ตอนที่ 13 : {อัพครบ}พี่เสี่ยคนดี❖เธอสมควร 'โดนแรงๆ 3'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

วันที่ 29 เมษาจะลบเนื้อหาบางส่วนออกจากเว็บเด็กดีนะ ใครยังไม่ได้อ่านให้รีบเลย 

เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate


คำแนะนำก่อนอ่าน :: ตัวละครมีมุมสีเทา เนื้อหารุนแรงบ้าง ฟินบ้าง เวลาในการอัพขึ้นตรงกับเพจ lta luktarn ในเฟสบุ๊ค ใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยค่ะ


#พี่เสี่ยคนดี {EP.12}

:: รุนแรง 3 ::
Related image


“อย่าพยายามโน้มน้าวให้มันมาก ฉันหงุดหงิดขึ้นมาเราอาจจะเจ็บตัวด้วยกันในรถคันนี้ได้”

คำขู่ทำให้ฉันกลืนน้ำลายในที่สุด ฉันไม่ชอบท้าทายผู้ชาย ไม่ชอบท้าทายคนอื่นในเรื่องที่อาจจะทำให้อันตราย... ไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้น 

ทำไงดี

ฉันนั่งเงียบตลอดทาง มองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อใช้เวลาคิดว่าจะเอายังไงดี

แม้จะผ่านมานานนับชั่วโมง แต่เสี่ยยังไม่มีทีท่าว่าจะชะลอรถ เส้นทางที่ไม่คุ้นตาทำฉันกระสับกระส่าย เขาคิดจะไปที่ไหน คิดจะทำอะไร ท่าทางเขาทำให้ฉันเดาในด้านดีไม่ได้ เหตุผลด้านร้ายเข้าครอบงำจิตใจในที่สุด

เอี๊ยด!

หลังจากขับรถมานานจนเกือบตีสามเสี่ยก็เหยียบเบรก ฉันที่ง่วงมาก ทั้งร้อนทั้งหนาวไปทั่วตัวจึงกอดตัวเองไว้ วันนี้ฉันใส่ชุดแซกสายเดี่ยวก็จริง แต่ยังดีที่มีเสื้อคลุม... ที่ใส่สายเดี่ยวได้ ส่วนหนึ่งเพราะฉันทารองพื้นกลบรอยด้วยล่ะ

ฉันมองออกไปด้านนอก เห็นว่ามีรั้วเหล็กล้อมรอบบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ รอบๆ รายล้อมด้วยเนินเขาและต้นไม้

ปี๊น!!!!

เขาบีบแตร... ไม่นานไฟก็สว่างขึ้นจากบริเวณรั้ว ชายสองคนที่คาดว่าน่าจะเป็นคนดูแลเดินมาทางนี้ เสี่ยเปิดกระจก

“มาหาใครครับ” คนดุแลที่ยังเดินมาไม่ถึงส่งเสียงถาม “อ้าว... คุณเสี่ย จะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าครับ จะได้เตรียมอาหารไว้ให้"

"..."

"หลายปีแล้วที่พวกคุณๆ ไม่ได้แวะมาพักผ่อนที่นี่ แต่ห้องหับอะไรก็ทำความสะอาดทุกวันอยู่แล้วครับ”

“เปิดรั้วให้ผมหน่อย” เขาบอกก่อนจะปิดกระจก

ฉันกลั้นหายใจ เกร็งไปทั้งตัวเมื่อเสี่ยขับรถเข้าไปในบริเวณบ้าน ฉันจำลักษณะบ้านได้แล้ว ฉันเคยมาที่นี่หนหนึ่ง ฉันเคยมาแล้ว... มันตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลตัวเมือง ไม่มีรถโดยสาร เหมาะแก่การพักผ่อน รอบด้านป่าและน้ำตก

“ทำไมต้องมาธุระไกลขนาดนี้”

ฉันทำใจปลอบตัวเองว่าเขามีธุระและพาฉันมาด้วย ทำใจเชื่ออย่างนั้นทั้งที่ความจริงไม่ใช่เลย

เขาพาฉันมาในสถานที่ซึ่งฉันจะหนีไม่ได้...

“...”

“พรุ่งนี้ฉันมีเรียน” ฉันตัดสินใจหาข้ออ้าง

“เหรอ” เสี่ยเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม “ฉันนึกว่าเธอหยุดห้าวันซะอีก”

เขารู้... หัวใจฉันวูบไหว เสี่ยจงใจเหยียบเบรกด้วยความแรงจนฉันสะดุ้ง เขาลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน

“เสี่ย...” ฉันเรียกเขา

“ลงมาได้แล้ว” เขากวาดตามองฉันที่ยังกอดตัวเองไว้ “เดินลงมาซะ เธอไม่อยากให้ฉันใช้กำลังหรอก”

“ฉันไม่ลง พาฉันกลับเถอะ”

เขาว่ามาขนาดนี้จะให้ฉันลงได้ยังไง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้ทำตัวว่าง่าย เสี่ยมองข้อมือฉัน สายตาคมกริบที่จ้องมองมานั้นลดความมั่นใจของฉัน

ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่คนขรึมอะไรเลย เพียงแต่เมื่อก่อนฉันขี้อายมาก ฉันไม่ใช่คนยิ้มเก่ง เปลี่ยนตัวเองได้มากสุดเท่านี้

หมับ!

