[The promised neverland ] Emma is sunshine of familia

ตอนที่ 2 : EP 00 : Just flickering hope (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    26 มี.ค. 62




'แม้เล็กน้อยก็ตาม...ฉันก็อยากตั้งความหวังกับมัน...'


EP 00 - 

 


 'นี่มันอะไรน่ะ?'

 'ประตูไง สิ่งที่เชื่อมด้านในกับข้างนอก'

  'ข้างนอกงั้นเหรอ?ยังไม่เคยไปกันเลยสักครั้งนะ!'

'ก็พวกเราอยู่ที่นี่ตลอดตั้งแต่เกิดมาเลยนี่นะ'

'จะว่าไปหม่าม๊าก็บอกตลอดนี่นะว่าประตูกับด้านหลังรั้วในป่ามันอันตรายห้ามเข้าไปใกล้น่ะ'

'เรื่องนั้นมันต้องโกหกแน่อยู่แล้วสิ'

'เอ๋~...นี่เรย์ถ้าออกไปข้างนอกแล้วอยากทำอะไรงั้นเหรอ?'

'ไม่รู้...แล้วเอ็มม่าล่ะ?'

'ฉันอยากขี่ยีราฟ!'

'....สู้เขา'

 'เจ้านี่มันกำลังปกป้องเราจากอะไรกันนะ'

 'อือ....'



  

 "อึก..." 


ฝันอย่างงั้นเหรอ...น่าคิดถึงจังเลยนะ 


 ฉันลืมตาปรับโฟกัสรอบตัวอย่างช้าๆ ห้องนอนสีขาวสะอาดตา และที่นอนของทุกคน ที่เริ่มเก็บพับเรียบร้อย ให้ตายสินี่ฉัน..ตื่นช้ากว่าทุกคนเหรอเนี่ย ฉันค่อยๆมองไปรอบๆเด็กๆบางคนพึ่งเก็บที่นอน บางคนเตรียมตัวอาบน้ำก่อนทานอาหารเช้า ฉันค่อยๆลุกจากที่นอนและเตรียมตัวบ้าง เช้านี้ก็เหมือนทุกๆวันไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไป...ไม่สิจะว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนก็ไม่เสียทีเดียว


"เฮ้"


เสียงทักอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมสันมือที่ลงมากระทบกับหัวฉันซึ่งถ้าให้พูด มันคงเป็นกิจวัตรของฉันกับ'เพื่อนสนิทที่สุดที่เหลืออยู่'ของฉัน 


"อรุณสวัสดิ์เรย์"

"อรุณสวัสดิ์เอ็มม่า...แปลกนะที่เธอตื่นช้ากว่าเจ้าพวกโทมะแบบนี้"

"อือ..นั่นสินะ"


ฉันตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนทุกทีแม้จะเป็นยิ้มที่ไร้เรี่ยวแรงแต่ฉันก็ยังพยายามยิ้มออกมาเพื่อไม่ให้ใครต้องเป็นห่วง...พี่สาวคนโตอย่างฉันต้องเข้มแข็งเพื่อปกป้องน้องๆและทุกคน ใครจะมาว่าฉันคิดในแง่ดีเกินไปหรือโลกสวยมันก็ไม่สำคัญหรอก ถ้าสิ่งที่ฉันทำมันจะทำให้ทุกคนปลอดภัยฉันก็ยอมทำทุกอย่าง


"คิดอะไรคนเดียวอีกแล้วนะ.."


ฝ่ามือหนาที่กระทบกลางหัวเมื่อกี๊เปลี่ยนมาลูบเบาๆบนหัวฉัน เรย์เป็นแบบนี้เสมอ ภายนอกดูหยาบกระด้าง หวาดระแวงต่อทุกคน แต่ที่จริงเขานั่นแหละที่ใจดีมากกว่าใคร และฉันก็ชอบจุดนี้ของเรย์มากๆเช่นกัน เพราะทั้งฉันหรือทุกคนรู้ดีว่า เรย์น่ะรักครอบครัวมากกว่าใคร


"ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยนะ"


"โกหก...เธอน่ะจะคิดหรืออะไรมันก็แสดงออกทางสีหน้าหมดนั่นแหละ...คิดว่าเรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้วห๊ะ"


"อือ..ถ้าไม่นับตอนเป็นทารกก็คงสัก10กว่าปีล่ะมั้ง"


"ถ้ารู้แล้วมีอะไรในใจก็บอกมาซะยัยบ้า"


ฉันเผลออมยิ้มกับเสียงที่แม้จะดูดุฉันอยู่แต่มุมปากเขากลับเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ฉันรู้ดีว่าฉันน่ะโกหกไม่เก่ง ไม่สิ เรียกว่าโกหกได้แย่ทีเดียวถ้าไม่นับตอนที่ต้องพยายามแสดงท่าทางร่าเริงต่อหน้าคนอื่น แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เรย์กับนอร์แมนก็จะรู้เสมอ 


"นอร์แมน..."


