{SF EXO} Whose Baby? {KrisHan , KrisLu ft. Chanbaek KaiHun} END

ตอนที่ 11 : Chapter - 9 #ฟิคลูกใคร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    18 ต.ค. 57

# Chapter - 9 #
 
    "อุ๊ก .. แหวะ อึก แหวะ"

     เสียงโก่งคออาเจียนอย่างหนักหน่วงน่าสงสารดังออกมาจากห้องน้ำของบ้านตะกูลอู๋ ทำอาทั้งคุณและคุณนายอู๋นั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยกันทั้งคู่ เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าลูกชาตัวดีหลังจากที่ค้างคืนที่คอนโดของลู่หาน กลับมาบ้านก็อาเจียนแล้วอาเจียนทุกเช้า ข้าวปลารึก็กินกับคนอื่นเขาไม่ได้ เผลอแป๊บเดียว นู่น... อยู่ในห้องน้ำ พออาเจียนจนหมดไส้หมดพุงแล้วก็เดิหน้าซีด ปากซีด กลับมากินข้าวต้มสำรับพิเศษก่อนออกไปที่คอนโด แล้วจึงไปทำงาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะเป็นอะไร

     "อี้ฟาน เป็นอะไรรึเปล่าลูก สองสามวันมาแม่เห็นอาเจียนทุกเช้า" มือเหี่ยวย่นตามการเวลาทว่านุ่มหยุ่นไม่เคยเปลี่ยนแตะลงบนบ่ากว้างของลูกชายเบาๆด้วยความเป็นห่วง

     "ไม่ครับแม่ ไม่ได้เป็นอะไรครับ"

     "ไปหาหมอมั้ยลูก"

     "ไม่เป็นอะไรจริงๆครับ" อี้ฟานคลี่ยิ้มบางๆ ส่งให้มารดาพรางวางช้อนและใช้ผ้าเช็ดปากก่อนหยัดกายขึ้นเต็มความสูง

     "แล้วนี่พาน้องไปตรวจรึยัง?"

     "ไปมาแล้วครับ เดี๋ยววันนี้ไปอีกรอบ งั้นผมไปนะครับ" จากยิ้มบางๆในตอนแรกแปลเปลี่ยนเป็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ภายในเสี้ยววินาทีที่คุณนานอู๋ถามถึงเรื่องการตรวจครรภ์ อี้ฟานค่อมตัวลงมากอดมารดาหลวมๆพรางหอมแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินยิ้มหน้าบานออกไป

     ... สงสัยต้องโทรไปสืบความจากลูกสะไภ้เสียแล้ว


     "ยิ้มอะไรนักหนาอู๋อี้ฟาน?!" บรรยาศเงียบๆในรถถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงหวานติดรำคาญ กระนั้นอี้ฟานก็ทำเพียงแค่การส่ายหน้าเบาๆ แต่ยังมุมปากยังยกยิ้มอยู่เหมือนเดิม

     "ช่วงนี้อารมณ์เสียบ่อยนะ"

     "เพราะใครเล่า" บ่นงุ้งงิ้งตามประสาก่อนจะกลับมานั่งมองข้างทางเงียบๆ เหมือนเดิม

     "นี่ .." คนที่พึ่งเสียงดังใส่อี้ฟานเมื่อครู่หันมาชวนคุย

     "หืม?"

     "ข้างหน้ามีร้านอาหารอ่ะ อร่อยมากเลย"

     "อยากกินหรอ"

     "อื้ม"

     มุมปากข้างซ้ายกระตุกขึ้นเป็นรอยิ้มอีกครั้งในมุมที่อีกคนมองไม่เห็นก่อนอี้ฟานจะตบไฟรถเลี้ยวเข้าลานจอดรถของร้านที่ลู่หานพูดถึง ... ทำตัวน่ารักก็เป็นนะ

     "สั่งได้ทุกอย่างจริงๆหรอ?" ลู่หานทำตาโตอย่างตื่นเต้นหลังจากที่อี้ฟานเอ่ยคำว่าทุกอย่างออกมา

