คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic KHR] RL I be with you forever.

โดย aly

...ถ้าอยู่ด้วยกันที่โลกนี้ไม่ได้ เราก็ไปอยู่ด้วยกันที่โลกหลังความตาย

ยอดวิวรวม

1,965

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


1,965

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


26
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ต.ค. 56 / 14:06 น.
[Fic KHR] RL I be with you forever. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[Fic KHR] RL I be with you forever.

 
 
 

 

Writer talk : สวัสดีคะ ขอแนะนำตัวก่อนเลยแล้วกัน ไรท์เตอร์ชื่อวุ้นนะคะ อายุ 19 ปีแล้ว(แก่เนาะ)

วันนี้มีฟิคเรื่อง Reborn มาฝากกันละ คนที่เป็นสาวก D18 คงพอรู้จักกันบ้างละ(มั้ง///พูดเหมือนตัวเองดังซะจริง แหะ ๆ) แต่กับสาวก RL ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกเลย เรพาะไรท์เตอร์เองก็เพิ่งเคยแต่งเรื่องนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน(แล้วมันจะอ่านได้เรอะ?) ไรท์เตอร์แอบได้ยินนะ ใครเป็นคนตั้งคำถามกันคะ ก็ต้องอ่านได้นะสิ เป็นตัวหนังสือแบบนี้อ่านไม่ได้ ได้ยังไงกัน(คนละความหมายแล้วมั้ง) เอาเป็นว่าอย่ามาฟังไรท์เตอร์เพ้อเลยเนาะ ไปตามอ่านกันเอาเองดีกว่าคะ

อ้อ ลืมบอกไปว่า ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานั้นเพราะมีรีดเดอร์คนหนึ่ง Request มานะคะ บอกว่าอยากได้ RL เศร้า ๆ ซึ่งก็ได้เป็นตอนเดียวจบแบบนี้เพราะไรท์เตอร์เองก็ไม่เคยแต่ง RL มาก่อนเลย

ไรท์เตอร์ขอมอบฟิคสั้นเรื่องนี้ให้คุณ Warinthorn Somfong ที่ขอมาเลยแล้วกันนะคะ(ไม่อยากจะบอกว่าเจ้าตัวเขารอฟิคเรื่องนี้ของไรท์เตอร์นานมาก ๆ เลยนะ ขอประทานโทษจริง ๆ คะ T^T)






















Reborn…Lambo

รีบอร์น...แลมโบ้



 
ขอบคุณธีมสวย ๆ จาก :D SHALUNLA ; T H E M E
:) shalunla

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ต.ค. 56 / 14:06


[Fic KHR] RL I be with you forever.

 

 

 

 

 

 

รีบอร์น!!”

 

จะ เจ้าวัว...

 

รีบอร์น

 

ตัวบาง ๆ รีบถลาเข้าไปหาคนที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นทันที มือเล็กประคองร่างสูงของอีกฝ่ายขึ้นมากอดไว้ น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานมากกลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

อย่า...ร้องไห้ สิ

 

ระ รีบอร์น ทำไม

 

หึ...

 

คนโดนถามไม่ตอบอะไร หากแต่เอื้อมมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าเนียนมือของคนที่โอบกอดตัวเองอยู่ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก...

 

...ก่อนเจ้าตัวจะค่อย ๆ หลับตาลง พร้อม ๆ กับมือที่หล่นลงข้างลำตัว

 

รีบอร์น!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

 

กลับมาแล้วหรอ

 

อืม

 

มีอมยิ้มมาฝากไหมอ่ะ

 

เจ้าบ้า เจอหน้ากันทีถามหาแต่ขนม

 

ร่างสูงของนักฆ่าอันดับหนึ่งทิ้งตัวลงบนโซฟา ก่อนจะบ่นออกมาขำ ๆ เมื่อเจ้าวัวบ้าในสายตาเขาวิ่งมาถามหาอมยิ้มทันทีที่เห็นหน้ากัน

 

ไม่ได้ถามหาขนมนะ รีบอร์บ้า ฉันถามหาอมยิ้มต่างหากละ

 

เด็กหนุ่มหน้าหวานบ่นด้วยสีหน้างอน ๆ ก่อนจะกระแทกตัวนั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่กำลังเอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

 

ไม่ได้ต่างกันหรอก

 

ต่างสิ ขนมกับอมยิ้มไม่เหมือนกัน

 

เถียงอีกคำเดียวฉันจับจูบแน่

 

แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าเถียง เขาเรียกว่าอธิบา...อือ

 

เสียงหวานถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อถูกปิดปากด้วยริมฝีปากของคนร่างสูง รีบอร์นบดเบียดกับกลีบปากสีสวยอย่างเร่าร้อน มือแกร่งสอดเข้าประคองท้ายทอยของคนตรงหน้าแล้วออกแรงกดเพื่อให้จูบได้ถนัดขึ้น ลิ้นร้อนสอดเข้าโพรงปากของอีกคนที่อ้ากว้างด้วยความตกใจ เก็บเกี่ยวความหวานที่ไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลาสัปดาห์กว่า ๆ เพราะต้องออกไปทำภารกิจให้หน่ำใจ ก่อนจะถอนออกเพื่อให้อีกคนได้โกยอากาศเข้าปอด

 

แฮ่ก ๆ เจ้าหื่นรีบอร์น มาถึงก็...อุ๊บ

 

ยังพูดไม่ทันจบก็โดนจูบอีกแล้ว แลมโบ้ใช้มือทั้งสองข้างยันอกอีกฝ่ายเพื่อให้ถอยออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเลยได้แต่กำเสื้อสูทตัวแพงไว้เป็นที่พึ่งแทน ลิ้นอุ่นเกี่ยวพันกับลิ้นร้อนของอีกคนอย่างไม่ประสา แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้รีบอร์นรู้สึกไม่ชอบใจแต่อย่างใด กลับยิ่งชอบที่ได้รับสัมผัสแบบนั้นซะด้วยซ้ำ ยิ่งชอบก็ยิ่งจูบ ยิ่งชอบก็ยิ่งมอบให้ เจ้าตัวเร่งรสจูบให้เร่าร้อนยิ่งขึ้นจนมีน้ำใส ๆ ไหลออกตามมุมปากบาง

