คุณคนน่ามอง ❖ Evil miss you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 754,712 Views

  • 19,778 Comments

  • 9,241 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    76,974

    Overall
    754,712

ตอนที่ 8 : UP #คุณคนน่ามอง❖ภาค The space between 'groom&bride' 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4675 ครั้ง
    22 ก.พ. 62





 เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate

:: คำแนะนำก่อนอ่าน :: 

1. นิยายเรื่องนี้แบ่งเป็น 4-5 ภาค โดยภาค 1 At the first stage เป็นการบรรยายในแนวที่ตัวเอกย้อนกลับมาคิดถึงช่วงเวลานี้ เหตุการณ์ปัจจุบันจะเริ่มที่ภาค 2

2. แนวเรื่องค่อนข้างหนักพอสมควร หมายถึงมีปม มีดราม่า

3. ฉากไม่เหมาะสมจะไม่อัพลงเด็กดีในทุกกรณี ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ


Song : the truth untold bts


ภาค The space between 'groom&bride'

EPISODE 01




6 ปี 10 เดือน 20 วันผ่านไป

Fern Farita’s Talks

“รู้มั้ยว่าตอนที่คุณไมค์โทรมาตามเฟิร์นเข้าออฟฟิตเนี่ย เสียงหงุดหงิดสุดๆ”

“อืม...”

“ไม่รู้ไปกินตีนหมีดีหมาที่ไหนมา”

“อ่า...”

“แล้วรถก็นะ โคตรติด ถ้าไม่ช้าแม้แต่นาทีเดียวมีหวังตายแน่”

“อือ...”

“นี่เฟิร์น เลิกสะลึมสะลือสักทีดิ๊!!

เสียงตะโกนอย่างร้อนใจของผู้หญิงที่กำลังนั่งขับรถอยู่ทำให้อาการสะลึมสะลือเริ่มจางลงทีละน้อย

“เมื่อคืนนอนดึกมากเลย อยากนอนต่ออีกหน่อย” ฉันพึมพำแล้วไถลตัวลงกับเบาะอย่างเกียจคร้าน “แป้งก็ใจเย็นนะ ช่วงนี้เราสองคนไม่ได้ทำไรผิด ข่าวเสียหายก็ไม่มีสักหน่อย”

ใช่ คู่สนทนาของฉันคือแป้ง จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังคบกันอยู่ และสนิทกันยิ่งกว่าเดิมด้วย

“ทำไมนอนดึก” แป้งขับรถปาดซ้ายปาดขวาเพื่อแซงคันอื่น

“ดูซีรี่ส์แหละ” ฉันหลับตาตอบ “เรื่องก็อปลิน ซีรี่ส์เก่าแล้ว ที่กงยูเป็นพระเอก แก...น่ารักมาก”

ตุบ!

แป้งโยนกระเป๋าอะไรบางอย่างใส่ตักฉันทันที เมื่อลืมตามองก็ได้ยินเสียงเธออีกครั้ง “ลบรอยคล้ำใต้ตาเดี๋ยวนี้ วันนี้คุณไมค์เรียกแกไปหาทั้งที่อารมณ์ไม่ดี ใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์คุณไมค์จะได้ไม่พาลใส่พวกเรา”

“คุณไมค์ไม่พาลหรอก” ฉันพูด “แล้วได้ถามรึเปล่าว่ามีปัญหาอะไร”

“ใครจะกล้าถามอ่ะ คุณไมค์โหดจะตายชัก ก็เห็นใจดีแค่กับเฟิร์นคนเดียว”

คุณไมค์ที่แป้งกลัวนักกลัวหนาน่ะเป็นหนึ่งในนักธุรกิจเจ้าของแบรนด์ ‘deva’

deva คือแบรนด์สินค้าประเภทเครื่องประดับ เสื้อผ้า ชุดชั้นใน รองเท้า ไปจนถึงกระเป๋า (ทั้งของสตรี-บุรุษ) deva-w สำหรับสตรี deva-m สำหรับบุรุษ เป็นแบรนด์ลูกที่ร่วมทุนกับต่างประเทศ รวมถึงยังมีธุรกิจอื่นร่วมด้วย เช่น เครื่องดื่มประเภทแอลกอฮอล์และยาชูกำลัง เป็นต้น

สัญลักษณ์ของ deva คือพรีเซ็นเตอร์ 4 คน 4 คาแรคเตอร์ ได้แก่ สง่างาม ลึกลับ อ่อนโยน เย้ายวน

ฉันคือหนึ่งในนั้น...

