{ทำมือ} คุณคมเจ้าขา❖ Burned Gray

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 4,843,840 Views

  • 54,002 Comments

  • 30,380 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    51,980

    Overall
    4,843,840

ตอนที่ 13 : {อัปครบ} คุณคมเจ้าขา❖ภาค At second sign 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9421 ครั้ง
    27 ส.ค. 61


เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate

คำแนะนำก่อนอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมจะไม่อัพลงเด็กดี คุณสามารถข้ามไปและอ่านแค่เนื้อเรื่องได้ถ้าไม่ชอบ ใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มาก นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยมุมมองที่คุณคิดไม่ถึง ตัวละครสีเทา อิมเมจที่ใช้ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อเรื่อง และอย่าลืมคอมเมนต์อย่างมีมารยาทด้วยนะ


:: Song :: We The Kings - Sad Song (Lyric Video) ft. Elena Coats

ภาค At second sign

EPISODE 13



เมื่อกี้คุณคมอยู่ในจุดที่สามารถเห็นหน้าจอมือถือได้ถนัดมาก มันเหมือนกับว่าเขาเห็นชื่อของคนที่โทรมาแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

คนที่โทรมาคือ ‘พี่บลู

ฉันรีบกดปิดเสียงทันที ใจหนึ่งคิดจะรับสาย แต่อีกใจก็อยากจะคุยธุระให้เสร็จก่อน

“รับสายก่อนก็ได้” คุณคมว่า

ดังนั้นฉันจึงเงยหน้ามองแล้วส่งสายตาเป็นเชิงขอโทษไปให้ ในขณะที่เขาเองก็พยักหน้ารับ ณ วินาทีนั้นฉันฉุกคิดได้ว่าที่จริงแล้วเราคุยธุระเรื่องเงินกันเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่น่าจะมีอะไรแล้วนี่นะ

ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมกดรับสาย

“พี่บลู รอแป๊บนะคะ” แน่นอนว่าฉันป้องปากพูดอย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินหลบไปยังครัว จากนั้นจึงถามคนในสายต่อ “พี่มีธุระอะไรรึเปล่า...”

แกร๊ก!

“อาคีวววว อันนี้ขุงไค ขุงไค!(อาคิว อันนี้ของไค ของไค!)

“ใช่ป่าว อันนี้ขุงอาคิวต่างหาก”

แต่แล้วยังไม่ทันที่ฉันจะได้ฟังคำตอบจากปลายสาย เสียงเปิดประตูหน้าห้องและเสียงคุยของน้องไคกับพี่คิวก็ดังแว่วเข้ามาในหูด้วย คือยังไม่เห็นตัวนะ แต่เสียงดังมาก่อนเลย พวกเขาคงไปซื้อขนมกลับมาแล้วสินะ

ดังนั้นฉันจึงเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำแทน หลังขังตัวเองไว้ในห้องน้ำเรียบร้อยก็เอามือถือแนบหูอีกครั้ง

“พี่บลูยังอยู่มั้ยคะ”

[อยู่ครับ] เขาขานรับ [ดูยุ่งๆ นะ พี่คอลมากวนรึเปล่า?]

“ไม่กวนหรอกค่ะ” ฉันตอบตามมารยาทและคิดในใจไปด้วยว่าน่าจะปล่อยให้น้องไคมีเวลาคุยกับคุณพ่อและญาติของเขาบ้าง “อ่า...แหะๆ”

ดูสิ สมัยก่อนฉันแอบปลื้มเขามาตั้งนาน มาตอนนี้ไม่คิดเลยว่าจะได้มีโอกาสคุยโทรศัพท์กัน

[ทำไมทำเสียงหัวเราะแบบนั้นอ่ะเจ้าขา?] ไม่รู้ว่าเสียงฉันมันเป็นยังไง พี่บลูถึงได้ถามแบบนี้

“ยังไงเหรอ”

[เสียงดูงุ้งงิ้งดี ถ้าได้เห็นหน้าด้วยน่าจะตลก] งุ้งงิ้งงั้นเหรอ ไม่ใช่สักหน่อย

“เจ้าขาแค่แปลกใจค่ะที่จู่ๆ พี่ก็โทรมา”

[พี่เพิ่งหาเวลาว่างได้ แล้วก็นึกถึงเจ้าขาขึ้นมา] เสียงนุ่มนวลของพี่บลูดังเข้ามาในหู

“...ค่ะ” ทำเอาฉันเกือบหาเสียงของตัวเองไม่เจอเลยล่ะ แม้ฉันจะยังไม่คิดถึงเรื่องมีความรักตอนนี้ แต่ฟีลลิ่งตอนได้คุยโทรศัพท์กับรุ่นพี่ที่เคยปลื้มครั้งแรกมันตื่นเต้นพอสมควรเลย “พี่บลูมีอะไรรึเปล่าคะ”