 

อือ พอ แล้ว...หายใจไม่ทัน

 

อะไรกันเจ้าวัว อ่อนแอชะมัด

 

ใครเขาจะไปถึกเหมือนนายกันเล่า

 

เสียงหวานแว้ดใส่อย่างไม่พอใจที่โดนว่า ทั้งที่ตอนนี้ยังหน้าแดงหอบหายใจอย่างหนักจากรสจูบเมื่อกี้อยู่เลย ตัวบาง ๆ ที่สั่นกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจทำเอารีบอร์นยิ้มบาง ๆ อย่างพอใจ

 

ฉันชัก...อยากกินของหวานก่อนพักซะแล้วละ

 

อะ อะไรนะ

 

ก็บอกว่าจะกินของหวานก่อนพักไงละ

 

รีบอร์นยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะต้อนคนร่างบางที่ตอนนี้ตาโตอ้าปากค้างให้นอนราบไปกับโซฟา มือแกร่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางตรึงไว้เหนือหัว ก่อนที่จะสอดมืออีกข้างเข้าใต้เสื้อยืดตัวบางแล้วลูบไล้ผิวกายเนียนมืออย่างแผ่วเบาเหมือนจะแกล้งเล่น

 

ยะ อย่านะ เจ้าบ้ารีบอร์น หยุดมือไว้แค่นั้นพอ หยุดอยู่แค่ตรงนั้นเลย

 

หึ ๆ

 

~ อย่า ~ น้า ~ ”

 

เสียงร้องโหยหวนดังมาจากร่างบางของผู้พิทักษ์อัสนีแห่งวองโกเล่แค่ครู่เดียว ก็ถูกเปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานด้วยการกระทำของรีบอร์นไปตลอดทั้งคืน

 

 

 

 

 

ว่ายังไงนะ

 

บอสสั่งให้คุณกลับไปประจำอยู่ที่แฟมิลี่ได้แล้วครับ

 

ทำไม เรียกกลับไปทำไม

 

เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ คิ้วเรียวบนใบหน้าสวยขมวดมุ่นจากความเครียดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ อยู่ ๆ เขาก็มีคำสั่งเรียกตัวกลับไปที่โบวีโน่แฟมิลี่อย่างไม่มีสัญญาณอะไรเตือนล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำ

 

เพราะคุณไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ที่นี่อีกแล้วนะสิครับ

 

แต่...ฉันยังทำภารกิจไม่สำเร็จ

 

เจ้าตัวกลั้นใจพูดอ้างออกมา ภารกิจสำคัญ ที่ปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อมาเป็นสิบปี กับการลอบสังหารนักฆ่าอันดับหนึ่ง นามว่า...รีบอร์น

 

เพราะอย่างนั้นคุณถึงต้องถูกส่งตัวกลับยังไงครับ บอสจะให้คนอื่นมาทำแทน

 

แต่ฉันเป็นคนรับภารกิจนี้มานะ

 

คุณปล่อยเวลาให้มันผ่านไปอย่างเสียเปล่าเป็นเวลาสิบกว่าปี บอสเลยไม่ไว้ใจให้คุณทำภารกิจนี้อีกแล้วครับ ได้โปรดให้ความร่วมมือกลับไปกับผมดี ๆ ด้วยครับ

 

เสียงเข้มของคนมาถ่ายถอดคำสั่งทำเอาคนร่างบางก้มหน้าอย่างใช้ความคิด ก็จริงที่เขาปล่อยให้มันยืดเยื้อมาแบบนี้ ยืดเยื้อจนตอนนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขาและรีบอร์นเป็นคนรักกันได้แล้ว และในเมื่อเป็นแบบนั้น จะให้เขาฆ่าอีกฝ่ายได้ยังไง

 

ฉันจะคุยกับบอส

 

คุณแลมโบ้ครับ

 

ฉันขอคุยกับบอสก่อน ต่อโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้เลย

 

พูดจบก็แบมือขอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าจริงจัง จนคนร่างใหญ่ตรงหน้าต้องควักออกมาต่อสายให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ เจ้าตัวก็งัดสารพัดเหตุผลออกมาคุยกับบอสของตัวเองอย่างจริงจังเต็มที่ ใช้เวลาร่วม ๆ สองชั่วโมงได้กับการเคลียร์ปัญหาเรื่องนี้ จนในที่สุดก็ได้ข้อสรุป

 

ฉันให้เวลาอีกเดือนเดียวนะ ถ้ายังทำภารกิจไม่สำเร็จจะส่งคนไปรับตัวกลับมาโดยไม่รับฟังใด ๆ ทั้งสิ้น

 

ครับบอส

 

ก็ดี จำเอาไว้ว่าตัวเองจะต้องได้รับโทษอะไรในการขอโอกาสครั้งนี้

 

เข้าใจแล้วครับ

 

พูดจบก็วางสายไป ก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้คนที่นั่งฟังอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน ซึ่งเจ้าตัวก็รับทราบแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที ในที่นี้จึงเหลือเพียงคนร่างบางที่นั่งกุมขมับอย่างเคร่งเครียดอยู่คนเดียว

 

ถ้าคราวนี้ยังไม่ฆ่ารีบอร์น ก็จะถูกขังอยู่ในคุกมืดของแฟมิลี่อย่างไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย เขาไม่ได้กลัวบทลงโทษ แต่กลัวที่จะไม่ได้เห็นบุคคลอันเป็นที่รักอีกก็เท่านั้น ไม่ว่าจะเลือกทางไหน สุดท้ายก็จบลงด้วยการไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี

 

แล้วฉันจะทำยังไงดี รีบอร์น

 

แล้วนายจะทำอะไรละ

 

ระ รีบอร์น

 

แล้วเมื่อกี้ใครออกจากบ้านไป

 

เอ่อ...