  ฉันเผลอพึมพำชื่อนึงออกมา ใช่ชื่อของเพื่อนสนิทอีกคนที่สำคัญมากสำหรับฉัน ครอบครัวคนสำคัญที่ฉันได้สูญเสียไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็รู้สึกว่าเขายังอยู่กับฉันเสมอ ช่วงที่ฉันเกือบตายที่โกลดี้พอนด์ ฉันก็ยังรู้สึกถึงตัวตนของเขาที่ยังอยู่ข้างฉัน 


"เอ็มม่า.."


"อ๊ะ..ม..ไม่มีอะไรหรอกเรย์...คือว่า.."



 อ้อมแขนแกร่งเอื้อมมากอดฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว ความอบอุ่นที่ส่งผ่านอ้อมแขนนั้นทำให้ขอบตาฉันร้อนผ่าวอย่างช่วยไม่ได้ แม้จะพยายามสะกดกั้นอารมณ์ไว้แค่ไหน หรือจะแสดงละครตบตาใครได้ แต่กลับเรย์และนอร์แมนฉันไม่เคยกลั้นอารมณ์ตัวเองได้เลย 


  ฉันก็แค่หวังว่า'เขา'จะยังอยู่ แค่ตั้งความหวังที่ริบหรี่ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ ต่อให้เป็นความหวังลมๆแล้งๆก็ตามที


"จะร้องออกมาบ้างก็ไม่เห็นไปไร...ฉันยังอยู่ตรงนี้..."

"ฉัน..ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงดี ฉันไม่รู้ว่าควรระงับอารมณ์แบบไหน..."

"..."

ไม่มีแม้แต่เสียงปลอบใจหรือสีหน้าแสดงความเห็นใจใดๆ เรย์ยังคงกอดฉันอย่างปลอบโยน เพียงแค่นั้นก็ทำให้ฉันรูัสึกดีขึ้น 

การแสดงความเศร้าออกมาไม่ใช่เรื่องน่าอายไม่ใช่เรื่องตลก และการพึ่งพิงใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องที่แย่ 

"เรย์..ฉัน..ฉันแค่อยากเชื่อใจกับความหวังที่ริบหรี่...แค่อยากเชื่อว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แค่อยากหลอกตัวเองว่าเรายังอยู่ดูกัน3คนเหมือนเมื่อก่อน..ฉัน..ฉันแค่.."

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากของฉันราวกับกำแพงความอดทนที่มันได้พลังทลายลงไป ความอัดอั้นที่อยากระบายออกมามันเยอะขึ้นมาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


'เอ็มม่าน่ะเหมือนดวงตะวันเลยนะ คอยสาดส่องให้ความอบอุ่นแก่ทุกคนรอบตัว'

ใครบางคนเคยกล่าวกับฉันไว้แบบนั้น แต่ฉันรู้ดีว่าดววตะวันสักวันมันก็ต้องมอดดับลง เหมือนกับตัวฉัน แม้จะพยายามเข้มแข็ง ทำเป็นพูดเอาแต่ใจว่าจะเปลี่ยนโลก ทำเป็นบอกว่าจะสร้างปาฏิหารย์พร้อมทุกคน

 แต่ลึกลงไปในใจฉัน ฉันก็รู้ตัวดีว่า 'ปาฏิหารย'์น่ะไม่มีจริงหรอก ถ้ามีจริงพี่น้องฉันคงไม่ตาย และคงไม่มีใครต้องถูกพวกปิศาจกิน 


 ฉันน่ะแค่หลอกตัวเองอยู่ว่าฉันจะสามารถช่วยทุกคนได้ ถึงแม้ฉันยังมีชีวิตอยู่ ทุกคนยังไม่ตายแต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บเจียนตาย 


แม้แต่ตัวฉันเองก็ตาม



 ฉันพยายามหยุดน้ำตาตัวเองและผละออกจากอ้อมแขนของเพื่อนสนิทของฉัน ดวงตาสีมนจ้องเข้ามาที่ฉันราวกับพยายามวิเคราะห์ แต่ฉันรู้ดีสิ่งที่ฉันควรทำคือ


"ไม่เป็นไรแล้วล่ะเรย์~"

"แน่ใจนะ"

"สบายมากๆ อ๊ะกิลด้า แอนนา ฉันช่วยนะ ไปกันเถอะเรย์ฉันหิวแล้วล่ะ พวกคุณยูโกะก็คงรอแล้ว"

  อา..วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ฉันยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มราวกับไม่เป็นไร ฉันน่ะตัดสินใจแล้ว...