นานพอสมควรแล้วจากครั้งนั้นที่เจอกันหน้าโรงพยาบาล ถึงจะแลกเบอร์กันแต่พี่บลูก็ไม่ได้ติดต่อมาเลย ส่วนฉันก็ไม่ได้ติดต่อไปเหมือนกัน

[ที่จริงก็ไม่มีไรหรอก...เจ้าขากินข้าวรึยัง] เสียงของพี่บลูไม่ถึงกับทุ้มนุ่ม แต่ฟังแล้วลื่นหูดูอ่อนโยนมาก

“ยังค่ะ” ฉันตอบ

[งั้นไปกินข้าวกันมั้ย]

“อ่า...” ฉันอ้ำอึ้งไปนิดหน่อย “วันนี้คงไม่ได้ค่ะ”

[...]

“คือว่า...เจ้าขาคิดจะเลี้ยงข้าวพี่บลูอยู่แล้ว แต่ต้องเป็นรอบหน้านะ”

[หืม? เลี้ยงพี่ทำไม] ปลายสายถามอย่างสงสัย

“ก็ที่พี่บลูเคยมาส่งเจ้าขาที่หอไงคะ” ฉันติดค้างที่เขาไว้นี่นา ยังจำได้นะ เพียงแต่เวลาว่างของฉันไม่ค่อยจะมีก็เท่านั้นเอง

[อ๋อ] พี่บลูครางรับ [ไม่เป็นไรหรอก ถ้าอยากตอบแทนก็...แค่ครั้งหน้าเจ้าขามีเวลาว่างแล้วบอกพี่บ้างก็พอ]

ฉันเม้มปากนิดหน่อย ก่อนจะตอบรับเสียงแผ่วๆ ว่า “ค่ะ”

ฉันบอกลาพี่บลู แน่นอนว่าเราสองคนยังไม่ได้นัดกันเป็นเรื่องเป็นราวเช่นเคย วางสายเรียบร้อยฉันก็เดินออกมา...ประตูหน้าห้องเปิดอยู่ พี่คูณกับพี่คิวยืนอยู่ด้านนอก น้องไคกำลังกินขนมจนเลอะเทอะพร้อมเงยหน้ามองคุณคมซึ่งกำลังสวมรองเท้าอยู่

แบบเงยจริงจังมากด้วย เงยจนตัวเอนเลย

“ไปไหนอ่า” เสียงเล็กถามพ่อของเขา

“ต้องกลับแล้ว” และพ่อของเขาก็ตอบ

"กลับไหนอ่า"

"กลับบ้าน"

"อันนี้ก็บ้านนนน" น้องไคชี้ที่พื้นแล้วกระโดด "เนี่ยๆ"

ร่างกำยำชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงคุยกับเด็กตัวเล็ก "หมายถึงบ้านพ่อครับ"

“คับ!” น้องไคพยักหน้าหงึกหงัก มือที่เลอะทั้งขนมและน้ำลายเอื้อมไปจับกางเกงราคาแพงของคุณคมคนดัง "ป่ะๆ ไปจิ"

ส่วนฉันนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคุณแม่ที่จู่ๆ ก็โดนสวรรค์ลงโทษให้ออกมาเห็นช็อตเด็ดพอดี!

ลูก! ทำกางเกงที่น่าจะราคาแพงของคุณคมเลอะได้ยังไง!

"อ้าว น้องเจ้าขาออกมาพอดี" พี่คิวซึ่งยืนอยู่ด้านนอกพูดกับพี่คูณเมื่อหันมาเห็นฉัน

ดังนั้นคุณคมจึงมองตาม ฉันแสดงสีหน้าหนักใจ คุณคมจึงส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนจะถามว่า "มีเลขบัญชีมั้ย"

ฉันพยักหน้า เพราะคิดว่าตกลงเรื่องเงินกันได้แล้วจึงเดินไปหญิงหน้าบัญชีที่เคยถ่ายเอกสารเก็บไว้ในห้องออกมา ซึ่งตอนที่ยื่นให้นั้น น้องไคก็ยังจับกางเกงเขาไว้เช่นเคย

คนดังรับไปแล้วส่งให้พี่คิว

“น้องไค ปล่อยกางเกงคุณพ่อคมก่อนนะ” ส่วนฉันก็ย่อตัวลงไปโอบลูกด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็พยายามจะแกะนิ้วเล็กออก ดูสิ เลอะจริงด้วย

“แม่ขา แม่” น้องไคหันมากะพริบตาปริบๆ ให้ฉันคล้ายงุนงงกับอะไรบางอย่างโดยไม่ปล่อยมือ “คุงโคมเหรอ?” (คุณคมเหรอ?)

