[OS] or [SF] ALL EXO

ตอนที่ 31 : [OS] Just Like A Christmas Day [ ?? x ?? ] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 57

[OS] Just Like A Christmas Day [ ?? x ?? ]
.
.
.
.
.
 
     ซานต้าครอสผู้ใจดีกำลังนั่งมองจดหมายขอของขวัญจากเด็กน้อยแปลกประหลาดด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ปีนี้เป็นปีที่ 15 แล้วที่เขาได้รับของขวัญจากเด็กน้อยคนนี้ เด็กน้อยที่ไม่เคยขอของขวัญให้ตัวเองกับซองจดหมายที่จ่าหน้าซองว่า 'ถึงคุณซานต้า' และลงท้ายด้วยว่า 'กรุณาส่งของขวัญบนโต๊ะคุณซานต้า' ครั้นจะไม่ทำตามจดหมายก็จะเป็นการละเลยหน้าทีอีกเสียด้วย
 
     ค่อยๆบรรจงแกะซองจดหมายด้วยใจที่ลุ้นระทึกแตกต่างจากจดหมายซองอื่นๆ ลายมือขยุกขยิกสมกับเป็นเด็กผู้ชายปรากฏสู่งสายตา ซานต้าครอสยิ้มกว้าง ไล่อ่านทีละบรรทัดด้วยความรอบคอบ ไม่ให้ตกแม้แต่ตัวอักษรเดียว ซึมซับอารมณ์ของคนเขียนผ่านจดหมาย ของขวัญปีนี้เป็นอะไรที่ถูกใจเขาจริงๆอย่างที่เจ้าตัวเขียนมาก็เลยรีบสั่งให้เอลฟ์ตัวเล์กมาเก็บจดหมายไปไว้ในกล่องพิเศษที่ทำขึ้นมาเพื่อเก็บจดหมายจากเด็กน้อยคนนี้เหมือนกับทุกๆปี ...ก็ได้แต่หวังว่าปีนี้มันจะ 'แตกต่าง'



 
     เด็กหนุ่มนั่งกอดหมอนรอเวลาอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อวันก่อนเขาได้รับจดหมายไม่ระบุที่อยู่ว่า 'ในวันคริสมาสให้อยู่รอจนถึง 5 ทุ่ม แล้วจะได้รับประสบการณ์ใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน'
 
     และวันนี้ก็เป็นวันคริสมาส!!
 
     "อ๊ะ!" เด็กหนุ่มสะดุ้งจนตัวโยนเมื่ออยู่ๆ เสียงของหวูดรถไฟก็ดังขึ้นใกล้กับหน้าต่างของห้องเขา ร่างเล็กพลิกตัวหันหลัง ปีนขึ้นไปเกาะขอบหน้าต่าง มองความเคลื่อนไหวภายนอก
 
     รถไฟขบวนใหญ่ เกือบ 10 โบกี้ จอดนิ่งอยู่ภายนอกหน้าต่าง ทั้งที่ยังไม่ถึงชานชลา เด็กเล็กจำนวนหนึ่งบนนั้นหันมามองเขาด้วยสายตาสงสัยปนตื่นเต้น เสียงตึกตักของรองเท้าหนังดังต่อเนื่องเป็นจังหวะก้าวเดิน ปรากฏร่างท้วมของชายวัยย่างเข้าสู่สูงอายุกำลังเดินออกมาจากประตูหนึ่งของโบกี้รถไฟ
 
      ร่างบางรีบคว้าเสื้อกันหนาวที่อยู่ใกล้กับมือที่สุดมาสวมใส่ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง
 
     ชายเกือบสูงอายุหยุดยืนอยู่ใกล้รถไฟ จ้องมองมาที่ร่างบางด้วยรอยยิ้มก่อนที่ริมฝีปากจะขยับเป็นคำถาม
 
     "ไปมั้ย?"
 
     "ฮะ?" ร่างบางครางออกมาด้วยความสงสัยที่อยู่ๆชายแปลกหน้าก็มาชวนเขาขึ้นรถไฟ
 
     "รถไฟน่ะ จะไปมั้ย?"
 
     "ไปได้หรอฮะ? ผมอายุ 20 แล้วนะ"
 
     ร่างเล็กถามกลับอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาพอจะเคยได้ยินมาบ้างว่ารถไฟขบวนนี้จะพา 'เด็กๆ' ไปหาคุณซานต้า แต่ก็บอกไปแล้วว่าเขาไม่ใช่ 'เด็กๆ' และไม่เข้าข่ายเลยสักนิด อันที่จริงก็แค่ย่างเข้าบรรลุนิติภาวะเอง
 
     "มีตั๋วใช่มั้ย? มีตั๋วก็ไปได้" ชายเกือบชราตอบ
 
     มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโดยสัญชาตญาณ และก็ได้กระดาษมันใบหนึ่งติดมือออกมา เขาไม่รอช้า ยื่นมันไปให้คนเก็บตั๋วทันที
 
     ชายชรายื่นมือเก็บตั๋วใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทของตนและผายมือไปทางหน้าประตูรถไฟ เด็กหนุ่มเดินนำไปข้างในแล้วก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น
 
     ทำไม!? ไหงมีแต่เด็กตัวกะเปี๊ยกแบบนี้ล่ะ?!!
 
     เด็กหนุ่มยืนมองแบบอึ้งๆท่ามกลางสายตาหลายสิบที่จ้องมองมา ถึงจะรู้คำเล่าลือของรถไฟขบวนนี้มาว่าจะรับแต่เด็กๆ แต่ก็ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะไม่มีเด็กคนไหนสักคนที่อายุเกิน 15
 
     แง๊~ ลงตอนนี้จะทันมั้ยอ่ะ?!!
 
     "โอ๊ะ!!" ร่างบางอุทานขึ้นมาเมื่อรถไฟเริ่มออกตัวไปข้างหน้า
 
     "เอ้า! หาที่นั่งซะเจ้าหนู"
 
     จะ... เจ้าหนู?!!
 
     ทำไมถึงกล้ามาเรียกเขาว่าเจ้าหนู?!! ถ้าตัวโต(?)ขนาดนี้เป็นแค่เจ้าหนูล่ะก็ ...ไอ้เจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยกพวกนี้ไม่เป็นเจ้ามดเลยเรอะ?!!
 
     แต่ทำไงได้ ในเมื่อมาถึงขนาดนี้เเล้ว ก็มีแต่จะต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้นนั่นแหละ เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆพลางเดินไปหาที่นั่งว่างๆใกล้เด็กน้อยกลุ่มหนึ่ง ความเงียบสงัดเข้ามาเเทนที่เสียงคุยหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวในทันที 
 
     เลิกมองกันซักทีได้มั้ย... อายเป็นนะเว้ย!!
 
