ตอนที่ 15 : {อัพครบ}พี่เสี่ยคนดี❖เธอสมควร 'โดนตี 2'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    21 พ.ค. 60



เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


คำแนะนำก่อนอ่าน :: ตัวละครมีมุมสีเทา เนื้อหารุนแรงบ้าง ฟินบ้าง เวลาในการอัพขึ้นตรงกับเพจ lta luktarn ในเฟสบุ๊ค ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ


#พี่เสี่ยคนดี {EP.14}

:: โดนตี 2 ::
Related image

ฉันออกมาจากห้องห้องนอนอีกทีตอนช่วงหกโมง ก่อนหน้านี้แอบเปิดส่องดูแล้วเห็นว่าเสี่ยหลับ กุญแจรถฉันไม่รู้ว่าเขาเอาไว้ตรงไหน ฉันตั้งท่าจะเดินออกไปจากบ้าน ระหว่างที่เดินผ่าน... เหลือบไปเห็นว่าสีหน้าเขาไม่สู้ดีนัก

ปล่อยเขาไปเถอะ ที่นี่มีคนดูแลนะ

ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็ไม่น่าจะมีโอกาสแล้ว

ฉันคิดในใจอย่างนั้น แต่จนแล้วจนรอด ขาไม่รักดีกลับตรงไปหาเสี่ย ลองแตะหลังมือลงบนหน้าผากเขา พบว่าอุณหภูมิสูงกว่าปกติ ไม่ถึงกับร้อนจัด เป็นสัญญาณว่าเขากำลังติดหวัดฉัน

ใบหน้าเขาขาวซีด ริมฝีปากแดงจัด แพขนตางอนยาว... ฉันนึกว่าเขาเป็นแวมไพร์ซะอีก แต่ไม่ใช่ เขาเป็นคน และใจร้ายมากซะด้วย

“อือ...” เสี่ยครางงึมงำ เขาทำท่าคล้ายคนที่หายใจไม่สะดวก

ฉันขยับถอยไปหนึ่งก้าว ชั่งใจสักพักจึงเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดต้นคอให้เขา เสี่ยนอนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจเขาแผ่วเบาและสม่ำเสมอ

เช็ดลำคอและแขนแกร่งเสร็จ ฉันจึงวางผ้าชุบน้ำไว้บนหน้าผากเขา ยังไม่มีเสียงออกจากริมฝีปากฉันเลยสักคำ ฉันถือยาไว้ในมือ เสี่ยปรือตาขึ้น ขมวดคิ้ว และหลับตาลงอีกครั้งโดยไม่เอ่ยอะไรเช่นกัน

ฉันจึงจ่อยาไว้กับริมฝีปากหยักลึกเมื่อเห็นว่าเขาดูเหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นมาทำท่าร้ายกาจใส่ได้

ทั้งที่เขาใจร้ายกับฉัน แต่หัวใจฉันนั้นยัง... ไม่รักดีพอๆ กับร่างกายเลย ฉันยังอ่อนแอและโง่เหมือนเดิมไม่มีผิด

“หืม...” เขาปรือตาขึ้นอีกแล้ว แต่ครั้งนี้เบี่ยงหน้าหลบยาซะงั้น

“เสี่ย กินยาสิ” ฉันบอกเขา นึกโมโหที่เป็นห่วงเขา แต่ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้ ฉันเข้าใจ เขากำลังอ่อนแอ และนี่เป็นช่วงเวลาเดียวที่เขาจะไม่ร้ายกาจใส่ฉัน

“ขม” เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า ท่าทางเหมือนไม่อยากพูด

“ถ้าไม่กิน ไม่หายนะ” ฉันยกท้ายทอยเขาขึ้น จ่อยาไว้ที่ริมฝีปากเขาอีกรอบ “เสี่ย”

“จะ... อึก” วินาทีที่รู้ว่าเขาจะโต้ตอบ ฉันรีบส่งเม็ดยาแก้ไข้เข้าไปในปากเสี่ย ก่อนจะจ่อน้ำแล้วบังคับให้เขากลืนลงไป

เสี่ยขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา เขายอมกลืนน้ำลงคอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ฉันคิดว่าเขาน่าจะกลืนยาลงไปแล้ว เสี่ยหอบหายใจเป็นไอร้อน ฉันขยับออกห่างจากเขา ส่งผลให้ร่างกายเสี่ยแน่นิ่ง... ฉันคิดว่าเขาอาจจะด่าฉันในใจ แต่ไม่อยากตื่นขึ้นมาเพราะป่วย