     "ได้สิ" คลี่ยิ้มเบาๆ กับความน่ารักขอร่างอวบอิ่มตรงหน้าที่กำลังทำปากขมุบขมิบอ่านเมนูด้วยความสนใจ

     "เอาอันนี้ครับ" นิ้วเรียวชี้ลงไปบนรูปภาพของอาหารหน้าตาน่าทาน สเต็กเนื้อคือสิ่งที่ลู่หานเลือกพร้อมด้วยยำมะม่วงเปรี้ยว

     "ขอเปรี้ยวๆเลยนะครับ อ่ะนายสั่งสิ"

     "สลัดผักครับ"

     "อ้าว.."

     "กินที่บ้านมาแล้วน่ะ" อี้ฟานเฉลยออกไปก่อนที่อีกคนจะถามออกมา ลู่หานพยักหน้ารับและส่งเมนูคืนให้กับพนักงาน ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ

     "อ๊า อยากกินมานานแล้ว" ลู่หานตบมือดีใจทันทีที่จานสเต็กถูกวางลงตรงหน้า ผิดกับคนตัวสูงที่ทำหน้าผะอืดผะอมและรีบวิ่งออกไปในที่สุด

     "อุ๊บ อึก เดี๋ยวมานะ"

     "อู๋ฟาน .. ขอโทษนะ" ลู่หานเอ่ยออกมาเบาๆหลังจากที่ร่างสูงลับสายตาไปแล้ว




     "การตรวจครรภ์ในวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีเช่นเดียวกับทุกครั้งที่มาตรวจ เหนือสิ่งอื่นใด ช่องรับรองบุตรของบิดาที่เคยว่างเปล่าก็ยังถูกเติมด้วยชื่ออู๋อี้ฟาน ซึ่งนั้นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ร่างสูงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาตั้งแต่เช้า จนถึงตอนนี้ที่เขาพึ่งตบไฟเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถข้างร้านเค้กกึ่งร้านอาหารของครอบครัวปาร์ค

     "หยุดยิ้มได้แล้ว!" ว่าแล้วก็ถูกลู่หานเหวี่ยงเอาอีกรอบตอนเดินมาถึงหน้าร้าน

     "ชู่ว์ อย่าเสียงดัง" อี้ฟานตอบกลับอย่างไม่สะทกสท้านพรางดันแผ่นหลังอีกคนเข้าไปในร้าน "อ้อ.. วันนี้แม่เอาลู่ฟานไปนอนด้วยนะ"

     "ห๊ะ อะไรนะ?" ตาโตๆ เบิกขึ้นอีกเล็กน้อยด้วยความตกใจก่อนที่ลู่หานจะหมุนตัวมาหาคนด้านหลัง แต่แล้วก็กลายเป็นว่าถูกประคองให้นั่งลงบนโซฟานุ่มแทน

     "ค่อยๆ นั่งนะ"

     "อะ อื้ม" ค่อยๆหย่อนตัวลงตามแรกบังคับของอีกตนจนถึงโซฟาแล้วกระพริบตาปริบๆ มองคนที่เดินอ้อมไปนั่งลงอีกฝั่ง

     "พี่ลู่!"

     "อ๊ะ!!" คุณแม้ท้องอ่อนร้องเสียงหลง ลำตัวไหวเอนเมื่อมีมือดีมาสวมกอดจากทางด้านหลัง หนำซ้ำยังฉวยโอกาศเล็กๆหอมแก้มนุ่มของลู่หานไปอีกฟอดต่อหน้าต่อตาร่างสูงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง "แบคฮยอนอา อย่าแกล้งกันสิ"

     "ครับผมๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ว่าแต่พี่คนสวยจะทานอะไรดีครับ บยอลแบคฮยอนจะทำให้ทุกอย่างเลย"

     "อืม .. พี่อยากกินอะไรเผ็ดๆนะ แต่ไม่ดีกว่า เอาสปาเก็ตตี้แทนก็แล้วกัน"

     "ได้เลยครับผม ลูกค้าพิเศษ เดี๋ยวแบคฮยอนจัดให้ แป๊บเดียวได้"


