[The promised neverland ] Emma is sunshine of familia

ตอนที่ 10 : EP 07 - Remnants of memories 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 เม.ย. 62




'จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายได้ถูกค้นพบแล้ว...'





'ทุกคน...จากนี้ไปช่วยฟังที่ฉันพูดด้วยนะคะ..เป็นเรื่องสำคัญทีฉันต้องบอกทุกคน...'


   สิ้นคำพูดของเอ็มม่าในอดีตภาพของถูกเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้พวกเรามาอยู่ในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มีร่างบางนั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่เพียงคนเดียว


'ก๊อก ก๊อก ก๊อก..'. 


เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมผู้ชายร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมดอกไม้ช่อนึง


'อ้าว...ท่านอาของนอร์แมนนี่คะ..'

'สวัสดีครับเจ้าหญิงทรอยแมร์กระผมต้องขออภัยที่ก่อนหน้านี้มิได้มาเยี่ยมท่านทั้งที่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นแท้ๆ'

'ไม่เป็นไรมิได้ค่ะ....ฉันขอรับไว้เพียงน้ำใจก็พอ..'

'หึ..ช่างเป็นเจ้าหญิงที่ใจดีจริงๆนะครับ...'

'อย่างนั้นเหรอคะ..'


  ทั้งที่ประโยคชวนคุยเป็นการมาเยี่ยมเยียนแท้ๆบรรยากาศภายในห้องกลับตึงเครียดจนเห็นได้ชัด

 'มีอะไรก็พูดมาแบบไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกนะคะ...'


  ดวงตาสีเขียวเป็นประกายจนถึงเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นแววตาที่ดูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้นำคนปัจจุบันจากตระกูลราทรีถึงมาอยู่ที่นี่



'หึ..ช่างเป็นองค์หญิงที่ฉลาดอะไรแบบนี้งั้นทางนี้ก็ไม่ขออ้อมค้อมแล้วนะครับ..ผมรู้ดีว่าพึ่งผ่านเหตุการณ์ไม่ดีมาไม่นานแต่การร่างพันธสัญญามันรอไม่ได้...คิดว่าท่านคงพอเข้าใจความหมายนะครับ'


'พันธสัญญาอย่างเป็นธรรม...ตรงไหนเหรอคะ..จริงอยู่ว่าพันธสัญญาฉบับนี้อาจช่วยมนุษย์ส่วนมาก แต่ที่บอกว่าจะทิ้งมนุษย์ส่วนน้อยไว้เป็นของขวัญพวกกินคนนี่จะไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอคะ'


 'ไม่ต้องห่วงครับ...ถึงจะไม่มีบอกไปในสัญญาแต่พวกที่จะทิ้งไว้ก็คือพวกที่ไม่เห็นด้วยกับการร่างนี่ล่ะครับ...ท่านคือเจ้าหญิงผู้จุดสูง กับแค่การเสียสละคนนิดหน่อยเพื่อคนส่วนมากคงจะ....'


'ปึง!!'


  'อย่ามาล้อเล่นนะ!!!  คุณไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินความเป็นความตายของชีวิตใครนะ!'


  มือเล็กทุบลงบนโต๊ะอย่างโกรธาเมื่อได้ยินคำพูดราวกับไม่เห็นค่าชีวิตเพื่อนเราเผ่าพันธุ์กันของชายหนุ่มตระกูลราทรี

 

'หึๆ...ก็คิดแล้วล่ะครับว่าท่านต้องปฏิเสธ...เพราะอย่างนั้น...'


'แก้ก...'


'บางที..ถ้าท่านตายไปตั้งแต่ที่นั่นผมคงไม่ต้องถ่อมาปลิดชีวิตท่านถึงที่นี่นะครับ..เจ้าหญิง'


   อาวุธร้ายแรงขนาดพอดีมือถูกยกขึ้นมาจ่อที่เอ็มม่า ทว่าเธอกลับไม่มีแม้แววตาที่เกรงกลัวสัดนิด

'คิดอยู่แล้วเชียว..ว่ายังไงก็ต้องเป็นคุณที่บงการเรื่อง...ก่อนอื่นขอถามหน่อยได้มั้ยคะ ตระกูลราทรีมีส่วนเกี่ยวข้องกับฟาร์มที่เริ่มสร้างขึ้นแถบทางเหนือรึปล่าวคะ?'

