{ทำมือ} คุณคมเจ้าขา❖ Burned Gray

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 4,842,242 Views

  • 54,002 Comments

  • 30,422 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    50,382

    Overall
    4,842,242

ตอนที่ 10 : {อัปครบ} คุณคมเจ้าขา❖ภาค At second sign 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9304 ครั้ง
    9 ก.ค. 61


เครดิตภาพ tumblr , weheartit pinterest , flickr

เครดิตเพลง youtube เนื้อเพลง aelitaxtranslate

คำแนะนำก่อนอ่าน :: ฉากไม่เหมาะสมจะไม่อัพลงเด็กดี คุณสามารถข้ามไปและอ่านแค่เนื้อเรื่องได้ถ้าไม่ชอบ ใช้วิจารณญาณในการอ่านให้มาก นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยมุมมองที่คุณคิดไม่ถึง ตัวละครสีเทา อิมเมจที่ใช้ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อเรื่อง และอย่าลืมคอมเมนต์อย่างมีมารยาทด้วยนะ


:: Song :: Martin Garrix & David Guetta - So Far Away

ภาค At second sign

EPISODE 10






ด้านนอกนั้นคือพวกเขาสองคน หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่ ไม่ใกล้ชิดกันแม้แต่น้อย

คนหนึ่งวิ่งไปแอบมอง ส่วนอีกคนก็นั่งนิ่งให้มอง

คนหนึ่งวิ่งซ้ายวิ่งขวา ส่วนอีกคนก็ใช้สายตามองตาม

เมื่อคนที่โตกว่ายกมุมปากขึ้น...อีกคนหนึ่งก็คล้ายจะทำตาม

แต่พอคนทั้งคู่รู้สึกได้ถึงการมาของฉัน พวกเขาก็หันมามองโดยพร้อมเพรียงกัน ตัวฉันนั้นไม่ได้โฟกัสว่าผู้ชายที่ตัวโตกว่ามองฉันด้วยสายตาแบบไหน แต่โฟกัสอยู่ที่ลูกมากกว่า น้องไคหันมาเอียงคอมองฉัน จากนั้นก็กระโดดมาทางนี้

“น้องไค อย่ากระโดดสิ เดี๋ยวล้ม” ฉันอดขมวดคิ้วมุ่นไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ลืมเช่นกันว่าตอนนี้ต้องเดินเอาน้ำไปให้ร่างกำยำที่นั่งอยู่บนโซฟาเบด

เมื่อเดินมาถึงฉันก็ย่อตัวลงวางแก้วไว้ยังโต๊ะตัวเตี้ยข้างโซฟาโดยไม่ได้พูดอะไร สายตาฉันเพ่งอยู่ที่เสื้อสูทซึ่งถูกถอดออกแล้ววางพาดอยู่บนเบาะ ส่วนคนดังก็ไม่ได้เอื้อมมือมาหยิบแก้วน้ำเช่นกัน

คือว่า...ตอนนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนเอาคนแปลกหน้ามาอยู่ในห้องเดียวกัน ด้วยความสัตย์จริงเลยนะ ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาเลย ยิ่งพอมาอยู่ใกล้มากๆ แล้วได้กลิ่นแอลกอฮอล์ก็ยิ่งไม่คุยและไม่สบตาด้วยเท่าไหร่...ฉันคิดว่าอาจจะจำฝังใจกับการเมาของผู้ชายพอสมควร

ดังนั้นจึงลุกขึ้นยืนแล้วเหลือบตามองนาฬิกา เพิ่งจะผ่านไปแค่สิบนาทีเอง มันเร็วไปรึเปล่าที่จะบอกให้เขากลับไปได้แล้ว

“ลูกกวักมือเรียก” แต่แล้วเสียงทุ้มที่ไม่แผ่วแต่ไม่ดังก็ดังขึ้น

“...” ฉันเบนสายตาไปมองคนพูดตามสัญชาตญาณ ซึ่งมันเป็นตอนที่ร่างกำยำเบนสายตาออกจากฉันเพื่อมองยังน้องไคพอดี

