ตอนที่ 14 : {อัปครบ} คุณคมเจ้าขา❖ภาค At second sign 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8815 ครั้ง
    20 ก.ค. 61


เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate

คำแนะนำก่อนอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมจะไม่อัพลงเด็กดี คุณสามารถข้ามไปและอ่านแค่เนื้อเรื่องได้ถ้าไม่ชอบ ใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มาก นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยมุมมองที่คุณคิดไม่ถึง ตัวละครสีเทา อิมเมจที่ใช้ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อเรื่อง และอย่าลืมคอมเมนต์อย่างมีมารยาทด้วยนะ


:: Song :: Meteor Garden 2018 OST | Penny Dai - Ni Yao De Ai

ภาค At second sign

EPISODE 14




แก้เป็น 45,000 แล้วบอกว่าตามนี้งั้นเหรอ

'ผู้ชายเผด็จการหลบในคำนี้ถูกจุดขึ้นมาในหัวฉันเหมือนดอกไม้ไฟเลยทีเดียว

เมื่อเห็นจำนวนเงินดังกล่าวฉันก็พบว่าสิ่งที่อุตส่าห์ทำไปเพื่อแบ่งแยกไม่ให้พัวพันกันมากจนเกินไปนั้นเสียแรงเปล่า

เนิร์สเซอร์รี่ก็เป็นของเพื่อนแม่ที่ฉันจ่ายในราคาถูก ค่าวัคซีนก็มาเป็นครั้งคราว ค่าอาหารก็ไม่เยอะเพราะเราสองแม่ลูกกินร่วมกันได้ ฉันเองก็ไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย... คนเราถ้าจัดสรรเป็นชีวิตก็ราบรื่นนะ

ตอนนี้มีเรื่องให้ต้องคิดมากมายจริงๆ เช่นเรื่องแม่และเรื่องของคุณคม

ก่อนจะรู้จักกัน ฉันมองว่าเขาช่างเป็นดาราที่ดังแต่นิสัยไม่ดี

ตอนรู้จักอย่างผิวเผิน เขาช่างดูเย็นชา น่ากลัวและไม่แยแสอะไรเลย

พอได้รู้จักมากขึ้นอีกนิดฉันก็พบว่า...เขาอาจจะมีนิสัยที่ไม่ดีตามที่ข่าวออกจริงๆ ก็ได้เพียงแต่เขาไม่ได้ทำกับฉัน

เขาอาจจะเย็นชาจริงๆ ก็ได้ เพียงแต่เขาก็ไม่ใช่คนเข้าสังคมไม่เป็น

เขาอาจจะมีมุมน่ากลัว เพียงแต่บางทีก็อาจจะมีมุมตลกร้ายและอ่อนโยนร่วมด้วย

สมแล้วที่เขามีข่าวกับผู้หญิงเยอะ ผู้ชายแบบนี้อันตรายนะ ต่อไปฉันจะต้องขีดเส้นความสัมพันธ์ให้มากซะแล้ว

ฉันตัดสินใจเอานามบัตรที่เขาให้มาไปเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์และเข้านอนในที่สุด

วันถัดมา...หลังจากที่ฉันจัดการธุระประจำวันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เตรียมตัวจะไปหาแม่ที่โรงพยาบาล ซึ่งก่อนหน้านั้นฉันได้รับสายจากลุงเด่น ลุงเขาบอกว่าท้องเสียเลยมารับฉันไม่ได้ ตอนแรกลุงจะแจ้งคุณคมเพื่อให้คนอื่นมารับแทน แต่ฉันเบรกไว้ก่อน

เพราะงั้นวันนี้ฉันจึงต้องไปโรงพยาบาลเอง ระหว่างที่กำลังรอรถอยู่หน้ามหาลัย แจ้งเตือนมือถือฉันก็สั่น พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นพี่บลูทักไลน์มา

เรามีไลน์กันด้วยเหรอ...

น่าจะเป็นเพราะเมมเบอร์กันแล้วมันแอดไลน์อัตโนมัติล่ะมั้ง

P’ บลู :: เหมือนพี่จะเห็นเจ้าขานะ

ฉันอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะตอบไปว่า ‘คะ? เห็นเจ้าขาเหรอ’ จากนั้นก็มองไปรอบๆ ตัว ไม่นานไลน์ก็เด้งมาอีกรอบ

P’ บลู :: ฝั่งตรงข้าม ทางขวา ในร้านกาแฟ พี่ใส่ชุดนักศึกษา

เมื่อมองตามคำบอกก็เห็นผู้ชายท่าทางสุภาพอย่างพี่บลูจนได้ เขานั่งอยู่ในร้านกาแฟพร้อมโบกมือให้ฉัน ส่วนฉันก็พยักหน้าทักทายแล้วยิ้มกลับไป พี่บลูจึงกวักมือเรียก

ฉันก้มมองเวลา ตอนนี้เพิ่งบ่ายกว่าๆ เอง ฉะนั้นจึงตัดสินใจเดินข้ามถนนไปทักทายพี่บลู

“บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะเจ้าขา” ทันทีที่เดินมาถึงพี่บลูก็เลื่อนเก้าอี้ให้ สายตาของเขาแสดงถึงความดีใจที่เราได้เจอกัน "เพิ่งคอลคุยกันเมื่อคืน วันนี้ก็ได้เจอเลย"

“อื้อ บังเอิญอีกแล้ว” ฉันอมยิ้มในความตลกร้ายของชีวิตพร้อมนั่งลง “พี่บลูมาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ? หรือว่าเรียนอยู่แถวนี้”

“เปล่าครับ พี่ไม่ได้เรียนแถวนี้หรอก ปกติพี่ฝึกงานที่โรงบาลที่เจอเจ้าขาวันนั้นนั่นแหละ” เขาตอบ “พี่นัดเพื่อนมาเอาของ พอเพื่อนกลับเลยแวะมานั่งเล่นรอเวลาไปโรงบาล แล้วเจ้าขา?”

“เจ้าขาเพิ่งเลิกเรียน” ฉันตอบ

“อ้อ เรียนที่นี่เหรอ” หลังจบคำถามของพี่บลูฉันก็ผงกหัว เขาจึงยื่นเมนูมาทางฉัน “สั่งไรมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่” ฉันปฏิเสธ “เจ้าขาแค่แวะมาทักพี่ เดี๋ยวก็จะไปธุระแล้ว”

“ธุระแถวไหน พี่ไปส่งมั้ย”

ฉันมองพี่บลูอย่างเกรงใจก่อนจะส่ายหน้า แต่พี่บลูพูดกับฉันว่า “เจ้าขาเป็นคนขี้เกรงใจมากนะรู้ตัวมั้ย”

ต่อมาเขาก็เรียกพนักงานมาเช็กบิลแล้วลุกขึ้นในทันที ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นตาม ยังไม่ทันได้ขอตัวแยกย้ายกันไปพี่บลูก็โพล่งออกมาซะก่อน

“พี่ไปส่งนั่นแหละ อยากขับรถเล่นพอดี”

“แต่เจ้าขาเป็นแบบที่พี่บลูพูดนะ แล้วนี่ก็สองครั้งติดเลย” ความเป็นคนขี้เกรงใจนั้นฉันรู้ตัวดี

พี่บลูยิ้มเล็กน้อยพร้อมพยักหน้าเรียกให้ฉันตามเขาไป “ต่อให้เราบังเอิญเจอกันอีกกี่สิบครั้งพี่ก็คิดว่าอยากจะไปส่งเจ้าขาทุกครั้งอยู่ดี มาเถอะ”

ถ้าเทียบกับคุณคมแล้ว แม้พี่บลูจะไม่เปล่งประกายหรือดุดันเทียบเท่า แต่รอยยิ้มของเขานั้นมองแล้วสะอาดตาและนุ่มละมุนกว่ามาก ทำให้ฉันพยักหน้าตกลงในที่สุด

นึกแล้วก็อยากจะตีตัวเองจริงๆ นี่ฉันกล้าเอาพี่บลูไปเทียบกับดาราดังระดับประเทศได้ยังไงกัน

รถของพี่บลูจอดอยู่ใกล้กับประตูที่สองของมหาลัยคู่ขนาน ร่างกำยำจัดการเปิดประตูฝั่งตรงข้ามกับคนขับให้

บรื้น!!

แต่แล้วเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มก็ดังขึ้น ทั้งฉันและพี่บลูหันไปยังต้นเสียง ที่ด้านหน้ามหาลัยคู่ขนานมีแก๊งรถฮาร์เล่ย์ประมาณห้าคันปรากฏขึ้น คนขี่นั้นสวมหมวกกันน็อกบ้างไม่สวมบ้าง เป็นหญิงบ้างชายบ้าง แม้แต่ละคนจะไม่ได้เปล่งประกายเหมือนเพชร แต่พวกเขาก็เท่มาก...Cool มาก ดูเป็นแก๊งเตอร์มากเลยล่ะ

และแล้วหนึ่งในคนที่คร่อมอยู่บนฮาร์เล่ย์คันใหญ่ก็สังเกตเห็นฉัน

เป็นพี่คิว...

พี่คิวเรียนอยู่ที่มหาลัยใกล้ๆ กับของฉันนี่นา วูบหนึ่งพี่คิวขมวดคิ้วมุ่นพร้อมเหลือบมองพี่บลู แต่สุดท้ายเขาก็อมยิ้มล้อเลียนฉันแล้วพยักหน้าทักทาย

จะว่าไปนี่ก็สองครั้งแล้วนะที่บรรดาพี่น้องของคุณคมเห็นฉันอยู่กับพี่บลู

“ขอบคุณนะ” ฉันหันมาบอกขอบคุณพี่บลูแล้วขึ้นรถไป เมื่อเราสองคนอยู่บนรถเรียบร้อย ตรงกลุ่มของพี่คิวก็ปรากฏร่างนุ่มนิ่มของที่รักที่เป็นเพื่อนในคณะของฉัน ไม่นานที่รักก็หันมายังรถของพี่บลูแล้วโบกมือทักทาย ฉันจึงโบกมือทักทายตอบ

“เพื่อนเหรอ” พี่บลูซึ่งกำลังจะออกรถถาม

“อื้อ”