 

ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว อยู่ ๆ ก็เกิดอาการสมองตันขึ้นมาเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกลับบ้านมาเร็วขนาดนี้ พอตั้งท่าจะพูดโกหกก็โดนสายตาคม ๆ จ้องมาอย่างดุ ๆ จนโกหกไม่ออก

 

ว่ายังไง

 

เสียงทุ้มถามย้ำไปอีก เมื่อกี้เขาเห็นว่ามีคนใส่ชุดสูทเดินออกจากบ้านไป พอเข้ามาก็เห็นอีกฝ่ายนั่งกุมขมับแล้วถามออกมาแบบนั้น ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับแฟมิลี่ของเจ้าตัวเขาแน่ ๆ

 

คือ บอสส่งคนมานะ...มารับของกลับ

 

.....

 

แต่พอดีว่าฉันยังทำภารกิจไม่เสร็จก็เลยไม่มีของส่งกลับไป บอสเลยโกรธ

 

งั้นหรอ ให้ช่วยไหมละ

 

มะ ไม่เป็นไร ภารกิจฉัน ฉันก็ต้องทำเองสิ

 

เจ้าตัวบอกด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ ทำเอารีบอร์นเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ ปกติมีภารกิจแล้วเคยหึกเหิมขนาดนี้ซะที่ไหน แต่พอเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็น่ารักดีเหมือนกันนะ

 

ทะ ทำอะไรอีกเนี้ย

 

แลมโบ้ถามออกมาอย่างลน ๆ ก่อนจะถอยหลังหนีเมื่อได้เห็นหน้าตาเจ้าเล่ห์จากคนตรงหน้า แถมยังยื่นมือมาลูบแก้มกันอีกต่างหาก ไม่ใช่ว่าจะกินเขาอีกแล้วหรอกนะ

 

ก็อย่างที่รู้ ๆ นั้นแหละ หึ ๆ จะหนีทำไม หนีแล้วเคยรอดไหมถามหน่อยสิ

 

รีบอร์นพูดขึ้นขำ ๆ ก่อนจะเดินต้อนอีกคนไปจนชิดผนัง มือแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกันไว้ไม่ให้เจ้าตัวหลุดรอดไปทางไหน ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองให้มันดูน่ากลัวจนคนตัวเล็กลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อก

 

หึ ๆ

 

เจ้าบ้ารีบอร์น เจ้าหื่นรีบอร์น รีบ ๆ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย วันนี้ไม่ให้หรอกนะ

 

บอกแล้วไงว่ายังไงก็หนีไม่รอด แล้วจะดิ้นรนไปทำไม

 

อย่าเข้ามาน้า...

 

ร้องเสียงดังพลางหลับตาปี๋ จนเวลาผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยต้องลืมตาขึ้นดู สิ่งแรกที่เห็นคือรอยยิ้มขำของคนรักที่ยังคงไม่ทำอะไรเขาเลยสักอย่าง พอเจ้าตัวเห็นว่าเขาลืมตาก็ดึงตัวเข้าไปกอดไว้แล้วกดจูบที่แก้มเบา ๆ ก่อนจะอุ้มพาไปห้องนอน

 

รีบอร์น

 

หืม?

 

ถ้าวันนึง...ไม่ได้อยู่ด้วยกันละ

 

ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง

 

ดวงตาสีสวยหลบวูบมาอย่างไม่กล้าสบตา ที่ถามก็เพราะรู้ว่าอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด หลังจากพ้นหนึ่งเดือนนี้ไป เราก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก เขาต้องกลับไปอยู่ที่แฟมิลี่ดั้งเดิมของตัวเอง อยู่ในที่ ๆ ไม่มีคน ๆ นี้ให้คอยรัก คอยอ้อน หรือเอาแต่ใจอีกต่อไป

 

เปล่า แค่ถาม

 

ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันที่โลกนี้จริง ๆ ฉันจะฆ่านายทิ้งซะ...

 

อารมณ์เศร้าแทบจะถูกกลบไปจนมิดเมื่อได้ยินแบบนี้ ใบหน้าสวยมุ่ยลงอย่างงอน ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าคอเสื้อของคนตัวสูงกว่าลงมาถามอย่างต้องการคำตอบ

 

แล้วเรื่องอะไรที่นายจะต้องมาฆ่าฉัน ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ต้องฆ่ากันให้ตายไปเลยหรือไง

 

แน่นอน ถ้าไม่ได้อยู่กับฉันก็อย่าหวังว่าจะได้ไปอยู่กับใคร

 

รีบอร์น!!!”

 

หลังจากฆ่านายตายแล้ว ฉันก็จะฆ่าตัวตายตาม...ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันที่โลกนี้ เราก็ไปอยู่ด้วยกันที่โลกหลังความตาย

 

แววตาจริงจังที่ส่งมาให้ทำเอาแลมโบ้ถึงกับน้ำตาคลอ แม้จะไม่เคยมีคำพูดหวาน ๆ ไม่เคยมีการกระทำหวาน ๆ ไม่เคยมีคำพูดบอกรัก แต่เขาก็รู้ดีกว่าใครว่าคน ๆ นี้รักเขามาก มากพอ ๆ กับที่เขารักเจ้าตัว และในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะตัดใจฆ่ารีบอร์นลงได้ยังไง

 

ร้องไห้ทำไม เจ้าเด็กขี้แย

 

ฮึก

 

ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วยังไม่เลิกนิสัยนี้อีกหรอ

 

ฉัน...ฮือ รีบอร์น เจ้าบ้า

 

รีบอร์นยิ้มขำกับอาการขี้แงของคนรักของตัวเอง ร่างสูงล้มตัวลงนอนก่อนจะดึงเจ้าตัวมากอดไว้แน่น ใช้ความอบอุ่นเป็นตัวกล่อมให้คนร่างบางนอนหลับฝันดี ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น เมื่อเวลาผ่านมาได้ไม่นาน เจ้าตัวก็คล้อยหลับไปในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจ

 