มองหน้าเสี่ยแล้วฉันนึกอยากจะร้องไห้ตลอดเวลา สถานการณ์ระหว่างเราแย่มาก อนาคตที่ถูกขีดไว้ว่าห้ามเจอกันตั้งแต่แรกก็แย่เช่นกัน

เขาคงหลับไปอีกรอบอย่างง่ายดาย ขณะที่ฉันเดินออกไปนอกประตู... โชคดีที่ไม่รู้ว่าคนดูแลบ้านไปไหน ฉันจึงเดินออกนอกรั้วไป

 

SIA TALK

“คุณเสี่ย หนูคนนั้นออกไปแล้วนะคะ ไม่ตามเธอเหรอ”

แม่บ้านเรียกผม ขณะที่ผมนอนอยู่บนโซฟา ตอนแรกเธอทำงานอยู่ด้านหลัง เพิ่งออกมาเมื่อกี้ เธอเห็นคนดีกำลังเดินออกจากบ้านจึงจะไปตาม แต่ผมห้ามไว้ ป้าแม่บ้านเลยทำหน้าเป็นห่วง

“ไม่ตามหรอกครับป้า น้องเขาค่อนข้างอ่อนแอ” ผมหยิบถังขยะใบเล็กออกมาคายยาที่อมไว้ตรงข้างแก้มออกไป “ให้เดินออกกำลังกายบ้างเถอะ จะได้แข็งแรง”

“คุณเสี่ยอย่าพูดเป็นเล่นสิ ป้าใจไม่ดี แถวนี้มีคนที่ไหน ต้องเดินไกลนะคะว่าจะเจอร้านอาหาร เผลอๆ อาจหลงทางก็ได้”

“โธ่ ป้าคนสวยของเสี่ย... ไม่หลงหรอกครับ เธอเดินไปได้ถึงปากซอยแค่นั้นแหละ” ผมยิ้ม...

“ยังจะมาปากหวานอีกนะคะ” ป้าขมวดคิ้วให้ผม ก่อนจะมองถังขยะเปล่าที่ผมเพิ่งคายยาทิ้งไป “เอ๊ะ คุณเสี่ยไม่สบายเหรอเนี่ย คายยาทิ้งทำไมคะ”

“ผมกินแล้ว” ผมตอบ

“ก็ป้าเห็นอยู่นี่คะ ดื้อนักเชียว”

“ผมกินแล้วจริงๆ ป้า ให้กินเม็ดนี้เข้าไปอีกผมก็ตายพอดี” ว่าจบผมก็ลุกยืนก่อนจะเดินไปทางประตู ตรงไปยังรั้วบ้าน

ไม่สบายน่ะใช่ ผมอาจติดหวัดจากเธอ แต่ผมกินยาไปแล้ว ตอนที่กำลังนอนพัก ผมก็เห็นคนดีเดินออกมา ผมไม่ได้หลับหรอก รู้สึกตัวตลอดตอนที่เธอเช็ดตัวให้ แถมยังมาบังคับให้ผมกินยาอีก ขืนกลืนลงคอทั้งที่เพิ่งกันไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้วคงไม่ดี

ยามันขม... และผมอมมันไว้ กว่าจะคายทิ้งได้ปากแทบชา

เวลาคนดีมาดูแลผม มันทรมาน

ผมไม่ชอบ!

ผมเดินออกนอกรั้ว จากนี้ไปเป็นทางยาวที่สองข้างทางเป็นป่า คนดีไปไหนไม่ได้หรอกเพราะปลายทางมีสิ่งที่เธอกลัวอยู่

“ชิ่วๆ! อย่าเข้ามานะ!!

ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงของเธอดังลั่นมาจากปลายทาง ผมอารมณ์ดีจริงๆ นะ... ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ สิ่งที่มากกว่าเสียงที่หวาดกลัวก็ตาม คอนนี้คนดีอยู่ในสายตาผมแล้ว

เธอกำลังยืนขาแข็ง ไม่ไกลมากนักมีหมาขนาดใหญ่สองตัวกำลังมองมายังคนดี มันแยกเขี้ยวขู่คำรามเสียงน่ากลัว

“อย่า...” เสียงคนดีเริ่มเบาลง เธอกลัวมาก ผมเดินเข้าไปใกล้ สังเกตแผ่นหลังสั่นไหวที่เริ่มใหญ่ขึ้นตามการเคลื่อนไหวของตนเอง “ฮึก...”