     เป็นอีกครั้งที่อี้ฟานจำต้องหลบฉากออกไปหาที่อยู่เมื่อจานสปาเก็ตตี้ถูกวางลงตรงหน้าลู่หาน ร่างสูงยืนพิงเคาท์เตอร์ล้างจากด้วยใบหน้าที่ซีดเผือกและมีปาร์คชานนอลยืนท่าเดียวกันอยู่ข้างๆ

     "มึง .. ไปทำอะไรมา?" ชานยอลเอ่ยถามคนที่ตัวสูงกว่าไม่มาก

     "เปล่า"

     "อาการเหมือนคนท้อง" เปรยออกมาเบาๆ แต่เรียกความสนใจเพื่อนร่างสูงได้มากโข

     "อะไรนะ?"

     "เอ่อ.. สงสัยมึงจะแพ้ท้องแทนเมียแล้วล่ะเพื่อน" ชานยอลตบบ่าเพื่อนเบาๆอย่างให้กำลังใจ

     "บ้าเรอะ ก่อนหน้านี้กูยังไม่เห็นเป็นอะไร"

     "ลู่หานเขาเคยค้ำมึงตอนลุกบ้างรึปล่าว"

     "ก็ ... เคย" อี้ฟานนึกตามที่ชานยอลถามก่อนจะตอบออกไปและนั่นทำให้เพื่อนร่างโปร่งมั่นใจมากกว่าเดิม

     "ทำใจ เดี๋ยวก็หาย ถือว่าช่วยๆ กันไป ลูกมึงจะได้แข็งแรง"

     "เหอะ มึงก็พูดได้น่ะสิ" อี้ฟานร้องเหอะในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะพาตัวเองกลับเข้าไปหน้าร้าน



 
     "คริส" เสียงหวานระคนง่วงดังมาจากด้านหลังเรียกให้ร่างสูงที่กำลังจะกลับบ้านหันกลับไปหาเจ้าของเสียงที่เดินกอดหมอนออกมาจากห้องนอน
 
     "ว่าไง?" 
 
     "ฉันนอนไม่หลับ" ลู่หานเบ้ปากคล้ายจะร้องไห้ก่อนซุกหน้าลงกับหมอนที่เจ้าตัวกอดอยู่
 
     "อ่า .. เข้าใจแล้ว" อี้ฟานตัดสินใจเก็บกุญแจรถลงกระเป๋ากางเกงก่อนดึงแขนอีกคนให้กลับเข้ามาในห้องนอน จัดแจงให้ลู่หานนั่งลงกลางเตียงโดยมีตัวเองคุกเข้าอยู่ด้านหลัง
 
     "หายใจเข้าลึกๆนะ" สุ้มเสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูก่อนที่มือหนาจะเลื่อนขึ้นมานวดคลึงข้างขมับเบาๆ
 
     "อ.. อื้อ~" คนที่ผ่อนคลายไปกับการนวดเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว ซึ่งทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านหลังคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
"ถ้าเจ็บก็บอกนะ" อี้ฟานกระซิบอีกครั้ง ค่อยๆเลื่อนมือไปนวดบริเวณแผ่นอกและจุดอื่นๆ ขณะที่ลู่หานหลับตาพริม เคลิบเคลิ้มไปกับการนวดของร่างสูง รู้ตัวอีกทีก็เอนกายไปพิงอกกว้างเสียแล้ว
 
     "ดีขึ้นมั้ย หายเครียดรึยัง?"
 
     "อื้อ ขอบคุณนะ" ลู่หานตอบ แต่ยังไม่ลุกขึ้นซึ่งอี้ฟานก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากนั่งนิ่งๆให้ร่างเล็กพิงจนกว่าเจ้าตัวจะพอใจ
 
     "อุ่นจัง"
 
     "หืม?"
 
     "ตัวนายน่ะ อุ่นจังเลยนะ"
 
     "งั้น.. แบบนี้อุ่นขึ้นมั้ย" อี้ฟานเอ่ยถามหลังจากรวบเอาคนตัวเล็กกว่าเข้ามาติดแผ่นอกมากกว่าเดิม ลู่หานหลับตาพริ้มและครางเบาๆเป็นคำตอบ
 
     เด็กดี ปะป๊าเขากอดเราอยู่นะคะ หนูรู้สึกอุ่นรึปล่าว อุ่นเหมือนม่าม๊ามั้ยคะ?
 