ฉันรักนายนะ เจ้าวัวบ้าของฉัน

 

รีบอร์นก้มลงกระซิบข้างหูคนที่หลับไปแล้วก่อนจะลุกขึ้นไปชำระล้างตัวเองแล้วกลับมานอนกอดคนรักก่อนจะหลับได้วยกัน

 

 

 

 

นี่ ๆ ตามมาเร็ว ๆ สิเจ้าบ้า

 

เสียงหวานร้องโวยวายใหญ่เมื่อคนที่เดินตามมาทำท่าอืดอาดเชื่องช้ายังกับคนอายุ 60-70 ปีอย่างนั้นแหละ ช่วยเดินตามมาเร็ว ๆ หรือทำท่ากระตือรือร้นหน่อยไม่ได้หรือไงกันนะ ปกติออกจะเดินเร็วกว่าเขาด้วยซ้ำเพราะขาก็ยาวกว่า

 

เจ้าวัว จะรีบเดินไปไหนเล่า ของเล่นมันไม่หายไปไหนหรอกน่า ก็ตั้งอยู่ที่เดิม

 

รีบอร์นบ่นออกมาอย่างเซ็ง ๆ คิดได้ยังไงถึงชวนนักฆ่าอย่างเขามาเข้าสวนสนุก ถ้าให้ยิงปืน ขี่ม้า ฟันดาบก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นจะรีบกระตือรือร้นจนไม่ให้ต้องมาบ่นเลย แต่กับของแบบนี้...เฮ้อ ทำใจรับไม่ได้จริง ๆ

 

ก็รู้ว่าตั้งอยู่ที่เดิม แต่รีบ ๆ เดินหน่อยสิ เดี๋ยวก็ต้องไปต่อคิวอีก

 

เฮ้อ...

 

มาเที่ยวส่วนสนุกใครให้ถอนหายใจ

 

ก็ฉันนี่ไง

 

รีบอร์น!!!”

 

อือ ๆ ไป ๆ

 

มือแกร่งคว้าข้อมือบางมาจับไว้แล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายลากให้เดินตามไปแทน แลมโบ้ที่เห็นแบบนั้นก็เปลี่ยนจากใบหน้าถมึงทึงเป็นรอยยิ้มหวาน ก่อนจะใช้มืออีกข้างคล้องแขนแกร่งไว้แล้วเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

หึ

 

รีบอร์นขำออกมานิด ๆ ก่อนจะยอมตามเจ้าตัววิ่งเล่นไปทั่วสวนสนุก แล้วสุดท้ายก็มาจบที่ชิงช้าสวรรค์ในเวลาพระอาทิตย์ตกดินพอดี

 

สวยเนาะ

 

อืม

 

ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปจังเลย

 

หืม?

 

รีบอร์นส่งเสียงขึ้นมาในลำคออย่างแปลกใจกับคำพูดของคนร่างบางตรงหน้า ซึ่งเจ้าตัวก็รีบหันกลับมาส่งยิ้มหวานอย่างประจบให้ทันทีก่อนจะพูดขยายความ

 

ก็มันสวยนี่หน่า ก็ต้องอย่างดูตลอดไปเลยนะสิ

 

เมื่อกี้บอกว่าอยากอยู่ตลอดไป

 

ก็ใช่ไง อยากอยู่กับนายตลอด...

 

พูดได้แค่นั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากทันที ใบหน้าขาว ๆ ขึ้นสีชมพูจาง ๆ เมื่อได้รับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จากคนตรงหน้า ก็อย่างที่เคยบอกไงว่าพวกเขาไม่ค่อยจะหวานใส่กันเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นการหลุดพูดอะไรแบบนี้ออกไปมันถึงได้น่าอายนักสำหรับเขาสองคน

 

หึ ๆ

 

เจ้าบ้า

 

แอบบ่นเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนี คนร่างบางยิ้มอาย ๆ กับตัวเอง ถึงแม้จะอายแต่ก็มีความสุขละนะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะมีความสุขตลอดไป อยากอยู่แบบนี้ตลอดไป แต่มันเป็นไปไม่ได้ คิดได้แบบนั้นใบหน้าสวยก็หมองลงจนรีบอร์นเองก็สังเกตเห็น

 

เป็นอะไรไป

 

อะ...

 

ช่วงนี้แปลก ๆ ไปนะ

 

เสียงทุ้มถามอย่างห่วงใย ก่อนจะยื่นมือเพื่อประคองดวงหน้าสวยให้หันกลับมาสบตา ร่างสูงย้ายไปนั่งข้าง ๆ กันก่อนจะโอบไหล่บางให้เข้ามาแนบชิดตัว ไม่ใช่ว่าคิดไปเองหรอก แต่รู้สึกว่าตั้งแต่วันที่โบวีโน่แฟมิลี่ส่งคนมาหาในวันนั้น นี่ก็ผ่านมาเกือบ ๆ เดือนแล้วที่คนรักของเขาเปลี่ยนไป เหมือนจะทำตัวให้ร่าเริงขึ้น แต่บรรยากาศรอบตัวกับดูเศร้าลงจนมันรู้สึกขัดกันไปหมด บางทีตอนนอนหลับก็เพ้อออกมาก็มี บอกว่ารักเขา ไม่อยากไป อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป มีคำพูดพวกนี้หลุดออกมาให้ได้ยินจนรู้สึกสงสัยแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ถามสักที

 

หรอ...ก็ปกตินะ

 

ถ้าไม่สบายใจอะไรก็บอก

 

ไม่หรอก สบายดี

 

เจ้าตัวตอบกลับไปเป็นจังหวะที่ชิงช้าลงมาถึงข้างล่างพอดี ทั้งคู่เดินออกมาด้วยกัน มือบางเกาะหมับเข้าที่แขนแกร่ง ตั้งท่าจะอ้อนให้พาไปซื้อไอศกรีมแต่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นซะก่อน

 

เดี๋ยวไปรับโทรศัพท์แป๊บนึงนะ รออยู่ตรงนี้อย่าตามมาละ

 