เสียงสะอื้นดังเข้ามาในหู เธอแทบจะนั่งลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

กร๊อบ...

ระหว่างนั้น ผมจงใจเดินเลียบไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วเหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งหนึ่งที คาดว่าคนดีคงได้ยิน เธอหันมาทางต้นเสียง และเห็นผมอยู่ในสายตาจนได้

ผมยิ้มให้ ในใจอยากจะรู้เหมือนกันว่าระหว่างผมกับหมา

เธอจะเลือกอะไร...

คนดีกลัวหมามาก ผมจำได้ว่าสมัยก่อนเธอเคยเล่าให้ฟังว่าโดนหมากัด เจอทีไรต้องหนีทุกที ขนาดเธอโดนกัดยังจำฝังใจมาได้ตั้งหลายปี แล้วทำไมผมที่เคยโดนแว้งกัดจะจำฝังใจบ้างไม่ได้

“...ฮึก” คนดีไม่ได้เดินมาทางนี้ เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วถอยไปอยู่ริมทาง พอผมจ้อง... เธอก็ขยับเข้าไปใกล้สัตว์หนึ่งก้าว

“ไม่กลัวแล้วเหรอหมา? ขยับเข้าไปใกล้เดี๋ยวมันก็กัดเอาหรอก” ผมเดินเอื่อยๆ เหลือบมองหมาสองตัวที่เดี๋ยวขู่เดี๋ยวกระดิกหาง

คนดีส่ายหน้า เธออาจจะพูดไม่ออก แต่เธอขยับเข้าไปใกล้พวกมันมากกว่าเดิมตามการเดินของผม การก้าวเท้าของเราไม่เท่ากัน คนดีคงกลัวว่าผมจะเล่นงานเธออีก

“แง่ง!! โฮ่ง!!” ไอ้หมาใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งไปทางคนดี

“เสี่ย...” เธอหันไปเห็นและตกใจมาก ร่างเล็กผวาก่อนจะเอนไปทางด้านข้างอย่างเสียศูนย์ ผมที่ใกล้จะถึงตัวเธอพอดีจึงคว้าไว้

“เฮ้ย!!” ผมไม่ได้ส่งเสียงเพราะเธอ แต่ส่งเสียงให้หมามันหยุด

เป๊าะ! เป๊าะ!

ต่อด้วยการดีดนิ้วสองที

“หงิ๋ง...” ไอ้หมาใหญ่ใจน้อยเปลี่ยนท่าทีจากดุร้ายเป็นออดอ้อนในทันที มันเปลี่ยนจากการวิ่งเป็นเดินเร็วมาทางนี้แทน

ไอ้สองตัวนี้กับผมรู้จักกัน พวกมันเป็นหมาของหนึ่งในคนดูแลบ้าน เมื่อปีก่อนผมเก็บได้เลยเอามาให้เขาเลี้ยง ตัวมันโตขึ้นมาก

“เอามันออกไปๆ” คนดีตัวสั่น เธอกลัวมากกว่าที่ผมคิด น้ำตาเต็มอาบใบหน้าซีดเซียว

“กลัวอะไรไร้สาระ เมื่อกี้ยังเห็นหนีฉันไปหาพวกมันอยู่เลย” ผมอุ้มคนดีขึ้น แต่ก็เปลี่ยนใจ แกล้งจะโยนเธอไปทางไอ้สี่ขา “ไปอยู่กับมันมั้ย มันน่าจะปกป้องเธอจากฉันได้”

หมับ!

“ไม่เอา ไม่ไป” คนดีคว้าเสื้อผมไว้แล้วกำแน่น เธอส่ายหน้า

“กลัวเหรอ?”

