ตอนที่ 2 : {อัปครบ} คุณคมเจ้าขา❖ภาค The Beginning 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4160 ครั้ง
    10 เม.ย. 61


เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


คำแนะนำก่อนอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมจะไม่อัพลงเด็กดี คุณสามารถข้ามไปและอ่านแค่เนื้อเรื่องได้ถ้าไม่ชอบ ใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มาก นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยมุมมองที่คุณคิดไม่ถึง ตัวละครสีเทา อิมเมจที่ใช้ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อเรื่อง รับทราบ


:: Song :: Deep Wave - All The King's Horses

ภาค The Beginning

EPISODE 02


ย้ำอีกครั้งก่อนอ่านเนื้อหา เรื่องนี้แบ่งเป็นภาค มีทั้งหมด 4-5 ภาคและอาจมากกว่านี้ ภาคแรกใช้ชื่อว่า The Beginning กินความยาวประมาณ 3-4 บทในเด็กดี พระเอกกับนางเอกจะเจอกันตอนภาค at second sight ต่อจากบีกิน



“หนูขอโทษ” ฉันก้มหน้าลง ไม่สามารถทนมองภาพนี้ได้อีก

มือของแม่ผละออกจากเส้นผมฉัน นำพาความอบอุ่นอ่อนโยนจากไป ฉันเอื้อมมือไปคว้าขาของแม่ไว้ด้วยมือสั่นๆ ตัวแทบจะโน้มลงไปติดกับพื้น

หนูขอโทษ ไม่เมินเฉยได้มั้ย ไม่หันหน้าหนีได้มั้ย หนูขอร้อง...

เมื่อแม่ยังนิ่ง ฉันก็ไม่สามารถลุกไปไหนได้ ฉันไม่ได้จะขอให้แม่ไม่โกรธ ไม่ด่า แค่ขอให้มีปฏิกิริยาก็พอแล้ว

มันเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่นานผิดปกติ ทั้งที่ความจริงแล้วกินระยะเวลาแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น ในที่สุดแม่ก็จับแขนทั้งสองข้างของฉันแล้วดึงให้ลุกขึ้นไปนั่งด้านข้าง มือแม่สั่น...

“เจ้าขา” แม่เรียกด้วยเสียงที่ค่อนข้างปกติ

“...” ฉันเบนสายตาขึ้นมอง และได้เห็นว่าแม่ค่อยๆ ตาแดงก่ำ... ฉันอยากขานรับ แต่เสียงไม่ยอมออกมา

“ทำไมหนูถึงท้องได้” แม่พยายามจะใช้เสียงที่ปกติกับฉัน

“...” ขมับฉันตึงแน่นไปด้วยความคิดมากมายในหัว

“หนูท้องกับใคร หนูแอบมีแฟนเหรอ พูดความจริงกับแม่มาเถอะ” แม่พยายามจะไม่อ่อนไหวต่อหน้าฉัน เธอพยายามจะแสดงท่าทางดุใส่ฉัน “อธิบายให้แม่เข้าใจ...เดี๋ยวนี้”

“หนูไม่ได้แอบมีแฟน แต่หนู...” ฉันลดตามองฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อของตัวเอง เส้นเสียงสั่นพร่า ในที่สุดก็เล่าให้แม่ฟังทั้งน้ำตา

มันคือเรื่องเมื่อเกือบสามเดือนก่อน...

จังหวัดที่ฉันไม่ค่อยเจริญเท่าในกรุงเทพ อำเภอที่ฉันอยู่ก็ไม่ได้เจริญเท่าไหร่ แต่ไม่ถึงกับกันดาร และมีสถานที่ท่องเที่ยวเกี่ยวกับธรรมชาติเยอะมาก

ในตัวอำเภอมีรีสอร์ทดีๆ อยู่แค่หนึ่งแห่งเท่านั้น เมื่อเกือบสามเดือนก่อนมีกองถ่ายหนังฟอร์มยักษ์มาถ่ายทำที่นี่ คืนก่อนที่กองถ่ายจะกลับไป พวกเขาจัดงานเลี้ยงขึ้น...เป็นงานเลี้ยงปิดกล้อง+วันเกิดผู้กำกับ

รีสอร์ทไม่ได้ใหญ่มากบวกกับจำนวนนักแสดงและทีมงานหลายชีวิต ทางรีสอร์ทเลยขอให้ทางโรงเรียนส่งเด็กมอปลายที่อยากทำงานพิเศษไปช่วยเสิร์ฟน้ำโดยเฉพาะ

ฉันกับโมและรุ่นพี่ในโรงเรียนอีกเกือบสิบคนไปทำพาร์ทไทม์ในคืนนั้น... แน่นอนว่าฉันขออนุญาตแม่แล้ว

คืนนั้นได้เห็นดาราเยอะมาก ทั้งหล่อและสวยเต็มไปหมด มีคนหนึ่งที่เปล่งประกายมาก...