เสียงหวานกำชับหนักแน่นเมื่อเห็นว่าใครโทรมา ก่อนจะรีบปลีกตัวไปในที่ไม่ค่อยมีผู้คนแล้วกดรับสาย

 

เป็นยังไงบ้าง ยังจัดการไม่ได้อีกหรอ

 

กำลังพยายามอยู่ครับบอส

 

ฉันเองก็พอจะรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่เวลาของเธอกำลังจะหมด ยังจำได้ใช่ไหมว่าโทษของเธอคืออะไร

 

จำได้ครับ

 

เจ้าตัวตอบกลับไปเสียงแผ่ว เขารู้ดีว่าตัวเองจะต้องเจอกับความทรมานขนาดไหนกับการโดนขังคุกมืด ไม่เห็นเดือน ไม่เห็นตะวัน ไม่ได้รับน้ำและอาหาร สุดท้ายก็ตายอย่างทรมาน แต่เขาก็คิดจะรับโทษนี้อย่างเต็มใจ เพราะจะให้ฆ่าคนที่ตัวเองรักละก็ ทำไมได้หรอก

 

ลองย้ำให้ฟังสิว่าภารกิจและโทษของเธอคืออะไร ฉันจะได้มั่นใจว่าเธอไม่ลืมมันอย่างแน่นอน

 

อีกหนึ่งสัปดาห์ผมจะต้องฆ่ารีบอร์นให้ได้ ถ้าทำไม่สำเร็จจะต้องถูกขังอยู่ในคุกมืดครับ

 

หึ จำได้ก็ดีแล้ว รีบ ๆ ทำให้เสร็จแล้วกลับมาอยู่ด้วยกัน เข้าใจหรือเปล่า

 

เข้าใจครับบอส

 

ก็ดี งั้นแค่นี้แหละ

 

ครับ

 

ตอบรับแค่นั้นแล้ววางสายไป คนร่างบางพิงตัวกับผนังอย่างเหนื่อยอ่อน อีกแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น เหลือเวลาอยู่ด้วยกันอีกแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น ก็จะต้องจากกันแล้ว...รีบอร์น

 

 

 

 

 

อีกหนึ่งสัปดาห์ผมจะต้องฆ่ารีบอร์นให้ได้ ถ้าทำไม่สำเร็จจะต้องถูกขังอยู่ในคุกมืดครับ

 

 

เฮ้อ

 

เสียงถอนหายใจดังมาจากร่างสูงที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงบ้าน ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วละ คนรักขี้อ้อนของเขาก็หลับไปแล้วด้วย หลังจากกลับมาจากคุยโทรศัพท์ เจ้าตัวก็กลับมาทำตัวร่าเริงอีกครั้ง โดยไม่บอกเรื่องทุกข์ใจให้เขารับรู้ เขาเองก็ไม่อยากถามเพราะเดาเรื่องราวทั้งหมดออกแล้ว สุดท้ายเลยพากันกลับบ้านแล้วก็อาบน้ำนอนนั้นแหละ แต่พอนอนแล้วมันดันนอนไม่หลับเลยต้องออกมาสูบบุหรี่สงบใจอยู่ตรงนี้แทนนี่แหละ

 

เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียวงั้นหรอ

 

เจ้าตัวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะนึกย้อนช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน สามปีแล้วสินะ ตั้งแต่วันที่เพิ่งคบกันในวันนั้น...

 

 

นี่ เจ้าวัวบ้า

 

อะไร

 

เรียกก็มาหาดิ จะย้อนถามทำไม

 

พูดแบบนี้อยากตายมากใช่ไหมเจ้าบ้ารีบอร์น

 

ใบหน้าสวยพยายามเก๊กให้ดูโหดแต่ไม่ว่าจะทำยังไงรีบอร์นก็เห็นว่ามันน่ารักอยู่ดี เขาเฝ้ามองเจ้าเด็กบ้านี่มาตั้งนานแล้วละ แล้ววันนี้ก็ได้เวลาจะบอกความในใจแล้วด้วย

 

นายนั้นแหละ ถ้าไม่อยากตายรีบเดินมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลย

 

รีบอร์น!!!...ชิ!”

 

สบถอย่างไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไปหาอยู่ดี เขาได้รับคำสั่งให้มาทำภารกิจคู่กับเจ้านักฆ่าอันดับหนึ่งคนนี้ แล้วตอนนี้ก็เสร็จแล้วด้วย กำลังจะเตรียมตัวกลับไปรายงานผล

 

เอาไป

 

อะไร แอบใส่ยาพิษไว้ไหมเนี้ย

 

ฉันไม่ใช่นายนะ จะได้ลอบฆ่ากันได้ทั้งวัน

 

ชิ!”

 

รีบอร์นมองคนที่สบถออกมาแล้วทำหน้ามุ่ยอย่างขำ ๆ ไม่ว่าจะทำอะไรเจ้านี่ก็จะดูน่ารักเสมอในสายตาเขา ขนาดตอนนี้ทำหน้าบูดเป็นตูดลิงเขาก็ยังมองว่าน่ารักได้เลยละ อีกอย่าง ที่ให้อมยิ้มอันใหญ่ไปนั้นก็เพราะเห็นว่าเจ้าตัวชอบ ส่วนจะใส่อะไรไว้หรือเปล่านั้นก็รอให้กินก่อนแล้วถึงจะรู้

 

หือ?