เป็นไปได้ที่น้องไคจะยังจำชื่อคุณคมไม่ได้ เพราะตั้งแต่แรกเขาก็เรียกว่าพ่อเลย ส่วนฉันก็เคยพูดชื่อให้ฟังแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

ฉันเงยหน้ามองคุณคมที่ยังยืนนิ่งให้น้องไคป้ายความเลอะเทอะ ดวงตาของเขาหลุบมองเราสองคนเงียบๆ ก่อนจะเคาะข้อนิ้วลงบนกลางกระหม่อมของน้องไคหนึ่งที

“คุงโคมคนไหนง่ะ” ฉะนั้นน้องไคจึงหันไปเงยหน้ามองเขา

คนดังขมวดคิ้วแต่ก็เลิกกิริยานั้นไปอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงพร้อมดึงมือที่เลอะเทอะของน้องไคออกจากกางเกงของตนอย่างแนบเนียน ก่อนจะจับมือเล็กของลูกให้ชี้ไปที่ตัวเขาเอง “คุณคมคนนี้ไง”

“โอ๋ว” น้องไคทำปากเป็นรูปตัวโอก่อนจะหันมามองฉัน ดังนั้นฉันจึงพยักหน้าหนึ่งทีเพื่อยืนยัน

และเมื่อลองสังเกตดีๆ ตอนนี้เราต่างนั่งโดยเอาเข่ายันพื้นไว้โดยมีน้องไคคั่นอยู่ตรงกลาง...ระยะไม่ใกล้ไม่ไกลเช่นเคย

“พ่อชื่อคม” ริมฝีปากหยักลึกขยับอย่างช้าชัด “จำไว้นะ”

น้องไคพยักหน้า ซึ่งไม่สามารถคอนเฟิร์มได้เลยว่าจะจำได้จริงรึเปล่าของแบบนี้ต้องเรียกให้ฟังบ่อยๆ ถึงจะถูก ตอนนี้น้องไคเพิ่งเจอคุณคมได้ไม่กี่ครั้ง เขาคงจำแค่การแนะนำตัวครั้งแรก ในสายตาของน้องไค...ผู้ชายที่มีหน้าตาแบบนี้มีชื่อว่าคุณพ่อไปแล้ว

ซึ่งเมื่อร่างกำยำขยับคล้ายจะลุกขึ้น ร่างเล็กก็ขยับตาม ทำให้ฉันที่เป็นแม่ดูออกเลยว่าลูกจะตามไป

“คุณพ่อคมจะกลับบ้านแล้ว สวัสดีคุณพ่อคมรึยังคะ” ฉันจับตัวลูกไว้และพูดข้างหู

“อาคีวกลับเป่า?” (อาคิวกลับเปล่า?) แต่น้องไคดันตั้งคำถามพร้อมกำนิ้วมือที่เรียวยาวของคุณคมไว้ เมื่อทุกคนพยักหน้า น้องไคก็ใช้มืออีกข้างชี้ไปยังพี่คูณ “นู่นกลับเป่าาา?”

คนโดนถามพยักหน้าทันที

“แม่ขา ป่ะ” น้องไคยึดครองนิ้วของคุณคมคนดังไว้แน่นพร้อมหันมาหาฉัน แถมยังใช้มืออีกข้างดึงฉันเป็นเชิงเชิญชวนอีกด้วย

“น้องไค มันมืดแล้ว คุณพ่อคม อาคิว แล้วก็พี่คูณต้องกลับบ้านไปหลับปุ๋ยแล้วนะ” ฉันอธิบายโดยเลือกเรียกพี่คูณว่าพี่ตามที่เขาต้องการ “เราสองคนก็ต้องหลับปุ๋ยเหมือนกัน จะตามไปด้วยไม่ได้นะคะ”

“ตามไปมะได้เหรอ ทำไมอ่า” น้องไคถาม เสียงเริ่มไม่ค่อยดีซะงั้น เขาหันไปหาคุณคมทันที “คุงพ่อกะอาคีว กะนู่น...ไม่กลับได้เป่า”

คำว่า นู่น นั้นใช้แทนพี่คูณนั่นเอง

ฉันว่า...ฉันใช้เวลาคุยไม่นานนะ อาจจะสิบนาทีกว่าๆ ไม่รู้ว่าระหว่างนั้นพวกผู้ชายชวนน้องไคเล่นอะไรกันรึเปล่า ไม่งั้นน้องไคไม่มีทางอิดออดแบบนี้แน่

ท่าทางของลูกทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ไปรับเขาที่เนิร์ดเซอร์รี่ในบางวันเลย ถ้าวันไหนน้องไคกำลังเล่นสนุกอยู่กับเพื่อน เขาจะมีท่าทีแบบนี้แหละ เหมือนยังอยากเล่นต่อ และบางทีก็จะงอแงจนร้องไห้เลยทีเดียว ซึ่งมันต้องมีขั้นตอนการหลอกล่อให้ดี ไม่งั้น...

ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากหลอกล่อตามประสาแม่ที่รับมือกับลูกเป็นประจำ คุณพ่อผู้ซึ่งโดนลูกถามแต่ไม่รู้วิธีตอบที่ดีดันเอ่ยออกมาตามความจริงว่า “ไม่ได้” ซะก่อน

“ฮื้อ...”

ในทันใดนั้นน้องไคก็เบ้หน้าร้องไห้แล้วโผตัวเข้ามากอดฉันไว้ทันที ผู้ชายสามคนที่อยู่ตรงนี้ มีสองคนทำหน้าเหวอ ส่วนคนเป็นพ่อก็ผงะไปเล็กน้อย พวกเขาฉันเป็นตาเดียว ดังนั้นฉันจึงกอดลูกไว้แล้วมองพวกเขากลับไป

“คือว่าก่อนหน้านี้ที่น้องเจ้าขาไม่อยู่ พวกพี่แค่เล่นกับน้องไคนิดเดียวเอง แล้วก็มีธุระพอดี เลย...ก็แบบนี้แหละ” พี่คิวอธิบาย ส่วนพี่คูณก็พยักหน้า

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ ไม่เอานะ” ฉันพยายามจะปลอบลูก

“คะ ไคจะเอา ฮือ...” น้องไคพูดไม่เป็นภาษาพร้อมชี้นิ้วไปยังพวกเขาทั้งสามคน น้ำตาเม็ดเป้งจากดวงตากลมโตร่วงหล่นลงมาตามกรอบหน้า

“ไม่เอานะลูกนะ เดี๋ยวแม่ขาเปิดสารคดีที่หนูชอบให้ดูดีกว่าเนอะ” ขณะที่ปลอบ ฉันเห็นคุณคมคนดังเม้มปาก ส่วนพี่คูณที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็แอบเอาเท้าสะกิดเขา

“ไค” คุณคมยื่นมือมาทางนี้ แต่ติดอยู่ตรงที่ว่ามือถือของเขาดังขึ้นซะก่อน มือแกร่งจึงชะงักค้างและหยิบมือถือออกมาดู ก่อนจะรีบส่งไปให้พี่คูณคล้ายจะให้รับสายแทน “คูณ ลงไปเอารถมาจอดรอข้างหน้า เดี๋ยวตามลงไป”

พี่คูณพยักหน้าจากนั้นจึงดึงพี่คิวให้เดินจากไปพร้อมกดรับสาย “ครับพ่อ คมทำธุระใกล้เสร็จแล้ว...คิวก็อยู่ด้วยกัน เดี๋ยวไปพร้อมกันเลย ครึ่งชั่วโมงถึงแน่นอน”

เสียงของพี่คูณที่ดังแว่วมาทำให้ฉันรับรู้ได้ว่าที่พวกเขาพร้อมใจกันกลับเพราะมีธุระส่วนตัวนั่นเอง ที่จริงท่าทางของทั้งสามคนก็รีบร้อนอยู่เหมือนกันนะ

“ฮื้อ!” น้องไคที่อยู่ในอ้อมกอดฉันเห็นพี่คิวกับพี่คูณเดินจากไปก็ทั้งกอดทั้งกระทืบเท้าใหญ่เลย

มือแกร่งของคุณคมเอื้อมมาลูบหัวน้องไคเงียบๆ เหมือนเขาจะไม่เคยรับมือกับเด็กที่ใกล้จะอาละวาดงอแงมาก่อนเลย

“น้องไค ไม่กระทืบเท้าสิลูก เดี๋ยวก็ได้เล่นด้วยกันอีกนะ” ฉันพูดกับน้องไคและแอบให้เขาช่วยหลอกล่อ “เนอะคุณพ่อคมเนอะ”

คุณพ่อผู้ที่ทำแค่ลูบหัวจึงสบตาฉัน “ใช่ เดี๋ยวก็ได้เล่นอีก”

ซึ่งเด็กก็ยังคงเป็นเด็ก พอมีคนโอ๋มากกว่าหนึ่งคนก็รีบโผเข้าไปหา มือเล็กกำคอเสื้อพ่อของเขาไว้แน่น

“น้องไคคงกำลังสนุก พอรู้ว่าทุกคนจะกลับก็เลยงอแงค่ะ” ฉันอธิบายเนื่องจากกลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงร้องขึ้นมา และด้วยความที่กลัวว่าเขาจะเถรตรงอีก ประโยคถัดมาจึงทำแค่ขยับริมฝีปากเท่านั้น “พูดตรงๆ ไม่ได้ ต้องหลอกล่อ”