‘คุณคม ใครๆ ก็เรียกเขาแบบนั้น เรียกอย่างให้เกียรติ์มากทั้งที่เขาก็ไม่ต่างจากวัยรุ่นคนดังทั่วไป

คุณคมคนนี้เป็นทั้งนักดนตรี นักแสดงและนายแบบ ในทีวีเขาเฟรนด์ลี่...พวกเด็กผู้หญิงเลยชอบ บนเวทีตอนเล่นกีต้าร์เขาเท่...พวกผู้ชายเลยเอาเป็นต้นแบบ

แต่คืนที่ฉันได้เจอตัวจริง แม้จะเปล่งประกาย แต่เขาดูไม่เฟรนด์ลี่เลยสักนิด

คงเพราะเป็นหนังฟอร์มยักษ์ที่ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ทีมงานและนักแสดงถึงมีเกินหกสิบคนซะอีก พวกเราแต่ตั้งใจทำงานเพื่อไม่ให้โรงเรียนเสียชื่อเสียง และมันต้องกลับดึก... ยังดีที่ฉันบอกแม่ไว้ว่าจะให้โมไปส่ง ไม่ต้องห่วงเรื่องการเดินทางกลับ

ช่วงใกล้สี่ทุ่มฉันแอบไปเข้าห้องน้ำ ออกมาก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในชุดฟอร์มแบบเดียวกัน คือทางรีสอร์ทมีชุดให้พวกเรา ผู้หญิงเป็นเสื้อเชิ๊ตสีชมพูอ่อนกับกระโปรงสีน้ำตาล ส่วนผู้ชายก็เหมือนกัน แต่เปลี่ยนจากกระโปรงเป็นกางเกง

‘ไม่ได้แล้วเจ๊ แฟนหนูมันเหมือนจะสงสัย มันขับรถจากกรุงเทพฯ มารอหนูอยู่หน้างานแล้วด้วย ทำไงดีเจ๊ เงินก็รับมาแล้วครึ่งหนึ่งเนี่ย ผู้หญิงคนนี้กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอพูดอะไรฉันก็ไม่ได้ตั้งใจฟัง ต่อมาเธอก็หันมาเห็นฉันพอดี เธอกรอกเสียงใส่มือถือว่า ‘เอางี้ เดี๋ยวหนูหาทางออกเอง’

จากนั้นเธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มให้ฉัน ดูเหมือนเธอจะอายุมากกว่าฉัน หน้าตาสวยมาก ดูแล้วน่าจะเรียนมหา’ลัยแน่ แต่อำเภอที่ฉันอยู่ไม่มีมหา’ลัย... คงเป็นคนที่ทางรีสอร์ทไปหามาช่วยงานเหมือนพวกฉันล่ะมั้ง

เธอเดินมาคุยกับฉัน

‘น้อง มาทำงานพิเศษเหรอคะ ใช่เด็กที่โรงเรียนประจำอำเภอส่งมามั้ย’

‘ค่ะ’

‘งานหนักนะคอยเสิร์ฟน้ำกับมิกเซอร์เนี่ย’ พี่คนสวยมองเสื้อหลวมๆ กับกระโปรงที่ไม่ค่อยพอดีตัวของฉัน ‘คิดไงถึงมาทำเนี่ย’

‘หนูอยากหาเงินไปให้พ่อแม่ค่ะ’ ถ้ามีคนอายุมากกว่ามาถาม ถือเป็นมารยาทฉันก็ควรตอบ พี่คนนี้สวยมากจริงๆ ดูไม่เลวร้ายอะไรเลย แต่ฉันจะอู้งานมาคุยเล่นไม่ได้ ‘หนูไปทำงานก่อนนะคะ’

‘ได้ๆ แต่หนูช่วยพี่หน่อยได้มั้ย’ เธอรั้งฉันไว้ ‘คือเมื่อกี้คนของรีสอร์ทเค้าวานให้พี่เอาเหล้ากับอาหารไปให้ดาราคนหนึ่งที่ห้อง แต่พี่ต้องกลับแล้วเพราะมีธุระจริงๆ หนูช่วยเอาไปให้แทนพี่ทีนะ นะคะ...พี่ขอร้อง’

ในตอนนั้นฉันตัดสินใจไม่ทัน รู้แค่ว่าโดนขอร้องเลยพยักหน้าอย่างไม่กล้าปฏิเสธ พี่คนนี้พาฉันเข้าไปในห้องด้านหลังที่เป็นส่วนของการจัดทำอาหาร เธอเข้าไปคุยกับหญิงแก่ท่าทางใจดีที่ฉันคิดไปเองว่าเป็นคนของรีสอร์ทพร้อมชี้มายังฉัน...

