนไปเอง


 'ทุกคนอาจจะยังมีชีวิตอยู่!!'





ด้านหนึ่งของปราสาท

"นายท่านครับท่าน|£;*~•^ส่งข่าวมาว่าเริ่มคืนความทรงจำให้คุณหนูแล้วนะครับ...และกำลังจะเปิดทางมาที่นี่ให้พวกคุณหนู.."

"งั้นเหรอ...ขอบคุณที่มาส่งข่าว..ออกไปได้แล้วล่ะ"


"ดูเหมือนว่า|£;*~•^จะเริ่มคืนความทรงจำให้เด็กคนนั้นแล้วนะ~"

"จริงเหรอ!แบบนี้ก็ดีน่ะสิ..อาอยากเจออยากให้มาถึงไวๆจังน้าานางฟ้าของพวกเราน่ะ"

"ใจเย็นน่าเวดี้ พวกเราต้องได้เจอเธออยู่แล้ว"

"จะได้นอนกอด..เอ็มม่าจัง..แล้ว..ดีใจ...จัง...Zzz"


"เตรียมตัวไว้ให้ดีนะทุกคนเมื่อเธอจำทุกอย่างได้เมื่อไหร่..เราจะไปรับเธอและสะสางทุกอย่างกับตระกูลราทรีที่พรากเธอไปจากเรา!!!!"


"ใช่แล้ว อย่างที่วาซตีว่า ตระกูลนั่นก็แค่แมลงที่บังอาจมาสร้างเรื่องแสนต่ำช้าให้เด็กคนนั้น บาปที่มันทำกันไว้จนไม่รู้จะเอาไปใส่คุกไหนในแดนเราน่ะ.."


"พูดอะไรแบบนั้นครับซูแปรบีอา...คนแบบพวกนั้น ต้องลงขุมนรกที่แลวร้ายที่สุดในแดนทัณฑ์บาปของพวกเรา"

"จะฆ่าทิ้งทันทีก็น่าเสียดายนะ...บาปที่คนตระกูลนั่นก่อไว้...จะต้องรับคืนอย่างสาสม...ต่อให้เราต้องกลายเป็นสิ่งมี่เลวร้ายยิ่งกว่าปีศาจนรกนั่นเราก็ลากพวกมันลงไปรับกรรมในที่แย่ยิ่งกว่าขุมนรกสุดท้าย..."

"ฮึๆ..บังอาจมาแตะต้องดอกไม้แสนบริสุทธิ์ของพวกเรา มันก็ต้องเจอแบบนี้ล่ะนะ~"


"หึๆ...ถ้างั้นไหนๆก็ไหนๆ..."


"หืมจะทำอะไรเหรอครับซูแปรบีอา?"


"แค่จดส่งจดหมาย...ไม่สิสารท้ารบไปให้พวกมันซะหน่อยน่ะ"


"เห~ไม่เห็นต้องเห็นใจส่งคำเตือนเลยนี่...ถ้าพวกนั้นหนีเราก็ต้องไล่ตาม...แบบนั้น..เหนื่อย"

"ไม่ใช่สักหน่อยอาเคเดียก็แค่อยากเพิ่มความสนุกหน่อยน่ะ...เจ้าพวกนั้นก็ตามล่าพวกยัยหนูคนสำคัญเราแบบนี้นี่...งั้นไหนๆทำไมเราไม่ตอบแทนด้วยการคืนสิ่งที่มันทำเป็น10เท่าล่ะ...ยังไงซะก็ไมีใครหนีเราพ้นอยู่แล้ว"

"อา...ก็ดีนะ..แบบนี้นอกจากล้างแค้นให้เอ็มม่ายังสนุกได้อีก..เอาตามนั้นเลยละกันซูแปรบีอา"

"แล้วพวกมันจะได้เห็นดีกัน!!"





[To Be Continued]


(?) 'เอ้า มาสิ กระต่ายน้อยของฉันก็ต้องกระโดดกลับสู่อ้อมแขนฉัน'



(?) 'พวกเรารออยู่รีบกลับมาซะนะ!'
(?) 'ง่วงจังง ...ขอนอนก่อนนะ'

ช่วง Talk with Writer 
ค่า3คนสุดท้ายจะลงรูปในวันนี้นะคะ หลังภาพ3คนสุดท้ายบางคนคงรู้แล้วว่าใครเป็นใคร หลังจากตอนนี้รินจะลงข้อมูลเหล่าหนุ่มทั้ง7แดนทัณฑ์บาปในตอนหน้านะคะ เพราะพวกเขาจะเริ่มเข้ามามีบทบาทแล้ววฝากติดตามกันด้วยนะคะ ใครลงเรือลำไหนก็แชร์ๆกันได้นะยังไงรินก็จะไม่เอนไปแบบพระเอกแค่ใครคนใดคนนึงเพราะทุกคนคือพระเอกหมดค่ะ แม้แต่เลวิสที่ตายไปแล้วก็ตาม อุ๊ป!!!(โดนปิดปากข้อหาสปอยเนื้อหา)

แค่กกๆ อ่านกันแล้ววว ก็คอมเม้นบ้างน่อวว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #26 Min (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:13

    อยากลงทุกเรือเลยอะ​ ฟินเกลือเกินนนน????????????????

    #26
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #13 SupawadeeMM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:21

    ทำไมทุกคนดูแค้นกันจังง แต่แต่ละคนงานดีมากค่ะ อิจฉาเอ็มม่าเลยย รีบมาต่อไวๆนะคะ อยากเห็นโมเม้นนอร์ม่า เรย์ม่าด้วยยย

    #13
    1
    • #13-1 SGcaramel(จากตอนที่ 5)
      29 มีนาคม 2562 / 13:29
      เพราะอะไรน้าาาา
      #13-1