ดังนั้นฉันจึงหันไปทางด้านหลังของตนเอง ได้เห็นน้องไคกวักมือเรียกจริงๆ เป็นเหตุให้ฉันสาวเท้าไปหาลูกก่อนจะย่อตัวลงไปนั่งยองทันที

“มีอะไรลูก” ฉันถามขณะมองลูกชายที่จ้องคุณคมคนดัง

“อันนู้นอ่า” น้องไคชี้ไปยังเขา

“น้องไค” ส่วนฉันก็รีบจับแขนลูกให้ลดลงแขนตัว “หนูจะชี้หน้าผู้ใหญ่ไม่ได้นะคะ แล้วเดินไปไหว้รึยัง?”

แต่น้องไคเหรอจะเข้าใจทุกอย่างที่ฉันพูด เด็กตัวเล็กส่ายหน้าพร้อมขยับแขนออกจากมือฉัน ดวงตาเขาวาววับและชี้ไปยังคุณคมอีกรอบ

“อันนู้นพ่อเหรออ” ไม่เท่านั้น เสียงเล็กยังเอ่ยถามฉันด้วยท่าทางที่เหมือนจะกระซิบกระซาบอีกด้วย

“...” ฉันนิ่งงันราวกับถูกเข็มที่มองไม่เห็นเย็บปากไว้ ไม่คิดว่าจะถูกถามตรงๆ แบบนี้

“แม่ขา” น้องไคกระซิบกับฉัน “พ่อเปล่าา?”

รู้มั้ยว่าฉันเห็นอะไร...

ฉันเห็นน้องไคมองมาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ความตื่นเต้น ความอยาก ความรอคอยมันฉายชัดอยู่ในวิธีการมองแล้ว มันชัดเจนมากที่สุดในเวลานี้ ก่อนหน้านี้ก็วิ่งไปวิ่งมาไม่หยุดตั้งแต่ตอนที่คำว่าพ่อออกจากปากคุณคมคนดังแล้ว

แต่ที่ผ่านมาฉันกลับมองข้ามเรื่องนี้มาโดยตลอด ฉันปฏิเสธที่จะเอ่ยถึงคนเป็นพ่อต่อหน้าน้องไค ไม่ว่าลูกจะถามกี่ครั้งฉันก็เอาแต่เบี่ยง แม้แต่ในตอนนี้ก็ยังพยายามจะเลี่ยง

คุณคมคนนี้ฉันไม่ต้องการ แต่ไม่ได้หมายความว่าลูกไม่ต้องการนี่นะ

คุณคมคนนี้ฉันไม่อยากมี แต่ไม่ได้หมายความว่าลูกไม่อยากมีสักหน่อย

...ฉันเอาความเห็นส่วนตัวมาปิดกั้นน้องไคได้ยังไง ฉันลืมมองความรู้สึกของลูกไปได้ยังไง

สายตาฉันย้ายไปยังคุณคมที่นั่งมองเราสองคนอยู่เงียบๆ พอได้บังเอิญสบตากับเขาก็รีบเก็บสายตากลับมา

“อื้ม” ฉันพยักหน้ากับน้องไคที่กำลังรอคำตอบ หัวใจเต้นรัวราวกับแบกรับความรู้สึกนี้ไว้ไม่ไหวเมื่อจับตัวลูกให้หันไปหาพ่อของเขา “นั่นคุณพ่อไงคะ”

“คุงพ่อ” น้องไคพูด “ไม่ตัยเหรออ?” (ไม่ตายเหรอ?)

ฉันหน้าม้านไปวูบหนึ่ง รีบอธิบายกับลูกโดยพลัน “เพราะน้องไคร้องหาคุณพ่อบ่อยๆ คุณพ่อเลยฟื้นมาหาน้องไคไง”

นี่เป็นนิยามของคำว่า ต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเอง ชัดๆ

ส่วนคุณคมคนดังที่นั่งเอามือเท้าคางและเป็นผู้ฟังอยู่ตลอดก็พูดกับน้องไคว่า...

“ไงดื้อ จำพ่อได้มั้ย”

“...”

“พ่อที่โดนดื้อฉี่ใส่ เสื้อก็โดนยึดไป...คุ้นๆ รึยัง?”