     เด็กหนุ่มคิดในใจ แต่แล้วก็ต้องหันมองเมื่อรู้สึกถึงมือเล็กๆที่กระตุกแขนเสื้อตัวเอง
 
     "พี่ฮะ พี่อายุเท่าไหร่เหรอ?"
 
     "ตัวโตจังเลย"
 
     "เอ่อ..." 
 
     ยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำตอบ เด็กน้อยตรงหน้าก็พูดเองเออเองกันอย่างสนุกสนาน
 
     "พี่ต้องโตกว่าพวกเราทั้งหมดเเน่เลย"
 
     "ก็ดูพี่เขาดิ สูง(?)จะชนเพดานรถไฟแล้ว"
 
     "พี่คะ พี่เคยไปเจอคุณซานต้ามาก่อนใช่มั้ยคะ"
 
     "พี่เป็นเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงคะ? หน้าหวานจังเลย" 
 
     "แค่นี้ก็ดูไม่ออก แบบนี้ก็เป็นผู้หญิงสิ โง่จัง" 
 
     "อย่ามาว่าเรานะ!!! เป็นผู้หญิงแล้วทำไมถึงตัดผมสั้นเล่า?!"
 
     เด็กหนุ่มมองกลุ่มเด็กตัวเล็กๆที่นั่งถกเถียงกันตามประสาคนไร้เดียงสา
 
     เอิ่ม!! ขอโทษนะ หล่อ(?)ขนาดนี้มันเหมือนผู้หญิงตรงไหนครับ?!!
 
 
 
 
     ใช้เวลาไม่นานรถไฟขบวนใหญ่ก็พาเด็กๆ มาถึงชานชาลา เมื่อประตูเปิดเด็กๆทุกคนก็วิ่งพรูกันออกมา และเเน่นอนว่าเด็กหนุ่มก็อยู่ท่ามกลางเด็กตัวน้อยๆเหมือนกัน เขายืนนิ่งอยู่ตรงกลางโดยมีเด็กๆขนาบอยู่ทุกด้าน ซ้ำร้ายยังเบียดให้จวนล้มลงไปอยู่หลายครั้ง
 
     เสียงประกาศดังขึ้นให้เด็กๆ ไปรวมตัวกันที่จุดหนึ่งของเมืองเพื่อรับของขวัญจากมือของคุณซานต้า แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้เดินไปตามเสียงเรียก เอลฟ์น้อยตัวหนึ่งก็เดินมาดึงมือเขาไว้แล้วเอ่ยภาษาที่เขาไม่สามารถเข้าใจ และสุดท้ายก็โดนดึงให้เดินตามไปแต่โดยดี
 
     ตลอดระยะทางที่เด็กหนุ่มเดินผ่าน ต่างประดับประดาไปด้วยไฟคริสมาสที่อยู่ตามกิ่งไม้ แสงไฟระยิบระยับ ส่องแสงสว่างวาบราวกลุ่มดาวที่อยู่บนท้องฟ้ายามราตรี  บางครั้งดวงไฟเหล่านั้นก็เหมือนจะขยับได้ และเขาได้สังเกตว่าแท้จริงสิ่งที่เป็นเหมือนไฟคริสมาสดวงเล็กๆจริงๆแล้วเป็นนกตัวน้อยเรืองแสงได้ ต้นไม้สีเขียวสูงใหญ่ที่เห็นอยู่ใกล้ๆกันนั้นกลับกลายเป็นเหล่าเอลฟ์ตัวน้อยที่กำลังต่อตัวกันเล่นโลดโผน หวาดเสียว เสมือนกำลังเริงระบำต้อนรับการมาของเขา เด็กหนุ่มละสายตาจากสิ่งรอบข้างแล้วเอ่ยถามเอฟ์น้อยด้วยเสียงประหลาดใจระคนสงสัย
 
     "นายจะพาฉันไปไหน?"
 
     "@&฿&@-@&฿-#"
 
     "พูดภาษาธรรมดาได้มั้ยเนี่ย?"
 
     "฿&#%@-฿& ซาน... ต้า
 
     ซานต้า?
 
     จะพาไปหาซานต้า งั้นเหรอ??
 
     เด็กหนุ่มคิดในใจ 
 
     ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ เอลฟ์ตัวน้อยหยุดเดิน เบื้องหน้คือประตูบานใหญ่ประดับด้วยใบสนและดอกโคลเวอร์สีแดงสด เอลฟ์น้อยคำนับให้เขาครั้งหนึ่งก่อนจะเปิดประตูและผายมือให้เขาเข้าไปด้านใน เขาพยักหน้าน้อยๆอย่างงงๆแล้วก้าวขาเดินเข้าไปข้างใน 
 
     เดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าวก็พบกับโถงห้องกว้าง ภายในมีเฟอร์นิเจอร์ทั่วไปแต่ดูแล้วราคาแพงเอาเรื่องประดับอยู่ เตาผิงที่มีไฟสุมอยู่ทำให้อากาศภายในห้องอบอุ่นกำลังดีเมื่อเทียบกับอากาศที่หนาวเหน็บภายนอก ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าตัวเองถูกไล่ให้ออกไปด้านนอกจะเป็นยังไง~
 
     มันหนาวแน่ๆ~
 
     เด็กหนุ่มเดินสำรวจจับสิ่งของภายในห้องอย่างไม่รู้ตัว แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้มากที่สุดก็คือชั้นวางของขวัญ'คุ้นตา'ที่ถูกจัดระเบียบไว้เป็นอย่างดี
 
     "รื้อของของคนอื่นไม่ดีนะเด็กน้อย.."
 
     มือที่กำลังจะเอื้อมหยิบของบนชั้นเป็นอันต้องหยุดชะงักลงทันที เด็กหนุ่มหันไปหาต้นเสียงด้วยความตกใจ 
 
     ใคร?
 
     ทำไมใส่ชุดสีแดงๆ? 
 
     ซานต้า? 
 
     ไม่ใช่ดิ!
 
     ซานต้าต้องอ้วนๆ ดิ!!
 
     แล้วเคราไปไหนอ่ะ!!!? 
 
     "คะ ...คุณเป็นใคร?"
 