“...” ร่างเล็กในอ้อมกอดพยักหน้า อ้อ... เดี๋ยวนี้เธอไม่รู้จักเล่นตัวแล้ว

“น่าสงสาร” ผมพูดตอนที่หมาตัวหนึ่งเข้ามาดมเราสองคนเพื่อทำความคุ้นเคย คนดีกลั้นสะอื้นไว้ เธอเกร็งไปทั้งตัว “ไหนบอกสิว่าเธอจะไปไหน”

“กลับบ้าน”

เสียงเธองอแงเล็กน้อย ไม่ได้ดูงี่เง่ามากเท่าที่ผมจินตนาการไว้ ใช่สิ... นี่มันคนดีนี่ เธอขี้กลัวมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแต่แค่ตอนที่เป็นคีย์ เธอไม่เคยแสดงความกลัวให้เห็น คงพยายามซ่อนไว้เต็มที่ละมั้ง

“ให้พวกมันไปส่งมั้ย” ผมแกล้งจะปล่อย

“ฮึก... ไม่ไปแล้ว” ครั้งนี้เธอกอดรอบคอผมไว้อย่างลืมตัว... หรือว่าตั้งใจก็ไม่รู้ เรื่องของเธอ!

“ก็ดี” ผมพยักหน้า

เห็นเธอน้ำตานองหน้าแล้วก็เบือนหน้าไปทางอื่น ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังทางเดิมที่เดินมา ไอ้สี่ขาทั้งสองตัวที่ขาดเพื่อนเล่นมานานก็เดินตามมาด้วย

“ทำไมมันต้องตามมา” เธอถาม

“ไม่รู้สิ มันอยากเอาเธอไปอยู่ด้วยมั้ง”

“ไล่มันไปได้มั้ย” จะบ้ารึไง! พูดมาได้

“ไม่มีปัญญาหรอก ฉันพูดภาษาหมาไม่เป็น” ผมเดินไปข้างหน้าอย่าเอื่อยเฉื่อย กะให้เธอกลัวไปเรื่อยๆ แบบนี้แหละ “หมาเป็นสัตว์ที่ซื่อสัตว์จะตาย ไม่ผิดหรอกที่เธอจะกลัว”

“เสี่ย...” อย่ามาเรียกเลยยัยผู้หญิงร้ายกาจ

“ไม่ถูกเหรอคนดี” ผมกระชับอ้อมแขน บีบเคล้นผิวเธอไว้ในอุ้งมือ “ไม่ว่าคนหรือสัตว์ ผู้หญิงหรือผู้ชาย... ก็อยากได้ความซื่อสัตว์กันทั้งนั้น”

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเรา

“ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่น”

จากนั้นคนดีจึงพึมพำราวกับอยากหลบเลี่ยงสิ่งที่ผมพูด แต่ผมรู้ว่าตราบใดที่ไอ้สองตัวนี้ยังเดินตามมา เธอไม่มีทางลงจากอ้อมแขนผมแน่

“ที่ไหน?”

“บ้านนาย ไม่อยากไปแล้ว อยากกลับห้อง” คนดีพยายามกลั้นสะอื้น เธอเหลือบตามองพวกมันอย่างระแวง

เธอร้องไห้เพราะหมา... ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้เพราะหมา

=_= ฮ่าๆ

“เงียบซะนะน้องคนดี ไม่งั้นพี่เสี่ยจะทิ้งน้องไว้ตรงนี้ ถ้าไม่มีพี่... คนไม่รู้จักความซื่อสัตว์แบบน้องก็แค่โดนหมากัดตาย จะเอามั้ยล่ะ”

ตุบ!

สิ้นคำพูดผม คนดีก็ทุบลงบนไหล่หนึ่งที

ช่างกล้า!

“อย่าลืมนะว่าเธอยังเป็นหนี้ฉันอยู่” ผมก้มลงไปจ้อง

เห็นเธอชะงักพร้อมกัดริมฝีปาก มือเล็กอีกข้างกำเสื้อผมไว้แน่นมาก เมื่อก่อนตอนที่คบกัน เราไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้กันหรอก เธอเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง ขี้อาย ไม่ค่อยพูด ชอบเดินก้มหน้า...

เราสองคนไม่ได้สานต่อบทสนทนากันอีก เดินมาได้เกือบถึงหน้ารั้วแล้ว ไอ้สองตัวนั้นก็ไม่ได้ตามมาอีก พอเริ่มไกลบ้านพวกมันก็กลับไป ผมจึงก้มมองเพราะเห็นว่าเธอเงียบไปมากทีเดียว และพบว่าคนดีหลับไปทั้งที่น้ำตายังเลอะกรอบหน้า

ผมพาเธอเข้ามาวางไว้บนเตียง...