'รู้แล้วจะได้อะไรขึ้นมาในเมื่อท่านเองก็จะตายที่นี่แล้ว..แต่ก็อเอาเถอะกระผมจะตอบให้เป็นของขวัญแก่ท่านหน่อยก็แล้วกัน..ปล่อยให้คาใจไปจนตายมันจะบาปนี่ครับ..ใช่ครับพวกเราได้สร้างขึ้นมาเอง'

'คุณเตรียมการมาตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ สร้างสถาณการณ์ขึ้นมาก่อความวุ่นวายเพื่อให้พวกที่คิดต่อต้านเสียสูญ '

 สิ้นคำพูดเธอ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ 

'ใช่แล้ว! เป็นไงล่ะครับแผนการณ์ของพวกเรา...การที่รู้ได้ทันทีก็สมเป็นท่านดีนะครับ..แต่พวกหน้าโง่ที่กำลังจะเป็นพ่อพันธุ์ไม่พันธุ์ปศุสัตว์มนุษย์คงไม่มีทางรู้หรอก ว่าต่อให้ตัวเองมาต่อต้านการทำพันธสัญญาก็ไร้ความหมายอยู่ดี..'

'อีกคำถาม..คุณจะได้อะไรจากการทำพันธสัญญาครั้งนี้คะ แค่ช่วยมนุษย์ส่วนรวมแค่นั้นแน่เหรอ..?'

'กะแล้วว่าท่านจะต้องรู้..ความสนุก ความหรรษา และเงินทองมากมายที่จะไหลเข้าไปสู่ตระกูลไงล่ะ!  ของขวัญนะจะให้เป็นส่วนหนึ่งจริงๆ แต่ส่วนสำคัญคือการเปิดฟาร์มมนุษย์ ขายปศุสัตว์แก่เหล่าปีศาจ ซึ่งราทรีจะบงการทุกอย่างและนำเงินเข้าตระกูล นี้จะเป็นการค้าที่ดีทีเดียวว่างั้นมั้ยครับเจ้าหญิง..?'

  รอยยิ้มน่าขนลุกผุดจากใบหน้าชายหนุ่มและเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วราวกับปีศาจผู้ได้รับชัยชนะ

 'แต่ไม่น่าเลยนะครับ..ถ้าเจ้าหญิงยอมร่วมกับผมตั้งแต่ทีแรกคงไม่เป็นแบบนี้...คงมีอายุอยู่ต่อไปไม่อายุสั้นขนาดนี้..แต่ผมมีข้อเสนอให้ถ้าท่านยอมร่วมมือกับพวกเรา มอบแหวนอำนาจราชวงศ์ทรอยแมร์ให้ผม..
ผมจะไว้ชีวิตท่านในครั้งนี้...เพราะเห็นแก่ท่านที่อุตส่าห์รอดพ้นความตายไม่ได้หลายครั้ง..อา..ตั้งแต่เหตุการณ์การก่อกบฐเมื่อครั้น15ปีก่อนสินะครับ..'


  '.....'

 'ฮ่ะฮ่าฮ่าๆ...ช่างเป็นเหตุการณ์ที่น่าเศร้ายิ่งนัก...ราชาและราชินีแห่งทรอยแมร์ถูกสังหารหมู่พร้อมพี่น้องของท่านต่อหน้่าต่อตาท่านทั้งที่ท่านอายุได้เพียง5ขวบเท่านั้น..ไหนๆก็ไหนๆผมยะบอกให้เอาบุญเหตุการณ์จราจลครั้งนั้น ผมเป็นต้นเหตุนี่ล่ะครับ!'

 ดวงตาสีเขียวคู่สวยเบิกกว้างอย่างตกใจ ใบหน้าที่เริ่มซีดเผือกทำให้อีกฝ่ายยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ ขาเรียวบางไม่มีแม้เรี่ยวแรงที่จะยืนต่อ

 'ม..ไม่จริง..'


'ใช่ครับ!!!สีหน้าแบบนั้นแหละผมนี่แหละ ข้ารับใช้แสนซื่อสัตย์ขององค์ราชาคนนี้แหละที่ลงมือฆ่าเขาเอง..น่าเสียดายที่เจ้าราชานั่นดันเอาแหวนไปไว้ที่เจ้าหญิงตัวน้อยแถมเจ้าพวก ลิวาเอล วอร์ทาเรียกับอัลเคเมียดันมาแส่ก่อน..เลยผิดแผนที่วางไว้หมด'

 
'ฉันจะไม่มีวันเข้าร่วมกับคุณและไม่มีวันให้อภัยคุณแน่!'