     "อ๊ะ นี่! อย่ามาลูบท้องนะ!!" คนที่นั่งเอนหลัง หลับตาพริ้มเมื่อครู่ลุกขึ้นมาโวยทันทีที่อี้ฟานแตะมือลงบนหน้าท้องเริ่มนูน
 
     "หืม? ไม่ได้หรอ ทำไมล่ะ?"
 
     "ก็มันจั๊กจี๋น่ะสิ" โวยเสร็จแล้วก็คลานหนีไปทิ้งตัวนอนกลางเตียง
 
     "อ่า .. ถ้างั้นพี่กลับก่อนนะ ฝันดีนะครับ" อี้ฟานไม่เซ้าซี้อะไรต่อ พอเห็นอีกคนเตียงจะนอนจึงลุกขึ้นไปปิดไป เหลือเพลียงแสงที่ส่องออกมาจากห้องน้ำ
 
     "อู๋...อี้ฟาน"
 
     "ว่าไงครับ?" ร่างสูงหันกลับมาหาอีกคนที่ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง
 
     "ลู่ฟานก็ไม่อยู่ แล้ว.. แล้วถ้าเป็นตะคริวตอนกลางคืนจะทำยังไงอ่ะ"
 
     โธ่... แม่ตัวน้อย อยากให้อยู่ด้วยก็บอกกันตรงๆก็ได้ ไม่เห็นต้องอ้อมโลกและกระพริบตาปริบๆแบบนั้นเลยสักนิด
 
     "เข้าใจแล้วครับ งั้นพี่ไปอาบน้ำแล้วจะเอาที่นอนมาปูที่เดิมนะ"
 
     "ที่นอน คืนจงอินไปแล้ว"
 
     "หืม? งั้นนอนโซฟาข้างนอกก็ได้ครับ"
 
     "ขี้เกียจเรียก"
 
     "โอเคๆ ไปอาบน้ำก่อนนะครับ" อี้ฟานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะปลีกตัวออกไปอาบน้ำตามที่ตั้งใจไว้และรีบออกมาพร้อมกับชุดใหม่ภายในไม่กี่นาที .. นับว่าเป็นการอาบน้ำที่เร็วที่สุดก็ว่าได้
 
     "ทำไมยังไม่นอน?" คนที่นอนตาแป๋วอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดขีดเมื่ออีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วเอ่ยถามทันทีทันใด
 
     "ไม่ได้รอสักหน่อย แต่มันนอนไม่หลับ อ๊ะ" คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเหมือนพึ่งนึกได้ว่าพูดอะไรออกไปพร้อมทั้งยกมือขึ้นมาป้องปากและทำตาโต แต่อี้ฟานก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไรนอกจากการอมยิ้มเล็กที่มุมปากแล้วพาตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียง คนละฝั่งกับลู่หาน
 
     "ราตรีสวัสดิ์นะ" เสียงทุ้มดังผ่านความมืดสลัว
 
     "อื้ม" ลู่หานครางรับเบาๆพร้อมกับพลิกตัวไปมา หาท่าที่นอนแล้วสบายตัว จนกระทั่ง...
 
     "อ๊ะ!!"
 
     "อากาศเย็นนะ แบบนี้อุ่นรึเปล่า?"
 