ที่จริงแล้วฉันเริ่มมีชื่อเสียงมาจากการเป็นบิ้วตี้บล็อกเกอร์ / บิ้วตี้ยูทูปเบอร์เมื่อสมัยเรียนมหาลัยปีสอง ยอด subscribe ของฉันพุ่งขึ้นถึงสองล้านในหนึ่งปี ไม่นาน deva ก็ทาบทามฉันภายใต้สัญญา 4 ปีโดยเป็นแบบให้ deva แบรนด์เดียว นอกเหนือจากนั้นก็ไม่ได้บังคับอะไร

นี่ใกล้จะหมดสัญญาแล้ว

ผลงานอื่นๆ ที่ผ่านมาของฉันก็มีถ่ายโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยอดนิยมชนิดหนึ่งหนึ่งที่ออนแอร์หลังสี่ทุ่มขึ้นไป ซึ่งอยู่ในเครือเดียวกับ deva และเป็นนางเอก MV ประจำให้วงดนตรีร็อกชื่อดังอย่างวง 545 เพราะวงนั้นชอบทำ MV เนื้อหาต่อกันทุกซิงเกิ้ล

ฉันไม่เคยรับเล่นละครทุกชนิดเพราะความจำไม่เอื้ออำนวย จะเน้นไปทางถ่ายโฆษณา ถ่ายภาพนิ่ง อีเว้นท์ และโปรโมตเกี่ยวกับ deva มากกว่า

ส่วนแป้งเป็นทั้งเพื่อนและผู้จัดการส่วนตัวของฉัน

เราทุกคนต่างโตขึ้น...

ฉันเปิดกระเป๋าเครื่องสำอางแล้วหยิบรองพื้นออกมาตามที่แป้งบอก คิดว่าจะแตะตามใต้ตาพอเป็นพิธีให้เพื่อนอุ่นใจสักหน่อย

“แป้งก็ขับรถระวังหน่อยนะ เดี๋ยวได้ไปโรงบาลแทนออฟฟิตไม่รู้ด้วย”

แป้งรับคำว่า “อืม” แต่ยังคงปาดซ้ายปาดขวาเพื่อทำเวลาต่อไป

ตื้อดึง!

พอดีกับที่มือถือส่วนกลางมีแจ้งเตือน ฉันเลยกดเข้าไปดูตามสัญชาตญาณ อ้อ...มือถือส่วนกลางเป็นของที่แป้งใช้อัปไอจี เพจและทวิตเตอร์ให้ฉัน

“อย่ากดดูนะเฟิร์น เดี๋ยวขนลุกอีกหรอก” แป้งเหลือบตามามองทางนี้ แต่ไม่ทันแล้ว...

ฉันกดเข้าดู พบว่าเป็นรูปโชว์อวัยวะเพศพร้อมด้วยข้อความน่าขนลุก

อวัยวะเพศชายขนาดอ้วนดำ ขนดกหยิกหยอยและมีน้ำเยิ้มเป็นคราบแทบจะกระแทกเข้าหน้าจนฉันกดปิดแทบไม่ทัน

“โอ๊ย...” ฉันครางอย่างขนลุก “กลัวแล้ว”

ช่วงสองปีมานี้ฉันมักจะโดนก่อกวนด้วยการทักแชตมาแทะโลมอย่างน่าเกลียด โชว์ของลับ หรือแม้แต่ขอมีอะไรด้วยอยู่บ่อยๆ

ฉันมีแฟนล่าสุดตอนมอปลาย เจอความโรคจิตของผู้ชายบ่อยเข้าก็หลอนขึ้นสมองจนไม่อยากมีแฟน เข็ดขยาดไปหมดเลย

“ยากนะ ช่วงนี้กดเข้าอันไหนก็เจอ” แป้งตอบ “ต้องเป็นเพราะอิทธิพลไอ้การจัดอันดับบ้าๆ นั่นแน่ เมื่อก่อนยังไงเยอะเท่านี้!

แป้งคงหมายถึงตำแหน่ง Men's favorite ที่กำลังเป็นที่นิยมทางโซเชียลในช่วงสองปีมานี้

เป็นการจัดอันดับจากโพล ผู้หญิงที่ผู้ชายต้องการมากที่สุด ผู้หญิงที่ถูกโหวตไม่จำเป็นต้องโด่งดังตั้งแต่แรก แต่ต้องมีชื่อเสียงพอประมาณเป็นทุนเดิม และคนที่ติดอันดับไม่จำเป็นต้องเซ็กซี่หรือสวยจนต้องหยุดหายใจ ขอแค่วัดจากรูปร่างหน้าตาภายนอกแล้วถูกจริตเพศชายก็พอ

ฉันอยู่อันดับ 2 ของประเทศ อันดับ 15 ขอเอเชีย และอันดับที่ 41 ของโลก

แต่อย่ามองว่าการจัดอันดับจะทำให้ฉันดังเปรี้ยงเป็นซุปตาร์ได้ อย่างมากฉันก็แค่เป็นที่ชื่นชอบในหมู่ผู้ชายมากเกินไปจนภาพลักษณ์บางอย่างดูไม่ดีเท่านั้น

อันดับของผู้หญิงที่ผู้ชายต้องการมากที่สุดอะไรกัน

มันคืออันดับที่ทำให้ฉันรู้ว่าในโลกนี้มีผู้ชายอยากมีเซ็กซ์เล่นๆ กับฉันมากแค่ไหนต่างหาก

ปลอมเปลือกทั้งนั้นแหละ

เฮ้อ...