คุณคมเลิกคิ้วขึ้น คล้ายกับว่าเขาจะเข้าใจอะไรมากขึ้น

“พอดีมีธุระด่วน แต่เห็นเจ้าขาเข้าห้องน้ำนานเลยไม่อยากกวน” เขาพูดกับฉันในประโยคแรก และพูดกับน้องไคในคำสุดท้ายโดยโอบลูบที่ทำหน้ายู่ยี่ไว้เบาๆ “อย่าร้อง”

คำว่าธุระด่วนจากปากเขาทำให้ฉันคิดจะดึงลูกกลับมา แต่เขากลับส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

ฉันจึงลูบแขนลูกแทน “ถ้าน้องไคหยุดร้อง หนูจะหล่อเหมือนคุณพ่อเลยนะ”

วูบหนึ่งนั้นคุณคมคนดังเบนสายตามามองฉัน เสียงลมหายใจที่เกิดจากการแย้มยิ้มที่ไม่ชัดเจนถูกพ่นออกมาหนักๆ หนึ่งที

“ได้ยินมั้ย” มือของเขาจับเสื้อตัวเองขึ้นไปเช็ดน้ำมูกของน้องไคที่เริ่มไหลเพราะร้องไห้ ทั้งแก้มและหูของลูกแดงไปหมด “ถ้าไม่ร้องจะหล่อเหมือนพ่อ”

ซุปตาดังทำให้ฉันรู้สึกตัวว่าก่อนหน้านี้ได้ชมเขาต่อหน้าลูกไปแล้ว ที่จริงฉันแค่หาอะไรมาอ้างเพื่อจะให้น้องไคหยุดร้องต่างหาก...แน่นอนว่าฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับคำพูดของตั้งตัวเองและเขาเมื่อครู่

“คะ ไคอยากเล่น” น้องไคก้มหน้าสะอึกสะอื้น

“ดื้อ” มือแกร่งตบก้นลูกเบาๆ “เงยหน้ามาคุยกับพ่อเร็ว”

น้องไคยอมเงยหน้าจนได้

“พ่อแค่จะไปซื้อขนมให้” รู้สึกได้เลยว่าตอนที่เขาพูดกับน้องไค เสียงจะอ่อนลงกว่าพูดกับฉันถึงสองเท่า

“อะ อาคิวกะนู่นอ่า?” น้องไคยังเบ้ปากอยู่

“สองคนนั้นก็ไปซื้อขนมให้ดื้อเหมือนกัน” เขาตอบ

“นานมั้ยง่า...”

“ไม่กี่วัน...ไม่นานหรอก” เขาว่า พอน้องไคเงียบเขาก็อุ้มขึ้นด้วยมือข้างเดียวแล้วพูดต่อ “ขนมดีๆ มันอยู่ไกล”

สมแล้วที่เป็นดารา เขามีไหวพริบและคิดคำพูดได้เร็วมาก

“ต้องเชื่อที่คุณพ่อคมบอกนะคะ ดูสิ แม่ขายังเชื่อเลย” ส่วนฉันนั้นก็ลุกขึ้นตามพร้อมลูบหัวน้องไคไปเรื่อยๆ

“ของเล่นก็มี” คุณคมคนดังพูดมาอีกประโยค “อยากได้มั้ย”

“อื้อ” ลูกพยักหน้า

“พ่อจะไปซื้อมาให้” เขาแอบเหลือบมองนาฬิกาแขวนในห้อง ดังนั้นฉันจึงเอื้อมมือไปรับน้องไคมาอุ้มต่อเอง ซึ่งเขาก็ส่งให้แต่โดยดี ผิวกายของเราสัมผัสกันเล็กน้อย

“คะ ไคเจาของเล่นกะหนม” (ไคจะเอาของเล่นกับขนม)

“น้องไคของแม่ขา...คุณพ่อคมรับปากแล้วเห็นมั้ย ไม่ร้องเนอะ” พอเห็นท่าทางของน้องไคแล้วฉันก็ไม่รู้จะสงสารหรือหัวเราะอย่างอ่อนใจดี น้องไคอยากร้องไห้ก็อยาก อยากได้ขนมกับของเล่นก็อยาก

“ใช่ รับปากแล้ว” ริมฝีปากเขาพูดกับลูก แต่ดวงตากลับเหลือบมองฉันเล็กน้อย “แต่ระหว่างที่พ่อไปซื้อขนม ดื้อต้องอยู่ดูแลแม่ขาของดื้อที่นี่...เข้าใจมั้ย?”

“ทะไม” (ทำไม?) น้องไคถาม

“คุณแม่เป็นผู้หญิง” เขาหันไปสนใจน้องไคอีกครั้ง “ผู้ชายหล่อต้องดูแลผู้หญิง”

เขาโอ๋ลูกไม่ใช่เหรอ ทำไมเหมือนฉันโดนล้อเลยล่ะ...