“เจ้าขาจะลงไปหาเพื่อนก่อนมั้ย”

“ไม่ค่ะ” พอฉันตอบพี่บลูก็ขับรถออกไปอย่างช้าๆ

ฉันบอกจุดมุ่งหมายกับพี่บลู ที่น่าตกใจคือรถของพี่บลูกับฮาร์เล่ย์ของกลุ่มพี่คิวนั้นเคลื่อนไปบนถนนสายเดียวกัน

“พี่ไม่นึกเลยว่าเจ้าขาจะมีเพื่อนเท่ๆ แบบนี้ด้วย” พี่บลูชวนคุย

“คะ?” แน่นอนว่าฉันต้องแก้ข่าวอยู่แล้ว “เพื่อนของเจ้าขาคือผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่โบกมือให้ต่างหาก”

“อ้าว พี่เห็นทักทายกับผู้ชายในนั้นด้วยนี่” ข้อนี้คงหมายถึงพี่คิวล่ะมั้ง

“นั่นเป็นพี่ชายที่รู้จักกันค่ะ” ฉันตอบ

“ดูร้ายเอาเรื่องเหมือนกันนะคนนั้น”

“พี่เค้าเป็นคนดีค่ะ นิสัยกับภายนอกไม่เหมือนกันเลย”

“พี่รู้ คนเรามองกันจากภายนอกไม่ได้หรอก” สายตาของพี่บลูมองท้ายรถฮาร์เล่ย์ที่กำลังจะหายลับไป “แต่จะว่าไปก็น่าอิจฉาเหมือนกัน”

“คะ?”

“พวกเค้าดูมีอิสระดี ไม่เหมือนพี่” เขาว่าจบก็ยิ้มๆ ส่วนฉันเบือนหน้าไปยังมุมหน้าต่าง

ใช่ ไม่เหมือนฉันด้วย

ทั้งฉันและพี่บลูจัดว่าเป็นคนประเภทเดียวกัน เราต่างเป็นที่หนึ่งเรื่องผลการเรียน อยู่ในกรอบที่ดี  มีจุดมุ่งหมายเพื่ออนาคต และสิ่งที่แตกต่างกันคือฉันล้มเหลว แต่พี่บลูทำสำเร็จ...

รถเคลื่อนมาจนเกือบถึงที่หมายซึ่งเป็นโรงพยาบาลใหม่ที่แม่ย้ายมารักษาตัว พี่บลูมองปลายทางแล้วถามฉันอย่างสงสัยว่า “เจ้าขามาโรงบาลบ่อยเหรอ ครั้งก่อนก็โรงบาลเหมือนกัน ป่วยรึเปล่า”

ครั้งที่แล้วฉันบอกพี่บลูไปว่ามีธุระนี่นา พี่เขาคงไม่รู้ว่า... “แม่เจ้าขาป่วยค่ะ ครั้งก่อนอยู่โรงบาลนั้น แต่ตอนนี้ย้ายมาที่นี่แล้ว”

“แล้วตอนนี้เป็นไงบ้าง”

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว”

“เดี๋ยวพี่ต้องไปขึ้นวอร์ดแล้ว คงไม่ได้ลงไปเยี่ยม” พี่บลูหันมาหาฉัน “ฝากบอกแม่เจ้าขาด้วยนะว่าหายดีเร็วๆ”

ฉันยิ้มรับ

หัวใจดวงน้อยๆ ในอกสั่นไหว...มันคือความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งที่รับรู้ว่ารุ่นพี่ที่แอบปลื้มเป็นคนที่เข้าท่ามาก แม้ฉันจะยังไม่คิดถึงเรื่องมีแฟน แต่ก็ไม่อาจหักห้ามความหวั่นไหวที่ก่อตัวขึ้นได้อย่างใจคิดเลย

หลังแยกกับพี่บลูเรียบร้อย ฉันก็กลับมารวบรวมสติ วันนี้ฉันต้องเกริ่นกับแม่เรื่องของคุณคมคนดัง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าแม่จะคิดยังไง...

พอมาถึงห้องพักผู้ป่วยที่เป็นห้องรวมสองเตียง ฉันก็พบว่าตอนนี้แม่นั่งอยู่บนเตียงคนเดียว ส่วนผู้ป่วยอีกคนหนึ่งไม่อยู่แล้ว

“แม่จ๋า” ฉันยิ้มกว้างแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง “แม่ดูอะไรอยู่เหรอ”

ที่จริงแล้วฉันน่ะเห็นเต็มตาว่าแม่เปิดทีวีดูรายการข่าวบันเทิงอยู่ ซึ่งปกติแม่จะดูแต่ข่าวเหตุบ้านการเมืองเท่านั้น

ตั้งแต่โดนปฏิเสธเมื่อสามปีกว่าๆ ที่แล้ว แม่ของฉันก็ไม่เคยเสพข่าวของดาราอีกเลยเพราะไม่อยากเห็นหน้าคุณคมตามสื่อ แต่นี่...