“ถึงแล้ว” เสียงแป้งดังขึ้นพร้อมรถที่หยุดลงในโรงจอดรถชั้นสามของตึกขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

แป้งจับหน้าฉันให้หันไปหาเธอ มองสำรวจฉันอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้าอย่างพอใจ เราสองคนลงจากรถโดยที่แป้งจะไม่ให้ฉันถือของอะไรเลย ตั้งแต่เริ่มทำงานด้วยกันเธอทำแบบนี้มาตลอด ดูแลฉันตั้งแต่ของใช้ทุกอย่างยันเสื้อผ้าหน้าผม

เราสองคนเดินจับมือกันเข้ามาในออฟฟิตที่มีพนักงานเดินไปเดินมา ทุกคนหันมาเห็นฉันก็ยิ้มทักทายกันหมด จนกระทั่งใกล้ถึงหน้าห้องของทำงานของคุณไมค์ แป้งถึงได้ปล่อยมือแล้วขยับไปอยู่ด้านหลังฉัน ทำหน้าที่คล้ายผู้ติดตามคนหนึ่ง

ฉันหันไปกะพริบตามองเธอ

“ไปดิๆ” เธอผลักแผ่นหลังฉันพร้อมกระซิบ

“ขี้ขลาดจัง...” ฉันโต้ตอบกับเธอเบาๆ

ก่อนจะเดินนำหน้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ หน้าประตูมีคอกสำหรับเลขาของคุณไมค์ตั้งอยู่ เลขาหันมาเห็นฉันก็ยิ้มหวานพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้

“น้องเฟิร์นมาแล้วเหรอคะ” เธอเดินไปจับฐานกลางประตู “คุณไมค์รออยู่ค่ะ กำชับไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าถ้าน้องเฟิร์นมาให้เข้าไปได้เลย”

“อื้ม ขอบคุณค่ะ” กล่าวจบฉันก็เข้าไปด้านใน โดยไม่ลืมคว้าแขนแป้งเข้ามาด้วย

ด้านในมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่

เขามีรูปร่างสูงเพรียวแต่รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ผิวขาวสะอาด ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกตัดตามสมัยนิยม บุคลิกเฉียบคม ถือเป็นผู้ชายหล่อคนหนึ่ง รอยสักซึ่งโผล่ออกมาจากชายแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นถึงข้อศอกบ่งบอกถึงความไม่ยึดติดกับระเบียบแบบแผนของนักธุรกิจสักเท่าไหร่

นี่คือคุณไมค์

“มาแล้วเหรอเฟิร์น” คุณไมค์พูดโดยไม่ละสายตาไปจากแมคบุ๊ค

“ค่ะ” ฉันตั้งใจว่าจะเดินไปนั่งยังฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขา

“บนโซฟามีขนม” เสียงของเขาราบเรียบแต่ไม่เย็นชา “ผมซื้อมาฝาก ลองกินดู”

“อ้อ...” ฉันเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะเบนทิศไปนั่งยังโซฟาด้านข้างแทน บนนั้นมีขนมที่น่าจะอิมพอร์ตมาจากต่างประเทศวางอยู่ในจาน ส่วนแป้งเดินมายืนอยู่ข้างโซฟาเงียบๆ

ฉันกับคุณไมค์อายุไม่ห่างกันเท่าไหร่ เริ่มแรก...เขาเป็นคนเดินมาชวนฉันให้เข้ามาเป็นหนึ่งในพรีเซ็นเตอร์ด้วยตัวเอง ดังนั้นเราจึงค่อนข้างสนิทกันในฐานะเพื่อน ทุกคนบอกว่าเขาไม่เคยไว้หน้าใคร แต่เขาไม่เคยพูดไม่ดีกับฉันสักครั้ง

ท่ามกลางเสียงรัวนิ้วลงกับแป้นแมคบุ๊ค คุณไมค์ไม่ได้เงยหน้ามาสนใจฉันแม้แต่นิดเดียว

ฉันหยิบขนมมากินหนึ่งชิ้น พึมพำว่า “อื้ม อร่อย”

เสียงรัวแป้นชะงักลงประมาณสามวินาที ก่อนจะดังต่อไป...

พักใหญ่ผ่านไป คุณไมค์ถึงได้ขยับเก้าอี้หมุนมาทางฉัน ดวงตาเรียวรีแต่หยั่งลึกมองฉันนิ่งๆ ฉันเคี้ยวขนมไปมองเขาไป

เขาจรดนิ้วลงกับมุมปากตัวเอง

แป้งที่ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างมีปฏิกิริยาในทันที เธอชะโงกมามองฉันก่อนจะหยิบทิชชู่ส่งให้ แอบด่าฉันทางสายตาว่า รักษาภาพพจน์หน่อยยัยตะกละ

จะต้องรักษาภาพพจน์อะไรกัน

คุณไมค์เป็นเพื่อน

ไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบสักหน่อย

“ขนมอร่อยจริงๆ” ฉันรับมาเช็ดปากลวกๆ ก่อนจะเงยหน้ามองคุณไมค์ “คุณไมค์เรียกเฟิร์นมาทำไมเหรอ เห็นแป้งบอกว่าตอนคอลมาเสียงดูเครียดๆ มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ”

“มี” เขากล่าว

ก่อนจะหยิบจานขนมบนโต๊ะของตัวเองแล้วลุกมาทางนี้ และวางลงตรงหน้าฉัน นั่นเพราะจานที่มีฉันกินหมดแล้ว

“อะไรเหรอ” ฉันถาม ไม่คิดจะแตะขนมอีก กินเยอะจะทำให้ลงพุงน่ะ

“เพราะเขา”

“...”