     "ฉัน? เจ้าของบ้านที่นายเข้ามาไง" ร่างสูงโปร่งตอบกลับด้วยรอยยิ้มใจดี
 
     กวนตี-น!! คนเขาอุตส่าห์ถามดีๆนะเว้ย 
 
     เด็กหนุ่มเริ่มหน้าเสียมองคนตรงหน้าที่สูงกว่าตัวเองด้วยสายตาหวาดระเเวงพลางสอดส่องสายตาหาทางออกภายในโถงห้อง 
 
     อ๊ะ!! แต่ดูๆไปคนๆนี้ก็เหมือนซานต้าอยู่นะ?
 
     ร่างเล็กเผลอชี้หน้าคนตรงหน้าตัวเอง
 
     "นะ นี่...หรือว่าคุณจะเป็น..."
 
     ร่างสูงอมยิ้มแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาร่างเล็กพลางก้มตัวลงมองร่างตรงหน้าด้วยระดับสายตาที่เท่ากัน 
 
     "เป็นอะไร?"
 
     "ซะ ซานต้าครอสหรอฮะ?" เด็กหนุ่มตาเป็นประกาย ลืมนึกถึงระยะห่างเพียงน้อยนิดระหว่างใบหน้าของทั้งคู่
 
     "ฉันดูเหมือนซานต้าหรอ?"
 
     "ก็ ก็เหมือน แต่งชุดสีแดง ใส่หมวกด้วย แต่... ตัวสูงกว่า ไม่อ้วน ไม่มีเคราเเล้วก็..."
 
     "......?"
 
     "แล้วก็...หล่อกว่าเยอะเลย..."
 
     ร่างเล็กก้มหน้าลงเมื่อเอ่ยประโยคสุดท้ายเสียงแผ่วออกไป มือเล็กยกขึ้นมาปิดใบหูแดงๆของตัวเองเอาไว้อย่างลืมตัว
 
     "งั้นหรอ?" คิ้วดกหนาเลิกขึ้นข้างหนึ่ง มองท่าทีร่างเล็กตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
 
     "นายก็ดูต่างจากที่ฉันคิดเหมือนกันนะ"
 
     "หา? ยะ ...ยังไงเหรอฮะ?"
 
 
     ร่างสูงไล่มองอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วไล่มองขึ้นไปจ้องใบหน้าอีกครั้ง
 
     "ก็ไม่คิดว่า...จะบอบบางหน้าสวยขนาดนี้"
 
     ร่างบางชะงักมองอีกคนหน้าขึ้นสี 
 
     "อะ ...อะไรนะฮะ?! บอบบางหน้าสวยอะไรกัน?!!" 
 
     ...ด้วยความโกรธ
 
     "แถมยังตัวเล็กกระเปี๊ยกเหมือนเด็กกะโปโลไม่รู้จักโตอีกด้วย"
 
     "ตัวเล็ก? ผมเนี่ยนะตัวเล็ก??"
 
     "อื้ม" มือหนาของคนตัวสูงกว่าขยับขึ้นลงอยู่สองสามครั้งทีอากศใกล้ๆใบหน้าของทั้งคู่ และไม่นาน ความรู้(?)ก็พุ่งตรงเข้าใส่สมองร่างบางทันที
 
     เฟดเฟ้~!!
 
     ไหน? ใครบอกว่าซานต้าครอสใจดี?? มาให้เตะสักทีดิ๊!!!
 
     ร่างเล็กหายใจฟึดฟัดเสียงดัง ยกมือขึ้นมากอดอก เชิดปลายจมูกรั้นขึ้นอย่างไม่ยอมคน 
 
     เรื่องอะไรมาว่าเขาเตี้ยไม่ทราบ? นี่ก็สูงแล้วนะ!! สูงแล้วเถอะ!!! :(
 
     "นายชื่ออะไร?"
 
     ตาหวานใสหรี่ลง มองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
 
     ...จะมาไม้ไหน?
 
     "ถามชื่อคนอื่นแต่ไม่ยอมบอกชื่อตัวเอง ไม่มีมารยาท"
 
     "หยิบของคนอื่นมีมารยาทว่างั้น?"
 
     "อ..."
 
     "เอาล่ะ เรียกฉันว่าซานต้า อย่างที่นายคิดนั่นแหละ ฉันเป็นซานต้า แล้วนายล่ะ? บอกได้รึยังว่าชื่ออะไร?" ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากเถียงอะไรไป คนตัวสูงก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
 
     "ไม่บอก แบร่ :p"
 
     "เด็กกะโปโล"
 
     "ใครเด็ก?!!"
 
     ร่างเล็กทำตาโต ถกแขนเสื้อโค้ดตัวใหญ่ขึ้นมาถึงข้อศอก แสดงอาการหาเรื่องเต็มที่
 
     'ป๊อก!'
 
     "เด็กกะโปโล" นิ้วเรียงดีดลงบนหน้าผากเนียนไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะเลื่อนลงมาจับที่ข้อมือเล็ก ออกแรงดึงเล็กน้อย คนที่กำลังมึนได้ที่ก็เดินมามาอย่างว่าง่าย
 
     ร่างสูงใหญ่เดินนำไปด้านหลังของเตาผิง ยื่นมือไปขยับเขากวางให้ผิดรูปไม่กี่เซน ก่อนที่จะเกิดแผ่นดินไหวภายในห้องโถง
 
     "อะไรๆๆๆ?" ร่างเล็กตกใจ เผลกระโดดกอดคอซานต้าครอสแน่น
 
     "เด็กกะโปโล แค่นี้ก็ตกใจไปได้" ซานต้าครอสร่างโปร่งจูงมือร่างบางกลับมาหน้าเตาผิงอีกครั้ง
 
     คราวนี้เปลวไฟหายไปแล้ว เหลือแต่บันไดที่นำไปสู่ชั้นบน
 
     "น่ะ นี่ไม่ใช่ปล่องไฟหรอฮะ?" ปากเล็กเอ่ยถาม ระหว่างที่เดินตามคนตัวสูงขึ้นไปด้านบน
 
     "ก็ใช่อ่ะนะ แต่ก็ไม่ใช่อีกอ่ะแหละ" 
 
     "คุณทำได้ยังไง?"
 