พวกเขาถามฉันว่าทำงานหนักมั้ย กินข้าวบ้างรึยัง ฉันตอบไปว่า ‘ยังค่ะ ยังไม่ได้กิน’ เพราะงั้นหญิงสูงอายุเลยเดินไปรินนมหวานมาให้ฉันหนึ่งแก้ว บอกให้รีบกินแล้วรีบเอาอาหารไปให้ที่ห้อง 1202 ให้เข้าไปได้เลย ดาราคนนั้นไม่ได้ล็อกห้องไว้ ส่วนพี่สาวคนสวยก็รีบขอตัวกลับ

ฉันหลงเชื่อในความใจดีของคนอื่น ดื่มนมตามมารยาทไปครึ่งแก้ว จากนั้นก็ถือถาดอาหารกลับเหล้าขวดใหญ่ไปที่ห้อง 1202 ซึ่งอยู่บนชั้นสอง

ฉันเข้าไปในห้องดังกล่าว วางอาหารกับเหล้าเสร็จก็ตั้งท่าจะออกไป แต่ดาราเจ้าของห้องที่ฉันไม่ได้ถามตั้งแต่แรกว่าเป็นใครกลับเดินเข้ามาด้านในผ่านประตูระเบียง

เป็นคุณคม... เป็นดาราดังที่เมามาย รอยแยกระหว่างริมฝีปากเขายังมีควันบางเบาลอยอยู่ มีกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่...

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกมึนและงุนงงอย่างน่าประหลาด

เขาปรายตามองขวดเหล้าเหมือนจะสั่งว่าให้รินลงแก้ว ฉันไม่กล้าหุนหันออกไปให้เสียมารยาท ตอนนั้นได้แต่ขมวดคิ้วกับอาการงุนงงของตัวเองพร้อมรินเหล้าอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ดาราดังคนนี้เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังฉันในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล...ฉันชะงักแล้วหันกลับไปมอง

เขาตัวสูงมาก ไหล่กว้าง ดวงตาสีดำสนิทดูเมามาย มือแกร่งยื่นมาตรงหน้า ร่างกายฉันเย็นเฉียบ

‘มานี่ มาหาฉัน’ นั่นคือประโยคเดียวที่เขาพูด ถ้าจะบอกว่าต่อจากนั้นฉันจับต้นชนปลายอาการของตัวเองไม่ถูกล่ะ ฉันรู้แค่ว่า...ฉันกลัวมาก ฉันร้องไห้ แต่สมองกลับเบลอมากถึงมากที่สุด ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กลับเบลอจนขัดขืนไม่ได้

ฉันกับดาราที่เมามากคนหนึ่ง ในคืนนั้น...

เล่าให้แม่ฟังทั้งน้ำตามาถึงตรงนี้ฉันก็ก้มหน้าเงียบ

“เจ้าขา นี่เรื่องจริงเหรอ” แม่จับไหล่ฉันด้วยเสียงที่สั่น “หนูไม่ได้โกหกแม่ใช่มั้ย”

ไม่แปลกที่แม่จะคิดว่าฉันปั้นเรื่องขึ้นมา เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคนดัง

“...” ฉันกัดริมฝีปากแล้วส่ายหน้า เรื่องเดียวที่ฉันโกหกคือการทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นเลยในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา

“อีกฝ่ายเป็นดาราจริงๆ เหรอ” แม่เครียดไปกับฉัน

“หนูขอโทษ”

“ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ที่ไปพลาดอะไรๆ กับดารา...คืนนั้นของหนูมีใครรู้อีกรึเปล่า บอกแม่มาให้หมด” เสียงแม่คล้ายคนที่จะหมดแรงอยู่รอมร่อ ท่าทางของแม่เหมือนคนที่อยากด่าก็ด่าไม่ออก อยากปลอบก็ปลอบไม่ลง

ฉันพยักหน้าพร้อมตอบอยากกระท่อนกระแท่นว่า...

“มีค่ะ มีผจก.ของเขา...”

ฉันจำได้ว่าหลังคมหลับไป ตัวฉันเองยังเบลออยู่มากจนไม่รู้วันเวลา กระทั่งอาการค่อยๆ ดีขึ้น ฉันที่เจ็บไปทั้งตัวก็เริ่มสติแตกอยู่ในห้องพักของรีสอร์ท เขายังอยู่บนเตียง...

และในตอนนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่ออกแนวว่าจะเป็นเพศที่สามเข้ามาในห้องพร้อมกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า บอกตามตรงว่าตอนนั้นฉันตกใจจนร้องลั่น

‘หนู หนูขา อย่าร้องสิ ไม่เอาอย่าร้อง เดี๋ยวคุณคมตื่นนะ’ คนมาพยายามปลอบฉัน ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมมาใส่ให้แล้วลากฉันออกไปที่อื่น

เขาไม่ได้แนะนำตัวว่าชื่ออะไร แต่เอาชุดใหม่ของทางรีสอร์ทมาให้ฉันเปลี่ยน ต่อจากนั้นก็แนะนำตัวสั้นๆ ว่า ‘พี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณคมนะ ถ้าหนูได้ดูทีวีหรือเล่นเน็ตน่าจะคุ้นหน้าพี่อยู่บ้าง’

มันเป็นเรื่องจริงที่ฉันคุ้นหน้าเขา...แต่กลับนึกไม่ออกว่าใคร

‘หนู...อายุเท่าไหร่ลูก’

‘สะ สิบหกค่ะ’

‘เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวพี่จะไปส่งหนูเอง เราจะได้คุยกันด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น พี่เป็นผจก.ของคุณคม พี่ช่วยหนูได้อยู่แล้ว’