แม่ผินหน้ามามองฉันพร้อมกดเปลี่ยนช่อง แม้จะดีขึ้นแล้วแต่ก็ผ่ายผอมกว่าเดิมมาก ยังดีที่ตอนนี้ดูสดใสขึ้น ริมฝีปากของแม่แย้มยิ้มเล็กน้อย

“ป้าอีกคนที่นอนเตียงข้างๆ ไปไหนเหรอ” ฉันจับแขนแม่

“ญาติเขามารับกลับบ้านไปแล้วลูก”

“แล้วแม่เป็นไงบ้าง กินข้าวรึยัง”

 “แม่กินแล้ว ตอนนี้ก็หน้ามืดเวียนหัวน้อยลงแล้ว บางวันก็สบายดี ตอนนี้เลยอยากอยู่อย่างเดียว...แม่อยากกลับบ้าน”

“หมอบอกว่าเดี๋ยวแม่ก็กลับบ้านได้แล้วนะ” ฉันลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ดีใจที่ได้เห็นแม่ดีขึ้นทุกวัน แต่ก็แอบเศร้าที่เห็นแววตาตัดพ้อและคิดถึงบ้านของแม่ “แม่จ๋าของลูกอายุเยอะแล้ว ร่างกายก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่หมอที่นี่ก็ดีมาก อีกไม่นานเราก็จะกลับไปอยู่กันสามคนได้แล้วนะ”

เวลาที่อยากจะแหย่ให้แม่อารมณ์ดี ฉันจะชอบเรียกว่าแม่จ๋าน่ะ

แม่ได้ฟังก็ผ่อนลมหายใจราวกับไม่เชื่อ แน่ล่ะ ฉันปลอบใจแม่ว่าจะได้กลับบ้านตั้งแต่ช่วงแรกที่แม่ป่วยแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องจริงแน่นอน

“แม่ก็ไม่ได้เจอน้องไคมานานแล้วนะ” แม่มองฉัน “คิดถึงหลาน”

“น้องไคก็บ่นคิดถึงแม่จ๋าเหมือนกันค่ะ” ด้วยความที่อยากจะทำให้แม่ผ่อนคลายจึงทำเสียงหวาน

“ไม่ต้องมาเรียกแม่จ๋าแล้วทำเสียงอ่อนเสียงหวานเลย” แม่พูด “เจ้าขามาแหย่แม่เล่นแบบนี้...มีเรื่องอะไรใช่มั้ย?”

รอยยิ้มของฉันเจื่อนลงนิดหน่อย แต่ก็กลับมาสดใสดังเดิม “ที่จริงก็มีค่ะ”

“เป็นเรื่องสำคัญรึเปล่า” พูดจบแม่ก็ไอกระแอมราวกับระคายคอ

เห็นอย่างนั้นฉันเลยเทน้ำเปล่าใส่แก้วให้แม่จิบพร้อมทั้งโต้ตอบไปด้วย “...ไม่สำคัญเท่าสุขภาพแม่หรอกค่ะ”

แม่ยกน้ำขึ้นจิบนิดหน่อยก่อนจะใช้สิบนิ้วประสานแก้วไว้ตรงกลางฝ่ามือ

“เจ้าขา” เสียงเรียกส่งผลให้ฉันเงยหน้ามอง “แล้วเรื่องที่ไม่สำคัญของลูกมันอะไรล่ะ ผลการเรียน? ค่ารักษาพยาบาลที่แพงเกินไป? หรือเรื่องที่มีคนขุดคุ้ยเรื่องของหนูกับดารานั่น”

“แม่...” ฉันชะงัก คราวนี้ลองสังเกตสีหน้าและท่าทางของแม่อีกทีก็พบพิรุธ เป็นไปได้ว่าแม่จะเห็นข่าวแล้ว

“ถ้าสองวันก่อนคนที่พักฟื้นห้องเดียวกับแม่ไม่เปิดข่าวบันเทิงย้อนหลังดู แม่คงไม่รู้ว่าดารานั่นมีข่าวหลุด คนไข้เตียงข้างๆ ก็เม้าท์กับแม่ซะสนุก ไม่ว่าเค้าจะพูดอะไรหน้าของหนูก็ลอยเข้าหัวแม่หมดเลย”

คำว่าดารานั่นจากปากแม่คงหมายถึงคุณคมคนดังแน่

แม่เอื้อมมือจับมือฉันแล้วออกแรงบีบ “คนในข่าวนั่นเป็นหนูรึเปล่า”

“...” ฉันผงกหัวยอมรับ หัวใจเต้นแรงขึ้นมา

“ข่าวมันก็พักหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอ เจ้าขา...ทำไมหนูไม่บอกแม่บ้าง แล้วถ้าในข่าวคือหนูจริงๆ ที่ผ่านมาหนูเอาตัวรอดยังไง” เสียงของแม่มีแต่ความสงสัยและระแวงอย่างเห็นได้ชัด

แม่ยังคงรู้แค่ว่ามีข่าว แต่ที่แม่ยังไม่รู้คือความสัมพันธ์และข้อตกลงที่ค่อนข้างก้าวกระโดดของฉันกับเขา

“หนูไม่ได้จะปิดแม่นะ แต่หนูกลัวแม่จะเครียด หนูขอโทษจริงๆ” ฉันบีบมือแม่กลับ ก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วตัดสินใจพูดต่อ “แต่แม่...”