น้องไคที่ถูกฉันจับตัวให้หันไปเผชิญหน้ากับพ่อของเขานั้นยืดตัวขึ้น ตามความคิดของฉันนั้นไม่สามารถเดาได้เลยว่าลูกชายจำเรื่องในวันนั้นได้รึเปล่า ที่รู้ๆ คืออายแทนลูกไปเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ตลกน้า?” น้องไคยังพยายามเอียงหน้ามาจ้องฉัน

ส่วนฉันก็ส่ายหน้าเบาๆ ตั้งแต่วันที่รู้ว่าน้องไคเข้าใจความหมายของคำว่า ตลก ผิด ฉันก็พยายามจะอธิบายแล้วว่ามันควรพูดว่าโกหกต่างหาก แต่ในตอนนี้...ฉันทั้งไม่ตลกและไม่โกหกเลยล่ะ

“ไปไหว้คุณพ่อสิคะ แม่ขาสอนว่ายังไงจำได้มั้ย” ฉันผ่อนแรงที่จับแขนลูกลงนิดหน่อยพร้อมกระซิบเบาๆ “เวลาเจอคนตัวโตๆ น้องไคต้องเอามือสองข้างมาประกบกันแล้วพูดว่า สวัสดีครับ’ นะ”

หลังจากนั้นฉันก็ปล่อยลูกแล้วดันแผ่นหลังเล็กให้เดินไปหาคุณคมคนดังที่นั่งเจิดจรัสอยู่บนโซฟาเบาๆ

“ไปเร็ว” ฉันย้ำอีกครั้ง

ส่วนน้องไคน่ะเหรอ...ลูกชินกับการรอรับคำยืนยันจากฉันมากที่สุด ดังนั้นเมื่อถูกกล่อมให้ทำจึงเดินไปข้างหน้า ครั้งนี้ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร่างกำยำมากนัก

แปะ!

เสียงเอามือประกบกันดังขึ้น

“ดี!” ฉันเหวอไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นว่าน้องไคพูดแค่นี้ นี่ไม่เหมือนการไหว้ผู้ใหญ่เลยสักนิด มันคล้ายการปรบมือหนึ่งครั้งและออกปากชมว่าดีมากกว่า ซึ่งต่อมาน้องไคก็รีบกระโดดมาหาฉันพร้อมพยักหน้าให้ “เน้ออ” (เนอะ?)

“น้องไคอาจจะตื่นเต้นค่ะ ความจริงไหว้สวยกว่านี้มาก” ด้วยความเป็นมนุษย์แม่ ฉันจึงอวยลูกชายตัวเองไปโดยปริยาย

ที่จริงแล้วตอนไหว้พี่เลี้ยงในเนิร์สเซอร์รี่ก็นอบน้อมกว่านี้มากนะ สงสัยคราวนี้จะตื่นเต้นจริงๆ

“นี่ก็ดีแล้ว” ร่างกำยำพยักหน้าโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่น้องไค

“ดีๆ” ลูกชายตัวดีขยับออกห่างจากฉันพร้อมเดินไปหาคุณคมอีกครั้ง

“อืม ดีๆ” คุณคมพยักหน้า

“ดีมั้ยย” น้องเอียงคอถามเขา

“ดีสิ ดีมาก” วิธีการพูดของคุณคมนั้นจะเย้าแหย่ก็ไม่ใช่ปลอบใจก็ไม่เชิง นี่พวกเขาคุยเรื่องอะไรกันเนี่ย

และตอนนี้ไม่ว่าสายตาของคุณคมคนดังจะมองส่วนไหนของน้องไค เจ้าตัวเล็กก็จะเอามือปิดไว้ทันที เดี๋ยวปิดปาก ปิดอก ปิดนม ปิดท้องพร้อมส่งเสียงคิกคักอย่างสาแก่ใจเบาๆ

ฉันเห็นซุปตาดังยื่นมือมาด้านหน้า ส่วนน้องไคก็ค่อยๆ เอานิ้วจิ้มลงไปที่บางส่วนของมือเขาแล้วดึงออกทันที น้องไคทำแบบเดิมซ้ำอีกสองรอบ...ไม่รู้ว่าใครแหย่ใครกันแน่

พรึบ!