ในที่สุดผู้จัดการส่วนตัวคนนี้ก็บังคับพาฉันไปส่งบ้าน ณ เวลาที่ผู้จัดการงานเลี้ยงยังไม่เลิก ฉันทำได้แค่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่อยากให้ใครมาเห็นสีหน้าของฉันทั้งนั้น พี่ผู้จัดการคนนี้ถามว่าฉันอยู่ไหน ซึ่งบ้านฉันอยู่ในหมู่บ้านพอดี พอถึงด้านหน้าหมู่บ้านรถก็จอดสนิท

แบ็งค์พันจำนวนห้าใบถูกยัดใส่มือฉันพร้อมคำพูดสวยๆ และดูดี

‘หนูรับเงินนี้ไปแล้วกัน เป็นเงินอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือไว้’

‘หนูไม่...’ ฉันกำลังจะอธิบาย

‘คือเรื่องนี้เนี่ย...เป็นหนูเองที่ไปโผล่ที่ห้องพักของคุณคม ไม่ว่าหนูจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจมันก็เป็นเรื่องที่หนูต้องไปคุยกับแม่เล้าของหนูเอง’

...’ นี่มันอะไรกัน...

‘ยังไงก็รับไปเถอะ จะได้ไม่ลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พี่ขอส่งหนูแค่นี้แล้วกัน เชิญลงรถเลยจ้ะ พี่รีบ’

ฉันเหมือนถูกคนที่อายุมากกว่าบังคับจัดการให้ทุกอย่าง ฉันเจอกับคนที่ดูมีวุฒิภาวะมากจึงไม่กล้าเถียง ในที่สุดก็ถูกมัดมือชกให้ลงจากรถพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง

ถ้าจะบอกว่า ณ จุดนั้นฉันได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าหมู่บ้านล่ะ

ถ้าจะบอกว่าหลังจากคืนนั้นฉันป่วยเพราะตากลมตอนกลางคืนมากไปจนต้องนอนซมอยู่สามวัน ส่วนกองถ่ายหนังก็จากไปแล้วล่ะ?

ถ้าจะบอกว่า เงินทั้งหมดที่ได้มา ฉันให้แม่ไปแล้วทั้งหมดล่ะ

ถ้าจะบอกว่า ฉันไม่กล้าเล่าให้ใครฟังเลยสักคนจนกระทั่งพลาดท้องล่ะ

แม่ฟังฉันเล่าจบถึงตรงนี้ก็กุมขมับ...

“ไปเอาผลตรวจมาให้แม่ดู” แม่บอก

ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วไปหยิบมาให้จากในห้องนอน

“เจ้าขา หนูไม่รู้เหรอลูกว่ามันต้องป้องกัน” แม่วางที่ตรวจไว้ข้างลำตัว

“หนูกินยาแล้ว” ฉันในตอนนี้คือคนที่หน้าเสียที่สุดในโลก “หนูมีเมนส์... จริงๆ นะ”

แม่ส่ายหน้า ไม่รู้ว่าทำไมถึงส่ายหน้าแบบนี้ แต่มันเหมือนแม่ยังตั้งรับไม่ทัน ในที่สุดแม่ก็ส่งเสียงมาให้ได้ยินอีก...

“สามเดือนก่อนหนูขอแม่ไปทำงานพิเศษที่รีสอร์ท แม่เห็นว่าน้องโมก็ไปด้วยเลยพอวางใจได้ แล้วทำไมหนูถึงได้ยอมทำตามคนอื่นเขาแบบนั้น ทำไมตอนนั้นหนูถึงไม่บอกแม่ตั้งแต่แรก ทำไมตอนมีปัญหาหนักจริงๆ หนูถึงไม่บอกใครเลย ทำไมหนูถึง...”

ฉันไม่มีคำจะแก้ตัว และไม่อาจแก้ตัวได้อีก คำว่า “หนูขอโทษ” ยังเป็นสิ่งเดียวที่ฉันพูดได้

“ไป เข้าไปในห้องนอนของลูก เดี๋ยวแม่จะคุยกับพ่อ แล้วพรุ่งนี้ไปหาหมอกันแต่เช้า” เสียงของแม่ในท้ายประโยคทั้งแผ่วเบาและสั่นเครือ

ฉันก้มหน้ากลับเข้าไปในห้องนอน แอบหันไปมองอีกครั้ง ได้เห็นแม่ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม แม่ในวัยห้าสิบกว่าปีของฉันกำลังกุมขมับ

ฉันนั่งลงบนฟูกนอน คำที่บอกแม่ไปนั้นฉันพูดจริง ถึงคืนนั้นฉันจะกลับมาแล้วป่วยจนลุกไม่ขึ้นอยู่สองวัน แต่วันที่สามฉันก็ไม่ซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินแล้ว

ฉันมีเมนส์นะ... มีไปสองครั้ง ฉันเป็นคนที่ร่างกายโตช้า เริ่มมีเมนส์ตอนอยู่ม.สาม แล้วก็มาน้อยมากๆ บางเดือนก็ไม่มาเลย แต่ในสามเดือนนี้ฉันมีเลือดออกไปสองครั้ง คือออกไม่เยอะ แต่มีจริงๆ

ฉันไม่รู้ว่าพลาดตรงไหน

ในตอนนี้ฉันได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่ในห้องนอน...