"เขาไม่แม้แต่จะเปิดโพรไฟล์ของคุณดูด้วยซ้ำ เขามองข้ามคุณที่เป็นนัมเบอร์วันของเราได้ยังไง หืม?"

'เขา' ที่คุณไมค์พูดถึงคาดว่าเป็นช่างภาพอิสระคนหนึ่ง

เมื่อเกือบสองปีก่อนคุณไมค์เห็นภาพโปรโมตของวงดนตรี (วง 545) ที่ฉันไปเล่นเอ็มวีให้ก็สนใจฝีมือของช่างภาพคนนั้น ซึ่งเครติดของช่างภาพมีแค่คำว่า 'P.' ตัวเดียว

คุณไมค์พยายามให้คนไปหาช่องทางติดต่อช่างภาพคนนั้น รวมถึงให้ฉันลองไปถามหนึ่งในสมาชิกวงดนตรีที่ร่วมงานด้วยว่าช่างภาพเป็นใคร

สรุปว่า...

พวกเขาบอกไม่ได้เพราะทำข้อตกลงไว้ ช่างภาพจะถ่ายแค่รูปที่อยากถ่ายเท่านั้น เป็นแค่งานอดิเรก ไม่ได้ยึดเป็นอาชีพ ไม่อนุญาตให้บอกต่อ

ต่อมา P. ก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นเพราะถ่ายภาพให้ดาราดังต่างประเทศอีกสามเชื้อชาติ

มีคนวิเคราะห์ว่า P. คือผู้ชาย เน้นถ่ายมนุษย์และเครื่องดนตรีเป็นหลัก และภาพผู้หญิงทุกภาพที่ P. ถ่ายจะมีความลุ่มหลงซ่อนอยู่ในดวงตาของพวกเธอเสมอ

คุณไมค์ต้องการให้ P. มาถ่ายโฟโต้บุ๊คให้ฉัน เพราะภาพของ P. สามารถดึงเสน่ห์ของผู้หญิงออกมาได้

ซึ่งฉันไม่ได้มีความเห็นอะไร เรื่องวงในของช่างภาพไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจ แอบคิดในใจด้วยซ้ำว่าถ้าช่างภาพคนนี้เป็นผู้ชาย...

เขาน่าจะอ้วนลงพุง มีอายุพอสมควร ไม่ก็หน้าตาบ้านๆ ตามสไตล์ช่างภาพส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอ หรือไม่อาจเป็นชายหื่น เพราะภาพผู้หญิงส่วนใหญ่ก็โชว์ร่างกายทั้งนั้น

กระทั่งหกเดือนก่อนจู่ๆ ฉันก็ได้ยินช่างภาพประจำของ deva คุยกับทีมงานคนอื่น

'ขนาดผมเป็นผู้ชาย ตอนที่ได้เห็นรูปที่มีคนแอบถ่ายตอนเขากำลังถ่ายภาพผู้ประสบภัยในโคลอมเบีย ผมยังใจเต้นเลย'

'ไม่น่าเชื่อเลยว่า P. คนนั้นจะหล่อขนาดนี้'

'พวกช่างภาพเดามาตลอดว่าเขาเป็นคนชาติไหน ที่แท้ก็ชาวเอเชีย'

'มิน่าผู้หญิงที่เขาถ่ายถึงได้มีสีหน้าแบบนั้นกันทุกคน'

'ถ้าเขาถ่ายภาพตัวเองลงโซเชียล เขาต้องดังแน่'

'น่าเสียดายจริงๆ ที่ภาพแอบถ่ายนั่นลงเพจออฟฟิเชียลของต่างประเทศได้ไม่ถึงชั่วโมงก็โดนลบจนหมด ตอนนี้ไม่มีเหลือแม้แต่รูปเดียว'

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ไปสามวัน คุณไมค์ก็บอกฉันว่าเขารู้แล้วว่า P. เป็นใคร เขาต้องติดต่อมาให้ได้ ตอนนั้นฉันก็ยังฟังผ่านๆ

จนกระทั่งวันนี้...คุณไมค์ก็มาบอกฉันว่า P. ปฏิเสธ

"ผมยื่นข้อเสนอเป็นตัวเลขหกหลัก"

"..."