กระทั่งรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของคนตัวโตกว่า มันเหมือนเขาจะพุ่งตัวขึ้นมา ส่วนมือก็วาดมาทางน้องไค

“อ๊าก!!!” น้องไคเห็นดังนั้นจึงส่งเสียงแหลมเล็กพร้อมวิ่งออกมาทันที เป็นเหตุให้ร่างกำยำคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

แน่นอนว่าน้องไคไม่ได้วิ่งมาหาฉัน แต่วิ่งไปทางด้านหลังของคุณคมพร้อมส่งเสียงหัวเราะอย่างดี๊ด๊า

สายตาฉันวาดผ่านคนเป็นพ่อโดยบังเอิญ เขาขยับลงไปนั่งเหมือนเดิม ดวงตาเขาโฟกัสอยู่ที่น้องไค ริมฝีปากบางเฉียบด้านล่างถูกซี่ฟันขาวสะอาดกัดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเจือรอยยิ้มนิดๆ อยู่ ใบหน้าของเขาแดงเรื่อ ตรงใบหูแดงเป็นพิเศษ ไม่รู้เป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออารมณ์อย่างอื่นกันแน่

เห็นอย่างนั้นฉันจึงหลบไปยืนตรงมุมอื่นและให้เวลาพวกเขาอีกนิดหน่อย

ที่น้องไคคึกขนาดนี้ต้องเป็นเพราะคุณคมคนดังแน่นอน หนูไม่งอแงแม่ก็ดีใจ แต่อย่าลืมสิว่ายังป่วยอยู่ เสื้อผ้าก็ไม่ยอมใส่ เอาแต่วิ่งไปวิ่งมา เฮ้อ

กระทั่งเห็นว่าลูกหาวหนึ่งที ฉันจึงขยับริมฝีปาก

“น้องไคคะ หนูต้องนอนได้แล้วนะ”

“ไคหิว” น้องไคพูดก่อนจะหาวซ้ำอีกรอบ

ฉันที่ถูกลูกกะพริบตาใส่ก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจ มนุษย์ทาสลูกอย่างฉันจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากตอบว่า “แม่ขาจะไปทำให้ หนูกินนมแล้วต้องนอนนะเข้าใจมั้ย”

“อื้อ...” น้องไคพยักหน้ารับ ส่วนฉันก็เข้าครัว แม้ตัวจะทำหน้าที่อยู่ แต่หูก็เงี่ยฟังตลอดเวลาว่าด้านนอกมีความเคลื่อนไหวยังไง

ฉันได้ยินเสียงงึมงำ ได้ยินเสียงเปิดทีวี

ออกมาด้านนอกพร้อมนมอีกทีฉันก็เห็นน้องไคนั่งคุดคู้เอาหัวอิงโซฟา ส่วนคุณคมก็เอนตัวลงไปนอน ใบหน้าของพวกเขาหันไปทางทีวีที่ตอนนี้เปิดรายการสารคดีสัตว์อยู่

พวกเขาไม่ได้สัมผัสตัวกัน ไม่ใกล้ชิด แต่ทำสิ่งเดียวกัน

ดวงตาของคนทั้งคู่ปิดสนิทไปแล้ว...

อ้าว แบบนี้แปลว่าฉันชงนมเก้อใช่มั้ยเนี่ย

ลืมไปได้ยังไงว่าน้องไคยังเด็กมาก คึกตอนดึกได้ไม่นานก็ต้องหมดฤทธิ์เป็นธรรมดา

ฉันปรับฝีเท้าให้แผ่วลง เอาขวดนมวางไว้บนโต๊ะตัวเตี้ยข้างโซฟาอย่างเบามือ เนื่องจากนี่เป็นโซฟาเบดจึงไม่ต่างอะไรกับเตียงมากนัก ฉันมองร่างกำยำที่นอนนิ่ง และมองน้องไคอย่างอ่อนใจ ไม่รู้ว่าใครหลับก่อนใครกันแน่ พอได้มองในมุมนี้แล้ว...น้องไคตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับพ่อของเขา