วันนี้คนดีไม่ได้แต่งหน้า เธอใส่แค่เสื้อกับบ็อกเซอร์ของผม เธอเปลี่ยนไปมากพอสมควร พอมองโดยรวม... จมูก ริมฝีปาก ดวงตายังเหมือนเดิม เธออาจดูแลตัวเองอย่างดี ตอนนี้ถึงไม่ได้แต่งหน้าก็ยังดูน่ารัก ทั้งที่เมื่อก่อนก็หน้าตาประมาณนี้ แต่ไม่มีเสน่ห์เลย

ถ้าตอนนี้ผมยังเข้าใจว่าคนดีตายแล้ว ผู้หญิงที่นอนหลับอยู่บนเตียงนี้... ถ้าบอกว่าเป็นแฝดคนละฝา เป็นคนหน้าเหมือนแต่สไตล์กันคงเชื่อ

ขนาดกลัวหมามากยังหนีผม

อย่ากลับห้องเหรอ?

กลัวเหรอ?

ร้องไห้เหรอ?

คงอยากกลับไปหาแฟนใจแทบขาดมากกว่า

 

KONDEE TALK

ในที่สุดฉันก็ได้กลับบ้าน...

แต่กลับมาตัวเปล่าเลยล่ะ เสี่ยเอาทุกอย่างไปจนหมด ขนาดมือถือเขายังทิ้งเครื่องอื่นไว้ให้เลย วันหยุดยาวห้าวันที่ผ่านมา ฉันพยายามประท้วงเขาด้วยการไม่กินข้าว แต่ก็เท่านั้น

สู้เขาไม่ได้น่ะ น่าขำจริง

และใช่... ตอนนี้ฉันกำลังเดินออกจากห้องเรียน หลังจากต้องอยู่กับเสี่ยมาห้าวัน นี่ก็เข้าวันที่สองแล้วที่ฉันหลบหน้าทุกคน

“คนดี หายไปหลายวันเลยนะ เมื่อวานซืนกับเมื่อวานก็ไม่ยอมมาเรียน มีไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” มัดหมี่ซึ่งเดินตามหลังมาติดๆ คว้าแขนฉันไว้

“ไม่มีหรอก” ฉันส่ายหน้า เรื่องของเสี่ยจะให้บอกใครได้ ยิ่งบอกก็ยิ่งถูกซักถาม

“ไม่มีแน่เหรอ แล้วตกลงมือถือเป็นไรเปล่า? โทรไม่ติด ไลน์ไม่อ่าน เฟสไม่ตอบ” มัดหมี่ควงแขนฉัน

“หายนั่นแหละ กำลังจะหาซื้อใหม่อยู่เลย ตอนนี้เลยไม่ใช้ไปก่อน” ของที่เสี่ยทิ้งไว้ใครจะกล้าเอามาใช้

“อ้าว หายได้ไงง่ะ” มัดหมี่ถาม

“มันโดนขโมยน่ะ”

“ใคร! โจรขึ้นห้องเหรอ”

เพื่อนสาวเบิกตาโพลง ฉันส่ายหน้า คนที่ขโมยไปน่ะเสี่ยอยู่แล้ว เขาไม่ใช่โจร แต่ร้ายกาจกว่านั้นเยอะ ใจคอคงตั้งใจจะขโมยทุกอย่างไปจากฉันจริงๆ อีกอย่างคือการหลบหน้านั้นใช่ว่าจะทำได้นาน มือถือเครื่องนั้นที่เสี่ยยัดเยียดให้ มีแค่เขาที่สามารถโทรหาฉันได้คนเดียว ฉันจึงปิดไว้ตลอด มีเมื่อเช้าเผลอเปิดดู เห็นเขาส่งข้อความมาว่า วันนี้อาจจะมาแถวมอเธอ

“รู้ไหมว่าไอ้โจมันเป็นห่วง ตามหาเธอเหมือนคนบ้าเลย”

ไอ้พลูซึ่งเดินตามมาทางด้านหลังเอ่ยต่อ

“บอกมันให้แล้วนะว่าวันนี้เธอจะไปกับพวกเรา เดี๋ยวมันคงมา”