“...”

“ที่หนูยังอยู่ดี เป็นเพราะคุณคมกับญาติของเค้ามาช่วยไว้ค่ะ” ฉันยกมือแม่ขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง ขณะที่แม่มีอาการโกรธจนพยายามจะดึงออก “แม่ฟังหนูก่อนนะ หนูต้องมีคำอธิบายอยู่แล้ว...”

แม่จึงนิ่งไป จากนั้นฉันก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้แม่ฟัง เรื่องที่แม่เข้าใจผิดเกี่ยวกับเมื่อสามปีที่แล้วก็อธิบายอย่างละเอียด รวมถึงบอกแม่ว่าคุณคมพร้อมจะเข้ามาคุยกับแม่ทุกเมื่อด้วย

แม่ค่อนข้างอึ้งเกี่ยวกับเรื่องที่ฉันตกลงกับคุณคมคนดัง หลังเงียบอยู่นานก็ส่งเสียง...

“เจ้าขา หนูก็ยังมีนิสัยเหมือนตอนเป็นเด็กไม่มีผิด”

“...”

“เวลาหนูมีปัญหาหรือมีเรื่องหนักหนาเข้ามา หนูก็ชอบเก็บเอาไปคิดเอง ตัดสินใจเองแบบไม่ปรึกษาใคร ส่วนแม่ก็เป็นคนที่รู้ทีหลังบ่อยๆ”

สีหน้าของแม่ไม่ได้โกรธเคืองฉัน แต่อัดแน่นไปด้วยความน้อยใจและตัดพ้อ

แม่เป็นคนเดียวที่บอกข้อเสียของฉันได้ชัดเจนที่สุด เพียงแต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้งอแงเหมือนตอนเป็นเด็กเพื่อขอให้แม่เห็นใจ ฉันกล้ายอมรับความผิดของตัวเองและรอคอยให้แม่แสดงความเห็นเกี่ยวกับคุณคมออกมา

ซึ่งสิ่งที่ได้ฟังนั้นผิดคาดไปนิดหน่อย...

“ถ้าเรื่องที่เจ้าขาบอกแม่เป็นเรื่องจริง แม่ก็จะพยายามเข้าใจ” แม่สบตาฉันด้วยสายตาที่หลากหลายความรู้สึก “แต่แม่ห้ามตัวเองให้ไม่โกรธเกลียดดาราคนนั้นไม่ได้หรอก”

ประโยคของแม่ทำให้หัวใจฉันสับสน “แม่...หนูว่าคุณคมกับญาติไม่ได้โกหกเรานะ พวกเค้าไม่ได้ดูถูกหนู แล้วก็เข้ามาคุยด้วยดี ถ้าเป็นไปได้...หนูอยากให้แม่ลองเปิดใจนะ”

เพราะคำว่า ฝากด้วย ที่ซุปตาดังทิ้งไว้ ทำให้ฉันต้องปั้นภาษีที่ดีให้เป็นตัวอย่างสุดความสามารถ

แต่แม่นั้นมองฉันด้วยสายตาที่สื่อว่า ลูกไม่เข้าใจแม่

“ในฐานะแม่...แม่ต้องดีใจที่อย่างน้อยดาราคนนั้นก็มาช่วยหนู แล้วแม่ก็ต้องดีใจที่หนูโตขึ้นจนเอาตัวรอดเองได้บ้าง”

“...”

“แต่ก็ในฐานะแม่อีกเหมือนกันนั่นแหละที่ทำให้แม่ทนทำใจคุยหรือมองหน้าผู้ชายที่เคยทำร้ายลูกตัวเองไม่ได้...”

 

Farm’s Talk

[ผมพูดตามตรงนะ คุณจะให้ผมเล่นข่าวของดาราคนอื่น จะให้บิดเบือนนิดๆ หน่อยๆ ยังพอได้]

"..."

[แต่คุณจะให้ทีมของผมสุมข่าวของ ‘คมไฟท์ฟอร์’ ให้แรงขึ้นโดยที่ยังไม่มีมูลเพิ่มเติมไม่ได้]

“โธ่ คุณภพ ไหนคุณว่าจะช่วยผมเต็มที่ไงครับ”

[ผมก็จะช่วย...แต่คุณหาหลักฐานมาสิ แค่ไอ้ข่าวทำผู้หญิงท้องลอยๆ มันก็ส่งผลกระทบกับบริษัทที่ผมทำงานแล้ว นี่ผมเกือบซวยเลยนะ]

“ผมหาหลักฐานได้แน่ เชื่อผมสิคุณภพ"

[หืม?]

"ตอนนี้ผมก็กำลังสืบอยู่ ขอแค่คุณเล่นไปเลยว่าผู้หญิงเป็นเด็กไซด์ไลน์ที่ผันตัวมาเป็นอีหนูก็พอ นะ...ช่วยผมหน่อย นี่ผมมีรูปของผู้หญิงแล้วนะ”

[นี่คุณฟาม ผมไม่ใจดำกับคุณนะ แต่คุณก็ต้องเห็นใจผมด้วย]

"..."