     "เด็กน้อย ฉันเป็นใครอย่าลืมสิ"
 
     "ซานต้า..." เอ่ยครางชื่ออีกคนออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะมาหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง
 
     ร่างบางถูกดันให้มือยืนอยู่ด้านหน้า ก่อนที่ซานต้าครอสตัวสูงจะกระซิบเบาๆข้างหู และค่อยๆเปิดประตูบานนั้นออก
 
     "ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของซานต้านะ แขกคนพิเศษของฉัน"
 
 

 
     ร่างบางถูกดันเข้ามาในโดมหิมะที่มีสภาพคล้ายกับขั้วโลกเหนือ ...ไม่สิ อยู่ขั้วโลกเหนืออยู่แล้วนี่ โดมหิมะที่ปรากฏต่อหน้าตอนนี้นั้นดูคล้ายกับลานน้ำแข็งโล่งๆ ไร้ผู้คนตามที่ใช้ถ่ายสาระคดีหมีขั้วโลก แต่สิ่งที่ทำให้ที่นี่ดูพิเศษสมกับเป็น 'โลกของซานต้า' ก็คือ อุณหภูมิที่เรียกได้ว่าทั้งอบอุ่น ทั้งเย็นสบาย แต่กลับมาหิมะเป็นพรหมนุ่มๆให้เหยียบเล่น และไม่ทำให้รู้สึกหนาวได้เลยสักนิด
 
     ซานต้าทำแบบนี้ได้ด้วยสินะ
 
     สังเกตุดูดีๆ ที่นี่ก็คือห้องที่กว้างแบบสุดลูกหูลูกตา แต่ในมุมหนึ่งนั้นถูกจัดไว้เป็นที่สำหรับพักผ่อน มีเตาผิง(หรือบันไดทางขึ้น) เตียงนอนสี่เสาขนาดใหญ่ยักษ์ ชั้นหนังสือไม้โอ๊คอย่างดี         และเก้าอี้นวมตัวใหญ่น่านั่ง
 
     "ไปนั่งสิ" อีกครั้งที่ถูกคนตัวสูงดันหลังให้ไปในทิศที่ตนต้องการ แต่คราวนี้ร่างเล็กกลับวิ่งตัวปลิวไปนั่งแหมะลงบนหิมะใกล้ๆกับเตียงก่อนจะเริ่มก่อตุ๊กตาหิมะหน้าตาน่ารักขึ้นมา
 
     "อยากดื่มอะไร? นมร้อน โกโก้ร้อน หรือชาร้อน? แต่อย่างนายน่าจะนมร้อนดีกว่านะ จะได้โตเร็วๆ" ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากมุมหนึ่งที่ดูเกมือนจะเป็นห้องน้ำในชุดลำลองแบบสบายๆเอ่ยถามคนตัวเล็ก
 
     "นี่คุณซานต้า ผมโตแล้วนะ โตแล้ว~"
 
     ร่างสูงหยุดเดิน มองเด็กกะโบโลที่กำลังเล่นก่อตุ๊กตาหิมะอุณหภูมิห้องอย่างเพลิดเพลิน แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาเถียง
 
     "อะไรเล่า! ก็หิมะมันไม่เย็น ผมก็เลยอยากเล่นนี่~"
 
     พอรู้ว่าตัวเองกำลังโดนเยาะเย้ยทางสายตา ร่างเล็กก็เถียงกลับอีกครั้ง
 
     คนตัวสูงไหวไหล่ชิลๆ ก่อนจะเดินไปยังมุมชงเครื่องดื่มอีกครั้ง
 
     "ว่าไง? เอาอะไร"
 
     "เอา... เอา" ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย กรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด เผลอยกนิ้วขึ้นมาจิ้มที่ริมฝีปากบางเบาๆอย่างลืมตัว
 
     "เอานมร้อนก็ได้..."
 
     "ดีแล้ว จะได้โต~"
 
     "ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ แล้วก็เลิกหาว่าผมตัวเล็กสักที" 
 
     "หลักฐานมันก็เห็นๆกันอยู่"
 
     "ไม่เด็กสักหน่อย" ร่างเล็กยู่ปากพลางขมวดคิ้วมองร่างสูงด้วยความไม่พอใจ 
 
     "ตกลงเอานมร้อนใช่มั้ย?" 
 
     เด็กหนุ่มพยักหน้าแกนๆ เมื่อชายหนุ่มเห็นดังนั้น เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เหยือกรูปร่างสวยงามลอยขึ้นมาจากมุมโต๊ะชงกาแฟ จากนั้นชายหนุ่มดีดนิ้วอีกครั้ง พลันปรากฎแก้วกระเบื้องใบขนาดปานกลาง มีลายเกร็ดหิมะอยู่รอบๆ หล่นลงมาในมือของเขาพอดิบพอดี  ตอนนั้นเองเหยือกเคลื่อนตัวตรงมาทางแก้วแล้วเขย่าตัวเองอยู่สักครู่ ก่อนจะเทนมกวางสีขาวสดใส่ลงในแก้วนั่น  ชายหนุ่มสบัดมือหนึ่งครั้ง แก้วลอยตัวสูงขึ้นและเคลื่อนที่ไปทางไมโครเวฟที่ฝาได้เปิดอัตโนมัตราวกับมีเวทยมนตร์  แก้วนมลอยเข้าไปวางด้านใน ฝาไมโครเวฟปิดลง 
 
     ซานต้าครอสหนุ่มหันกลับมาหาอีกคนและได้พบว่าเด็กหนุ่มกำลังพยายามตกแต่งตุ๊กตาหิมะอย่างบรรจง ราวมันเป็นรูปปั้นล้ำค่า เขาอมยิ้มให้กับภาพที่เห็น
 
     อย่างนี้น่ะนะ โตแล้ว?
 
     "เด็กน้อยเอ๋ย~ ฮึฮึ" ชายหนุ่มเอ่ยพูดและหัวเราะเบาๆ
 
     ร่างเล็กที่กำลังบรรจงแต่งตัวให้ตุ๊กตา หันควับมาแทบจะทันที เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะกวนโทสะ
 
     "เฮ้ย! บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เด็กน้อยอะ!!" 
 
     ร่างเล็กหายใจฟึดฟัดมองคนตรงหน้าตาเขียวปั้ด พลางหยิบหิมะข้างตัวปาใส่อีกคน แต่ด้วยความที่ตนไม่ได้ตั้งใจจะปาให้โดนอยู่เเล้ว หิมะจึงไม่เฉียดโดนร่างสูงเลยซักนิดเดียว 
 
     "คำพูดกับท่าทางมันสวนกันอยู่นะ เด็กน้อย~" 
 
     "ท...ทำไม?! ผู้ใหญ่แบบผมเล่นไม่ได้รึไง ไม่มีกฎไหนเขียนว่า 'ห้ามคนอายุมากกว่า 15 ปีเล่นหิมะ' ซักหน่อยนี่ หรือคุณจะเถียงล่ะ!?" 
 
     เด็กหนุ่มชี้หน้าดิ้นรนเถียงอีกคนสุดตัว หากแต่ว่าใบหน้านั้นกลับขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับเด็กน้อยที่ถูกล่วงรู้ความลับที่น่าอาย 
 
     นี่มาหาว่าเขาดูเป็นเด็กน้อยได้ยังไง?! 
 