“อื้อ” น้องไคยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองแล้วหันมาซุกคอฉันดังเดิม ริมฝีปากก็พึมพำว่า ไคเจาหนม ไคดูแลแม่ขา ไม่หยุด โดยยังมีอาการสะอื้นเจือป่นอยู่ ดูเหมือนลูกจะแอบมาเช็ดน้ำตากับซอกคอฉันด้วย

น้องไคก็เป็นแบบนี้แหละ เวลากำลังจะหยุดร้องไห้จะอายหน้าตาของตัวเองเป็นพิเศษ

คนเป็นพ่อผ่อนลมหายใจหนึ่งที เขาขยับริมฝีปากโดยไร้เสียง...ซึ่งสามารถอ่านตามได้ว่า “ใช้ได้มั้ย?”

คาดว่าเขาคงหมายถึงการหลอกล่อน้องไค ดังนั้นฉันจึงไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันพ่อใช้ได้จริงๆ นี่คงเป็นสกิลพิเศษของคนที่ต้องรับมือกับพวกสื่อและแฟนคลับหลากหลายประเภทล่ะมั้ง

ฉันผ่อนลมหายใจตามอย่างโล่งอกพร้อมพยักหน้าให้เขาเป็นเชิงขอบคุณ

“คุณมีธุระไม่ใช่เหรอคะ...เดี๋ยวตรงนี้หนูจัดการเอง” ฉันจึงบอกลาอย่างอ้อมๆ

ร่างกำยำพยักหน้าและตั้งท่าจะเดินจากไปอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ทันพ้นหน้าห้องเขาก็หันกลับมาอีก สายตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่ามีบางอย่างจะพูดด้วย

“คุณน้าเป็นไงบ้าง” แล้วจู่ๆ เขาก็ถามออกมา

“คะ?”

“หมายถึงแม่ของเจ้าขา” เขาขยายความ

แม่ฉันงั้นเหรอ? ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะถามถึงแม่ จริงสิ เขารู้แล้วนี่นาว่าแม่ของฉันป่วย

คุณคมเรียกแม่ฉันว่าน้า...ไม่แน่ว่าเขาอาจจะสืบจนรู้ว่าแม่ฉันอายุเท่าไหร่แล้วก็ได้

“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่ยังไม่อยากให้รู้เรื่องเครียดๆ กลัวจะส่งผลกับสุขภาพ” ที่จริงเรื่องของแม่ที่ฉันไม่ได้พูดให้ใครฟังนั้น หลังจากที่ฉันตัดสินใจย้ายโรงพยาบาลและจ่ายค่ารักษาแบบเหมาไปครั้งนั้น...มันมีเรื่องดีเกิดขึ้นอยู่นะ “โชคดีที่แม่ได้หมอเก่งๆ มารักษาค่ะ อาการก็เลยโอเคขึ้นมากเลย”

นี่แหละคือเรื่องดี...ตอนแรกหมอที่จะรักษาแม่เป็นท่านอื่น แต่ไปๆ มาๆ ทางโรงพยาบาลเอกชนดังกล่าวก็บอกฉันว่าแม่ฉันโชคดีมากที่มีคุณหมอท่านหนึ่งมาตรวจอาการให้ ถึงจะเป็นนายแพทย์ที่อายุเยอะแล้วแต่ก็เก่งมาก เพราะงั้นล่าสุดที่ไปเยี่ยม แม่ฉันไม่ได้อ่อนเพลียและเอาแต่นอนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว มันเป็นเรื่องที่ดีมาก...เหมือนทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้นเลยล่ะ

คุณคมพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ ซึ่งต่อมาเขาก็เขาดูลังเลเล็กๆ ที่จะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็ส่งเสียงออกมาจนได้ “ถ้าพร้อมก็นัดวันให้ด้วย”

“คุณจะไปหาแม่หนูเหรอคะ” ฉันถาม เสียงแอบตะกุกตะกักเล็กน้อย อ้อมแขนที่อุ้มน้องไคอยู่แอบเกร็งแข็งขึ้นมา

คนดังตอบว่า “ใช่” ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวน้องไคที่ยังเอาหน้าซุกซอกคอฉันนิ่งแล้วถามต่อ “เรื่องที่เราติดต่อกัน ได้บอกคุณน้ารึยัง”

“...” ฉันส่ายหน้า คือฉันแค่อยากรอให้สุขภาพแม่ดีขึ้นก่อนน่ะ

“คิดว่าถ้าคุณน้ารู้เรื่องจะเป็นไง?” ทำไมเขาถึงได้ถามแบบนี้กันนะ

“ก็อาจจะแย่นิดหน่อยค่ะ แม่หนูยัง...” ฉันลำบากใจที่จะพูด

“มีอคติ?” เขาพูดเป็นเชิงถาม

ฉันจึงพยักหน้ารับ ส่วนเขาก็ทำสีหน้าเป็นเชิงเข้าใจโดยไม่ถามอะไรอีก มันเหมือนกับว่าฉันได้พูดสิ่งที่เขาอยากรู้ไปแล้วยังไงอย่างงั้นเลย ดังนั้นฉันจึงถามกลับไปบ้าง

“แล้วคุณบอกพ่อกับแม่คุณรึเปล่าคะ”

“ยัง” เขาตอบ “รอเคลียร์ทางนี้ให้เรียบร้อยก่อน”

ฉันผงกหัวเงียบๆ เขาเองก็คงต้องคิดอะไรหลายอย่างแบบฉันเหมือนกัน...