     "อื้อ" ร่างเล็กค่อยๆปิดเปลือกตาลงทีละนิดและผอยหลับไปในที่สุด
 
     จนกระทั่ง... อี้ฟานยื่นแขนเข้ามาโอบรอบเอวคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง อีกข้างสอดไว้ใต้คอและดึงอีกคนเข้าไปชิดแผ่นอก
 
     ร่างสูงขยับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกครั้งก่อนจะกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของอีกคนแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตามไป



 
     "อี้ฟาน... อี้ฟาน ตื่นได้แล้ว" ลู่หานเอ่ยเรียกคนที่ใช้ตักตัวเองเป็นหมอนนุนมาร่วมสองชั่วโมง แต่ตอนนี้จำเป็นตั้งลุกขึ้นอย่างยิ่ง เพราะอีกไม่กี่นาที ลู่ฟานก็จะกลับมาจากโรงเรียนแล้ว และเขาเองก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเจ้าตัวเล็กจะโวยวายอีกหรือไม่
 
     "อื้อ ... 5 นาที" คนตัวสูงครางก่อนซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องนูน
 
     "ไม่ได้นะ! เดี๋ยวลู่ฟานก็กลับมาแล้ว"
 
     "ไม่เป็นไร"
 
     "อี้ฟาน!!"
 
     "อื้อ" ลู่หานได้แต่ถอนหายใจเมื่อไม่สามารถปลุกคนขี้เซาให้ตื่นขึ้นมาได้
 
     ช่วงนี้อู๋อี้ฟานทำงานหนัก ผิดกับเขาที่วันๆ ก็เอาแต่นั่ง นอน กิน เดิน เอาไฟฉายส่องท้อง และแอบฟังเสียงหัวใจเด็ก ซึ่งตอนนี้อายุเกือบ 6 เดือนแล้ว ... ส่วนเรื่องออกกำลังกายก็มีบ้างนิดหน่อย (แอบกระซิบว่าอี้ฟานพาไปเรียนคอร์สโยคะใต้น้ำมาด้วย เย็นสบายมากๆ)
 
     แต่จะบอกว่าแค่นี้ก็เหนื่อยเถอะ =(
 
     อี้ฟานทำงานสองบริษัทพร้อมกัน หนึ่งคือบริษัทของตระกูลอู๋ในฐานะรองประธาน ส่วนอีกที่.. บริษัทตระกูลลู่ในฐานนะของประธานบริษัท เพราะลู่หานไม่มีความสามารถพอที่จะก้าวไปยืนในจุดนั้น และมันก็เป็นอย่างนี้มานานมากแล้ว คงจะตั้งแต่ที่พ่อกับแม่ของเขาประสบอุบัติเหหตุเสียชีวิตหลังแต่งงานไม่กี่เดือน
 
     "อี้ฟาน .. ฉันว่านายขายหุ้น" -บริษัทตระกูลลู่ทิ้งไป .... อีกครั้งในรอบไม่กี่เดือนที่ลู่หานต้องพูดคำนี้ขึ้นมาอีก
 
     "ไม่เป็นไร" คนที่ไม่ได้หลับสนิทงัวเงียตอบกลับทันควัน
 
     "แต่ว่า.."
 
     "ไม่เป็นไร อื้ม เด็กดีอย่ากวนปะป๊านะครับ" เสียงทุ้มบอกอีกสิ่งมีชีวิตตอนท้ายประโยคเมื่อจู่ๆ ลูกที่อยู่ในท้องของลู่หานดิ้นมาเตะเข้าที่ใบหน้าหล่อเต็มรัก ... สงสัยคงจะรู้ว่าพ่ออยู่ใกล้ๆ เลยอยากเล่นด้วย
 
     "อื้อ อย่าแกล้งกันนะครับ" อี้ฟานว่าก่อนซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องนูนอีกครั้ง ด้านในก็ยิ่งโต้ตอบกลับมาไม่หยุดจนลู่หานต้องเอ่ยปากไล่คนตัวสูงออกไป ไม่อย่างนั้นก็เล่นกันไม่หยุด ซึ่งคนที่เจ็บน่ะมันเขา
 
     อี้ฟานบ่นอุบแต่ก็ยอมลุกออกไปในตอนสุดท้าย
 
 
     หลายคืนมาแล้วที่ลู่หานต้องพึ่งอู๋อี้ฟานให้มานอนเป็นเพื่อนกันเพราะเขานอนคนเดียวไม่ได้จริงๆ แถมการที่ร่างสูงนอนซ้อนตัวอยู่ด้านหลังนั้นก็ช่วยทำให้บรรยากาศอบอุ่นได้มากกว่าเก่า
 