"รอเจอเขาอยู่หกเดือน"

คุณไมค์สอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

"เขาปฏิเสธก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เขาอาจจะไม่สะดวกก็ได้นะ" ฉันออกความเห็น เพราะขนาดฉันเองยังไม่รับงานแสดงเลย

"การที่เขารับนัดคุย ยอมให้ยื่นโปรไฟล์ แปลว่าเขาตกลงไปแล้วห้าสิบเปอร์เซ็นต์"

"เขาอาจจะเกรงใจก็ได้ ประมาณว่า...ไม่ตกลงรับงานแต่ก็รับโปรไฟล์ไว้เป็นพิธี เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจะตาย"

"เฟิร์น" คุณไมค์เรียกฉัน

"คะ?"

"รู้มั้ยว่าเขาใช้เวลาเท่าไหร่ตอนที่คุยกับคนของเราเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว"

ฉันตอบตามความน่าจะเป็นว่า "ตามมารยาทแล้วน่าจะสักยี่สิบนาทีถึงครึ่งชั่วโมงค่ะ"

"สิบวิ"

"..." คำพูดของคุณไมค์ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้น

"คนของเราบอกว่า เขาแค่ปรายตามองโปรไฟล์แล้วลุกจากโต๊ะ ส่วนคนที่น่าจะเป็นการ์ดก็เชิญคนของเราออกมา เราพยายามขอคุยเหตุผล แต่ถูกเมิน"

สิ่งที่คุณไมค์เล่านั้น...คือการหักหน้า deva อย่างรุนแรง

P. คงไม่ใช่ช่างภาพธรรมดา ดูท่าแล้วน่าจะเป็นแค่งานอดิเรกอย่างที่เคยได้ฟังมาจริงๆ

เข้าใจแล้วว่าคุณไมค์โมโหเรื่องอะไร

"เป็นไปได้มั้ยคะว่าคุณไมค์เคยมีเรื่องกับเขามาก่อน แต่คุณไมค์อาจจะลืมไปแล้ว"

"ผมไม่เคยรู้จักเขา" กล่าวจบก็หันหลังกลับไปนั่งที่เดิม

ณ ตอนนั้นฉันตัดสินใจถามคุณไมค์ไปว่า "ชื่อจริงๆ ของเขาคืออะไรเหรอคุณไมค์"

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่มือถือส่วนตัวของฉันสั่นพอดี ด้วยความที่นี่ไม่ใช่การประชุมงาน ฉันจึงหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากเบอร์แปลก

 

099-5488XXX :: คุณฟาริตา ธุรกิจของครอบครัวคุณกำลังจะล้มละลาย


ชั่วจังหวะนั้นสมองฉันคิดไปได้หลากหลายแบบ เช่น ฉันกำลังโดนก่อกวน เป็นต้น ฉันคือคนที่ถูกก่อกวนด้วยการส่งเมสเสจหรือโทรบ่อยมาก ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนเบอร์ส่วนตัวบ่อยมากเช่นกัน แต่นี่มันก็...

“ผมอยาก ดันคุณ” เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าคุณไมค์พูดไปถึงไหนแล้วไม่รู้ ถ้างั้นเรื่องชื่อของช่างภาพก็ช่างเถอะ “ภาพของเขาจะทำให้คุณดังกว่านี้”

“แต่เฟิร์นจะหมดสัญญาแล้วนะ” ฉันตอบไปตามความจริง

คุณไมค์มองฉันด้วยสายตาสงบนิ่ง ไม่ได้สานต่อประโยคของฉัน แต่เปลี่ยนเรื่องแทน

“วันนี้มีธุระที่ไหนอีกมั้ย”

การที่คุณไมค์เปลี่ยนเรื่อง แปลว่าเขาน่าจะมีแผนสำรองและนั่นก็เป็นหน้าที่ของทีมเบื้องหลัง ฉันคือเบื้องหน้านี่นะ

“ไม่มีแล้วค่ะ” ฉันตอบ

“ไปด้วยกันหน่อย” กล่าวจบก็ลุกขึ้นพร้อมคว้ากุญแจรถมาควงไว้กับเรียวนิ้ว

ฉันที่ยังนั่งอยู่จึงถามว่า “ไปไหนเหรอ?”

“กินข้าว” คุณไมค์ตอบ

“อ้อ...” จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้กินข้าวสักมื้อเลย นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วด้วย ฉะนั้นฉันตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าจะไป “ดีเลย เฟิร์นยังไม่ได้กินข้าวพอดี”

“ไปร้านที่คุณชอบก็แล้วกัน” คุณไมค์กล่าวจบก็เดินไปยังหน้าประตู

“ไปกันแป้ง” ฉันลุกขึ้นแล้วคว้ามือแป้งไว้ “เราไปกินข้าวกับคุณไมค์กัน”

คุณไมค์ที่กำลังจะเปิดประตูหันมามองฉันกับแป้งด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งนิ่งเฉย ซึ่งนั่นก็เป็นปกติของเขาอยู่แล้ว

“อะ เอ่อ...แป้งเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระนิดหน่อย เฟิร์นไปกับคุณไมค์ก็ได้” แป้งหันมาตอบ ฉันน่ะแค่มองก็รู้แล้วว่าเธอกลัวคุณไมค์และหลบเลี่ยงบ่อยมาก