“ถ้าหนูอธิบายให้แม่เข้าใจแล้ว จะนัดให้คุณคุยกับแม่อีกทีนะคะ”

ก่อนจากไปเขายื่นนามบัตรไพรเวทไว้ให้ฉันหนึ่งใบ โดยกำชับว่าถ้าน้องไคอยากคุยด้วยให้โทรมาได้ตลอดเพราะนี่คือเบอร์ส่วนตัว แต่ถ้าไม่รับสายหรือตัดสายทิ้งแปลว่าเขาทำธุระอยู่และจะโทรกลับมาเอง

ซุปตาดังมองหน้าฉันและมองน้องไคที่หลับคาอกฉันไปแล้ว

“ฝากด้วย” เขาพูดก่อนจะหันหลังจากไป

ช่างเป็นคำที่มีความหมายหนักหน่วงจริงๆ เพราะมันมีความหมายว่าเขาฝากให้ฉันจัดการเรื่องที่ควรจะบอกแม่ เพราะงั้น...เรื่องอื่นๆ ฉันก็อยากจะฝากไว้ที่เขาเหมือนกัน เพียงแต่แค่ฉันไม่ได้พูดออกไปตรงๆ ก็เท่านั้นเอง

หลังพาน้องไคไปเช็ดตัวและส่งเข้านอนเรียบร้อย ฉันก็ออกมาเช็กความเรียบร้อยด้านนอกอีกครั้งหนึ่ง กระทั่งเหลือบไปเห็นกระดาษที่แจกแจงรายละเอียดเรื่องเงินวางทิ้งไว้

ฉันหยิบมาดู พบว่าตรงที่ฉันเขียนจำนวนหารครึ่งไว้ว่า 4,500 นั้นมีเลข 0 ซึ่งเป็นลายมือของเขาเพิ่มมาอีกตัวหนึ่ง แถมยังมีลายมือที่ไม่สวยงามนักเขียนกำกับไว้ด้วยว่า ตามนี้

แก้เป็น 45,000 แล้วบอกว่าตามนี้งั้นเหรอ

'ผู้ชายเผด็จการหลบใน' คำนี้ถูกจุดขึ้นมาในหัวฉันเหมือนดอกไม้ไฟเลยทีเดียว

[รออัพต่อบทหน้า]
Lta Luktarn
ที่แท้คูมพ่อคมเป็นคนเผด็จการหลบในนี่เองงงง ร้ายนะคะหัวหน้าาาาา
ตอบคำถามจ้า
1.ใครที่สงสัยเรื่องสรรพนามว่าทำไมถึงเรียกว่าพี่คูณ ให้คุณไปอ่านบทที่ 11 ใหม่นะคะ
2.ที่ตาลต้องเปิดพรีเดือนสิงหา เป็นเพราะตาลต้องรอให้ทุกอย่างพร้อมมากที่สุดก่อน เช่น คิวว่างจากโรงพิมพ์ รอวันที่กล่องผลิตเสร็จ รอไฟล์ปกจากนักวาด ดีลวันว่างของพิสูจน์กับกราฟิก ระยะเวลาที่ตาลใช้ปิดตฉบ. <3 

1 เม้น 1 กำลังใจ

ฝากเรื่องซีด้วยนะ จุ๊บ >>❖อสรพิษ❖ <<
อันนี้เป็นนิยายในเซ็ตจ้า แต่งกับเมเนลเช่นเคย
SET
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.421K ครั้ง

1,535 ความคิดเห็น

  1. #48918 Thungpang (@thung-pang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 01:44
    อยากให้รักกันเร็วๆ
    #48918
    0
  2. #44993 พินิจนันท์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 21:54

    พึ่งได้มาอ่าน เขียนดีมากค่ะ ติดตามมมมม

    #44993
    0
  3. #44839 1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 17:14

    เราชอบหาอ่านนิยายที่มีเด็ก เรื่องนี้ไรท์เขียนบทเด็กได้ดีค่ะ…แต่แอบขัดๆนิด ท้ายประโยคที่เด็กพูด อ่า ง่า ถ้าตัดออกจะดูโอเคมาก (คคหสต)