     เขาอายุ 20 แล้วนะ! 20 แล้ว!!!
 
     ไม่เด็กซักหน่อย!! 
 
     ร่างสูงหลุดขำในลำคอกับปฏิกิริยาตอบโต้ของคนตรงหน้า พยักหน้าแบบขอไปทีเพราะตนขี้เกียจจะมานั่งเถียงยืนเถียงกับเด็ก(?)คนนี้เเล้ว
 
     "โอเคๆ ไม่เด็กก็ไม่เด็ก"
 
 
     "ฮึ!!" เด็กหนุ่มสะบัดหน้าหนีแล้วจัดการกับประติมากรรมตุ๊กตาหิมะอุ่นๆของตัวเองต่อ

 
     ใช้เวลาไม่นาน นมร้อนที่เด็กกะโปโลต้องการก็พร้อมสำหรับการดื่ม ซานต้าครอสหนุ่มเห็นคนตัวเล็กกำลังเล่นสนุกก็นึกอยากแกล้งขึ้นมา มือหนาหยิบเอาแก้วกระเบื้องอุณหภูมิสูงขึ้นมาก่อนจะยื่นมันไปใกล้ๆกับแก้มใส จังหวะเดียวกับที่ร่างเล็กขยับใบหน้าเข้าหาแก้ว
 
 
     "อ๊ะ!!"
 
     "เฮ้ย! เป็นอะไรมากมั้ย? ไหนดูซิ" มือหนาปล่อยแก้วให้ลอยค้างกลางอากศก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ใช้สอบมือกอบกุมใบหน้าหวานขยับไปมา
"สะ ...แสบ" เด็กหนุ่มตอบน้ำตารื่นขอบตา เรียกอาการใจกระตุกให้จู่โจมคนตัวสูงกว่า
 
 
     "ขอโทษนะ มานี่ ฉันจะรักษาให้" ริมฝีปากเย็นเฉียบค่อยๆบรรจงแตะลงบนผิวแก้มบวมเปร่งและแดงช้ำของร่างเล็กโดยไม่ให้ตั้งตัว
 
     ร่างเล็กเบิกตาโพลง ความรู้สึกแสบเมื่อครู่หายไปราวกลับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แต่อาการชาที่ใบหน้าเพราะเลือดมากองเยอะเกินไปเข้ามาแทนที่
 
     "หายแล้วใช่มั้ย?"
 
     "อะ อื้อ ขอบคุณฮะ" เด็กหนุ่มตอบก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบบริเวณที่โดนสัมผัสเบาๆด้วยอาการเก้อเขิน
 
     "ขอโทษนะ"
 
     "มะ ไม่เป็นไรฮะ"
 
     "ยังอยากดื่มนมอยู่มั้ย?" ร่างเล็กพยักหน้ารับ เห็นดังนั้นซานต้าครอสหนุ่มจึงยืดตัวขึ้นแล้วคว้าแก้วนมส่งให้
 มือเล็กค่อยๆบรรจงรับมันมาจากร่างสูงเพราะกลัวจะหกรดตัวเอง
 
     "มันร้อนนะ ระวังด้วย"
 
     "รู้แล้วน่า~" เด็กหนุ่มตอบปัด ทำเสียงคล้ายกับรำคาญก่อนจะยกแก้วนมขึ้นมาดื่มอย่างลืมตัว
 
     "โอ้ย~!"
 
     "เด็กกะโปโลเอ้ย~ นี่ขนาดเตือนแล้วนะ! "  ซานต้าครอสหนุ่มย่อตัวลงนั่งอีกครั้ง ใช้มือลูบๆที่ริมฝีปากเล็กไม่กี่ที อาการบวมแดงและแสบร้อนก็หายไป
 
     "ส่วนที่ลิ้น นายคงไม่อยากให้ฉันช่วยเท่าไหร่ ถูกมั้ย?"
 
     "คะ คุณ!" ร่างเล็กผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าคนตัวสูง ฝ่ายคนโดนชี้ก็ได้แต่ทำหน้าตาเหรอหลากลับไปเพราะไม่เข้าใจ
 
     "ถะ ถ้าลูบๆแล้วหายเจ็บ ทะ ทำไมต้องมาจูบแก้มกันด้วยฮะ?" ซานจ้าครอสหนุ่มกระตุกยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นสุดความสูง
 
     "ความสุข"
 
     "อะ...!"
 
     "อยู่คนเดียวไปก่อนนะเด็กกะโปโล เดี๋ยวกลับมา อย่าซนนะ"
 
     "ไม่ใช่เด็กสี่ขวบสักหน่อย" ร่างเล็กพึมพำกับตัวเอง
 
     "ฉันได้ยินนะเด็กกะโปโล"
 
     "อื้อ~ ไปเถอะฮะ รีบกลับมาด้วยล่ะ ของหายไม่รู้นะฮะ"
 
     "ฮึๆ"
 
 
 
 
     เสียงย่ำเท้าของอะไรบางอย่างเรียกความสนใจของเด็กหนุ่มให้หันไปมองก่อนจะต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆของอะไรบางอย่างที่มีรูปร่างใหญ่กว่ามนุษย์ ร่างนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆก่อนที่จะปรากฏชัดว่าเป็นสิ่งที่ให้หนังสือหรือภาพยนตร์ต่างๆเรียกกันว่า 'มนุษย์หิมะ' 
 
     "สวัดดี~ เจ้าคงเป็นแขกคนพิเศษของ(ไอ้)เจ้าซานต้าครอสหลงเผ่าใช่มั้ย" ยักษ์ใหญ่เอ่ยทักก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใกล้กับเด็กหนุ่มที่ตัวแข็งค้างไปแล้ว
 
     "สะ สะ สะ-หวัด สวัดดีฮะ"
 
     "ฮ่าๆ ข้าน่ากลัวงั้นรึ?"
 
     "กะ ก็น่ากลัวอยู่ฮะ ว่าแต่ คะ คุณเป็นใครหรอฮะ?"
 
     "ข้า? มนุษย์หิมะไง~" เด็กหนุ่มเบ้ปากเล็กน้อย
 
     ทำไมถึงได้ตอบแนวเดียวกันกับคุณซานต้าเลยล่ะ!!
 
     "ฮ่าๆ ทำไมทำหน้าแบบนั้น เอาล่ะๆ ข้สเป็นคนตรวจการพื้นที่ว่างเปล่าเพื่อไม่ให้ใครหลงเข้ามาน่ะ"
 
     "งั้น ...งั้นก็แปลว่าที่นี่ห้ามคนอื่นเข้ามาหรอฮะ?"
 