“เอางั้นเหรอ?” ฉันถาม

“อื้อ” แป้งพูด “กินข้าวเสร็จแล้วก็โทรมานะ แล้วเดี๋ยวแป้งจะไปรับเฟิร์นเอง”

ฉันกำลังจะพยักหน้าตกลง แต่คุณไมค์พูดขึ้นมาก่อน

“ไม่ต้อง ผมไปส่งเฟิร์นเอง”

แป้งยิ้มแห้ง ส่วนฉันไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร เพราะยังไงสองคนนี้เป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน ถึงคุณไมค์จะไม่ได้สนิทกับฉันเท่าแป้ง แต่ก็ถือว่าไว้ใจได้

ในฐานะบอส เขาสามารถดันผู้หญิงที่สูง 160 เซนติเมตรอย่างฉันให้กลายเป็นนางแบบที่มีคนจดจำได้

ในฐานะเพื่อน เขามีน้ำใจ

ระหว่างที่ฉันกับคุณไมค์เดินออกมาด้วยกัน มือถือก็สั่นอีกรอบ ฉันหยิบออกมาดู เป็นเบอร์แปลกนั่นอีกแล้ว

 

099-5488XXX :: 70.145

 

เป็นตัวเลข

ฉันตัดสินใจกดโทรกลับไปที่เบอร์นั้น แต่ปรากฏว่าติดต่อไม่ได้ สุดท้ายก็บอกตัวเองไปว่าคงเป็นข้อความก่อกวนให้ประสาทเสียจริงๆ

“มีไรรึเปล่า” คุณไมค์คงเห็นท่าทางของฉัน

คำตอบของฉันมีเพียง “เปล่า...” เท่านั้น

 

วันถัดมา

ผู้หญิงกับความคิดมากเป็นของคู่กัน อาจเพราะฉันค่อนข้างเซ้นสิทีฟเรื่องครอบครัวด้วยล่ะมั้ง เมื่อคืนนี้ถึงได้โทรไปหาแม่นิสาเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ถึงเสียงของแม่นิสาจะปกติ...แต่วันนี้ฉันก็ยังตัดสินใจว่าจะกลับไปเยี่ยมเธออยู่ดี

แต่วันนี้แป้งไม่ว่างไปส่ง ด้วยความที่เธอเห็นใจคนที่ขับรถไม่ได้เพราะสับสนทิศทางอย่างฉัน รวมถึงไม่อยากให้ฉันเดินทางเองคนเดียวเนื่องจากแม่นิสาอยู่ในจังหวัดใกล้เคียง เธอจึงจ้างให้คนรู้จักที่ไว้ใจได้ขับไปส่งแทน

ระหว่างเดินทาง... ตั้งแต่ออกจากคอนโดจนกระทั่งอยู่ในรถ ถ้าหันไปมองหลังสักนิด ฉันจะเอะใจมั้ยนะว่าตัวเองกำลังโดน แอบตามอยู่

และใช่ ฉันไม่ได้มองหลัง ไม่ได้เอะใจอะไรเลย 

ฉันมาถึงหน้าซอยของบ้านแม่นิสาในระยะเวลาสองชั่วโมงกว่า บ้านหลังนี้ฉันเคยอยู่จนถึงอายุสิบแปด ช่วงที่ยังเรียนมหาลัยอยู่ก็ไม่เคยแม้แต่จะกลับมาสักครั้ง

มาถึงหน้าบ้านฉันก็พบว่ามีรถสามคันจอดอยู่ด้านหน้า หนึ่งในสามนั้นเป็นรถหรูราคาแพง

มีคนอื่นมาที่บ้านเหรอ?

เพื่อนแม่นิสาเหรอ?

ดูจากรถแล้วน่าจะเป็นผู้ชาย...

หรือเป็นเพื่อนของน้องๆ ฉันกันนะ

ฉันลงจากรถ เดินเข้าไปในรั้วบ้านโดยใช้สายตาสำรวจรถสามคันนี้อีกเล็กน้อย เนื่องจากเดาได้ว่าถ้ามีคนมาเยี่ยมบ้านคงไม่ได้ล็อก ดังนั้นฉันจึงกำกลอนประตูเพื่อเตรียมจะเปิด

แต่...

มีคนที่อยู่ในบ้านเปิดประตูออกมาพร้อมกัน ฉันผงะไปเล็กน้อย

"ผมว่าคุณนิสาคงเข้าใจคำว่านอกระบบดี ผมพยายามเลือกทางออกที่ดีเพื่อไม่ให้ลำบากใจกันทั้งสองฝ่ายเสียงทุ้มที่ไม่คุ้นเคยดังมาให้ได้ยิน

"เสี่ยชุยคะ..." เสียงแม่นิสาสั่นเครือ

อะไรกันน่ะ?