    #44839
    0
  4. #44291 id2554 (@id2554) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:49
    อยากเป็นเจ้าขา
    #44291
    0
  5. #43936 yoyeyin1711 (@yoyeyin1711) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 10:15
    ชอบที่ไรมาเก็บรายละเอียดของเด็กวัยนี้ได้เคยอ่านของนักเขียนท่านอื่นมาเยอะเค้าไม่ค่อยรู้รายละเอียดเด็กระหว่างเกือบสามขวบจนถึงหกขวบพูดได้ในระดับไหนไม่ว่าจะอัจฉริยะยังไง เด็กยังไงก็เป็นเด็ก แต่นักเขียนบางคนพูดให้เด็กห้าขวบถึงหกขวบเข้าใจแล้วพูดพูดได้
    #43936
    0
  6. #42119 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 20:19
    คุณคมก็เขียนเพิ่มนิดเดียวเอง555555555 เล็กน้อย
    #42119
    0
  7. #34037 fardoremee (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 08:38
    คูมคมล้อคูมแม่
    #34037
    0
  8. #30766 27282930 (@27282930) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 11:54
    ขุงไคติดคุณพ่อสะแล้ว
    #30766
    0
  9. #29309 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:46
    55555 คู่นี้นี่ ไม่มีใครยอมใคร
    #29309
    0
  10. #29018 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 15:09
    คุณคมเล่นแบบนี้กันเลย เติมศูนย์เพิ่ม 55555 ไม่ยอมกันเลย
    #29018
    0
  11. #26854 Olivia1112 (@Dnrd) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 20:42
    พ่อแม่คู่นี้ละก็แม่ลดเหลือ4,500 พ่อเพิ่มเป็น45,000 555+
    #26854
    0
  12. #26403 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    55555555 เอากันเข้าไปพ่อแม่คู่นี้
    #26403
    0
  13. #24784 ThE Zai (@dark-soleil) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 03:52
    คนนึงลดจากแปดหมื่นเหลือสี่พันห้า คนนึงมาเติมเป็นสี่หมื่นห้า โอ๊ยยยย น่อ ครอบครัวนี้ถ้าอยู่ด้วยกันคงจะปวดหัวน่าดู 5555555
    #24784
    0
  14. #23762 Pppppppp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 04:55

    คิดไม่ออกว่าระหว่างคูมคมมมมม กับน้องไคคคค ใครดื้อกว่ากัน 555555555

    #23762
    0
  15. #23418 Ployly4787 (@Ployly4787) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 10:30
    ชอบความเปย์เมียคุณคม 555
    #23418
    0
  16. #23387 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 10:11
    คุณคมมีนิสัยหล่อและนิสัยรวย
    #23387
    0
  17. #23276 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 16:31
    น้องไคคคคค
    #23276
    0
  18. #23239 kwinsupreme (@kwinsupreme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:44
    ทำไมเรียกพี่คูณ ว่านู้นนน หละ กลับไปอ่าน บทที่11แล้วจับจุดไม่ถูกอะ นอนคิดมาสองวันแล้วด้วย
    #23239
    0
  19. #23028 hanawinwin (@hanawinwin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 18:26
    แล้วที่แม่ขานั่งกดเครื่องคิดเลขจึก ๆ ล่ะ โถ่ววว คุณคมชอบเปย์ใช่ไหมเนี่ย
    #23028
    0
  20. #23000 GreetinG (@lalla_greeting) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 14:48

    ขออีบุ๊คด้วยเถอะนะคะพลีสส อยู่ต่างประเทศอยากอ่านด้วย

    #23000
    1
    • #23000-1 len-lom (@luk-peach) (จากตอนที่ 13)
      11 กรกฎาคม 2561 / 14:56
      จริง น่าร้ากกกก ช่างพูดช่างดื้อ
      #23000-1
  21. #22951 Hmama (@mama7) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 10:23

    นึกถึงหน้าตาน้องห่าวห่าว เอามาเป็นอิมเมจน้องไคคงอินน่าดู

    #22951
    1
    • #22951-1 Anntiiez111 (@Anntiiez111) (จากตอนที่ 13)
      12 กรกฎาคม 2561 / 17:23
      หาวห่าวน่ารักจริงค่ะ เหมือนยูคยอมด้วย
      #22951-1
  22. #22949 GUNTM (@GUNTM) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 10:15
    ชอบอ่ะชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #22949
    0
  23. #22726 I-BAM (@autchittha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 08:11
    สายเปย์ก็มาจ้า
    #22726
    0
  24. #22573 lazyrabb (@TeddyBrownTB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 07:00

    แล้วที่แม่ขานั่งกดเครื่องคิดเลขจึกๆ นี่เพื่ออะไร555555

    #22573
    0
  25. #22457 ข้าวเหนียว_สังขยา (@8-9-8) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:22
    เปย์เว่อร์55556
    #22457
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น