ราวกับไม่อยากรออีกต่อไป เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วดึงให้ออกจากรถ แรงกระชากดังกล่าวรุนแรงมากพอจะทำให้รองเท้าฉันหลุดออกไป ฉันปวดแปลบไปทั้งข้อมือ

“เสี่ย ฉันเจ็บ”

ฉันขืนแรงไว้ หันซ้ายหันขวา เห็นคนดูแลที่เข้าไปเปิดไฟในบ้านเพิ่งจะเดินออกมา

“คุณเสี่ยครับ...” เสียงของคนดูแลหยุดไปหลังจากเห็นท่าทางเราสองคน

“ช่วยหนูด้วย” ฉันหันไปขอความช่วยเหลือ เขาตั้งท่าจะเอ่ยปากทักท้วงการกระทำของเสี่ย

“อย่ารบกวนผม”

เสี่ยตวัดสายตามองคนดูแลจนเขาตัดสินใจจากไป เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันได้โอกาส สะบัดตัวให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเสี่ย

“...”

ฉันเม้มปากไม่ตอบ สองเท้าขยับไปตามกำแพงบ้านเมื่อโดนรุกเข้ามาเรื่อยๆ

“ทำไมต้องร้องให้คนอื่นช่วยด้วย หืม?” เสี่ยมองฉัน เขาปลดกระดุมออกเม็ดหนึ่ง

ไร้สุ้มเสียงจากฉัน

พอถอยไปจนหมดหนทาง ส้นเท้าฉันก็สัมผัสกับพื้นต่างระดับคล้ายบันได ฉันวูบวาบไปทั้งตัว เหงื่อไหลซึมออกมาจากขมับและช่วงต้นคอ แน่นอนว่าเสี่ยมองเห็นมัน

“ตื่นเต้นเหรอ?” เขาขยับเข้ามาหาอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ได้ใจเย็นนัก ราวกับกำลังไล่ต้อนฉันเลย “หรือว่ากลัว?”

“ใช่ ฉันกลัว” ฉันยอมรับไปตามจริง หันมองด้านหลังแล้วเห็นว่าเป็นขอบสระน้ำ พอได้เห็น... สิ่งที่ทำคือเดินหนีไปทางอื่น

“เหงื่อออกเต็มเลยนะ ล้างตัวหน่อยดีมั้ย” แต่เสี่ยไม่ยอมให้ทำอย่างนั้น

เขาก้าวเข้ามา ฉันผงะ เผลอถอยหลังไป เกือบครึ่งฝ่าเท้าเหยียบเลยขอบสระ จึงเป็นเหตุให้ฉันหงายไปด้านหลัง

ตูม!

มันคือเสียงตอนร่างฉันกระทบลงกับผิวน้ำและจมหายไป น้ำเย็นในตอนตีสามทำฉันสั่น ฉันตีมือและพยายามจะเกาะขอบสระไว้เพราะว่ายน้ำไม่เป็น

“แค่กๆ” ฉันไอออกมา ไม่มั่นใจว่าเพราะอาการป่วยหรือน้ำเข้าจมูกกันแน่ รู้สึกแสบมากจนต้องปิดเปลือกตาไว้ พยายามไขว่คว้าหาที่ยึด

ก่อนหลับตา ฉันเห็นเสี่ยหลุบตามองฉันจากด้านบนอย่างแน่นิ่ง

“หึ...” เสียงหัวเราะดังแว่วมา ฝ่ามือแข็งแกร่งช้อนข้อพับตรงต้นแขนของฉันไว้

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่กำลังโดนอุ้มจึงคว้าเรียวแขนเขาไว้ คงหนีไม่พ้นเสี่ยที่ยื่นมือมา ฉันฝืนปรือตา เมื่อร่างกายพ้นผิวน้ำเกือบครึ่ง ฉันกลับพบว่าเขาจงใจปล่อยให้ฉันจมน้ำอีกรอบ

น้ำเฉียดริมฝีปากฉันสำลัก เขาทำแบบนั้นอยู่สองครั้ง การตะเกียกตะกายในน้ำลดพลังงานฉันจริงๆ

เสี่ยเพียงแต่อยากกลั่นแกล้งฉัน... นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้

“พะ พอแล้ว” ดังนั้นฉันจึงหลับตาแน่นกว่าเดิม มืออีกข้างยังยึดร่างเขาไว้ “พอแล้ว นะ... ขอร้อง อึก...”