'หึ..ช่างน่าเสียดายจริงๆ...'

  
 
  ยังไม่ทันที่เขาจะลั่นไกเสียงประตูก็ถูกเปิดอีกครั้งพร้อมร่างของพวกเรย์


'กะแล้วว่าต้องเป็นฝีมือแก!เอาปืนออกให้ห่างจากเอ็มม่าซะ!!'เวดี้ตะคอกพร้อมวิ่งไปขวางทันที


 'เวดี้....'

 เสียงหวานที่เรียกชื่อเขาสั่นๆจากด้านหลังยิ่งทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง 

'เอ็มม่า..ไม่เป็นไรนะ'

 มือหนาของลัสดึงร่างเล็กของเอ็มม่าเข้าสู่อ้อมแขนราวกลับต้องการจะปกป้องเธอ ใบหน้าหวานที่ไม่มีแม้แต่น้ำตา มันกลับซีดเผือกและไร้อารมณ์จนน่ากลัว



'คุณ..เป็นคนฆ่าท่านพ่อท่านแม่และพี่น้องฉัน..'


'หึ..รู้ตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ..จะเป็นไงนะ..ถ้าข่าวเรื่องเจ้าหญิงน้อยแสนบอบบางถูกปลิดขีวิตในปราสาทวอร์ทาเรีย ฮ่าๆๆแค่คิดก็ตื่นเต้นจบแทบบ้าแล้ว..'

'คุณตั้งใจให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วสินะครับคุณอา...'

  นอร์แมนมองอาของตัวเองด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวเพราะถึงจะพอรู้มาบ้างว่าคนๆนี้หวังแต่ผลประโยชน์ของตัวเองโดยไม่คิดถึงคนอื่นแต่ไม่คิดว่าจะเลวร้ายได้ขนาดนี้


  'นอร์แมนหลานรัก...เธอเองก็เหมือนพี่ชายฉันโง่ที่คิดว่าฉันเป็นน้องชายแสนดี จนในที่สุดเป็นไงวาระสุดท้ายของเขาก็เสียทุกอย่างไป'

 '....'
 นอร์แมนกัดฟันกรอดก่อนจะเดินไปอยู่หน้าปืนที่จ่อไปที่เอ็มม่า 

'นอร์แมน...'

'ขอโทษนะเอ็มม่า...ผมน่าจะรู้เร็วกว่านี้..ไม่คิดเลยว่าคนที่ผมรักเหมือนพ่ออีกคนจะทำร้ายเธอไปขนาดนี้...ผมไม่มีคุณสมบัติพอจะอยู่ข้างๆเธอ...แต่ถึงอย่างนั้น..ขอแค่ได้ปกป้องเธอ..'

'หึ...หลานชายผู้โง่เขลาเอ๋ย..ในเมื่อเธอเลือกหันหลังให้ฉันไปปกป้องยัยเจ้าหญิงนั่น..ก็ดีงั้นตายไปคนแรกเลยแล้วกัน!!!!'


'ปัง!!'

เสียงกระสุนปืนดังขึ้น ท่ามกลางความตกใจของทุกคน นอร์แมนที่หลับตารอรับความเจ็บเบิกตาโพร่งขึ้นเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่เป็นอะไร

เสียงร่างกายที่กระทบกับพื้นสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนในเหตุการณ์จนไม่มีใครกล้าแม้จะขยับจากจุดเดิม 

  ราวกับเดจาวูร่างกายอรชรของหญิงสาวที่เป็นที่รักร่วงลงต่อหน้าต่อตา เสื้อผ้าและพื้นตรงหน้าถูกชโลมไปด้วยสีของโลหิต 


'เอ็มม่า!!!!'


'หึ..สุดท้ายก็มาตายเองอยู่ดีสินะ..ก็ดี..แบบนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลายิงตั้งสองครั้ง'

เสียงหัวเราะสะใจดังทั่วปราสาทก่อนเจ้าตัวจะรีบออกจากพื้นที่นั้นโดยที่ทุกคนยังตกใจอยู่

'ทำไมล่ะ!เอ็มม่า!!'

'ฉัน...ปล่อยให้...เธอตายไม่ได้...'

'เอ็มม่า..'

'เรย์..เห็นมั้ย..ชะตากรรมเปลี่ยนแปลง..ไม่ได้'

'ยัยบ้า!!เวลาแบบนี้ยังจะมาพูดแบบนี้อีกนะ..ไปตามหมอเร็ว!!'