     คุณนายอู๋บอกว่าหลังจากนี้ไปลู่หานอาจจะเคลื่อนไหวหรือทำอะไรได้ลำบากกว่าเดิมจึงรับอาสาดูแลลู่ฟานให้ แต่จะให้เจ้าเด็กติดแม่ห่างกายลู่หานไปเลยก็คงจะทำไม่ได้ ดังนั้นเวลาช่วงมื้อเย็นจนถึงสองทุ่มที่ลู่หานมีจึงตกเป็นของลู่ฟานทั้งหมดและเจ้าตัวเล็กเองก็รักน้องจนเกินกว่าที่จะไม่ยอมทำตามข้อเสนอของคุณย่าคนสวย
 
     "คริส ... " คนตัวเล็กเอ่ยเรียกพรางขยับตัวยุกยิกในอ้อมแขนของคนตัวสูง มือเล็กกำแขนอีกคนไว้แน่นพรางเขย่าเรียก
 
     ไม่สบายตัว ... ลู่หานรู้สึกไม่สบายตัวเอามากๆในตอนนี้
 
     "อือ .. อะ ค .. คริส"
 
     "อืม ... หืม?" อี้ฟานงวงเงีย ส่งเสียถามออกไปได้แค่นั้น
 
     "ฉะ ฉัน ... อึก ร้อน"
 
     "เป็นอะไรรึปล่าว?" คนตัวสูงตื่นเต็มตายันตัวขึ้นมาแล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียงแล้วหันกลับมาท้าวศอกมองคนตัวเล็กที่พลิกตัวเข้ามาหาเขาเรียบร้อนแล้ว
 
     "ไปทำอะไรมา?" อี้ฟานเอ่ยถามหลังจากสำรวจร่างเล็กที่ตอนนี้เหงื่อกาฬไหลซึมจนไรผมเปียกไปหมด
 
     เพียงเท่านั้นคนมีประสบการณ์เรื่องอย่างว่ามาโชกโชนก็เข้าใจได้ทั้นที
 
     "ปะ อึก เปล่า" คนตัวเล็กส่ายหน้าเป็นพัลวันขณะที่มือเล็กปู้ยี่ปู้ยำเสื้อนอนอี้ฟานจนติดมือ
 
     "ไม่เชื่อ .. คิดอะไรทะลึ่งๆ อยู่ล่ะสิ"
 
     "ฮื่อ บ้า! ใครจะไปทำ .. แบบนั้น" มือเล็กจิกข่วนแผงอกแกร่งจนขึ้นรอยแดงตามวิถีเล็บข้อหาพูดจาไม่เข้าหู
 
     "ไม่ทำก็ไม่ทำสิ .. แล้วจะให้ช่วยยังไงหืม?" อี้ฟานก้มลงไปคลอเคลียข้างใบหูแดงปรั่งดันร่างอวบของคุณแม่ตัวน้อยให้เปลี่ยนท่าเป็นนอนหงายอยู่บนเตียงส่วนตัวเองก็ตามไปคุกเข่าอยู่ระหว่างขาเรียว
 
     ดูแบบนี้ก็ท้องนูนใช่เล่นนะเนี่ย..
 
     "อ๊ะ จั๊กจี้"
 
     "ชู่ว์" เป่าลมใส่ใบหูเล็กเบาๆ ก่อนจะไล้ปลายจมูกมายังแก้มยุ้ยของอีกคนและจบลงตรงกระจับปากสีเชอร์รี่ที่คอยแต่จะบ่นเขาในทุกๆเรื่อง ... ขอแกล้งคืนบ้างเถอะ
 
     "อื้อ~" กว่าคนตัวเล็กจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็เล่นเอาลู่หานแทบขาดใจ กระดุมเสื้อหลุดลุ่ยไปหมดทั้งคนด้านบนและด้านล่าง แต่กระนั้นอู๋อี้ฟานก็ยังคงทำสายตาแพรวพราวไม่หยุด ซ้ำยังจะก้มลงมาปิดปากแดงระเรื่อที่กำลังหอบหายใจนั่นอีกด้วย
 
     "อ๊ะ อย่า..." ลู่หานใช้มือปิดปากคนตัวสูงกว่าเอาไว้พร้อมเบนหน้าหนี "ไม่ให้จูบ .... คนชอบดูดวิญญาณ!"
 