อากาศเย็นๆ เข้าปะทะทั่วทั้งร่างเมื่อเสี่ยอุ้มฉันขึ้นจากน้ำแล้วพาเดินไปไหนไม่รู้ ทุกการกระทำช่างรวดเร็ว ฉันยกมือขึ้นลูบน้ำบนใบหน้า แต่ลืมตาไม่ทันเมื่อมีสายน้ำเย็นจัดกระทบร่าง

ตุบ!

ฉันทุบมือลงบนร่างกายเขาพร้อมเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ต้องเม้มปากเพราะคิดว่าจมูกฝังอยู่บนต้นคอเขา

“อย่าทุบ” เสี่ยปราม

“ปล่อยฉันลงนะ”

“แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ” เสี่ยพาฉันเดินออกจากจุดที่มีน้ำไหลแล้ว ฉันขยี้ตาจนแสบ มองตามเส้นทางที่เดินจากมา พบว่ามันคือจุดที่เอาไว้ล้างตัวหลังขึ้นสระ “เธอไม่อยากให้ฉันปล่อยตอนนี้หรอก”

“ยะ อยาก” ฉันดันอกเขา พยายามจะดิ้นให้ตัวเองหล่นลงพื้นด้วยแรงอันน้อยนิดเมื่อเห็นว่ากำลังถูกพาเข้าไปในบ้าน “ฉันอยากให้นายปล่อยแล้ว”

เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด แทบจะไม่มีเวลาคิดถึงเหตุผลของการกระทำเสี่ยเลย รู้อยู่อย่างเดียวคืออยากให้เขาปล่อย

เสี่ยปิดประตูบ้านพร้อมลงกลอนโดยอุ้มฉันด้วยมือข้างเดียว เขาปล่อยฉันทันทีที่เข้ามาในห้องห้องหนึ่งแต่ยังจับแขนฉันไว้ แรงบีบซึมลึกถึงกระดูก ห้องนี้เป็นห้องพัก มีเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ...

ฉันยืนเปียกไปทั้งตัวอยู่กลางห้อง รู้สึกหนาวมากทั้งที่กำลังกลืนน้ำลายร้อนๆ ลงคอ

แข้งขาฉันอ่อนแรง อ่อนเพลียไปหมดจนนึกอยากจะนั่งลงตรงนี้

“ถ้าเธอไม่รั้นจะหนี ก็ไม่ต้องตกน้ำ ไม่ต้องเปียก” เขารั้งเอวฉันไว้เมื่อฉันจะล้มลงแทบเท้าเขา นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำออกจากแก้มฉัน “หนาวเหรอ?”

ฉันพยักหน้าทั้งที่หัวเริ่มตื้อ คิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ความกลัวชนะการระดมใช้สมองจนหมด

ขณะที่เสี่ยฉวยผ้ามาเช็ดต้นคอฉันอย่างแผ่วเบา รอยจูบของเมื่อคืนเด่นชัดเพราะรองพื้นถูกเอาออกไปจนหมด

ก่อนที่เขาจะเคลื่อนหลังมือมาแตะใบหูฉันด้วยสัมผัสอ่อนโยน ฉันเผลอมองและเห็นเสี่ยยิ้มให้ ฉันเกือบทำใจกล้าฉีกยิ้มด้วยริมฝีปากที่ซีดเซียวคืนไปเหมือนคนโง่

แควก!

แต่เขากระชากเสื้อคลุมตัวบางออกจากร่างฉัน

“เฮือก... เสี่ย ไม่เอา” แรงของเขาทำให้ฉันผวา เสื้อบาดผิวจนแสบ รอยเมื่อวานยังไม่หายด้วยซ้ำ ฉันรีบผลักเขาและกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ “อย่าทำแบบนี้!

“...”

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ... อื้อ!

ฉันตกใจกับการจู่โจมที่ริมฝีปากอย่างดุเดือดในคราวแรกทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ถึงสามวินาที อารมณ์เขายังซอฟลงอยู่เลย ซี่ฟันเขาขบเม้มกับกลีบปากล่างฉันครั้งหนึ่งจนเลือดซิบ

รอบนี้เสี่ยไม่ได้เมา เขา...

ฉันดิ้นขลุกขลักอย่างอ่อนแรง กรีดร้องอยู่ในลำคอ ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก รสจูบเผ็ดร้อนดูดกลืนเรี่ยวแรงฉัน ความอุ่นร้อนและอ่อนนุ่มสำรวจลิ้นฉัน กลีบปากหยักลึกขยี้กลีบปากฉันซ้ำๆ ฉันทุบเขา แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการกระทำพวกนี้ช่างไร้ค่า

น้ำตาปริ่มอยู่ตรงขอบตาฉัน ที่จริง... นี่คือสิ่งที่ฉันคิดว่าอาจจะเจอ ฉันพยายามยื้อเวลาให้ตัวเอง ไม่ขึ้นเสียงใส่ ไม่แสดงออกว่าโมโหจนเกินจริง ทั้งที่ในใจโมโหมาก ฉันเห็นอารมณ์เขาอ่อนลงหลังจากเอาฉันขึ้นจากสระ เขายิ้มให้... แต่ไม่คิดว่าจะถูกจู่โจมอย่างดิบเถื่อนทันที