[รอคุณมีอะไรดีๆ นอกจากยืนยันปากเปล่าเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกันใหม่ คุณก็รู้ว่าคุณคมเจ้านายเก่าของคุณน่ะนามสกุลอะไร จะเล่นงานเค้าก็ต้องเอาให้อยู่หมัด แค่นี้ก่อนนะครับ...]

ติ๊ด!

สายถูกตัดไปแล้ว เห็นชัดว่าอีกฝ่ายบ่ายเบี่ยงผม

“แม่ง!!” ผมแทบจะเขวี้ยงมือถือทิ้งอย่างคับแค้นใจ

หลายคนในวงการรู้ว่าผมกับไอ้คมมีปัญหากัน มันทำผมบาดเจ็บจนต้องเก็บตัวอยู่นาน หน้าผมเสียโฉมจนต้องหายไปโมหน้าใหม่ที่ต่างประเทศ ก่อนไปผมยังพอมีเส้นสายให้ได้เอาคืน แต่พอกลับมา...ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ข่าวที่ผมคิดว่าโจมตีมันได้ตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้วดันกลายเป็นเปิดโอกาสให้ทั้งเรตติ้งและค่าตัวไอ้คมสูงลิ่ว ในตลาดหุ้น...ล่าสุดบริษัทต้นสังกัดของมันนำโด่งจนคู่แข่งเสียหาย

ตอนนี้ทุกคนที่เคยอยากจะช่วยผมล้มไอ้คมก็ค่อยๆ หดหัวเข้ากระดอง ผมพยายามตามหาเด็กตัวผู้หญิงแต่ก็ไม่เจอ หลักฐานเดียวที่ผมมีคือรูปถ่ายสมัยไหนก็ไม่รู้ แต่ผมไม่รู้ชื่อของเด็กนั่น แถมลองไปที่จัดหวัดต้นเรื่องก็ไม่ได้ความ พวกแม่เล้าที่พอจะถามได้ก็หายไปหมด

เป็นไอ้คมแน่ที่ใช้อำนาจกดขี่ความจริง

ผมทำงานกับมันมามากกว่าสี่ปี ไอ้ชาติสุนัขหน้าขนที่ชื่อคมเป็นพวกชอบพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส แต่ผมไม่เชื่อว่าจะเล่นงานมันไม่ได้

ซึ่งในจังหวะที่กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าซอยเพื่อกลับที่พัก ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมหันไปมองด้านหลัง

มีผู้หญิงผิวขาวตัวเล็กกำลังลงจากรถอย่างรีบร้อน เธออุ้มเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งอยู่ด้วย

ผมรีบหยิบรูปออกมาเทียบดู รีบรวบรวมความทรงจำที่มี

หัวใจผมเต้นไม่เป็นส่ำ

หลังจากพยายามแทบตาย ในที่สุดพระเจ้าก็เมตตา... ให้ผมหันมาเจอเหยื่ออย่างง่ายดาย

ผมรีบหยิบมือถืออกมากดถ่ายรูปทันที แต่ก็ถ่ายได้แค่แผ่นหลัง และมันไม่เด่นสะดุดตาเอาซะเลยเนื่องจากผมยืนอยู่ไกลพอสมควร เท้าผมก้าวไปยังต้นทางที่เด็กผู้หญิงคนนั้นเดินไปพร้อมกดถ่ายรูปรถแท็กซี่คันที่เธอใช้โดยสารอย่างรวดเร็ว

แต่พอเหลือบมองตามทางอีกทีก็เห็นหลังไวๆ ของเธอเลี้ยวไปยังตึกไหนสักตึกอย่างรวดเร็ว ตรงจุดที่เธอหายไปคือตึกแถวเรียงรายที่ด้านล่างเปิดเป็นร้านต่างๆ ซึ่งอยู่สุดทางสามแยกพอดี

คลินิกทันตกรรม ซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก ร้านเครื่องเขียน ร้านของเล่น

มั่นใจได้ว่าเด็กนั่นหายไปแถวนี้ สี่ร้านนี้...ร้านไหนกันที่เธอเข้าไป

 

Jaokha Janthara’s Talk

“ฮือ...”

“ไม่ร้อง ไม่เอานะ” ฉันวางน้องไคลงบนเตียงผู้ป่วยทำฟันอย่างรวดเร็ว แต่มือเล็กกลับยิ่งกอดคอฉันแน่น “น้องไคลูก เกาะแน่นแบบนี้ให้คุณหมอดูไม่ได้นะ”

แต่น้องไคก็กอดฉันท่าเดียว “เจ็บอ่า ฮืออออ”

วันนี้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นนิดหน่อย ตอนที่ฉันยังนั่งเรียนอยู่...ช่วงเช้าน้าเดือนโทรมาบอกว่าน้องไควิ่งเล่นจนหกล้มแต่ไม่มีแผล แค่ปวดแก้มนิดหน่อยเพราะกระทบกับของแข็งตรงนั้น แต่พอช่วงบ่ายแก่ๆ ก็โทรมาบอกให้ฉันไปหาเพราะน้องไคปวดฟันข้างที่โดนกระแทก แล้วก็ไม่ยอมให้ใครโดนตัวเลย ร้องจะหาแม่อย่างเดียว