ฉันเดินไปเปิดประตูห้องนอนที่อยู่ด้านหลังโซฟา ก่อนจะเดินมาอุ้มน้องไคขึ้นอย่างเบามือแล้วค่อยๆ พาเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นจึงใช้เท้าปิดประตู

“งือ นมๆ” แต่พอถูกวางไว้บนเตียง ลูกตัวดีก็ส่งเสียงงึมงำ ทำปากจู๋ ส่งเสียงจุ๊บจั๊บคล้ายละเมอ

“เดี๋ยวแม่ขาไปเอาให้นะ” ฉันกระซิบตอบ

“ฮื้อ” น้องไคกำเสื้อฉันไว้แน่น มือเล็กเอื้อมมาบีบหน้าอกฉันทันที

“อ่า...” ฉันครางอย่างลำบากใจเนื่องจากไม่ได้อยู่กันสองต่อสอง แถมตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้อาบน้ำเลย ยังไม่ได้กินข้าวด้วย “แม่ขายังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ”

“...” ขยำไม่ยอมปล่อยเลย เจ็บนะเนี่ย

บอกแล้วไงว่าลูกชายฉันยังหย่านมแม่จากเต้าไม่ขาดดี ยิ่งคืนไหนที่เขาเหนื่อยมากหรืองุ่นง่านผิดปกติด้วยยิ่งแล้ว น้องไคเป็นเด็กชอบดูดน่ะ นมหรือน้ำตอนกลางวันต้องใช้หลอดเท่านั้น ขวดนมเอาไว้ใช้ตอนจะนอนช่วงบ่าย ส่วนตอนเย็นกับกลางคืนนี่แล้วแต่ความสุขเขาเลย

ฉันมองน้องไคที่เริ่มจะปรือตา ดูจากสีหน้าแล้วอาจจะอาละวาดได้

“ก็ได้ค่ะ ก็ได้ๆ” ฉันพยักหน้า “ขอแม่ขาปิดประตูแป๊บนะ”

จากนั้นก็รีบผละไปปิดประตูห้องนอนโดยทิ้งผู้ชายอีกคนไว้ด้านนอก ก่อนจะคว้าเสื้อของน้องไคแล้วรีบเดินขึ้นมาบนเตียง ตั้งใจจะใส่เสื้อให้ลูกก่อน

“โนม นมๆ” แต่น้องไคโผเข้าหาอ้อมอกฉันซะก่อน มือเล็กนี่ซุกซนมาก แถมยังจัดการกับเสื้อผ้าฉันอย่างไม่ถนอมเท่าไหร่ด้วย “ฮื้อ!

ตอนเห็นพ่อทำเป็นร่าเริง แต่พออยู่กับแม่ก็งอแงเอาแต่ใจ แม่ขาชักจะมีอารมณ์แล้วนะ

“ใส่เสื้อก่อนสิน้องไค อย่าลืมสิว่าเราไม่สบาย เดี๋ยวถ้าพรุ่งนี้เป็นหนักกว่าเดิมแม่ขาจะไม่ให้ไปหาเพื่อนนะ นี่ไง...แม่ขาจะให้กินนมแล้วไงคะ ห้ามโยเยเลย”

บางครั้งฉันก็เป็นแม่ที่ขี้ดุนิดหน่อยนะเนี่ย กว่าจะจัดการลูกให้เข้าที่เข้าทางได้ก็เหนื่อยมากทีเดียว ต้องทั้งดุทั้งปลอบในเวลาเดียวกัน ฉันได้ยินเสียงกลืนอย่างพอใจ รู้สึกได้ถึงความสบายของน้องไคที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

มือฉันลูบแผ่นหลังเล็กไล่ขึ้นมาจนถึงหน้าผาก พบว่าอุณหภูมิของน้องไคเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว พรุ่งนี้น่าจะไปเนิร์ดเซอร์รี่ได้

ระหว่างที่รอลูกหลับคาอกนั้น...ฉันก็เฝ้าคิดในใจไม่หยุดว่าจะทำยังไงกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งยังนอนหลับคาโซฟาอยู่ดี

 

พรึบ!