ร่างฉันถูกยกขึ้นทั้งที่ริมฝีปากไม่เป็นอิสระ กระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงในเวลาต่อมา

แกรก แกรก

ฉันขวนอกเขาพร้อมหลับตาแน่น ทำให้เสี่ยผละริมฝีปากออก

“ทำไมฉันจะทำไม่ได้?” ร่างสูงกดมือทั้งสองข้างของฉันลงกับเตียง

“...” ฉันที่ยังตกใจกับการตะโบมจูบเมื่อครู่ได้แต่หอบหายใจ ความตกใจฉายชัดอยู่ในดวงตาฉัน ฉันแสบและเหนื่อยล้าไปทั้งตัว ขณะที่สีหน้าของเสี่ยเริ่มตึงเครียดขึ้น

 

“ไม่ตอบฉันล่ะ หืม?” เขาครางซ้ำพร้อมก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากเราชิดกันราวกับอยากได้คำตอบ ลมหายใจร้อนรินรดเหนือริมฝีปากฉัน

“ฉะ... ฉันมีแฟนแล้ว” ฉันบิดข้อมือ ยิ่งเกร็งไปทั้งตัวเพราะรู้ว่าเขาต้านแรงไว้ ไม่ยอมผละออกไป ส่งผลให้ฉันเบี่ยงหน้าไปทางด้านข้างแล้วหลับตาลง

“ลองลืมตาแล้วพูดอีกทีสิ” เสี่ยเคลื่อนมือขึ้นมาคว้าคางฉันไว้ให้หันหน้ากลับมาตรงๆ ปลายนิ้วเขากดผิวฉันจนต้องลืมตา เสียงเขาดุดันขึ้น

“ฉันมีแฟนแล้ว นายทำแบบนี้แล้วจะได้อะไร...”

ฉันกลั้นใจพูดซ้ำพร้อมเพิ่มคำถามกับเขา แต่เสียงหายไปในท้ายประโยคเพราะถูกเคล้นสันกราม ฉันนึกว่าเขาจะแค่นหัวเราะ แต่ไม่... ไม่มีรอยยิ้มอีกแล้ว

“ได้เธอไงคีย์”

“...”

“ไม่สิ ต้องเรียกคนดีต่างหาก ถูกมั้ย... ผู้หญิงสารเลว”

หัวใจฉันเหมือนจะหยุดเต้นไปดื้อๆ เมื่อได้ยินคำนั้น ฉันไม่...

ที่ผ่านมาฉันคิดว่าเสี่ยโมโหเนื่องจากถูกปฏิเสธ สักเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ได้ที่ฉันคิดว่าเขาพาลจนอยากจะรวบรัด แน่นอนว่าฉันเดาจากนิสัยเขาทั้งนั้น...

คำว่าผู้หญิงสารเลวกระแทกใจฉันอย่างรุนแรง มันออกฤทธิ์ทำลายล้างในใจฉันอย่างเงียบเชียบ

“เสี่ย...” ฉันนึกอะไรไม่ออกจริงๆ นอกจากครางเรียกชื่อเขา

เสี่ยคร่อมฉันไว้ เขากดฉันจนจมเตียง วูบหนึ่งที่ฉันคิดว่าเขาลงแรงกับการต่อยฟูกนอนจนเกิดแรงสั่นสะเทือน หัวฉันปวดหนึบเมื่อเรามองหน้ากัน สีหน้าของเสี่ยทำให้ฉันนึกถึงคนที่เจ็บปวดและโกรธแค้นอย่างไม่ปิดบัง

ราวกับว่าเขาอดทนมานาน และจะไม่ทนอีกต่อไป

“เธอทำแบบนั้นกับฉันทำไม...”

“...”

“ฉันอยากรู้ว่าตอนนั้นเธอทำแบบนั้นกับฉันทำไม!

สีหน้าเจ็บปวดทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก

ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้วว่าความรู้สึกของฉันจะเป็นยังไง เพราะฉันก็มักจะจบลงด้วยการทำร้ายเขาเสมอ

“...” เสี่ยเลื่อนมาจับไหล่ฉัน ขณะที่ฉันอ่อนแรงเพราะความป่วยและเหน็ดเหนื่อย

“ถามว่าทำไม!” เขาเคล้นแรงลงเมื่อไร้คำตอบจากริมฝีปากฉัน

แน่ล่ะ ฉันอยากจะบอกเขาว่าเจ็บมาก... และคำถามของเขานั้นฉันตอบออกไปไม่ได้ ฉันบอกไม่ได้ว่าทำไม

ฉันพูดไม่ได้...