"ผมให้เวลาอีกสี่สิบวัน ระหว่างนี้ก็ส่งลูกสาวของคุณมาทำงานให้ผมไปก่อนแล้วกัน" เจ้าของคำพูดนี้กล่าวจบก็หันหน้ามาเจอกับฉันพอดี

เขาเป็นผู้ชายอายุประมาณ 30 - 40 ปี ไม่อ้วนแต่ลงพุง ลักษณะท่าทางดูแล้วข่มขวัญพอสมควร เหมือนเสี่ยหรือไม่ก็ป๋า

อีกฝ่ายเห็นฉันแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบออกจากหน้าประตูโดยที่ยังไม่ออกมานอกบ้าน ฉันรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล ด้วยความที่รู้ว่าแม่นิสาอยู่ด้านในจึงก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปอย่างว่องไว

ในบ้านมีชายฉกรรจ์ท่าทางน่ากลัวอยู่อีกห้าคน รวมคนที่หลบทางให้ฉันด้วยก็เป็นหก... ส่วนแม่นิสานั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนโซฟากับฟุ้น

แม่นิสามองฉันอย่างตกใจราวกับไม่คิดว่าฉันจะโผล่มาในเวลานี้

การที่มีผู้ชายบุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัวหมายความว่ายังไง?

คนที่หลีกทางให้ตรงหน้าประตูมองฉันกับชีฟุ้น

"คนนี้ก็ลูกสาวเหรอคุณนิสา" เขาถามถึงฉัน แต่แม่นิสาไม่ได้ตอบ ดังนั้นเขาจึงพูดต่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "จะส่งคนไหนมาก็ได้นะ"

กล่าวจบก็เดินออกไป ส่วนชายฉกรรจ์ที่เหลือก็มองฉันแล้วเดินตามออกไปเงียบๆ วินาทีนั้นฉันรีบลุกไปเปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว

แม่นิสามองฉันอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ส่วนฟุ้น ฉันสังเกตเห็นว่าข้อมือของเธอมีรอยแดงจากการโดนบีบเคล้นอย่างรุนแรง

"แม่นิสา ฟุ้น" ฉันวิ่งมานั่งบนโซฟา พยายามสะกดความตื่นกลัว "พวกนั้นเป็นใคร? ทำไมแม่นิสาถึงได้ไปรู้จักกับคนท่าทางแบบนั้นได้คะ แล้วทำไมแขนฟุ้นแดงแบบนั้น"

คุณฟาริตา ธุรกิจของครอบครัวคุณกำลังจะล้มละลาย

วินาทีนั้นข้อความที่ได้รับจากเบอร์แปลกเมื่อวานแล่นเข้ามาในหัวทันที

"ตอนแรกฟุ้นอยู่หน้าบ้านคนเดียว แม่นิสาทำงานอยู่ข้างบน อยู่ดีๆ คนพวกนี้ก็บุกเข้ามา บอกว่าชื่อเสี่ยชุย เป็นเจ้าหนี้ ตอนแรกเค้าโมโหมาก จะลากฟุ้นออกไปให้ได้เลย แต่แม่นิสาลงมาก่อน..." เห็นชัดว่าฟุ้นเสียขวัญมาก ตัวเธอสั่นน้อยๆ "แม่อย่าส่งฟุ้นไปให้เสี่ยชุยนะ ฟุ้นกลัว แม่มีเงินใช่มั้ย แม่ต้องคืนให้เค้าไปนะ ระ...เราแจ้งความกันเลยได้มั้ย"

"ฟุ้นต้องอยู่กับแม่อยู่แล้วลูก แม่ไม่ให้ฟุ้นไปไหนหรอก ไม่ต้องกลัวนะ" แม่นิสากอดฟุ้นไว้ก่อนจะหันมาหาฉัน "เฟิร์นก็กลัวใช่มั้ยลูก ไม่เป็นไรนะ แม่..."

"แม่นิสาไปกู้เงินนอกระบบมาเหรอ" ตอนที่ตัดสินใจถามถึงความน่าจะเป็น ฉันยังไม่อยากเชื่อนัก "เสี่ยชุนอะไรนั่นเป็นเจ้าหนี้นอกระบบที่มาทวงเงิน แปลว่าแม่นิสาขาดส่ง...เค้าก็เลยบอกให้ฟุ้นไปทำงานด้วยใช่มั้ย"

ไม่สิ เสี่ยชุนคนนั้นขอลูกสาวคนไหนก็ได้

ขอไปทำงานงั้นเหรอ

'งาน' อะไรกัน

"แม่ แล้วแม่ไปกู้เงินนอกระบบมาตอนไหน..." ประโยคนี้ของฟุ้นชี้ชัดแล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลย

แม่นิสามองฉันกับฟุ้น น้ำตาของเธอรื้นขึ้นมา ราวกับว่าความลับที่ถูกปกปิดมานานพังทลายลง

"แม่ขอโทษนะ" เธอกล่าว

ฉันจับแขนแม่นิสาเพื่อบอกให้เธอใจเย็น "แม่เล่าให้พวกเราฟังนะ จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง เรื่องมันมาขนาดนี้แล้ว"

ในที่สุดแม่นิสาก็เริ่มเล่าด้วยเสียงอ่อนแรง...