ซึ่งเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นยันจบ ฉันไม่ได้คิดได้เลยตั้งแต่แรกแต่มาแตกฉานในภายหลัง ฉันเป็นแค่แพะโง่ที่ถูกส่งไปหาคุณคมแทนพี่คนสวยคนนั้น และผจก.ก็แค่ยัดเงินเพื่อปัดปัญหาทั้งหมดทิ้ง

 

เช้าวันต่อมา

ฉันถูกเรียกออกมาด้านนอกเพื่อคุยกับพ่อ แต่กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันซะก่อน ฉันมีเลือดออกอีกครั้งแต่ไม่เยอะมาก...มวลท้องนิดๆ ด้วย พ่อแม่ไม่ได้อบรมฉัน แต่รีบอุ้มฉันไปโรงพยาบาล

ตอนที่ไม่รู้ว่าท้อง ฉันดีใจมากเพราะคิดว่ามันคือประจำเดือน

แต่ตอนนี้ฉันไม่ดีใจกับเลือดนี่อีกแล้ว

เหตุการณ์นั้นจบลงด้วยการที่ฉันโดนตรวจภายในทุกอย่าง

หมอบอกแม่และฉันว่าอายุครรภ์ตอนนี้อยู่ที่ประมาณ 9 weeks มีเสียงหัวใจเต้นแล้ว...แต่ช้ามากกว่าปกติที่ควรเป็น ทั้งหมดเป็นเพราะร่างกายที่ไม่พร้อมและไม่ได้ดูแลตัวเองอย่างถูกต้อง แต่ที่มีเลือดสดๆ ออกมานั้นยังระบุแน่ชัดไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร จึงระบุไว้ในใบรายการคนไข้ว่า ‘แท้งคุกคาม มีเส้นเลือดฝอยที่มดลูกเยอะ และรกเกาะต่ำ

ฉันต้องนอนในโรงพยาบาลต่างอำเภอไปก่อนหนึ่งอาทิตย์เพื่อดูอาการ หมอฉีดยากันแท้งให้ฉัน นอกจากนอน กินยาและทำใจให้สบายแล้วก็ห้ามทำอะไรอีก

คล้อยหลังหมอไปแล้ว ในห้องพักผู้ป่วยจึงเหมือนแค่เราสามคนพ่อแม่ลูก

พ่อกับแม่ของฉันนั้น ถ้าเทียบกับครอบครัวอื่น ป่านนี้ลูกต้องโต ต้องแต่งงานมีหลานไปแล้ว แต่สุดท้ายฉันก็ทำให้ทุกอย่างพัง

“มันต้องแจ้งความ!” พ่อในวัยเฉียดหกสิบปีของฉันที่มีผมขาวแซมเกือบเต็มหัวเอ่ยขึ้น “ต้องแจ้งความสถานเดียว เอาไว้ไม่ได้”

“พ่อ...” ฉันครางด้วยเสียงที่เป็นกังวล

“...” ส่วนแม่ก็นิ่งเงียบ

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วเจ้าขา เรื่องแบบนี้พ่อยอมไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ มันต้องมีคนรับผิดชอบ!” ว่ากันตามจริงคือครอบครัวเราอยู่ในแถบบ้านนอก ยิ่งอายุเยอะพ่อก็ยิ่งใจร้อนขึ้น ตอนนี้จึงพาลโกรธทุกคนไปกันหมด

“อีกฝ่ายเป็นดารานะพ่อ” แม่เอ่ย เห็นได้ชัดว่าความเครียดขึงไม่ได้จางลงไปเลย

“ดาราแล้วยังไง ลูกใคร...ใครก็รักกันทั้งนั้น"

"..."

"ดาราก็คน ไอ้พวกที่หลอกลูกเราก็อาจจะเป็นคน แล้วลูกเราไม่ใช่คนเหรอ ยังไงก็ต้องมาคุยกันให้รู้เรื่อง! เดี๋ยวแม่อยู่เฝ้าลูก พ่อแก่ๆ คนนี้จะไปโรงพักเอง”

ฉันเม้มปากแล้วเอื้อมไปคว้ามือแม่ไว้ บีบจนแน่น...

“อย่าเพิ่งเลยพ่อ!” แม่จับมือฉันพร้อมพูดเสียงเฉียบใส่พ่อ “แม่ก็อยากหาทางให้ถึงที่สุดเหมือนกัน ทุกวันนี้แม่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลยนะ วันๆ พ่อเอาแต่ทำขนม ทำงานที่ตลาด พ่อไม่รู้เหรอว่าโลกเราเดี๋ยวนี้มันเป็นยังไง"

“...”

“แม่ก็อยากให้พ่อไปแจ้งความ แต่แม่ไม่อยากให้ลูกสาวเราไปเป็นขี้ปากใคร ...กับดาราดัง เป็นข่าวให้คนทั้งประเทศนินทา...”