 

แลมโบ้ส่งเสียงอือ ๆ ในลำคอเมื่อลิ้นที่กำลังเลียอมยิ้มอยู่ไปสัมผัสถูกอะไรเข้า พอตั้งท่าจะเอาออกมาดูก็โดนคนที่อยู่ข้าง ๆ กันจับบังคับให้ค้างไว้ในปากเหมือนเดิม

 

กินเข้าไป กินให้หมด พอของแปลก ๆ ที่โดนมันหลุดออกมาค่อยเอาออกมาดู

 

กำชับมาแค่นี้แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก แต่มือยังคงบังคับไม่ให้เขาเอาอมยิ้มออกจากปาก ในเมื่อสู้แรงไม่ได้สุดท้ายเลยได้แต่อมให้มันหมด ๆ ไปทั้ง ๆ ที่ตอนนี้กำลังระแวงอย่างเต็มที่ว่าของในปากเนี้ย มันคืออะไร

 

กินช้าจริง ๆ เลย ยังไม่หมดอีกหรือไง

 

ผ่านไปเกือบสองนาทีรีบอร์นก็ถามขึ้นมาอย่างชักมีอารมณ์ มันจะต้องละเลียดเลียอะไรขนาดนั้นเลยหรือไง ซึ่งพอถามไปแบบนั้นเจ้าตัวก็ใช้มืออีกข้างมากุมมือเขาเอาไว้อีกทีแล้วออกแรงบีบน้อย ๆ ก่อนจะส่งสายตาประมาณว่ามันหลุดออกมาแล้วให้เขาปล่อยมือ

 

อะ...

 

เจ้าตัวถึงกับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองของในมือตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้จะทำความเข้าใจยังไงดี ก็ในเมื่อมันคือ...แหวนทองคำขาววงเกลี้ยงที่ไม่มีลายอะไร แต่ดูสวยเรียบ ๆ เก๋ ๆ แบบมีสไตล์

 

เก็บไว้ให้ดี ๆ ถ้าหายโดนฉันฆ่าแน่

 

แล้ว ทำไมฉันต้องเก็บด้วยอะ

 

มือแกร่งยกขึ้นเขกหัวสวย ๆ ไปทีหนึ่งแล้วขึงตาดุใส่ ก่อนจะหันหลังพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม ๆ

 

โง่ แค่นี้ก็ไม่รู้เรื่อง เอาเป็นว่าเก็บรักษามันไว้ให้ดี ๆ ก็แล้วกัน ห้ามทำหายเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นโดนลงโทษแน่ ๆ

 

พูดจบก็เดินจากไปซะดื้อ ๆ ทิ้งให้แลมโบ้ยืนมองตามหลังอย่างงง ๆ แต่พอเริ่มตีความหมายได้เจ้าตัวก็ยิ้มขำออกมาก่อนจะวิ่งตามไปเดินตีคู่โดยไม่พูดอะไรเหมือนกัน ส่วนแหวนวงนั้นก็สวมลงกับนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง...น่าแปลกที่มันสวมได้พอดีเป๊ะเลยด้วยละ

 

 

 

 

 

หลังจากพ้นคืนนี้ไป ถ้าเธอยังจัดการกับรีบอร์นไม่ได้ ลีโอนาโด้จะเข้าไปรับตัวเธอตอนหกโมงเช้า

 

ครับ บอส

 

เวลาเธอเหลืออีกไม่เกินสี่ชั่วโมง ตัดสินใจให้ดี ๆ แล้วเร่งสปีดตัวเองหน่อย

 

ครับ

 

งั้นก็แค่นี้แหละ

 

ครับ

 

เจ้าตัวถอนหายใจออกมาหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เขาจะได้อยู่กับคนที่รัก คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จะอยู่กับรีบอร์น เป็นคืนสุดท้าย ที่จะได้รับความรัก ความอบอุ่นของคน ๆ นี้

 

เจ้าวัว

 

ฮะ...รีบอร์น

 

คุยโทรศัพท์ยังไม่เสร็จหรอ ออกมาตั้งนานแล้วนะ

 

เสร็จแล้วละ กำลังจะเข้าไปพอดี

 

ปั้นหน้ายิ้มก่อนจะเดินตามไป คนร่างบางนั่งลงกับโซฟาก่อนจะเอนศีรษะพิงกับไหล่แกร่งของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน เปลือกตาปิดสนิท ซึมซับบรรยากาศแห่งความสุขที่จะได้รับเป็นคืนสุดท้ายก่อนจะต้องลาจากกัน...ตลอดกาล

 

ช่วงนี้นายดูอ้อน ๆ นะ

 

งั้นหรอ

 

แต่ก็ดี น่ารักไปอีกแบบ

 

หือ?

 

เจ้าตัวลืมตาขึ้นก่อนจะจ้องใบหน้าคมของคนรักอย่างแปลกใจ ปกติไม่เคยพูดอะไรแบบนี้สักหน่อย วันนี้เกิดเป็นอะไรขึ้นมาละนั้น

 

หืออะไร ฉันจะพูดแบบนี้บ้างมันแปลกหรอ

 

ก็...

 

รีบอร์นขยับยิ้มบาง ๆ ก่อนจะประคองใบหน้าสวยขึ้นมอบจูบอ่อนหวานให้ก่อนจะผละออกมา มือแกร่งลูบไล้ใบหน้าของคนรักก่อนจะกดจูบลงไปที่ผิวแก้มเน้น ๆ แล้วถอนออก

 

รีบอร์น

 

เราอยู่กันมากี่ปีแล้วนะ

 

สะ สามปี

 

แลมโบ้ตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะกับความอ่อนหวานที่ได้รับเมื่อครู่ ปกติรีบอร์นไม่ใช่คนหวาน ออกจะซาดิสม์หรือหัวรุนแรงซะด้วยซ้ำ อยู่ ๆ มาทำอะไรอ่อนโยนแบบนี้ให้กันมันเลยเกิดอาการประหม่าขึ้นมา

 

ฉันเคยบอกรักนายบ้างหรือเปล่า

 

เคย...ครั้งหนึ่ง

 

ครั้งเดียว?

 

อืม ตอนที่ฉันงอนแล้วก็จะเลิกนั้นแหละ

 

อืม

 

คนได้ยินพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะกดหัวอีกฝ่ายให้ซบอกกัน ขยับตัวนิด ๆ เพื่อให้อีกคนนั่งได้สบาย ๆ แล้วก็ไม่พูดอะไร ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเกือบสิบ ๆ นาที ทางด้านแลมโบ้เองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเหมือนกัน เจ้าตัวหลับตาลงก่อนจะกอดตอบอีกฝ่ายแล้วค้างไว้แบบนั้น

 

นี่เจ้าวัว

 

อะไร

 

ฉันรักนายนะ

 

ห๊ะ!!”