'ไม่มีประโยชน์หรอก..ครั้งนี้..แต่ไม่ได้ยอมแพ้หรอกนะ...'


เด็กสาวเอ่ยพูดกับทุกคนด้วยเสียงแหบแห้ง ดวงตาของทุกคนในที่นั้นยิ่งเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อฟังสิ่งที่เธอพูด


'จะบ้าเหรอเอ็มม่า!!ตั้งพันปี..'

'มีแต่วิธีนี้เท่านั้น....ฉันไม่สามรถช่วยใครได้แล้ว...พลังตอนนี้อ่อนแอเกินไป...แหวนจำเป็นต้องใช้พลังในอีกพันปี...'

 เรย์พยายามสงบสติและตั้งใจที่เด็กสาวเอ่ยถึงแผนของเธอจนจบ

 เอ็มม่ารู้อยู่ล้วว่าวันนี้จะด้วยวิธีไหนเธอก็ต้องตาย เธอได้วางแผนใช้พลังของแหวนประจำตระกูลเสี้ยวสุดท้ายเพื้อทำสัญญาการเกิดใหม่ของตัวเองในอีกพันปี เพื่อเข้าไปแทรกแซงในโรงเพราะพันธุ์โดยตรงและเพื่อเป็นการชดใช้ให้เหล่าคนที่เธอช่วยไว้ไม่ได้


'ช่วยมีชีวิตต่อ...และรอฉันด้วยนะคะ...'


ซูแปรบีอากุมมือเด็กสาวก่อนจะเอ่ยถามขึ้นในสิ่งที่เขาคาใจตั้งปต่เมื่อครู่


'ที่ๆจะไปเกิดล่ะ..'


'เกรซ..ฟิลด์...'



สิ้นคำพูดสุดท้ายลมหายใจเสี้ยวสุดท้ายก็ถูกตัดออกไปภายในห้องไม่มีการพูดอะไรมากกว่านั้น...พวกเขาอยากไปฆ่าพวกที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้แต่ถ้าทำ..แผนของเธอที่เสี่ยงใช้ชีวิตของตัวเองก็จะพัง..พวกเขาไร้พลังเกินไป ไม่สามารถรักษาชีวิตของเธอไว้ได้ และยังต้องให้เธอไปทได้วยตัวเอง



'อีกพันปี...'วาซตีมองไปยังนอกหน้าต่างที่รถม้าของพวกราทีพึ่งเคลื่อนออกไปด้วยสายตาเกลียดชัง

   อิระมองด้วยความเจ็บปวด เขามีพลังโทสะแต่เมื่อโดนมือเล็กๆคู่นี้กุมไว้เพื่อระงับโทสะ มันกลับทำให้ไร้พลังไปโดยไม่รู้ตัว..เขาไม่สนใจว่าชีวิตพวกราทรีจะเป็นไงแต่การที่พวกมันมาทำลายบุปผาของพวกเขา มันสมควรลิ้มรสสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย 


เรย์กับนอร์แมนมองร่างคนรักของพวกเขาที่ถูกอาเคเดียอุ้มไว้ด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยที่พร้อมจะร้องออกมาได้ตลอดเวลา แต่ก็ต้องอดทนไว้

'พวกเราจะตามไปเอง...ไม่ปล่อยยัยนั่นให้อยู่คนเดียวแน่'เรย์หันไปหานอร์แมนที่พยักหน้าอย่างเจ็บใจ โอลิเวอร์เดินมาจับไหล่ของเรย์ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

'ในระหว่างพันปีที่พวกทัณฑ์บาปรักษาดวงวิญญาณเอ็มม่าและพวกคนบริสุทธิ์จนถึงอีกพันปี...พวกเราจะตามเธอไปเกิดใหม่ด้วย..ยังไงพวกเราก็ไม่เป็นอมตะอยู่แล้ว..แต่พวกวาซตีไม่ใช่...ทำได้รึปล่าว'

เสียงทุ้มหันไปถามเหล่าเจ้าชายวอร์ทาเรีย

'ขนาดนี้ไม่มีอะไรให้เสียกว่านี้แล้ว....'

'งั้นก็ตกลงตามนี้...อีกพันปีเราจะให้เอ็มม่าได้ทวงทุกอย่างของเธอคืนไป..'


'ราทรี...พวกมันจะต้องชดใช้!!!!!'