     "อื้อ ใช่แล้ว ฉลาดนะเนี่ย~"
 
     "แล้วทำไมผม..?"
 
     "แขกคนพิเศษไง"
 
     คำก็แขกคนพิเศษ สองคำก็แขกคนพิเศษ แล้วมันพิเศษยังไงฟ๊ะ!!?
 
     "อ่ะ! ข้าต้องไปแล้วนะ เดี๋ยวเจ้าซานต้าหลงเผ่ามาเจอข้าอยู่กับเจ้าแล้วมันจะหงุดหงิดเอา"
 
     "อ้าว?"
 
     "Merry Christmas นะเด็กกะโปโล ระวังเจ้าคนหลงเผ่าไว้ด้วยก็แล้วกัน"
 
     เด็กหนุ่มยู่ปาก มองตามแผ่นหลังกว้างของมนูษย์หิมะตัวสูงด้วยความไม่เข้าใจ
 
     ไอ้ระวังที่ว่าคืออะไร?
 
     แล้วทำไมต้องมาเรียกเขาว่าเด็กกะโปโลด้วย!!?



 
     "โดนเจ้ายักษ์เย็นแกล้งอะไรมารึไง?"
 
     "อ๊ะ เฮ้ย!!" เด็กหนุ่งเบิกตาโพลง หันไปมองที่เตาผิง ปรากฏร่างสูงของซานต้าครอสหนุ่มในชุดสีแดงเหมือนกับที่เจอก่อนหน้านี้แต่มีหนวดขาวติดอยู่บนใบหน้าหล่อนั่นด้วย
 
     "ช่วยส่งเสียงหน่อยไม่ได้รึไง?!!"
 
     "นี่ก็ส่งเสียงแล้วนะ ...?"
 
     "ไม่ใช่ดิคุณ แบบว่า ...กลับมาแล้วนะ อะไรเงี๊ย"
 
     "ฉันจำเป็นต้องทำอย่างนั้นหรอ? นี่บ้านฉันนะ ...?"
 
     "ฮื่อ... ก็แบบ" เด็กหนุ่มหน้าแดงวาบ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ใช่บ้านของตัวเองอย่างที่อีกคนบอก "...แบบ คุณเข้ามาแบนี้ผมตกใจนะ"
 
     "อ่า... คราวหน้าฉันจะส่งเสียงก่อน โอเคนะ?"
 
     "อื้อ~" ครางรับในลำคอก่อนจะละออกจากตุ๊กตาหิมะไปทิ้งกายลงบนเตียงนุ่ม
 
 
     "อ๊า~ นุ่มๆๆ" 
 
     ซานต้าครอสหนุ่มหยุดยืนอยู่ปลายเตียงที่มีคนตัวเล็กกลิ้นหลุนๆอยู่บนนั้น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กขณะที่อีกคนกำลังพลิกตัวนอนคว่ำ ร่างบอบบางหยุดชะงักก่อนจะดีดดิ้นให้เขาปล่อยออกสุดแรง
 
     "อ่า! ปล่อยๆๆๆ จับทำไม ปล่อยๆๆๆๆ"
 
     "นี่เตียงฉัน"
 
     "หวงหรอ? ปล่อยสิ ผมไม่นอนก็ได้"
 
     "เปล่า ไม่ได้หวง แค่รู้สึกแปลกๆ"
 
     "งั้น..."
 
     "ตามสบายนะเด็กกะโปโล ขอไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยว" เสียงทุ้มเอ่ยตัดบทตัดตอนก่อนจะปล่อยข้อเท้าเล็กออกจากมือแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
 
 
     กลับออกมาอีกครั้ง ซานต้าครอสหนุ่มก็ไม่เจอเด็กกะโปโลบนเตียงแล้ว ...จะมีก็แต่ ก้อนแยมโรวที่มีไส้ในเป็นเด็กบ๊อง เอาผ้าห่มพันตัวเอง ความคิดริเริ่ม(?)ในการแกล้งคนตัวเล็กผุดขึ้นมาทันทีที่เห็นภาพนั้น คนตัวสูงก้าวเดินอย่างเร็วแต่เงียบเชียบไปที่เตียงใหญ่ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนนั้น นั่งทับไปบนผืนผ้าห่มด้านหนึ่ง กักกันเด็กกะโปโลไว้ด้วยม้วนผ้าห่ม กำแพงหนาที่เจ้าตัวเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง
 
     "ฮื่อ~ อุ๊กออกไอ" เสียงหวานอู้อี้ดังออกมาจากก้อนผ้าห่ม 
 
     "อะไรนะเด็กกะโปโล ไม่ได้ยินเลย~" 
 
     "อุ๊ก ออก อายยยยยย อ๋ายใอไอ้ออก"
 
     "ห๊ะ??" คนตัวสูงแกล้งเงี่ยหูฟัง
 
     "อ๋ายใอไอ้ออก อะอายแอ้ว แอ๋กๆๆๆ"
 
     "ฮ่าๆๆ โอเค ลุกแล้ว ทีนี้ก็ออกมาซะ" คนตัวสูงขยับตัวออกจากผ้าห่ม ช่วยกลิ้งๆๆ ให้ร่างเล็กหลุดออกมาก่อนจะเอาผ้าห่มนั้นคลุมตัวอีกคนไว้แล้วเลื่อนมือขึ้นมาสางกลุ่มผมนุ่มมือเล่น
 
     "นอนซะนะเด็กกะโปโล ...ถึงเวลานอนแล้ว"
 
     "...ไม่เอา" เด็กตาแป๋วตอบกลับ
 
     "นี่มันดึกแล้วนะ?"
 
     "ไม่อยากหลับอ่ะ ถ้าตื่นขึ้นมามันจะไม่ใช่แค่ความฝันใช่มั้ยฮะ?"
 
     "นายฝันเด็กน้อย หลับตาซะ ...แล้วค่อยตื่นขึ้นมาเจอกับโลกแห่งความเป็นจริง เก็บความฝันนี้ในกลายเป็นของขวัญวันคริสมาสจากฉัน จำไว้ว่านายคือของขวัญที่ดีที่สุดของฉัน" ซานต้าครอสหนุ่มโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ขับกล่อมเด็กน้อยให้เข้าสู่ห้วงนิทราเสียที
 
     "ไม่เอา ผม..."
 
     "อยากอยู่กับฉันงั้นรึ?"
 
     "เปล่า"
 
     "อ้าว?"
 