 

หึ

 

รีบอร์นขำออมาเบา ๆ เมื่อคนรักของตัวเองเงยหน้ามองด้วยอาการอึ้ง ๆ มือแกร่งลูบผมอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะกระซิบบอกที่ข้างหูแล้วเป่าลมจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก

 

เดี๋ยวมานะ

 

คนร่างบางรีบผละตัวออกมาทันที อยู่ ๆ ก็มีอาการแปลก ๆ นะรีบอร์นเนี้ย มาทำหวาน ๆ ให้กัน บอกรัก แล้วยังจะทำอะไรสยิว ๆ แบบนั้นอีก ฮึ้ย คิดแล้วก็ขนลุกชอบกล แต่ถึงจะขนลุกยังไงบนใบหน้าสวยก็คงประดับด้วยรอยยิ้มสุขใจ แม้จะไม่ค่อยชินแต่ก็อดยอมรับไม่ได้หรอกว่าเขารู้สึกดี

 

 

ฉันรักนายนะ

 

 

ฉันก็รักนายเหมือนกัน รีบอร์น...ยิ่งคิดยิ่งเขินแหะ เจ้าตัวนั่งบิดนั่งม้วนกับความคิดตัวเองอยู่ที่โซฟาสักพัก ก่อนจะเริ่มมองไปรอบตัวเมื่อยังไม่เห็นว่าคนที่บอกเดี๋ยวมาจะเดินกลับมาสักที ผ่านไปเป็นครึ่งชั่วโมงแล้วนะ หายไปไหนของเขากัน คิดได้แบบนั้นก็เริ่มออกเดินหาตั้งแต่ในครัว ห้องน้ำ ห้องว่าง จนสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ห้องนอน

 

รีบอร์น

 

.....

 

รีบอร์น นี่อยู่หรือเปล่า

 

.....

 

ยังคงไร้การตอบรับ เจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอเสียงขานรับ ภาพแรกที่เห็นทำเอาเจ้าตัวเผลอยกมือขึ้นปิดปาก นัยต์ตาสีสวยเบิกโพลงขึ้นอย่างตกใจ

 

รีบอร์น!!”

 

จะ เจ้าวัว...

 

รีบอร์น

 

ตัวบาง ๆ รีบถลาเข้าไปหาคนที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นทันที มือเล็กประคองร่างสูงของอีกฝ่ายขึ้นมากอดไว้ น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานมากกลับไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

อย่า...ร้องไห้ สิ

 

ระ รีบอร์น ทำไม

 

หึ...

 

คนโดนถามไม่ตอบอะไร หากแต่เอื้อมมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าเนียนมือของคนที่โอบกอดตัวเองอยู่ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะจ้องมองใบหน้าของคนที่ตัวเองรักด้วยแววตาอ่อนโยน

 

รีบอร์น รีบอร์น ทำแบบนี้ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้

 

เสียงหวานสั่นพร่าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ มือบางกล้า ๆ กลัว ๆ ที่จะแตะด้ามมีดที่ปลายแหลมปักอยู่บนหน้าอกข้างซ้ายของร่างสูงของคนที่ตัวเองรัก

 

มันเป็น...ภารกิจ ไม่ ใช่หรอ

 

เจ้าตัวพูดไปพร้อมกับหลับตาลงข้างหนึ่งเพื่อข่มความเจ็บที่แล่นพล่านไปทั้วทั้งตัว ตอนนี้ภาพตรงหน้าเริ่มจะเบลอ ๆ จนมองแทบไม่เห็น เหมือนจะประคองสติไว้ไม่อยู่แล้วด้วย

 

รีบอร์น นายรู้

 

หึ ถ้าไม่ทำ...จะถูก อึก ขังคุกมืด

 

ฮึก ฮือออ

 

แล้วปล่อยเวลา มาขนาดนี้...ทำไม

 

เพราะฉันทำไม่ได้ ทำไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ทำ ฮึก ฮือ จะโดนขังคุกมืดก็ช่างมันสิ ฉันรักนายนี่ ฮึก...แล้วจะฆ่าลงได้ยังไง

 

หึ...อ่อนหัด ชะ มัดเลย

 

รอยยิ้มบาง ๆ ถูกส่งให้คนร่างบาง รีบอร์นมองใบหน้าสวยของคนที่กอดตัวเองอยู่ด้วยความรัก แม้ตอนนี้จะหมดสิ้นเรี่ยวแรงจนแทบขยับตัวไม่ได้ แต่ก็กัดฟันยกมือขึ้นโน้มใบหน้าอีกฝ่ายลงมาเพื่อมอบจุมพิตให้อย่างแผ่วเบาแล้วถอนออก

 

รัก นะ...เจ้าวัว บ้า...ของฉัน

 

จบคำก็ยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนเจ้าตัวจะค่อย ๆ หลับตาลง พร้อม ๆ กับมือที่หล่นลงข้างลำตัว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของคนหน้าสวยที่เหมือนหัวใจได้ตายไปแล้วพร้อม ๆ กับที่คน ๆ นี้หลับตาลง

 

รีบอร์น!!!!!!!!!!!!!!”

 

เจ้าตัวกรีดร้องเสียงหลง มือบางเขย่าร่างคนรักที่ปิดตาสนิท ลมหายใจก็แผ่วเบาลงจนแทบไม่รู้สึกแล้ว น้ำตาสีใสไหลลงมาเป็นสาย ถ้อยคำมากมายที่อยากจะพูดก็ยังไม่ได้พูด

 

ฉันเพิ่งจะได้บอกรักนายครั้งนี้ครั้งแรกเลยนะ!!! รีบตื่นขึ้นมาฟังอีกเดี๋ยวนี้เลย ฮึก ๆ...ได้ยินไหมรีบอร์น ฉันบอกให้ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!!!”