     อี้ฟานอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับสรรพนามของคนตัวเล็กที่ใช้เรียกเขา
 
     "น่ารัก" 
 
     "อือ อี้ฟานอย่าทับท้อง" ลู่หานดันให้คนตัวสูงลุกขึ้นจากตัวพร้อมตวัดสายตามองตามด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
 
     คุณพ่อมือใหม่นี่ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ... ต้องไปฝึกมาใหม่นะ!
 
     "ถ้าอย่างนั้น..." อี้ฟานผละออกมาตั้งหลัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเกาท้ายทอยด้วยอาการทำอะไรไม่ถูกก่อนจับเอาคนตัวเล็กกว่าขึ้นมานั่งบนตัก
 
     "อ๊ะ!"
 
     "คนเก่ง จะทำยังไงหืม?"
 
     "ไม่! ไม่! อื้อ!!"
 
     ดิ้นไปเถอะ ตัวแค่นี้รึจะสู้แรงชายชาตรีอย่างเขมได้ ... อี้ฟานคิดในใจ สองมือรั้งใบหน้าหวานให้ก้มต่ำก่อนจะลงมือปิดปากจิ้มลิ้มน่ารักแต่ช่างเถียง ช่างโวยวายนั่นซะเป็นการยุติการโต้วาทีด้วยปากเพื่อเปลี่ยนไปโต้ตอบกันด้วยภาษากายแทน
 
     "อื้อ อี้ฟาน อึก ช่วยหน่อยซี่~"
 
     #ตัดฉับ ไม่แต่งนะ ขี้เกียจ 5555 #
 
   
TBC
----------------------------------------------------------------------------
Talk : ทุกคนคะ! อย่าเครียดเรื่องคอมเม้นค่ะ
เราไม่เครียด คือเราชอบให้เม้น
(ใครไม่ชอบบ้างล่ะ 555)
โอ๋ อย่าเครียดน้า

ตอนต่อไปจบแล้วนะคะ
รักนะจุ๊บ

วันนี้มาอัพให้ เพราะว่า 300 เม้นแล้ว
ดีใจมากเลย
จริงๆจะอัพตั้งแต่เมื่อวาน แต่ลืม
พอเปิดมา 302 อ้าว
หรือจะไม่อัพดี 5555

สงสารลู่ฟานเนอะ

อย่าลืม @xotics_e12
หรือ แท็ก #ฟิคลูกใคร

#คอมเม้นสักนิดเป็นกำลังใจให้กันและกัน


ฝากเรื่องนี้หน่อย : { SF } A Wolf { KrisHan } 

 

 
Thank Theme For
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

465 ความคิดเห็น

  1. #400 ToDToo (@jintana018) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 11:33
    หาเอ็นซีไม่เจออ่ะค่ะ รบกวนด้วยจ้า
    #400
    0
  2. #371 เเบมบี้ (@breammy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 15:40
    อ้ากกกกกกกกก. เขินมากอ่าาาาโง้ยยยยยพี่ลู่กับพี่ฟานสวีทกันมั่กมากเลยยยย
    #371
    0
  3. #339 Galaxy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 06:12
    ปาป๊าอบอุ่นมากเลย อ่านไปก็เขิลแทนลู่หาน

    #339
    0
  4. #309 김 천사 (@0-0princess) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 20:21
    อ่านไปเขินไป อ่า..กำลังจะเป็นบ้าเพราะฟิคเรื่องนี้ มันน่ารักมากจนบอกไม่ถูกเลยค่ะ
    สู้ๆนะคะ แต่งต่อไป สนุกมากๆ
    ปล.เรารอเรื่องBaby Got Us Fallin' In Love อยู่นะคะ^^
    #309
    0
  5. #306 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 14:47
    อร้ายยย คุณหม่าม๊าชวนคุณป่ะป๊าเล่นจ้ำจี้เหรอออ 555555 >< /ขอบคุณสำหรับฟิคค่าา
    #306
    0
  6. #302 drm05 (@drm_05) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 00:59
    โอ่ยยย ตัดฉึบแบบ ฮือออ