“ฉัน... ขอโทษ” เสียงฉันสั่น คำนี้คำเดียวผุดเข้ามาในหัว

“ฉันไม่เคยอยากฟังคำขอโทษ” เสี่ยยกร่างฉันขึ้น ก่อนจะกดลงกับฟูกเตียงอีกครั้ง แรงดังกล่าวส่งผลให้น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งออกจากหางตา “เรื่องแค่นี้ร้องทำไม!

“ฉันขอโท... ษ ฮึก”

ตอนที่ฉันเป็นคีย์ เขาปลอบฉัน บอกฉันว่าอย่ากลัวเขา แต่เมื่อเขารู้ว่าฉันคือคนดี ไม่ว่าเขาจะรู้เพราะใคร... เขาจะไม่ใจดีกับฉันอีกต่อไป หัวฉันหมุนและปวดไปทั้งตัวแล้วจริงๆ

เขากระซิบลอดไรฟัน “ตกลงไม่บอกใช่มั้ย”

“...”

“ได้” สายตาเริ่มไร้เยื่อใยในที่สุด เขาเกี่ยวชุดแซกของฉัน

“มะ ไม่เอา” ฉันน้ำตาซึมเมื่อรั้งมือเสี่ยไว้ไม่ได้ ชุดแซกสายเดี่ยวถูกรั้งออกจากร่างกายช่วงบน จนลงไปกรอมอยู่ตรงช่วงเอว “ฉันกลัวแล้ว... พอก่อนเถอะ”

วินาทีนั้นเสี่ยก้มลงกระซิบชิดใบหูฉัน เขาใช้มืออีกข้างสอดเข้ามาใต้บราเซียร์จากทางด้านล่าง

“คนอย่างเธอ... รู้จักคำว่ากลัวด้วยเหรอคนดี”

กึก

ฉันสะท้านไปทั้งตัว


[CUT 18+ เฉพาะในเล่มเท่านั้น]


ฉันรู้สึกตัวเมื่อพบกับความหนาวและปวดหน่วง พอลืมตาขึ้นก็พบว่านอนตะแคงอยู่ ผ้าห่มด้านบนร่นลงไปครึ่งช่วงอก ด้านล่างอยู่เหนือขาอ่อน

แสงสว่างทำให้คนที่เพิ่งตื่นมองเห็นไม่ถนัดนัก ฉันสูดลมหายใจอย่างแผ่วเบา อาการเหนื่อยล้ายังคงอยู่ เมื่อเริ่มปรับการได้... สิ่งแรกที่อยู่ในสายตาเสี่ย

เขานั่งหันหน้ามาทางนี้ ฉันเห็นแค่เสี้ยวหน้าเท่านั้นเพราะมีขาตั้งกับกระดาษวาดภาพบังอยู่ ที่ผ่านมา ระหว่างที่เริ่มสนใจการวาดรูป เขาคงย้อนกลับมาที่นี่อยู่บ้าง

เสี่ยไม่ได้ใส่เสื้อ กล้ามท้องและแผ่นอกกว้างมีรอยแนวสีแดงให้เห็น ส่วนของผิวแก้มกับต้นคอก็เช่นกัน ดวงตาเขาเพ่งมองแคนวาส มือกำลังจับดินสอ เมื่อรู้สึกว่าเขาจะเหลือบตาขึ้น ฉันจึงหลุบตาลง ตั้งท่าจะขยับตัว

“อย่าขยับ” เขาส่งเสียง

แค่ได้เห็นหน้าเสี่ย... รู้สึกว่าเขากำลังจ้อง น้ำตาฉันก็จะไหล

คล้ายเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว...

ฉันนอนอยู่บนเตียง และเสี่ยก็นั่งตรงนั้น วาดรูปฉันที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตา

“ตื่นมาก็เล่นบทคนเจ้าน้ำตาเลยนะคนดี เมื่อคืนยังร้องไม่พออีกเหรอ”

เพียงแต่แค่เขาไม่ได้อ่อนโยน ไม่ได้ยิ้มเหมือนตอนนั้น

ฉันไม่ได้ตอบ นึกอยากจะรวบรวมแรงลุกขึ้น หนีไปตรงไหนสักที่ แต่ถ้ารู้ตัวว่าไม่ไหว ฉันคงไม่กล้าทำเรื่องน่าอายแบบนั้นเพื่อให้เขามองว่าฉันอ่อนแอ

ฉันตัดสินใจว่าจะพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา แต่ขยับตัวได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น สายตาของเสี่ยก็เปลี่ยนเป็นดุขึ้น

“อย่าให้ฉันต้องลุกไปหา” เขาพูด... ถึงเสียงจะไม่ได้ข่มขู่ แต่สายตานั้นทำให้รู้ว่าเขาจะลุกเข้ามาหา

“...” ฉันกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ตัวฉันสั่นมากกว่าเดิม เสี่ยมองตาฉัน ก่อนจะไล่สายตาตามหยดน้ำตาของฉัน

“ทำท่าทางเหมือนเราไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กันไปได้”

แต่เขามองข้ามน้ำตาของฉันด้วยการจรดดินสอลงบนกระดาษ ฉันสูดลมหายใจอีกครั้งพร้อมยกมือกำผ้าห่มไว้

“ฉันจำไม่ได้ว่าเคยทำ” เสียงฉันแผ่วเบา ฉันหมายถึง... ฉันจำไม่ได้ว่าเราเคยผ่านเรื่องรุนแรงแบบนั้นกันมาก่อน ฉันจำไม่ได้เลยว่าเราเคยผ่านเซ็กซ์ที่ไม่มีความรักกันมาก่อน

“เซ็กส์น่ะเหรอ?” เสี่ยพูดประโยคแรกจบก็หัวเราะในลำคอ

"..."