 

น้ำตาที่ไหลไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่มีให้ลดน้อยลงได้เลย เสียงหวานที่แหบพร่ายังคงร้องเรียกคนร่างสูงให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มือบางเขย่าร่างไร้วิญญาณของคนรักที่ตอนนี้ลมหายใจหยุดนิ่งลงแล้ว

 

เจ้าบ้า ฮึก รีบอร์น!!! ไอ้เจ้าบ้า ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! ฉันสั่ง ฮึก ให้ตื่นไง...

 

ท้ายประโยคถูกพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าเข้าครอบคลุมจิตใจ...ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมทุกอย่างต้องถูกกำหนดมาแบบนี้ เขาไม่ได้ต้องการให้รีบอร์นตาย คนที่สมควรตายมันคือตัวของเขาเองต่างหาก ทำไม ทำไมกัน

 

รีบอร์น ฮึก...ฉันรักนาย...

 

 

...ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันที่โลกนี้ เราก็ไปอยู่ด้วยกันที่โลกหลังความตาย

 

 

พลันเสียงสะอื้นก็หยุดลง ดวงตาสีสวยมองมีดที่ยังคงปักอยู่ที่ตำแหน่งหัวใจของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา

 

ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันที่โลกนี้ เราก็ไปอยู่ด้วยกันที่โลกหลังความตาย

 

เสียงหวานเอ่ยออกมาราวกับต้องมนต์ สองมือบางกอบกุมด้ามมีดไว้แน่นก่อนจะค่อย ๆ ดึงออกมา รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ใบหน้าสวย ก่อนจะเอื้อมมือข้างหนึ่งไปกอบกุมมือที่เริ่มเย็นชืดของร่างสูงข้างกาย

 

เราจะไปอยู่ด้วยกันที่โลกนั้นนะรีบอร์น...

 

มีดปลายแหลมจ่อเข้ากับหน้าอกข้างซ้ายที่ตำแหน่งหัวใจ เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกมาเมื่อเจ้าตัวกดปลายมีดลงไปจนมิดด้าม ตัวบาง ๆ กระตุกขึ้นจากความเจ็บปวดที่ได้รับ ก่อนจะหลับตาลง ดึงมีดออกจนปากแผลเปิดกว้างขึ้น ยิ่งทำให้เลือดไหลออกมามากกว่าเดิม

 

อึก...

 

แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่หายไป เจ้าตัวค่อย ๆ ซบลงกับอกแกร่งที่เคยให้ความอบอุ่นปลอดภัยยามได้อยู่ที่ตรงนี้ ซึ่งตอนนี้ก็ยังคงได้รับอยู่แม้เจ้าของร่างจะไร้ซึ่งวิญญาณแล้วก็ตาม

 

เราจะอยู่...ด้วยกันนะ อึก...

 

ดวงตาสีสวยหลับลงอย่างข่มความเจ็บปวด ก่อนจะลืมขึ้นเพื่อมองหน้าของคนที่รักสุดหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย มือบางโอบกอดร่างสูงไว้ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง พร้อม ๆ กับที่ริมฝีปากสีสวยที่เอ่ยคำพูดออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

 

ฉันรักนาย...เราจะอยู่ ด้วยกัน......ในโลก.....

 

เสียงหวานเลือนหายไปพร้อม ๆ กับลมหายใจที่สิ้นสุดลง ร่างสองร่างที่ไร้วิญญาณนอนกอดกันภายในห้องนอนที่เป็นสถานที่แห่งความทรงจำที่จะไม่มีวันลืม แม้ร่างกายจะเย็นชืดขึ้นเรื่อย ๆ หากแต่หัวใจของทั้งคู่กับถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่นของกันและกัน

 

 

ฉันรักนาย เจ้าวัวบ้าของฉันถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันที่โลกนี้ เราก็ไปอยู่ด้วยกันที่โลกหลังความตาย

 

 

ฉันรักนาย...รีบอร์น เราจะอยู่ด้วยกันในโลกที่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ไม่ว่าจะเป็นโลกไหนก็ตาม

 

 

 

 

 

The end

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ aly จากทั้งหมด 34 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. #9 Ninruetan_noey20 (@Ninruetan_noey20) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 16:08
    ให้แลมโบ้ตายแทนไม่ได้หรอ
    (ว่าไปนั่น)​
    #9
    0
  2. วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 01:36
    อ่านแล้วนอนนั่งยื่นร้องไห้ไปหลายตลบเลยละค่ะไรท์ข๋าา~ RL RL RL RL RL !!!
    #8
    0
  3. #7 *_*
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 12:05
    เรื่องเศร้ามากเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านกันนะคะ. เราชอบคู่นี้มากเลย
    #7
    0
  4. #6 KaBork (@kabork) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 02:11
    ดราม่าโฮกๆ T~T //ร้องไห้ไป3ลิตร >>ชอบเรื่องนี้อ่ะซึ้งกิยใจเว่อร์
    #6
    0
  5. #5 misaki
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 21:34
    พออ่านตอนนี้แล้วสักจะชอบรีบอร์นตอนโหดๆขึ้นมาแล้วสิเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งไม่สามารถที่จะมีความรักได้ทำร้ายจิตใจแรมโบ้ไปทุกครั้งเพราะถ้าไม่มีคนสำคัญที่ให้ปกป้องแล้วรีบอร์นก็จะไม่ต้องตาย ฮึกฮือออออT_T
    #5
    0
  6. #4 มี้ม้าวหม่าว
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 11:28
    เศร้าจังเลย T T
    #4
    0
  7. #3 111
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 20:02
    เศร้ามากเเต่ก็ชอบมากเลยอะ
    #3
    0
  8. วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 12:48
    ขอบคุณมากๆเลยนะ! ^^ รักไรท์เตอร์คนนี้ที่สุดเลย!! 
    #2
    0
  9. #1 มีมี่
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 14:27
    แรมโบ้ ไม่น่าตายตามรีบอร์นเลย น่าจะไปหาโคโรเนโร่แทน T^T (หลบกระสุนรีบอร์น - -*)
    #1
    0