ฉันลืมตาขึ้นมาทันที แน่นอนว่ามันเป็นการรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเอง ในห้องนอนนี้ยังสว่างอยู่ ฉันยังอยู่ท่าเดิม ส่วนน้องไคตอนนี้นอนหลับอยู่ข้างกายฉันนั่นเอง

เผลอหลับไปเหรอ

กี่โมงแล้วเนี่ย

ฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นเพื่อไม่ให้เป็นการปลุกลูก สองมือรีบจัดเสื้อกับชั้นในให้เข้าที่ จากนั้นก็ห่มผ้าให้ลูกแล้วเดินไปปิดไฟ ต่อมาก็หยิบมือถือออกมาดู

ตีหนึ่ง...

เผลอหลับไปตั้งสองชั่วโมงเลยเหรอ คงเพราะเหนื่อยมาทั้งวันล่ะมั้ง แล้วคนด้านนอกล่ะ

ฉันรีบเปิดประตูออกจากห้องนอนแล้วปิดอย่างแผ่วเบา ด้านนอกยังคงเดิมทุกอย่าง รายการสารคดีที่ออนแอร์ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงยังเปิดอยู่ บนโซฟายังมีคนนอนอยู่เหมือนเดิม

ถ้าไม่ปลุกเขาแล้วปล่อยให้นอนต่อไปจะเป็นยังไง หรือถ้าปลุกเขาแล้วบอกให้กลับไปจะเป็นยังไง หรือว่าฉันควรจะโทรไปบอกให้พี่คิวมาช่วยพาตัวพี่ชายที่เมาจนหลับไปดี แต่นี่มันดึกแล้วนะ

ไม่ว่าจะทางไหนก็ไม่เวิร์คทั้งนั้น

ฉันเอื้อมมือไปหยิบขวดนมที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กข้างโซฟา ตั้งใจว่าจะเอาเก็บในครัว แต่เท้าฉันดันไปโดนขาโต๊ะเข้า

ครืด...

เสียงโต๊ะเลื่อนดังขึ้นเบาๆ เนื่องจากฉันเตะไม่แรง ฉันรีบเบนสายตามองคุณคมคนดังที่นอนอยู่โดยอัตโนมัติ

นั่นเป็นเวลาเดียวกับที่เขาลืมตาขึ้น คราวแรกเขามองขาโต๊ะทันที แล้วถึงเบนมาสบตาฉันด้วยดวงตาหรี่ปรือที่แดงนิดๆ

มันชัดเจนแล้วว่าเสียงโต๊ะเคลื่อนเล็กๆ นี่ปลุกให้เขาตื่น ดวงตาที่แดงนี่คงมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอแน่นอน ฉันเคยเห็นคนถูกปลุกให้ตื่นมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครตื่นนอนได้ล้ำค่าน่าสะสมเท่านี้มาก่อน

ฉันที่ยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจึงเดินเข้าไปในครัว จัดการกับขวดนมนี่เสร็จก็เดินออกมาอีกครั้ง

ตอนนี้อีกฝ่ายยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้ว เขากำลังก้มมองนาฬิกาบนข้อมือก่อนจะเบนหน้ามายังฉัน

“ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้มั้ย” เสียงที่เปล่งออกมาแหบห้าวกว่าปกติ ยังติดจะง่วงงุนอยู่หน่อยๆ

“ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้า และเงียบไปอีก

“ตรงไหน?” คำถามนี้ทำให้ฉันเพิ่งนึกได้ว่าถึงที่นี่จะเป็นห้องของพี่คิว แต่คุณคมอาจไม่เคยเข้ามาด้านในเลยสักครั้งก็ได้

“อยู่ตรงครัวค่ะ ตรงนั้น” ฉันใช้สายตาแทนนิ้ว มองตรงไปยังครัว

ร่างกำยำลุกขึ้นยืนพร้อมเดินผ่านฉันไป ดูเหมือนสติเขาจะยังไม่ได้กลับมามากนัก ซึ่งระหว่างที่คุณคมคนดังเข้าห้องน้ำอยู่นั้น ฉันก็ยืนคิดอยู่ในใจว่ามีบางเรื่องที่จะต้องบอกเขาให้ได้