“ใจเธอน่าจะรู้ดี”

“...ตอนนั้นฉันรักนาย” พูดแล้วหัวใจฉันก็สะท้าน ฉันซ่อนความอายไว้ เลือกจะเอ่ยถึงความรู้สึกในอดีตแทนที่จะเอ่ยถึงความรู้สึกในตอนนี้

“แล้วตอนนี้ไม่ได้รักเหรอ?”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแหบต่ำกดลงเย็นลงกว่าปกติ

“ไม่แล้ว” กล้าพูดออกไปจนได้ ฉันกระชับผ้าพร้อมยันตัวลุกขึ้นนั่ง  นอกจากร้องไห้แล้ว... ฉันก็ไม่อยากแสดงความอ่อนแอมากไปกว่านี้อีก “ไม่เอาแล้ว”

ฉันอยากจะเลิกรู้สึกแบบนี้นัก

“ไม่เอา?"

"..."

"อะไร... แค่นี้ก็จะไม่เอาฉันเลย?” ฉันได้ยินเสี่ยถามขณะที่มองไปยังห้องน้ำ เนื่องจากก่อนหน้านี้หาเสื้อผ้าของตัวเองไม่เจอ

ถ้าลุกไปตอนนี้จะโอเคไหม

ถ้าแข้งขาอ่อนแรงขึ้นมา... เขาจะหาว่าฉันสำออยหรือเปล่า

ถ้าตอบโต้รุนแรงกว่านี้ เขาจะรุนแรงตามหรือเปล่า

ไม่กี่วินาทีเสี่ยก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เขานั่งลงด้านล่าง ใช้ฝ่ามือคร่อมกับขอบเตียงระหว่างร่างฉันไว้ เขาเงยหน้าขึ้นจ้องดวงตาที่ทั้งแสบและแดงก่ำของฉัน เป็นอีกครั้งที่เขาสำรวจผิวที่มีแต่รอยแดงของฉัน ปลายนิ้วเรียวจะแตะใต้ขอบตาฉัน แต่ครั้งนี้ฉันเบี่ยงหลบ

“ก็นั่นสิ เธอไม่เอาน่ะถูกแล้ว"

"..."

"สวยเลือกได้อย่างเธอจะมามองคนที่เธอทิ้งไปแล้วทำไม”

มือหนาแตะที่ลำคอฉันอย่างรวดเร็วจนฉันสะดุ้ง เขาเคลื่อนมือไปทางด้านหลัง สอดเข้ามายังท้ายทอยและกลุ่มผมของฉันเพื่อบังคับให้สบตาด้วย ริมฝีปากฉันสั่นโดยไม่สามารถหักห้ามได้

ใช่... เราเคยรู้จักกันมาก่อน

ตั้งแต่ตอนที่ฉันยังอยู่มัธยมน่ะ ช่วงปีสุดท้ายของการเป็นนักเรียน ถ้าต้องพูดถึงวันแรกที่เจอกันคงสี่ปีกว่ามาแล้ว ฉันบังเอิญเจอเขาในโปรแกรมแชทที่ลิ้งค์กับคนทั่วโลก ตอนนั้นฉันไม่คิดเรื่องมีความรัก แค่จะฝึกภาษาเฉยๆ

ช่วงที่คุยแรกเริ่ม ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนไทย นานไปถึงได้รู้ แต่ก็แค่แชทอย่างเดียว จากนั้นเรื่องส่วนตัวก็เริ่มเล่าบ้าง ปีกว่าๆ ในช่วงนั้น ฉันไม่เห็นหน้าเขา เขาไม่เห็นหน้าฉัน มีครั้งเดียวที่ฉันเผลอกดเปิดกล้องแค่ไม่กี่วินาที และเพื่อไม่ให้เสียเปรียบ เขาจึงส่งรูปตัวเองมา วันนั้น... ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่งมาหนึ่งปี และเขาเป็นคนที่หล่อมาก

มีอีกครั้งหนึ่งที่เขาเผลอกดโทรจากแอพมา นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาบอกว่าฉันน่าจะร้องเพลงเพราะ เพลง SOMEONE LIKE YOU คือเพลงที่เขาชอบ