ลุงคนขับรถก็ท้องเสียอยู่ ฉันเลยรีบออกไปหาลูกทั้งที่ยังเรียนไม่เสร็จ ปรากฏว่าน้องไคปวดฟันกรามล่างด้านขวา มีเลือดออกตรงเหงือกข้างเดียวกัน และตึงๆ ตรงเหงือกด้านขวาล่างด้วย

ฉันเห็นน้องไคร้องไห้เหมือนไม่ไหว ใครรอได้ไม่รู้แหละแต่ลูกฉันรอไม่ได้ ดังนั้นฉันเลยรีบพามาหาหมอฟันในคลินิกที่ใกล้ที่สุด

แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น...ฉันมาตอนที่คลินิกไม่มีคนพอดีเลยได้เข้าห้องตรวจทันที

ฉันเงยหน้าขึ้นมองคุณหมอคนสวยอย่างขอโทษ

“ไหนตัวเล็ก ขอพี่หมอดูหน่อยได้มั้ยเอ่ย” หมอสาวสวยดูมีสกิลในการรับมือกับเด็กเล็กดีมาก แต่ดูแล้วน่าจะไม่ได้ผลกับน้องไค คุณหมอเลยหันมาพูดกับฉัน “เป็นคุณแม่หรือพี่สาวคะ”

“...” ฉันได้แต่ยิ้มๆ

คุณหมอคงพอเดาออกว่าฉันไมสะดวกจะตอบจึงได้พูดต่อว่า “งั้นรบกวนผู้ปกครองปลอบน้องหน่อยนะคะ บอกเค้าว่าแค่อ้าปากเฉยๆ ไม่น่ากลัวแน่นอน สนุกด้วย”

“ได้ยินมั้ยน้องไค คุณพี่คนสวยบอกว่าแค่อ้าปากก็สนุกแล้วนะ” ฉันลูบหัวลูก “หนูจะได้หายเจ็บไงคะ”

“มะ แม่ขาไม่ไป” เสียงของน้องไคกระท่อนกระแท่นและฟังแทบไม่ได้ศัพท์

“ไม่ไปแน่นอน จะอยู่เป็นเพื่อนน้องไคตรงนี้ตลอดเลย แต่น้องไคต้องเชื่อคุณหมอก่อนนะ เห็นมั้ย...หมอสวยมากเลย คนสวยใจดีทุกคนนะไม่ต้องกลัว”

ซึ่งกว่าจะกล่อมให้น้องไคยอมนอนอ้าปากได้ก็หลายนาทีเลยทีเดียว น้องไคยอมอ้าปากอย่างกลัวๆ มือเล็กกำนิ้วฉันไว้แน่นมาก

คุณหมอทวนถามฉันอีกรอบว่าน้องไคมีอาการยังไงพร้อมตรวจช่องปากไปด้วย หลังจากนั้นก็เอาอะไรสักอย่างมาป้ายตรงเหงือกและฟันของน้องไค ซึ่งคุณหมอบอกว่าไม่เจ็บ...ฉันเลยสบายใจ

หมอบอกว่าเหงือกน้องไคกำลังจะอักเสบเพราะโดนกระแทกแต่ฟันไม่ร้าว และครั้งหน้าต้องมาขัดฟัน ส่วนเหงือกอีกข้างที่ตึงๆ เป็นเพราะฟันกรามซี่สุดท้ายกำลังจะขึ้น ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจมีไข้ด้วย

สรุปคือฉันได้ยาสำหรับเด็กมาพอสมควรเลย ค่ารักษาก็แพงด้วย โชคดีที่เมื่อวานนี้คุณคมโอนเงินมาให้ฉันแล้ว

น้องไคที่เพิ่งโดนสำรวจช่องปากไปก็หงอสนิท ตอนนี้ก็กอดฉันแน่น พอฉันเดินแรงหน่อยก็ตีฉันอีก กระทั่งถึงตอนที่รอรับเงินทอน ฉันก็มองออกไปนอกร้าน...เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนแอบหรี่ตามองฉันอยู่

นี่มัน...อดีตผู้จัดการส่วนตัวของคุณคมที่ชื่อฟามไม่ใช่เหรอ เพราะคุณคมเป็นคนดัง คนรอบตัวเขาก็เลยดังไปด้วย อดีตผู้จัดการคนนี้ก็เช่นกัน

ฉันรีบหันหลังกลับ หัวใจฉันเต้นกระหน่ำ เผลอกอดลูกแน่นโดยไม่รู้ตัว

“งือ...” น้องไคที่อยู่ในอ้อมกอดฉันส่งเสียงงอแง

กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงกระดิ่งที่ติดกับประตูดังขึ้น เป็นเวลาเดียวกับที่ฉันรับเงินทอนเสร็จพอดี ฉันรีบหันไปยังประตูทางออก เป็นอดีตผู้จัดการฟามที่เดินเข้ามา เป็นเสี้ยววินาทีที่เราสบตากัน...