  ภาพทุกอย่างถูกตัดทิ้งไป ทุกคนในห้องอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกับในเหตุการณ์เท่าไหร่


"โหดร้าย...นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว..."กิลด้าทรุดฮวบก่อนที่เธอจะถูกอ้อมแขนเล็กๆของเด็กสาวผมสีส้มกอดเบาๆ

"ไม่เป็นไรนะกิลด้า..."

"ไม่หรอกกิลด้าถูกแล้ว...พวกเราอภัยให้มันไม่ได้เด็ดขาด"เวดี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงดังอันโกรธา

 สิ่งที่พวกมันทำไม่สมควรแม้แต่จะเรียกว่ามนุษย์ 


  "...."

 "เรย์"

เอ็มม่ามองไปที่เพื่อนสนิทอีกคนที่ไม่แม้แต่ตะเอ่ยอะไรตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

"เอ็มม่า...ฉันเข้าใจแล้วล่ะ..."

"เอ๋..?"

"เข้าใจแล้วว่าทำไมฉันถึงได้อยากปกป้องเธอทุกครั้ง..เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกโมโหเวลาเธอเข้าไปเสี่ยงอันตราย.....ขอโทษนะ....ทั้งที่พวกเราอยู่กับเธอตั้งเยอะแยะแต่กลับ..."

"ทำไมเรย์ต้องขอโทษล่ะ..เรย์เองก็ตามฉันกลับมาเกิดใหม่..แปลกใจเหมือนกันนะเนี่ย..ทั้งเรย์..แล้วก็....นอร์แมน"

  ดวงตาคู่สวยหม่นอีกครั้ง เธอไม่คิดมาก่อนว่าเพื่อนสนิทแต่เด็กของเธออย่างเรย์และนอร์แมน จะเป็นผู้ที่กลับชาติมาเกิดไม่ต่างกัน และโอลิเวอร์อีก 

 เอ็มม่ามองไปที่พี่น้องของเธอที่แสดงใบหน้าเศร้าสร้อยออกมา และใบหน้าหลายคนรวมถึงพวกวาซตีที่ดูหงุดหงิด 

  "ไม่เป็นไรหรอกนะทุก..."

  "ไม่เป็นไรได้ที่ไหนกัน!!/ไม่เป็นไรไม่ได้เฟ้ย!!!!!"

  เอ็มม่ามองโอลิเวอร์และเรย์ที่ตะโกนกลับมาอย่างตกใจ แววตาของทั้งสองแข็งกร้าวเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำเมื่อครู่ ภาพที่เอ็มม่าถูกยิงต่อหน้าต่อตา2ครั้ง2ครา 

  พวกเขาไม่มีวันยกโทษให้แก่ ตระกูลราทรีแน่  ไม่มีวันเด็ดขาด









[To Be Continued]



ช่วง talk with writer

หายไปเป็นอาทิตย์เนื่องจากงานรัดตัวมากๆและอาจเปลี่ยนเวลาลงเป็น2-3วันต่อตอน หรืออาจช้าเร็วตามความว่างและความสะดวก;-;  กลับมาทีนี่แทบลืมว่าต้องลงตอนไหน และนี่ก็เดินเรื่องมาจนถึง ตอนที่7ซึ่งคาดว่าเป็นตอนสุดท้ายของภาคย้อนความทรงในอดีต หลังจากตอนนี้ ตัวละครหลักๆจะเริ่มกลับมามีบทบาท เช่น นอร์แมน ตระกูลราทรี พวกปิศาจจากฟาร์ม ความลับราชวงศ์ทรอยแมร์ของเอ็มม่า มูสิก้า ซองจู คนพวกนี้ิาจจะกลับมาช่วยเพิ่มความเข้มข้นของเนื้อ้รื่องริน ซึ่งตัวรินเองที่ไม่ใช่แนวเดินเรื่องตามพล็อตแต่เน้นด้นสด ก็ไม่สามารถรู้เลยว่าจะจบแบบไหน ไม่รู้ว่ามันจะBad end / Happy End / Sad End 
แต่จะพยายามแต่งเรื่อยๆนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #33 55384 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 15:04

    ค้าาาา แต่อย่าหายไปนานน้าาาา
    #33
    0
  2. #32 อลิซซี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:53

    รีบมาอัพต่อน้าาส
    #32
    1
    • #32-1 SGcaramel(จากตอนที่ 10)
      8 เมษายน 2562 / 12:55

      จะพยายามรีบมาต่อค่าา
      #32-1