     "ห้ามนะ ...ห้ามทำให้ผมหลับนะ ไม่งั้นผมจะโกรธคุณ"
 
     "...?"
 
     "...จะเป็นเด็กดื้อด้วย"
 
     นี่ก็ดื้อตาใสแล้ว...
 
     "งั้นมาเล่นเกมกัน ใครแพ้โดนลงโทษ"
 
     "ได้เลย เกมอะไรดี?"
 
     "ใครหลับตาก่อนแพ้"
 
     "เอายัง?"
 
     "เอาเลย"
 
     เด็กดื้อตาใสขยับตัวขึ้นจากที่นอน นั่งจ้องตากับอีกคนเขม็ง ฝ่ายคนโดนจ้องก่อนก็จ้องกลับอย่างไม่ใครยอมใคร จนกระทั่งคนตัวเล็กต้องเป็นฝ่ายหลับตา ยอมแพ้ไปก่อนเพราะใบหน้าหล่อของคนตัวสูงเคลื่อนเข้ามาใกล้ ใกล้จนริมฝีปากแตะกัน
 
     ร่างสูงบดคลึงริมฝีปากนุ่มแต่ภายนอก ขับกลีบปากล่างแดงสดของร่างเล็กเบาๆอย่างยั่วเย้า ไม่สอดลิ้นเข้าไปในโพลงปากเล็กแม้อีกคนจะเปิดปากจูบตอบเพราะไม่หลงเหลือสติแล้วก็ตาม
 
     ไม่รู้ตัวแม้แต่ตอนที่แผ่นหลังบางเอนลงไปสัมผัสกับเบาะนุ่ม จนกระทั่งซานต้าครอสหนุ่มผละออกมา ดวงตาหวานถึงได้ปรือขึ้นมามองอีกคน
 
     "นายแพ้ เพราะฉะนั้นหลับตาซะ"
 
     มือเล็กเลื่อนไปกุมหมับที่ข้อมือหนาไม่ให้ไปไหน พอปรับลมหายใจให้เป็นปรกติได้ คนตัวเล็กก็ยันตัวขึ้น คลานเข่าขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง เลื้อยมือไปโอบรอบลำคนอีกคน ช้อนตาหวานหยดเยิ้มขึ้นมอง
 
     เด็กดื้อคลี่ยิ้ม
 
     "เชื่อเถอะ ...ผมทำให้คุณแพ้ได้เหมือนกัน~" ว่าแล้วก็แตะริมฝีปากนุ่มหยุ่นของตัวเองเข้ากับคนตรงหน้า ขบเม้มภายนอกเหมือนที่อีกคนทำเมื่อครู่ก่อนจะใช้ลิ้นแตะๆที่ปากล่างของร่างสูงและเป็นฝ่ายสอดลิ้นเข้าไปเอง

 
     "อื้อ~" สัมผัสเย็นจัดจากมือหนาแตะลงบนแผ่นหลังบาง คนตัวเล็กบิดกายเร้าครางเสียงหวานในลำคอ สติที่หายไปเมื่อครู่กลับมาครบถ้วน ตาสวยจับจ้องร่างสูงที่พึ่งละออกไปนิ่ง มือหนากำลังเลิกผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงคอพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูปนล้อเลียน
 
     "นอนซะเด็กดื้อ~"
 
     "ไม่เอา" อีกครั้งที่มือหนาถูกยื้อไว้ ร่างเล็กยันตัวขึ้นจากที่นอนก่อนจะคลานเข่าขึ้นไปนั่งบนตักแกร่ง ซบใบหน้าหวานใสลงกัยอกกว้างอย่างออดอ้อน ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน
 
     "ทำอะไร? ...ลงไป" เอ่ยดุเสียงทุ้มหนัก แต่ก็ไม่กล้าดันเด็กดื้อออก
 
     "ผมยังไม่อยากกลับ ...นะฮะ"
 
     "..."
 
     "..."
 
     "..."
 
     "..."
 
     "นี่ ถ้าหนาวก็ลุกออกไป ตัวฉันไม่ได้อุ่นจนให้ใครมากอด มาอ้อนได้หรอกนะ" ร่างสูงพูดขึ้น หลังจากที่ใช้ความเงียบคุยกันมาหลายนาที ผลที่ได้ก็คือร่างกายบอบบางนั้นสั่นสะท้านจากความเย็นของกายหนา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมลุกออกไป
 
     "งั้นก็ทำให้ผมอุ่นสิ"
 
     งั้นก็ทำให้ผมอุ่นสิ...
 
     งั้นก็ทำให้ผมอุ่นสิ...
 
     งั้นก็ทำให้ผมอุ่นสิ...
 
     ตึ้ง!!!
 
     เสียงเส้นความอดทนซานต้าครอสหนุ่มขาดผึ่ง ดันร่างบางลงกับเตียง พลิกกายขึ้นคร่อม ปล้ำจูบเด็กดื้อทันที ฝ่ายคนโดนรุกก็ครางอื้ออึง สอดปลายนิ้วเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมดกหนา ตวัดลิ้นตอบอย่างไม่ยอมแพ้
 
     นี่ไม่อยากกลับบ้านจริงๆสินะ!
 
 
 
 
     "อื้อ ...จ จะพาผมไปไหน?" ตาสวยปรือขึ้นมองเมื่อถูกร่างสูงในสภาพกางเกงขาสั้นตัวเดียวช้อนตัวเขาขึ้นจากเตียงนุ่ม เรียวขาสวยปรากฏรอยรักสีกลีบกุหลาบอยู่ประปรายขับให้ขาเล็กนี่ดูน่ามองขึ้นอีกหลายเท่า
 
     น่ามอง .... น่าเป็นเจ้าของ
 
     "พากลับบ้าน"
 
     "ไม่กลับ" เสียงหวานแหบแห้งตอบกลับทันที
 
     "หมดเวลาดื้อแล้วเด็กน้อย ใกล้เช้าแล้ว"
 
     "...ไม่กลับ" คราวนี้มาแนวออดอ้อน ช้อนตาสวยปริ่มน้ำขึ้นมอง
 
     "หลับไปเถอะ ถึงบ้านนายแล้วฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้"
 
     "...เสื้อตัวนี้ขอได้มั้ยฮะ?"
 