แชทกันได้เกือบสองปี จู่ๆ เขาก็ขอคบ ตอนนั้นฉันเพิ่งสิบเก้า ฉันบอกเขาว่าฉันไม่สวยเลยนะ เมื่อก่อนฉันผอมมาก ดูอ่อนปวกเปียก ท่าทางเหมือนคนป่วย ใส่แว่น ทั้งเชยและเนิร์ด ฉันชอบเอาผมปิดหน้าเพราะไม่มีความมั่นใจ

ฉันเหมือนอยู่คนละโลกกับเสี่ย สิ่งที่เชื่อมเราคือการพิมพ์คุยกันทุกวัน แต่เขาบอกว่า ไม่สวยก็ไม่เป็นไร เข้ากันได้ก็พอไม่รู้ทำไมฉันถึงตกลงคบกับเขา คงเพราะฉันไม่เคยโดนจีบ ไม่เคยมีแฟนละมั้ง

ฉันไม่เคยบอกใครว่าเราคบกัน เพราะฉันไม่ได้มีเพื่อนมากนัก และถึงจะคบกัน ฉันที่ขี้อายก็ยังทำแค่แชทกับเขาอย่างเดียว ทั้งเรื่องงานเขียนภาพที่เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยชอบ  ฉันเองก็เฉยๆ กับมัน มีบ้างที่เขาโทรมา แต่ก็เอาแต่เงียบใส่กัน

เสี่ยบอกว่าชอบที่ฉันไม่เรื่องมาก คุยง่าย ดูไม่ดื้อ แต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน เขาคิดว่าฉันไม่กล้าแสดงด้านร้ายที่สุดหรือดีที่สุดให้เขาเห็น แต่ไม่ใช่... ฉันแค่จืดชืดมากไป เขาจะเบื่อฉันไหมนะ

เราเคยเจอกันประมาณห้าถึงหกครั้ง เสี่ยไม่เคยติถึงหน้าตาและบุคลิกที่ห่วยแตกของฉัน กระทั่งวันหนึ่งของการคบรอบหกเดือนที่คบกัน ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน... จู่ๆ เขาก็พาฉันมาที่นี่ เรียกว่าบังคับน่าจะได้ เขาบอกว่าไปเช้าเย็นกลับ เพื่อนเขาอยู่เต็มไปหมด ทุกคนดูดีซะจนฉันคิดว่ามาที่นี่ทำไม

เพื่อนเสี่ยแอบหัวเราะฉัน และเสี่ยก็แค่บอกว่าอยากให้ฉันพักผ่อนบ้างเพราะฉันเครียดกับการเรียนมากเกินไป ฉันรู้ว่าเพื่อนเขาหาว่าเขาบ้าที่เอาคนอย่างฉันเป็นแฟน

ตอนช่วงเย็นที่ฉันนั่งรอเสี่ยอยู่ในห้องหนึ่งของบ้านพักตากอากาศหลังนี้ จู่ๆ เขาก็เข้ามา เขาเมามากเลยล่ะ

และใช่... ฉันเสียครั้งแรกให้เขาในคืนนั้น

พอเสี่ยรู้สึกตัว เขาขอโทษฉัน บอกว่าจะไม่ทิ้งฉันแน่... ตอนนั้นฉันร้องไห้ แต่ฉันก็เชื่อเขา เพราะฉันรักเขา

แต่หลังจากนั้นสามวัน...

ฉันกลับทำบางอย่างลงไป ฉันที่ไม่มีอะไรดีเป็นฝ่ายทิ้งเสี่ยไปอย่างไม่ใยดี ฉันเป็นฝ่ายหักหลังเสี่ย ฉันทำให้เขาร้องไห้

พรึบ!

การถูกอุ้มกะทันหันทำให้ฉันสะดุ้ง

“เสี่ย...!” ผ้าห่มหลุดจากร่างฉัน “ผ้า...”

“...” แต่เสี่ยไม่แม้แต่จะสนใจ เขาอุ้มฉันเดินไปยังห้องน้ำ ฉันยกมือปิดช่วงอกของตนเองไว้

“ฉันอาย อย่าทำแบบนี้” ฉันดิ้น ความอายฉาบบนใบหน้าฉัน

“ทำตัวแรงขนาดนี้จะอายไปเพื่อไร ปากว่าอาย แต่ในใจ... ใช่เหรอ?”

โครม!!