แต่ยังเรียบเรียงคำพูดในหัวได้ไม่จบเขาเดินออกมาแล้ว สรุปได้ว่าเขาไปล้างหน้ามานั่นเอง มือแกร่งกำลังเสยผมที่เปียกซกไปด้านหลัง รอยสักรูปมังกรตัวเล็กเด่นประกายอยู่เหนือหางคิ้วเข้มเรียว

รูปลักษณ์ภายนอกของเขาเป็นแบบนี้...ไม่ว่ามองมุมไหนก็หล่อร้ายเพลย์บอยสมราคาคุยมากๆ

มีดาราที่ไหนกันที่กล้าสักลายไว้บนใบหน้าตัวเอง

เขาไม่กลัวว่างานจะลดเหรอ

จำได้ว่าประเด็นรอยสักนี้แรกๆ สื่อเล่นข่าวเยอะมากเลยนะ

“โทษทีที่หลับ เผลอไปหน่อย”

ทันทีที่ได้ยินสุ้มเสียงนี้ ฉันรับรู้ตามสัญชาตญาณได้เลยว่าคุณคมไม่ได้เมาอีกแล้ว เขากลับมาเป็นปกติเหมือนที่เคยเจอในคราวแรก แม้จะยังดูตาแดงๆ แต่บุคลิกเยือกเย็นกลับแผ่ออกมาเต็มที่...มันคงเป็นเอกลักษณ์ของเขาล่ะมั้ง

“ค่ะ” ฉันพยายามพูดอย่างเป็นธรรมชาติ พอรู้ตัวว่าสังเกตรูปร่างหน้าตาของเขามากไปก็เบนสายตาออกห่าง “ไม่เป็นไร”

อีกฝ่ายไม่ส่งเสียงพูด แต่ฉันได้ยินเสียงเดินจึงเหลือบไปมองอย่างอดไม่ได้ เขากำลังสวมรองเท้าหนังที่ดูแพงมากๆ อยู่ตรงหน้าประตู สวมเสร็จก็เป็นฝ่ายเปิดประตูเองในทันที

ฉันผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เป็นเวลาเดียวกับที่คุณคมชะงักราวกับนึกอะไรได้ เขาหันมามองฉัน

“กลับก่อนนะ” นั่นคือการล่ำลาที่เรียบง่าย แต่กลับทำให้รู้สึกว่าเขานั้นยังเห็นฉันในสายตาอยู่

ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ฉันก็รู้สึกวูบวาบขึ้นมา คงเพราะผู้ชายคนนี้หล่อมากล่ะมั้ง

ฉันพยักหน้า และถามต่อไปพอเป็นพิธี “คุณกลับไหวใช่มั้ย”

“อืม สบายมาก” ถือเป็นการจบบทสนทนาอย่างเรียบง่าย พอเห็นเขาออกไปได้ครึ่งตัวแล้วก็ตัดสินใจเรียกไว้อีกครั้ง

“คุณคมคะ”

เขาชะงักเท้าพร้อมครางตอบมาว่า “หืม?”

“หนูไม่ได้ห้ามถ้าคุณอยากจะมาหาน้องไคนะ” นี่แหละคือเรื่องที่ฉันต้องการจะพูดกับเขา เมื่อก่อนเคยแอบกีดกันไม่อยากให้มาเจอลูกยังไงก็ช่าง แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วนี่นา “แต่ถ้าวันไหนคุณเมา...ห้ามมาอีกนะคะ”

คำว่า นะคะ’ นั้นไม่ใช่การขอ แต่เป็นการยื่นคำขาด ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกฉันยังพอขุดความกล้าออกไปได้บ้าง

“...”

เขาเงียบ ฉันที่สู้กับสายตาเย็นๆ ของเขาไม่ไหวจึงอมยิ้มกลบเกลื่อนพร้อมมองให้ต่ำลงอีกหน่อย จากนั้นก็เสริมไปอีกสองสามประโยค

“เมาต่อหน้าเด็กมันไม่ดี มันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลยค่ะ”

“...”