จะอ่อนแอก็ไม่เห็นเป็นไร...แต่ถ้าแข็งแกร่งคงดีกว่า

จะเศร้าก็ไม่เป็นไร แต่จะไม่ให้ใครเศร้าเพราะฉันเป็นอันขาด

จะเจ็บปวดก็ไม่เห็นเป็นไร แต่ต้องไม่เป็นสาเหตุให้ใครต้องเจ็บปวดเป็นอันขาด


จะหลอกตัวเองก็ไม่เห็นเป็นไร ยังไงสุดท้ายผลมันก็เปลี่ยนจากเดิมเท่าไหร่หรอก.... 





"อรุณสวัสดิ์ทุกคน~"

"อรุณสวัสดิ์เอ็มม่า!"


มันก็แค่หลังจากเศร้าแล้วต้องปั้นหน้ายิ้มให้ดีที่สุดก็พอ..

ไม่ใช่แค่เพื่อทุกคน

แต่มันก็เพื่อตัวฉันเองด้วย




"แปลกจังเลยนะ..ที่เธอตื่นช้ากว่าพวกเด็กเล็กเนี่ย"

เสียงของไวโอเล็ตทำให้ฉันหันไป และพบเธอเดินมากับพวกโอลิเวอร์

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน...พอดีว่านอนเพลินน่ะ"


ฉันพยายามเอ่ยให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใช่แบบนี้แหละดีแล้ว ทุกคนจะได้ไม่ต้องมาเป็นห่วง แต่ทว่าฝ่ามือของโอลิเวอร์ คุณลูคัส กลับเอื้อมมาวางบนหัวฉัน 


อา..


"ไม่ได้ผลสินะ"

ฉันพึมพำออกไปพรางยิ้มน้อยๆออกมา ใช่ที่ว่าหลอกทุกคนได้น่ะ มันก็แค่คำพูดหลอกตัวเองเท่านั้นแหละ. ที่จริงก็รู้อยู่แล้วล่ะ


เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับสายตาอ่อนโยนหลายคู่ที่มองมาที่ฉัน 

ตัวฉันรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว..ฉันน่ะ..หลอกใครไม่ได้สักคน..แม้แต่ตัวเอง



"ไม่เป็นไรหรอกนะทุกคน!ฉันแค่ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ...ไม่สิ...อาจไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความทรงจำน่ะ"


เมื่อปิดไม่ได้ฉันถึงได้เลือกตัวเลือกสุดท้าย ไม่สิ ไม่ใช่ตัวเลือกหรอก..มันไม่เคยมีตัวเลือกอยู่แล้วเรื่องแค่นั้นเด็กยังรู้เลย.  


"ถ้ารู้ตัวว่าฝืนอยู่จะระบายออกมาบ้างก็ได้นี่เอ็มม่า"

คุณลูคัสเอ่ยพรางระบายยิ้มออกมา ฉันนี่มันโง่จริงๆ


"ขอบคุณนะทุกคน..ไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะก็มีทุกคนอยู่ด้วยนี่นา!"

ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังเป็นฉัน ต้องยิ้มและก้าวต่อไป จริงอยู่ที่ฉันยังทำใจเรื่องนอร์แมนไม่ได้เลย..แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องก้าวไปข้างหน้า


ไม่เป็นไรหรอก..ก็มีเรย์ มีกิลด้า ดอน คุณยูโกะ คุณลูคัส โอลิเวอร์ ไวโอเล็ต แล้วก็ทุกๆคนอีกนี่นา

ถ้าฉันมายอมแพ้ แล้วจิตตกกับเรื่องพวกนี้ง่ายๆก็ไม่ใช่เอ็มม่าแห่งเกรซฟิลด์น่ะสิ


มีแต่จะต้องก้าวต่อไปสิ



"หิวแล้วล่ะทานข้าวกันเถอะทุกคน!"