     "หืม? เสื้อฉัน?" ก้มลงมองเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่ร่างบางใส่อยู่อย่างไม่เชื่อหู
 
     "อื้อ ขอนะฮะ"
 
     "...ตัวนี้ตัวโปรดซะด้วยสิ แต่ให้ก็ได้"
 
     "ขอบคุณฮะ" ส่งยิ้มจนตาปิดให้ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกอุ่น อุ่นตั้งแต่ตอนที่โดนกดลงบนเตียง ...อุ่นจนร้อน
 
     เพียงแค่เปิดประตูห้องนอนของซานต้าครอสหนุ่ม ก็กลายเป็นห้องนอนของร่างเล็กทันที เด็กดื้อขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงและกำลังมากพอที่จะถามออกไป คนตัวสูงวางเขาลงบนเตียง ผละกายออกไปจับผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงคอ
 
     "ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใช่มั้ย? แบบว่า... อยากจะอาบน้ำล้างตัวรึเปล่า?"
 
     "ไม่เป็นไร คุณเช็ดให้แล้วนี่ มันไม่ได้อึดอัดอะไร ก็คุณ... ใส่ถุงยาง" ท้ายเสียงแผ่วลง ร่างเล็กมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ซ่อนใบหน้าแดงซ่านของตนไว้เหลือเพียงตาหวานใส
 
     "ยังไม่กลับได้มั้ยฮะ?"
 
     "ได้สิ จนกว่านายจะหลับ"
 
     "แล้วถ้าผมไม่หลับ?"
 
     เดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำ ...เดี๋ยวก็เอาปากต่อปาก ลิ้นต่อลิ้นซะบ้างหรอก
 
     "งั้นก็คงต้องหากิจกรรมที่ทำให้เด็กดื้อเหนื่อย" ว่าแล้วก็ก้มลงไปคลอเคลียแก้มใสผละออกมาสักนิด รอดูปฏิกิริยา
 
     "ไม่ดื้อสักหน่อย" มือเล็กโอบรอบคอคนตัวสูงดึงรั้งให้ก้มต่ำลงมา "เด็กดื้อทำแบบนี้ไม่ได้หรอก" จุ๊บเบาๆไปที่ริมฝีปากหนาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตามเดิม คลายมือออกจากลำคอแกร่งเพราะรู้สึกได้ว่าคนตัวสูงเริ่มตัวร้อนขึ้นมาอีกแล้ว
 
     "มีถุงยางมั้ย?"
 
     "ห๊ะ?"
 
     "มีถุงยางมั้ย?"
 
     "อือ อื้อ ม ...มี น่าจะมี" 
 
     "ไปหยิบมา นายทำฉันร้อน" ใบหน้าหวานแดงซ่าน ลุกออกจากเตียงด้วยความมึนงงก่อนจะเอาเก้าอี้มาต่อ ปีนขึ้นไปหยิบด้านบนของตู้เสื้อผ้า แล้วร่างทั้งร่างก็ลอยหวือขึ้น ...ซานต้าครอสหนุ่มอุ้มคนตัวเล็กลงจากเก้าอี้ พากลับมาวางไว้บนเตียง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มล้อเลียน
 
     "ไม่คิดว่านายจะมี"
 
     "ฮื่อ ...ผะ ผู้ชายป่ะล่ะ?! ทำเหมือนตัวเองไม่มี"
 
     "ยอมรับว่ามี แถมใช้หมดไปแล้วด้วย"
 
     "ใช้กับคนอื่นด้วยก็บอกมาเถอะ" ร่างเล็กบ่นงึมงำ แต่ถึงอย่างนั้นซานต้าครอสหนุ่มก็ได้ยิน กดตัวร่างเล็กลงไปบนเตียงก่อนจะตามไปทาบทับอีกครั้งอย่างใจเย็น
 
     "นายทั้งนั้นแหละ"
 
 
 
 
     "ยังไม่กลับได้มั้ยฮะ?" อีกครั้งที่คำถามนี้ถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากนิ่ม คนตัวเล็กช้อนตาหวานขึ้นมอง น้ำใสปริ่มดวงตาเล็กน้อย รับรู้ได้ว่ายังไงก็ไม่มีทางรั้งตัวคนตัวสูงไว้ได้
 
     "นี่เช้าแล้ว ฉันไม่ชอบพระอาทิตย์ ขอโทษด้วยนะ" เลือกหยิบยกเหตุผลที่คิดได้ว่าคนตัวเล็กจะไม่กล้าปฏิเสธมาแอบอ้าง
 
     แต่มันเป็นเรื่องจริงเหอะ
 
     "แต่... แต่"
 
     "หลับตา"
 
     "เอ๋?"
 
     "หลับตาสิ"
 
     "อื้อ" ตาสวยปิดลงตามคำบอก สัมผัสเย็นเชียบแตะลงบนหน้าผากเนียน ไล่ต่ำลงมาตรงแก้มใส เลื่อนไปแตะปลายจมูกโด่งรั้น หยุดให้เวลากับริมฝีปากนิ่มสีแดงสดก่อนจะปิดท้ายใต้กกหูของร่างเล็ก จุดที่ไม่มีใครมองเห็นถ้าหากไม่สังเกตุดีๆ พร้อมกับรอยสีกุหลาบที่ปรากฏขึ้นแต่หากเป็นรอยที่ไม่มีวันหาย ...แสดงให้เห็นว่า เด็กดื้อคนนี้'มีเจ้าของแล้ว'
 
     "รอฉันนะ คริสต์มาสอีฟหน้า พอนายเรียนจบ ฉันจะมารับ แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน"
.
.
.
.
.
 
TBC

Christmas Day


AiY_aIy

---------------------------------------------------------------------------

 
TBC : ยังไม่จบตอนเลยยยยยย TT
ตอนนี้แต่งกันอยู่ 4 คนนะคะ
ภาษาก็เลยอาจจะแตกต่างออกไปบ้าง

อ่ะจบแล้วววววว
สุขสันต์วันเด็ก & วันเกิดคยองซู (12 ม.ค.) นะคะ
 
LITTLE  SWEET

ฝากรูป

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #89 catjang15 (@catjang15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 03:09
    เราอ่านแล้วคิดถึงคู่พี่ลู่กับเลย์มากเลยอะ น่าร๊ากกกจนอยากให้ไรท์มาอัพต่อเลยค่ะ
    #89
    0
  2. #60 น๊องแน๊ง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 01:14
    งื้ออออ น่ารักมากเลยค่าาา>////////<

    ติดตามอ่ะ หลงรักน้องเด็กน้อยกับคุณซานต้า จะมาต่อคริสต์มาสปีหน้ามั้ยค่ะ เราจะรอเลย อยากให้เด็กน้อยไปหาซานต้าไวๆ
    #60
    0
  3. #59 mysi-liar (@ponkhao) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 19:17
    น่ารักจังเลยอ่ะ 5555
    พี่ลู่อายุยี่สิบแต่เป็นเด็กน้อยของซานต้า ><
    #59
    0