ทำให้ฉันกับฟุ้นได้รู้ความลับที่ถูกปกปิดไว้ ว่าแท้จริงแล้วบ้านฉันเป็นหนี้มากกว่าหนึ่งร้อยล้านบาท และตัวเลขที่สามารถตรวจสอบได้แต่ยังเป็นความลับของบริษัทคือเจ็ดสิบล้านหนึ่งแสนสี่หมื่นห้าพันบาท

ฉันหยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่สองของเบอร์แปลกเมื่อวานด้วยมืออันสั่นเทา

70.145

มันคือจำนวนเงิน

ใครกัน

ใครที่ส่งมา

[รออัปต่อ]


LTA LUKTARN

อ่ะ ใครส่งข้อความมา 5555

บทหน้าใครอยากเจอคุณว่าที่สามีผู้หน้ามองบ้างงงงง

บอกเลยว่าสามีจะมาแบบฟาดปั๋วๆๆๆๆๆๆ 555555

ขอโทษที่หายไปหลายวันนะ มีแอคซิเดนท์นิดหน่อยเลยไม่ได้เปิดคอม

นางเอกตอนนี้ ตาลใช้ลุคนี้นะ ทุกคนลืมภาพผู้หญิงอายุ 18 ไปได้เลยย



อ่านนิยายให้มีความสุขนะสาวๆ

1 เม้น 1 กำลังใจ

เทรนด์ทวิต #คุณคนน่ามอง นะ <3



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.675K ครั้ง

740 ความคิดเห็น

  1. #18241 daisieslazy (@daisieslazy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:51
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #18241
    0
  2. #13720 Triamphan (@Triamphan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 19:43

    พี่โนมแน่ๆ

    #13720
    0
  3. วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:12
    พี่โนมใช่ไหมตอบบ
    #12703
    0
  4. #10750 Honery (@Miramarin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 16:41
    ใช่ชีฟุ้นวอร์มตับมั้ยอ่ะ น้องงง
    #10750
    0
  5. #8451 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:49
    แงงงง นั่นใคร //เรารักน้องฟุ้นมาตั้งแต่เรื่องเฮียเดย์แล้วนะ
    #8451
    0
  6. #7288 kiimnatt37 (@MineHanmine) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:32
    สนุกกกกกกก
    #7288
    0
  7. #7285 QAZplm135 (@QAZplm135) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:52
    ติดตาม ติดตามคะ อยากอ่านยาว ๆ ปาเล่มมาเล้ย &#128518;
    #7285
    0
  8. #6935 Jo-A-Ja (@noonnoon-ok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:33
    มีแต่ผู้งานดี 555
    #6935
    0
  9. #6836 rjrtoey (@rjrtoey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:04
    แงงงคิดถึงพี่โนม
    #6836
    0
  10. #6835 0849693277 (@0849693277) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40

    เอาให้หนักเลยนะพี่โนม

    #6835
    0
  11. #6834 เหมียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:44

    สงสารแม่นิสาจัง

    #6834
    0
  12. #6833 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:15
    ชีวิตเฟิร์นเศรามากอ่ะ สงสารแม่นิสาาาาาาา
    #6833
    0
  13. #6832 Janeiiz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:32

    อยากอ่านยาวๆ ทีเดียวจบแบบค้างสุดอะไรสุด อยากเปย์แล้วว

    #6832
    0
  14. #6831 M0M0K0 (@princejaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:46

    รอค่าาาาาาาาาาาา หวี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    #6831
    0
  15. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:04

    โอ๊ยยยย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นนนน

    #6830
    0
  16. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:03

    โอ๊ยยยย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นนนน

    #6829
    0
  17. #6828 smppl (@somsalala) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:40
    นั่นสิใครรรรรร
    #6828
    0
  18. #6827 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:28
    รอคุณคนน่ามองค่าา
    #6827
    0
  19. #6826 SaovaneeMada (@SaovaneeMada) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:17
    ใครกันนะ
    #6826
    0
  20. #6825 jiranan2528 (@jiranan2528) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:00
    มาเร็วๆเถอะอยากเจออิอิ
    #6825
    0
  21. #6824 ii_mjbt (@dytwoway) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:14
    ตอนนี้ ไม่ว่าจะคุณไมค์หรือคุณคนน่ามองก็มาเลยจ้า อยากโดนฟาดปั๊วๆ 5555
    #6824
    0
  22. #6823 MyMod09 (@MyMod09) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:11

    คุณโนม เป็นพระเอกขี่ม้าขาวใช่ป่าว
    #6823
    0
  23. #6821 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:30
    สปอยแบบนี้อยากเจอว่าที่สามีแล้ว
    #6821
    0
  24. #6820 reya_phy (@reya_phy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    โอ๊ยยยยยยยรอไม่ไหวล้าววว><
    #6820
    0
  25. #6819 MyrrH~* (@myrrh_hymn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:39

    โอ้ อะไรกันนี่ รอฮะ

    #6819
    0