ฉันรีบใช้จังหวะนี้เดินหนีออกนอกร้านอย่างรวดเร็ว

“น้องครับ” อีกฝ่ายเรียกฉันพร้อมตามออกมา “คุณน้องครับ น้องชื่อเจ้าขารึเปล่า”

แต่มีเหรอฉันจะตอบ ฉันรีบสาวเท้าเดินหนีไปราวกับไม่ได้ยินเสียงเรียก

 

[รออัพต่อ]
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวจ้า
นิยายเรื่องไหนของตาลที่เข้าพระนางเร็ว แปลว่าเป็นเรื่องสั้น เช่น เซ็ตพี่ชายทุกเรื่อง วอร์มตับ เฮียฟาร์ที่รักและทุกเรื่องที่ออกกับสนพ.เซ้นส์ เป็นต้น
ส่วนคุณคมกับอสรพิษเป็นเรื่องยาว
เรตเนื้อหาแบบอันเดอร์กราวด์บางฉาก ฟินมี Ncมี หึงหวงหื่นดราม่าไปจนถึงเกรี้ยวกราดมีหมด เรต20+ 799B.
เรตการคิดราคาตาลได้อธิบายไว้แล้วในทอล์กท้ายตอนที่ 10 (ภาค At second sign 7)
ไปกดอ่านถ้าคุณพลาด >> คลิก
Lta Luktarn
ขอให้มีความสุขกับการอ่านจ้า
1 เม้น 1 กำลังใจ


ฝากเรื่องซีด้วยนะ จุ๊บ >>❖อสรพิษ❖ <<
อันนี้เป็นนิยายในเซ็ตจ้า แต่งกับเมเนลเช่นเคย
SET

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.815K ครั้ง

54,002 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #42122 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 20:32
    เจ้าขาหนีปัยยยยยย
    #42122
    0
  2. #36572 FerinFern (@FerinFern) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 00:34
    ทำไมเรารู้สึกว่าพี่บลูมันมีอะไรตะหงิดๆ
    #36572
    0
  3. #34042 fardoremee (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 09:01
    ผู้จัดการ!!
    #34042
    0
  4. #31477 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:00
    ฟามก็เนอะ
    #31477
    0
  5. #30767 27282930 (@27282930) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 12:24
    เจ้าขาเจอเรื่องแล้ว
    #30767
    0
  6. #30135 F. sugarchan (@slp9011) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 07:30
    หนีไปเจ้าขา!!
    #30135
    0
  7. #29466 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:46
    อิผจก.น่ากลัวอะ
    #29466
    0
  8. #29019 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 15:32
    ก้าวยาวๆลูก อย่าได้หันกลับไปอีก กลัว
    #29019
    0
  9. #26855 Olivia1112 (@Dnrd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 20:51
    ไอคุณฟาม!!!!
    #26855
    0
  10. #26404 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:18
    อ่ะ อีผจก.เอาไงๆ
    #26404
    0
  11. #26392 nadia_1140 (@nadia_1140) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 15:54
    โอ้ยยยพี่บลูขาา
    #26392
    0
  12. #25525 BoJaE (@ovon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 02:33

    ชอบเรื่องนี้มากๆ เป็นอะไรที่รอมานาน รอเล่มนะคะ แอบกรี๊ดกับเพลง เต้าหมิงซื่อ 2018

    #25525
    0
  13. #25480 ✎ เทียนไข ❀ (@cantian) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 12:56

    เอาแล้ววว

    #25480
    0
  14. #25275 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 18:04
    อ้าาาาาาาาาาาาสาาาาาาาาาาาา
    #25275
    0
  15. #25224 rosemonster46 (@rosemonster46) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 10:38
    โอ้ยยย ไม่นะ
    #25224
    0
  16. #24995 หัวสมองผุพัง (@ampzerozaza2012) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 00:10

    เเรื่องนี้พร้อมเปย์แค่เห็นเมจก้พร้อมกินแกรบบบแล้ว

    #24995
    0
  17. #24807 Ployly4787 (@Ployly4787) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:05
    -ฟามตัวมาร มาแว้ว
    #24807
    0
  18. #24774 L.L.B. (@puifailovelyyun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 02:00

    รออีบุ๊คนะคะ

    #24774
    0
  19. #24598 Au25022555 (@Au25022555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 19:09

    โอ้ยหัวใจอิแม่จิวายลุ้นตัวโก่งเลยเจ้าขาเอ่ย...สุดท้ายอิฟามคนชั่วมันก้อเจออยู่ดี เฮ้ยย

    #24598
    0
  20. #24526 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:23
    เจ้าขาเก่งมากกก
    #24526
    0
  21. #24524 Sudjai-Padthong (@Sudjai-Padthong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:02
    เรายังรออีบุ๊คอยู่น้าตาลลลล
    #24524
    0
  22. #24515 Ai-Am (@iya_zillionaire) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 09:46
    เจิมมมมมม
    #24515
    0
  23. #24511 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 08:23
    ฟามเจอเจ้าขอแล้วอ่า ลุ้นๆๆ
    #24511
    0
  24. #24468 bum202 (@bum202) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 02:09
    พร้อมโอน
    #24468
    0
  25. #24425 JewaNattikaKw (@JewaNattikaKw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 17:51
    ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ไ ฃ ไ หไฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ ฃ !????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
    #24425
    0