“เจ้าขาไม่ผิด!” พ่อเถียง มือกำแน่น

“แต่มันจะมีสักกี่คนที่สนว่าใครผิด แม่เคยเห็นข่าวแบบนี้มานักต่อนัก ผู้หญิงโดนด่าทั้งนั้น พ่อทำใจได้เหรอที่จะให้ใครไม่รู้มาด่าลูกสาวเราอย่างนั้นอย่างนี้? พ่อทำใจได้เหรอที่จะยอมให้ใครต่อใครมาวิจารณ์ลูกสาวของเรา?”

ประโยคที่แม่พูดออกมาเป็นสิ่งที่ฉันกังวลลองจากอาการในตอนนี้ ฉันยังเป็นวัยรุ่นที่ส่องโซเชียล เคยเห็นข่าวแบบนี้มาเยอะนะ ถ้าจะบอกว่าฉันกลัวการโดนด่า กลัวมีคนหาว่าฉันไปอ่อยเขาเอง ฉันร่าน ฉันใจแตก คิดจะฮุบดารา...ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่ากลัวจริงๆ

“พ่ออาจจะทำใจได้ แต่แม่ทำใจไม่ได้” แม่พูดและหันมามองฉัน

ส่วนพ่อหันมามองหน้าฉันกับแม่สลับกัน ก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วถามทั้งแม่และฉันในที่สุด

“แล้วจะทำยังไงกัน...เราจะทำยังไงกัน...”

“เราต้องมีทางออกกันแน่ แม่เชื่ออย่างนั้น” นี่คือคำพูดสุดท้ายของแม่ในวันนี้

ในอีกสองวันถัดมา แม่มาคุยกับฉัน บอกว่าจะลองไปกรุงเทพเพื่อขอคุยกับผู้จัดการของดารา เพราะยังไงเขาก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ส่วนพ่อก็บอกว่าจะไปลองถามคนในรีสอร์ทดูว่ามีเชฟที่เป็นผู้หญิงสูงอายุมั้ย

หลังนอนโรงพยาบาลไปสองอาทิตย์ ทั้งฉีดทั้งกินยากันแท้งและอีกมากมาย หมอก็ให้ฉันกลับบ้านได้ แต่มันมีข้อห้ามอยู่ว่า ‘งดยกของหนัก งดเดินโดยไม่จำเป็น งดวิ่ง งดขึ้นลงบันได ห้ามฉีดน้ำเข้าช่องคลอดเพื่อทำความสะอาด งดเพศสัมพันธ์’

ชีวิตในวัยย่างสิบเจ็ดปีของฉันต้องเลือกระหว่างการไปเรียนกับความปลอดภัยของลูกในท้อง ใช่ ฉันลาออกจากโรงเรียน

คนอื่นในโรงเรียนไม่มีใครรู้ว่าฉันลาออกเพราะอะไร โม ดาวและแยมก็ไม่ได้พูดความลับของฉัน โมมาบ้านฉันทุกวันหยุด ส่วนดาวกับแยมเคยแวะมาสองครั้ง ส่วนแม่เองก็ไม่ได้เล่าเลยว่าได้เจอผจก.ของคุณคมรึเปล่า แต่ฉันรู้ว่าแม่ไปกรุงเทพหลายครั้งมาก พ่อเองก็ไม่พูดถึงรีสอร์ทนั้นอีก

กระทั่งวันหนึ่ง...หลังย่างเข้า 16 weeks ฉันแพ้ท้องอย่างหนักแต่ครรภ์แข็งแรงขึ้นมาก วันนั้นไม่รู้คิดอะไรอยู่ ฉันถึงได้เดินไปหากับแม่และพ่อที่กำลังนั่งคุยอะไรสักอย่างกันอยู่บนโซฟา...

“แม่... แม่ไปหาผจก.ของคุณคมมาแล้วใช่มั้ย” ฉันพูด ขณะที่แม่หันมามองฉัน ก่อนจะเบนไปมองพ่อและเงียบไป “แม่บอกเจ้าขาเถอะนะ”

“เจ้าขา มานี่ มานั่งกับแม่” แม่ดึงมือฉันให้ไปนั่งตรงกลางระหว่างเธอกับพ่อ “พ่อกับแม่คุยกันแล้ว ที่จริงแม่ก็อยากมีลูกอีกสักคน แต่ร่างกายมันไม่ไหว...”

“...”

“ลูกของเจ้าขาคนนี้พวกเราเลี้ยงกันเองเถอะ ต่อไปเด็กในท้องของหนูคือหลานของพ่อแม่ คือลูกของหนูคนเดียว” แม่พูด

ส่วนพ่อนั้นพยักหน้าเงียบๆ

ในตอนนั้นน่ะ ฉันไม่ได้รู้เหตุผลตั้งแต่แรกหรอกว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงได้พูดแบบนี้ ทำไมถึงได้ไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย แต่ฉันมารู้หลังจากที่คลอดลูกแล้ว

แม่ไปหาผจก.ของคุณคมมาทั้งหมดสี่รอบ โดนปฏิเสธไม่ให้เข้าพบมาสามรอบ ในรอบสุดท้าย ผจก.ยอมมาคุยกับแม่ฉัน และให้เหตุผลในเรื่องของฉันว่า...