    คงไปเปิดพัดลม เร่งแอร์ให้กันสินะ 
    ลาก่อน 5555555555555 
    ตอนแรกนึกว่าลู่จะคลอด ง่อววว ตกใจหมด นึกว่าเบบี๋จะออกก่อนกำหนด 

    :3 


    #302
    0
  7. #300 barbie hiphop (@partynana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 23:55
    ถ้าเราเป็นน้อง "น้องลู่ฟาน" เราคงแอบน้อยใจ "น้องในท้อง" แล้วล่ะ.. ที่มีปะป๊ะมาดูแลด้วยอ่าาา
    #300
    0
  8. #299 한니 (@jeaka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 23:52
    ง่าาาาาา ไรท์อ้ะะะะะ ลู่ร้อนนนนน แล้วก็จบเลย =\\= ฝานน่ารักกกกกกก ง๊ากกกกกกกกก
    #299
    0
  9. #294 WuLu_toki (@wulu_toki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 22:50
    ฝานแพ้ท้องแทนเมียหนักเลยนะเนี่ย รักมากอ่ะดิ ^^ ลู่ก็อ้อนซะ แต่ยังไว้เชิงนะ น่ารักจริงเชียว รอตอนต่อไปน้าาาไรท์ สู้ๆ
    #294
    0
  10. #293 HwaRyeo (@hwaryeo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 13:05
    ชอบๆ มันแบบครอบครัว มีโมเม้นพ่อแม่ลูก สามีที่แพ้ท้องแทนภรรยามันน่ารักนะ แต่ว่าที่ว่ามาจากที่ภรรยาค้ำนี่ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย
    #293
    0
  11. #291 krisjoker.T (@yordrada) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 09:05
    สู้ๆนะคะ~ไรท์เตอร์คนเก่งงง~เค้าเป็นกำลังใจให้น๊าาา~^^
    #291
    0
  12. #290 เดะดอย (@9762) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 08:47
    ชอบมากกกกกกค่ะ มาอัพต่อไวๆน้าาาา รออยุ่ค่ะ
    #290
    0
  13. #289 คนรักฝานหาน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 02:38
    คุณม๊าอ้อนคุณป๊าน่ารักจัง^///^ อยากให้เค้าอยู่ด้วยก็ไม่ยอมพูดตรงๆนะลู่หาน อ้อมโลกซะ==#

    ปล.อย่าไปสนใจใส่ใจกับความคิดเห็นที่ไม่สร้างสรรค์เลยเนอะ ไรท์ฯสู้ๆ ^^
    #289
    0
  14. #288 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 01:19
    แอร๊ ~ ลู่หานน่ารักมากๆเลยค่ะ ปากแข็งนะเนี่ยย คุณหม่าม๊าอยากให้คุณป่ะป๊าอยู่ด้วยแต่ฟอร์มเยอะจังเลย 55555
    #288
    0
  15. #287 namnnee (@namermiracle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 01:14
    น่ารักกกคุณแม่กวางง รอน่าค้าา สู้ๆ
    #287
    0
  16. #286 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 20:52
    ลู่เอ๊ยอ้อนซะน่ารักเชียวนะ
    #286
    0
  17. #285 balel (@balel) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 20:50
    นานาจิตตังค่ะ คอมเม้นอะไรที่ไม่ดีอย่าไปเก็บมาใส่ใจเลยค่ะ
    เก็บแต่สิ่งดีๆไว้ดีกว่า คำพูดคนมันสะท้อนความคิดความอ่านของคนๆนั้นว่าเป็นอย่างไร
    ขอบคุณนักเขียนนะค่ะ ที่เขียนนิยายดีๆมาให้อ่าน ติดตามอยู่ตลอดถึงแม้จะไม่ค่อยเม้นน(แหะๆเก๊ายอมรับผิด)
    ยังไงก็สู้ๆนะค่ะ 
    #285
    0