รู้สิ... พอวันที่กลับมาถึงห้องและไม่ได้มาเรียน โจแวะมาหาฉันที่ห้องด้วย แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่อยู่ ว่ากันตามจริงคือวันนั้นสภาพฉันไม่โอเคเท่าไหร่

ฉันไม่กล้าสู้หน้า ตั้งตัวไม่ทัน... หลบหน้าโจเหรอ จะเรียกแบบนั้นก็ได้

“เดี๋ยวคนดีจะคุยกับโจเอง” พูดจบแล้ว ฉันนึกอยากจะปลีกตัวออกไปให้ได้เร็วที่สุด แต่มัดหมี่ไม่ยอม เธอดึงแขนฉันหมายจะพาไปยังลานจอดรถของคณะ “จะไปไหนหมี่”

“พาคนดีไปกินข้าวดิ รู้เปล่าว่าตอนที่หายไปเกือบอาทิตย์ คนดีผอมลงมากนะ ไม่สดใสเลย” มัดหมี่ยิ้มให้ฉัน

“เดี๋ยว นี่นัดไอ้โสมมาเอาของพอดี อีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยไปก็ได้” แต่ไอ้พลูเบรกเราสองคนไว้ซะก่อน มัดหมี่จึงลากฉันมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ

ไม่นานก็มีผู้ชายสามคนมาหาไอ้พลู มีคนหนึ่งลากไอ้พลูไปทางอื่น ส่วนอีกสองคนน่ะมองมาทางฉัน พวกเขาคือคิวและพี่ฟาร์ ไม่นานคิวก็ลากพี่ฟาร์มาทางนี้

“คีย์” คิวคงติดจะเรียกฉันว่าคีย์ไปแล้ว “ไม่ดิ คนดี... เธอเรียนที่นี่ด้วยเหรอ โคตรไกลเลย มิน่า... ไอ้เสี่ยถึงได้หาเรื่องไปส่งได้ทุกวัน”

“หวัดดีคิว” ฉันเงยหน้ายิ้มให้เขา ก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่ฟาร์ตามมารยาทด้วย “มาทำไรกันเหรอ”

“เพื่อนที่มอมันชวนมาเอาของอ่ะ เนี่ย เมื่อกี้ก็เพิ่งโทรไปหาไอ้เสี่ยมา” คิวว่า

“มันบอกจะแวะมา” พี่ฟาร์มองฉัน ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น “รีบกลับก็ดี”

“พูดไรงั้นวะไอ้ฟาร์ ไอ้เสี่ยมันอยากเจอผู้ช่วยมันจะตาย” คิวหันไปหัวเราะใส่ แต่ก็โดนพี่ฟาร์ซึ่งมองไปทางอื่นลากคอออกไปจากพวกเราสองคน ฉันเลยหันกลับมามองเพื่อน

“คนดีไปรู้จักพวกนั้นได้ไงน่ะ” มัดหมี่ทำหน้าสงสัย

“รู้จักกันโดยบังเอิญ ไม่สำคัญอะไรหรอก” ฉันตอบเลี่ยงๆ เพราะถ้าให้อธิบายคงยืดยาว “เรารีบไปกันเลยได้มั้ย”

“เดี๋ยวก่อนสิ รอพลูก่อน” มัดหมี่ส่ายหน้า แถมยังจับแขนฉันไว้

ดังนั้นเราจึงนั่งกันเงียบๆ คิวกับฟาร์ยังยืนอยู่อีกมุมหนึ่งซึ่งไกลพอสมควร หวังว่าถ้าเสี่ยมาแล้วจะไม่สังเกตเห็นฉัน อีกข้อคือไม่รู้ทำไมพลูถึงได้คุยธุระนานนัก พอได้นั่งกับมัดหมี่สองต่อสองจึงตัดสินใจว่าจะพูดบางอย่างกับเธอ



LTA LUKTARN
เม้นยังงงงงงงงงงง
นิยายวางขายที่ร้านนายอินทร์กับบีทูเอสแล้วนะ
1 เม้น 1 กำลังใจ
คำผิดสามารถปล่อยผ่านได้เลยนะ ใครเจอก็ให้เดาเป็นความหมายที่ถูกเอาเลย ไฟล์ที่อัพออนไลน์คือตฉบ.ดิบ ไม่ใช่ไฟนอล เพราะงั้นในเล่มจะมีบางส่วนที่ไม่เหมือนในเว็บ ซอรี่สำหรับคนที่ชอบความเป๊ะด้วยค่ะ