‘คุณคมทราบเรื่องแล้วนะครับ แต่ต้องขออธิบายก่อน ทุกวันนี้มีคนแอบอ้างเรื่องแบบนี้กับดาราเพราะอยากดังทางลัดเยอะมาก ตามที่คุณป้าเล่ามา ทางเราจำไม่ได้หรอกว่าเคยมีกรณีแบบนี้เกิดขึ้นจริงรึเปล่า?’

‘ลูกสาวป้าไม่ใช่เด็กชอบโกหก’

‘ครับ แต่คุณคมเป็นใครนั้นคุณป้าน่าจะรู้ดี ยิ่งถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริง ยิ่งถ้าท้ายที่สุดแล้วเป็นลูกสาวของคุณป้าที่รับเงินเพื่องานประเภทหนึ่งไปแล้ว ด้วยความหวังดีนะครับ ระวังจะได้ไม่คุ้มเสีย ผมว่าคุณป้ากลับไปเถอะ’

นั่นคือการบีบ คือการตบหน้าทางอ้อม คือการปัดความรับผิดชอบ คือการกล่าวหา คุณคมคนนั้น...ช่างใจร้ายจริงๆ

ส่วนพ่อก็เกือบมีปัญหาเพราะดันไปถามหาคนที่คาดว่าจะเป็นมิจฉาชีพกับทางรีสอร์ทซึ่งไม่มีอยู่จริง ทำให้รีสอร์ทเสื่อมเสียชื่อเสียง

ช่วงที่ท้องฉันค่อยๆ โตขึ้นจนคนอื่นในละแวกนี้จับสังเกตได้คือช่วงที่เลวร้ายประมาณหนึ่ง คนที่เคยชมก็นินทา คนที่เคยมาหาก็ดูถูก โมถูกห้ามไม่ให้มาสุงสิงกับฉัน ในที่สุดเราก็ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดอื่นทั้งครอบครัว

ที่ไม่แจ้งความเพราะไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องฉัน ไม่ต้องการให้ใครมานินทาฉัน

ที่ย้ายหนี เพราะรู้ว่ามันต้องมีสักที่หนึ่ง...ที่ฉันจะอยู่ได้

ลูกที่ฉันคลอดอย่างยากลำบากคนนี้ถูกตั้งชื่อว่า 'ไค จิรากูล'

ฉะนั้นเหตุการณ์ทั้งหมดนี่จึงเป็นที่มาของคำว่า ‘ในอดีต...เขาเมินเฉยกับฉันอย่างไม่ใยดี’

[รออัพต่อบทหน้า]

Lta Luktarn
อ่ะ เป็นไปตามคำโปรยนะ ในที่ฉุดก็จบบทของเจ้าขา เดี๋ยวตอนหน้ามาต่อบทของคุณคมเนอะ

ปล.ลูกตาลยังไม่แต่งงาน คือชีวิตนี้เหลือแค่จัดงานแต่งนี่แหละที่ขี้เกียจทำ คือหลายคนอาจติดภาพว่าลูกตาลยังดูเป็นเด็กอยู่ แต่คือลูกตาลเฉียดเลขสามแล้วข่ะ ตีนกานี่แบบ เห้ออออ ขึ้นมาทำไมเยอะแยะ 55555555 
ใครอ่านเฮียฟาร์จะต้องรู้นะว่าคุณคมรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้าขาในตอนที่เจ้าขาอยู่มหาลัยแล้ว
ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ จุ๊บ >>❖อสรพิษ❖ <<



ฝากนิยายในเซ็ตด้วยนะ แต่งกับเมเนลเช่นเคย
SET
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.16K ครั้ง

54,002 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #53900 Muay80 (@Muay80) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 15:46
    อ่านแล้วสงสารเลยค่ะ เราก็มีลูกสาววัยนี้พอดี
    #53900
    0
  2. #49145 Poohhoney36 (@Poohhoney36) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 08:49
    สนุกมากกกก
    #49145
    0
  3. #43920 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 09:03

    ไม่มีebookเหรอคะ อยากอ่านยาวๆอ่ะ


    #43920
    0
  4. #42107 Bow_Yao (@Bow_Yao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 18:06
    สนุกมากเลย
    #42107
    0
  5. #42092 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:54
    ภาษาดีมากเลยค่ะะะ ชอบบบ
    #42092
    0
  6. #38637 t0840988874 (@t0840988874) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:11
    เดี๋ยว?ลูกตาลนี่ใครคนเขียนหรอ?//อันนี้ไม่รู้จริงๆ-^-"
    #38637
    1
    • #38637-1 Beenarrr (@Beenarrr) (จากตอนที่ 2)
      18 ตุลาคม 2561 / 17:54
      คนเขียนค่ะ
      #38637-1
  7. #38083 mayyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:32

    ชอบมากค่ะ เขียนได้ดีมากๆจริงๆ ภาษา การเล่าเรื่อง เข้าใจง่ายมาก ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ออกมานะคะ :)