[อัพครบ]


LTA LUKTARN
ป่ะ ใครยังไม่เปย์มาอ่าน
พี่เสี่ยทำไรดังโครม TT
ตาลจะอัพให้ถึงประมาณ 60% ของเรื่องนะ คนที่ซื้อหนังสือไปแล้ว ห้ามสปอยเนื้อหาเด็ดขาด
นิยายวางขายที่ร้านนายอินทร์กับบีทูเอสแล้วนะ
1 เม้น 1 กำลังใจ
คำผิดสามารถปล่อยผ่านได้เลยนะ ใครเจอก็ให้เดาเป็นความหมายที่ถูกเอาเลย ไฟล์ที่อัพออนไลน์คือตฉบ.ดิบ ไม่ใช่ไฟนอล ซอรี่สำหรับคนที่ชอบความเป๊ะด้วยค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

7,949 ความคิดเห็น

  1. #7871 มิรามารินทร์ (@Miramarin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:42
    พี่เสี่ยร้ายจัง
    #เมื่อไหร่จะคืนดีกันสักที อยากเห็นคู่นี้มุ้งมิ้ง
    #7871
    0
  2. #7061 shvcr (@shvcr) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    ไปสอยมาแล้วว ดีต่อใจมากเลยงื้อออ
    #7061
    0
  3. #7022 dreamsan (@sansaneenok) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 10:25
    อิพี่เสี่ยยังรักคนดีสินะแต่ก็เสียใจกับอดีต พี่เสี่ยเป็นคนดีนะ รักคนดีที่จิตใจ อยากอ่านด้านความคิดพี่เสี่ยแล้ววววว (การเดาของคนไม่มีเล่ม5555)
    #7022
    0
  4. #7018 Aey!! (@aey_fc) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 08:22
    ออก อีบุ๊ค เถอะนะไรท์ อยู่เมืองนอก หาซื้อไม่ได้ ????????????
    #7018
    0
  5. #6996 PUNCH-AM (@punch-am) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    เงื่อนงำ ????
    #6996
    0
  6. #6962 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 17:04
    เหตุผลที่บ้านคนดีเหรอ ?
    #6962
    0
  7. #6937 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 06:58
    พี่เสี่ยจัยเยนๆนะ
    #6937
    0
  8. #6936 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 04:06
    ทำไมต้องโกหกว่าตายไปแล้ว คนดีทำร้ายจิตใจเสี่ยมากนะ
    #6936
    0
  9. #6935 'ทดลองเป็นโนรา (@noramb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 02:31
    โครมนี่โยนหรือปิดประตู ฮือ
    #6935
    0
  10. #6934 25TWO (@25TWO) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    เพิ่งสังเกต เมตเดียวกับ เสือปืน-วาโย เลย =0=
    #6934
    0
  11. #6933 Mii♠ (@pipytd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:32
    พี่เสี่ยคงจะรักคนดีมากๆถึงได้เปนเเบบนี้
    #6933
    0
  12. #6932 pcymook (@pcymook) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:38
    แรงอ่าาา
    #6932
    0
  13. #6931 taoTG (@taoTG) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:23
    รักมากก้อคงแค้นมากสินะพี่เสี่ย ฮืออTT
    #6931
    0
  14. #6930 mamacream (@mamacream) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:56
    เสี่ยรักคนดีมากเลยโกรธมากเจ๊เข้าใจ
    #6930
    0
  15. #6929 kanombacon (@kanomtienth) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:31
    คงไม่ได้โยนคนดีใช่มั้ย
    #6929
    0
  16. #6928 bornhaterzzz (@gailkookbb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:07
    เสียงโครมนี่โยนหรอ ฮืออ ใจร้าย
    #6928
    0
  17. #6927 GG_Uno (@ene300540) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:46
    คนดีไมทิ้งพี่เสี่ย
    #6927
    0
  18. #6926 aomessi (@aomessi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:44
    โหดเกินไปแล้วววว
    #6926
    0
  19. วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:28
    ที่ซีเอ็ดมีไหมมมมมมมม
    #6925
    1
    • #6925-1 jom (จากตอนที่ 13)
      4 พฤษภาคม 2560 / 11:32
      สนใจไหมคะ จะส่งต่อค่ะ ทักมานะคะ ไอดีไลน์ kinnaree2522
      #6925-1
  20. #6924 dinsomai=^^= (@hlamod) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:22
    คนดีหนูทำอะไรไว้กันแน่ลูกกกก????????
    #6924
    0
  21. #6923 bomos (@bomos) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    เสี่ยจะรุมั้ยว่าคนดีมีแค่เสี่ย. ที่พูดไปประชดใช่มั้ย แต่ในใจรุช่ะ
    #6923
    0
  22. #6922 ดับเบิ้ล'มิ้นท์ (@dytwoway) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:36
    โอ๊ยยย ยิ่งอ่านก็ยิ่งอยากได้ อยากไปสอย รอเค้าก่อนนะพี่เสี่ยยยย ><
    #6922
    0
  23. #6921 Jom jom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 19:02
    อ่านแล้วฟินมากกกกอยากส่งต่อจ้าใครสนใจทักมานะคะ ไอดีไลน์kinnaree2522
    #6921
    0
  24. #6920 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 18:55
    รักแรงเกลียดแรง สอยเล่มมาแล้ว!!! เล่มสุดท้ายบนชั้นด้วย ภูมิใจมาก 555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
    #6920
    0
  25. #6919 Nanny_The Monster (@nan321) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 18:16
    อะไรโครม โยนคนดีแล้วล้มทั้งคู่ป่าวววววว ม่ายน้าาาาาา
    #6919
    0