 

 

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

7,949 ความคิดเห็น

  1. #7646 ffksky_ (@monsterpepo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 00:28
    อืมมมมมม
    #7646
    0
  2. #7641 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:50
    ฟาร์นี่ ... รู้ทุกเรื่อง
    ยกเว้นเรื่องที่รักป้ะหา ?
    #7641
    0
  3. #7595 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 12:12
    60% ของหนังสือพี่ตาลคือเยอะมากกกกก
    #7595
    0
  4. #7594 ดับเบิ้ล'มิ้นท์ (@dytwoway) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 02:58
    นี่ไปตามล่าหาพี่เสี่ยมาหลายทีก็ไม่มีคืออารายยยยย เสียใจ T_T อยากได้หนังสืออออ
    #7594
    2
  5. #7593 PakawadeePotikul (@PakawadeePotikul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 23:53
    คนดีรีบกลับเหอะนะพี่ฟาร์เตือนเเล้วนะคนดี
    #7593
    0
  6. #7592 rosemonster46 (@rosemonster46) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 22:25
    สงสารทั้งโจทั้งคนดีอ่ะ
    #7592
    0
  7. #7591 niceday777 (@niceday777) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:09
    พี่ฟาร์ เตือนเธอแล้วนะคนดี
    #7591
    0
  8. #7590 อัยย์จันทร์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:58
    รีบหน่อยก็ดี เห็นด้วยกับเฮียฟาร์มาก 5555
    #7590
    0
  9. #7589 Beebie_B (@Mini_Cat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:28
    พอเป็นแบบนี้ก็สงสารโจนะ งื้อออออ
    #7589
    0
  10. #7588 GG_Uno (@ene300540) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:18
    อื้อหื้อออ
    #7588
    0
  11. #7587 _maliwan_cm (@maliwunchunboot) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:00
    กำลังเม้น..
    #7587
    0
  12. #7586 1991may (@0614626364) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 18:57
    รถไฟจะชนกันป่าวอะเสี่ยก็จะมาโจก็จะมาฮืออออ
    #7586
    0
  13. #7585 SuANINga_ (@SuANINga_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    ลุ้นมากตอนนี้????
    #7585
    0
  14. #7584 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 16:32
    เฮีออออ
    #7584
    0
  15. #7583 kanombacon (@kanomtienth) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 16:17
    บอกว่าอะไรรรรรรร
    #7583
    0
  16. #7582 aomillion (@aomillion) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 15:49
    สงสารโจจจจจจจ โจผิดอารายยยยยยย
    #7582
    0
  17. #7581 mmmmmmintttttt (@mmmmmmintttttt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 15:39
    ว่าอะไรรรรร
    #7581
    0
  18. วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 15:22
    รอฉันรอเธออยู่55555 น่ะเสี่ยน่ะ
    #7580
    0
  19. #7579 อาจุมม่าไง (@saowaluk47tinew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 15:00
    ตอนนั้นพี่เสี่ยรักคนดีมากเลยใช่มั้ยถึงแค้นคนดีขนาดนั้น ยิ่งรักมากก็ยิ่งแค้นมากเน้อะ
    #7579
    0
  20. #7578 _maliwan_cm (@maliwunchunboot) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 10:21
    เนี่ย กำลังเก็บตังจะสอย
    #7578
    0
  21. #7577 PakawadeePotikul (@PakawadeePotikul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 06:30
    ไรท์จ๋าาอย่าเพิ่งเลิกอัพเลยนะ????????????
    #7577
    0
  22. #7575 อัยย์จันทร์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 21:36
    คนเป็นเเฟนนน ห่วงเเฟนก็ไม่เเปลกก
    #7575
    0
  23. #7574 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:35
    ก็แฟนเขานะ
    #7574
    0
  24. #7573 Meawkyoya (@panda1343) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:19
    เสี่ยกับโจปะทะกันอีกแน่นแน่
    #7573
    0
  25. #7572 Pinocin_ (@thanyaporn_wadmu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 20:03
    ไรท์คะ ซื่อสัตย์เขียนงี้นะคะ ^^
    #7572
    0