    #38083
    0
  8. #37718 เงา แสงอาทิตย์ (@loya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 00:55
    นี่เอาเรื่องจริงมาเขียนใช่มั้ยเนี่ยยย555. สุดยอดจริงไรจริง
    #37718
    0
  9. #35428 ไออิกู (@JJawizz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 17:38
    จิง โดนด่าเละแน่
    #35428
    0
  10. #34023 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 05:34
    สงสารครอบครัวเจ้าขา&#8203; ผจก.เลวมาก
    #34023
    0
  11. #33827 fardoremee (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 17:04

    สงสารเจ้าขา

    #33827
    0
  12. #32492 Kuro85 (@KurobutaHime) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 17:38
    อื้อหือ คดีข่มขืนโดยเกิดจากความเข้าใจผิดเป็นเรานายคมคงโดนฟ้องละ
    #32492
    0
  13. #31487 MixorangeSom (@MixorangeSom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 22:47
    ขอชมคะ เล่าเรื่องน่าติดตาม เนื้อหาแข็งแรง
    ปกติเวลาอ่านนิยายทุกเรื่องมักจะเกิดคำถามตลอด ทำไมตัวละครนี้ทำอย่างนี้? ทำไมพรเอก นางเอกเป็นอย่างงั้น?

    แต่เรื่องนี้ไม่มีคำถามเลยคะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #31487
    0
  14. #31476 Suxxigar (@Rosu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:41
    เราสงสัย คือรพ.รู้ว่าเด็กท้องก็จริงแต่ครรภ์ไม่แข็งแรงแถมเด็กก็ยังไม่18 ทำไมถึงฉีดยานู้นนี่ไม่ให้แท้ง ทั้งๆที่ปล่อยไว้เฉยๆต้องแท้งแน่ๆ หรือทางครอบครัวอยากให้เด็กในท้องมีชีวิตต่อ เราอยากรู้เรื่องนี้นิดนึงอะค่ะ ใครพอมีความรู้ตอบแทนได้นะคะ ขอบคุณค่ะ
    #31476
    2
    • #31476-1 เจ้าขา (จากตอนที่ 2)
      11 กันยายน 2561 / 14:19
      การยุติกาตั้งครรภ์มีสามเหตุที่ถูกกฎหมาย

      หนึ่ง ครรภ์เป็นอันตรายแก่หญิงที่มีครรภ์ร้ายแรง(ในเรื่องแค่เป็นแท้งคุกคามแม้จะเสี่ยงแท้งเป็นอย่างมากแต่ไม่ร้ายแรงต่อหญิงที่มีครรภ์)



      สอง ถูกข่มขื่นกระทำชำเรา



      สาม ทารกในครรภ์พิการ



      หากหมอทำแท้งให้นางเอกหมอจะถูกดำเนินคดีทางอาญา ยึดใบอณุญาตการประกอบโรค ทั้งตัวพ่อและแม่และนางเอกก็จะมีความผิดทางอาญาเช่นกัน



      อันนี้คือเราอ่านเจอในหนังสือนะคะ ข้อมูลอาจคราดเคลื่อน ลองหาข้อมูลเพิ่มเติมได้
      #31476-1
  15. #30306 27282930 (@27282930) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 16:43

    เจ้าขามีพ่อกับแม่ที่รักและเข้าใจ
    #30306
    0
  16. #29004 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 10:24
    เข้มแข็งไว้นะลูกนะ ทั้งครอบครัวเลย
    #29004
    0
  17. #28124 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 14:28
    ต้องอดทนขนาดไหนถึงผ่านมาได้
    #28124
    0
  18. #25037 ziinaay (@ziinaay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 08:02
    ถึงจะเป็นดราม่าในแบบที่ไม่ชอบเลย แต่เขียนดีมากเลยอ่า
    (T.T) กัดฟันทนอ่านจนจบตอนอย่างโล่งอก #ชอบค่ะ
    #25037
    0
  19. #20790 Cherrrj (@Cherrrj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:08
    สงสารอะ เจ้าขาคือเป็นเด็กดีมาก ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย &#12640;&#12640;
    #20790
    0
  20. #20238 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:26
    สู้ๆนะเจ้าขา เรื่องดีๆจะเกิดขึ้น
    #20238
    0
  21. #19944 jessica-nonthiya (@nonthiya-jessica) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 13:16
    คลอดแล้ววว
    #19944
    0
  22. #18189 jinny (@janiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 15:33
    ชอบค่ะ น่าติดตาม
    #18189
    0
  23. #17208 ดีดี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:45

    ชอบๆ ติดตามค่าา

    #17208
    0
  24. #16244 ✎ เทียนไข ❀ (@cantian) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 14:53

    น้องไคคค

    #16244
    0
  25. #15136 ppun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:39

    สารภาพว่าตอนแรกตามมาเพราะอิมเมจคุณคมล้วนๆ แต่ตอนนี้เนื้อเรื่องได้ดึงเราเข้าไปประดุจดั่งอยู่ใต้เตียงนางเอกทุกวันเลย ติดอย่างรุนแรง

    #15136
    0