ไม่มีเวลาแล้ว อีกแค่2วันเราจะไปตามหาดวงตามังกรกันแล้ว จะมัวแต่ชักช้าไม่ได้

ต้องทำให้สำเร็จ หาทางไปสู่โลกมนุษย์และกลับไปช่วยพวกฟิลที่เกรซฟิลด์ เราจะมามัวหยุดอยู่กับที่ไม่ได้หรอก



ต้องช่วยทุกคนให้ได้!!






ุมุมนึงของเนเวอร์แลนด์แสนโหดร้าย ณ ปราสาททมึฬ ได้ปรากฏร่างของชายหนุ่มทั้ง7คนนั่งล้อมวงดื่มชากันอย่างหาได้สนใจโลกภายนอกสักนิด

"นี่ วาซตี้ เราต้องรอกันไปถึงเมื่อไร ถึงจะไปรับเด็กคนนั้นได้สักที"

"น่า...รีบไปก็ไม่ได้อะไรหรอกซูแปรบีอา"

"ถ้าเธอกลับมาฉันจะอิ่มหรือปล่าวนะ"

"ไม่เห็นต้องรีบเลย...จะรีบไปให้เหนื่อยทำไม..ทางที่ดีทุกคนมานอนให้สบายๆดีกว่าา..หาวว"


"อา~...แต่ฉันน่ะคิดถึงสัมผัสของเด็กคนนั้นแล้วนะ~"

"ลัส..คุณนี่จะทำตัวแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่นะครับ"

"เอาน่าฉันเข้าใจพวกนายว่าอยากเจอเด็กคนนั้นแค่ไหน.."


"มันตั้งพันกว่าปีแล้วนะเฟ้ย วาซตี้ ทำไมนายยังจะใจเย็นได้อีก "


"ตามข้อมูลที่ได้มา เธอได้เกิดใหม่มาจะ12ปีแล้วล่ะนะครับ...แถมยังหนีออกมาจากสถานที่น่ารังเกียจนั่นได้แล้วด้วย"

"ฮะๆๆ สมแล้วที่เป็นเด็กคนนั้น จะผ่านไปกี่พันปีก็ยังสร้างเรื่องน่าตกใจได้จริงๆ"


"อีกไม่นานหรอก..เธอคือของของฉัน...ยังไงกระต่ายน้อยของพวกเราก็ต้องกระโดดกลับมาสู่อ้อมแขนของพวกเราเหมือนเดิม..และเพื่อการนั้น"

"ครับ..เราจะต้องเปลี่ยนไอเนเวอร์แลนด์แสนโสมมนี่ซะ"

"เพื่อการนั้นเรา7คนจะพลาดไม่ได้..เพราะมีแค่พวกเราที่จะคอยเป็นพลังให้เธอคนนั้น"


'ไม่เป็นไร....อีกไม่นานหรอก...พวกเราจะไปรับเธอแน่ๆ....เอ็มม่า'



















[To be continued]




จบอีพี00ไปแล้วจ้าาา  ใครเล่นเกมยูเมะจะรู้กันดีว่าหนุ่มๆ7คนนี้เป็นใครแต่สำหรับคนไม่รู้รอรินเฉลยนะ จะลงรูปในบทcharacterหลังหนุ่มๆออกจ้าาา อ่านแล้วเม้นติชมกันได้น้าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #17 เด็กวัยรุ่นคนนึง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 11:12
    มีอะไรจะสารภาพ....
    คือตอนที่มันมีตัวละครนึงมันบอกว่า "ลัส" ตูอ่านเป็น "สัส" นึกว่ามันด่ากันเชี่ยเอ้ย5555
    #17
    1
    • #17-1 SGcaramel(จากตอนที่ 2)
      30 มีนาคม 2562 / 11:15
      ลัสจ้าลัส อย่าทำร้ายเมนรินนน
      #17-1
  2. #6 55384 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 20:19

    แว๊กกกกกกก พวกคนข้างล่างนี้มันเป็นไผผผผผผผผผ
    #6
    0
  3. #5 55384 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 19:54
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png มาต่อไวๆนะค้าาาาาา
    #5
    0
  4. #4 SupawadeeMM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 12:10

    มาต่อเร็วๆนะคะ สงสารเอ็มม่า????แต่ฟินที่เรย์เอ็มม่าเหมือนกัน????

    #4
    1
    • #4-1 ThichaInthawong(จากตอนที่ 2)
      26 มีนาคม 2562 / 19:46
      เราก็ฟินนน
      #4-1