“ห้ามทำแบบวันนี้อีกนะคะ”

หลังพูดประโยคนี้ออกไปได้ ฉันก็พบว่าตัวเองไม่ได้กริ่งกลัวเขาและครอบครัวเท่าวันแรกที่เจอกันแล้ว ไม่ถึงกับหายไปเลยแต่แค่ลดระดับลง สิ่งที่ฉันมีเป็นอันดับหนึ่งคือความเกรงใจในสถานะของเขา ความต่างของอายุและสังคม  ฉันคุยกับเขาก็เหมือนคุยกับดาราดังที่พ่วงตำแหน่งรวยอลังการ ใช่ว่าทุกคนจะจับต้องได้ง่ายๆ ผู้ชายคนนี้เหมือนของร้อน ถ้าเข้าถึงมากไปอาจลวกมือฉันได้

ฉันเบนสายตาเพื่อมองเขาอีกครั้ง ดวงตาคมกราดจ้องฉันราวกับกำลังจับสังเกตอะไรสักอย่าง เพียงวูบเดียวแววตาของเขาก็อ่อนลง

“อ้อ” ริมฝีปากหยักลึกคลี่ขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย “ครับ”

“...”

“ต่อไปจะไม่ให้เป็นแบบวันนี้อีก”

“...” ฉันพยักหน้ารับโดยไร้เสียง

คุณคมคนดังช่างเป็นคนที่รู้จักรุกรู้จักถอย รู้จักผ่อนปรนจริงๆ เมื่อกี้ยังดูเย็นเยียบอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับโอนอ่อนขึ้นในพริบตา

มิน่าล่ะ เขาถึงได้ขึ้นแท่นเป็นพระเอกพันล้านได้ ฝีมือการแสดงเก่งกาจมากๆ เลยนะ

ร่างกำยำทำเหมือนจะเดินจากไปแต่ก็ไม่ไป

“มานี่” เขามองฉันอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดๆ "มาปิดประตู"

ฉันครางรับว่า “ค่ะ” แต่แล้วก็นึกถึงบางอย่างได้ซะก่อน ดังนั้นจึงหันไปยังโซฟา เสื้อสูทของเขายังวางพาดอยู่ตรงนั้น ฉันรีบไปหยิบมาแล้วเดินไปส่งคืนให้เขา

เกือบแล้วเชียว ของแพงแบบนี้จะมาลืมไว้ในที่ที่มีเด็กไม่ได้นะ เดี๋ยวน้องไคเอาไปทึ้งเล่นแล้วฉันจะซวย

ซุป’ตาดังก้มมองเสื้อสูทเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าถอดทิ้งไว้ เขาพยักหน้าแทนคำขอบคุณพร้อมรับไปถือ วูบหนึ่งเขาทำท่าเหมือนยังมีอะไรจะพูดอีก แต่คงเพราะนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยกันล่ะมั้ง เขาถึงได้จับลูกบิดประตูจากด้านนอกแล้วดันให้ช่องวางระหว่างเราแคบลง

“ล็อกห้องให้ดี” คำพูดเขาไม่อ่อนโยน แต่น้ำเสียงกลับอลุ่มอล่วยมาก “พรุ่งนี้เย็นจะมาอีกรอบ”

คนดังจากไปแล้ว ประตูปิดสนิท

พรุ่งนี้ก็ยังจะมาอีกงั้นเหรอ...

[รออัพต่อบทหน้า]
Lta Luktarn
งิงิ มาอัปแย้ววววว
อ่ะ เห็นมีคนถามเรื่องเปิดพรี คือตอนนี้ตาลยังไม่ได้ระบุเวลานะ แต่ตาลก็มีปรึกษาทีมแล้วแหละ
นิยายเรื่องนี้ตาลแต่งเป็นเรื่องยาวนะ คิดว่าทุกคนคงเดาออกแหละ อักขระของเรื่องนี้จะอยู่ที่ราวๆ 800,000-900,000 อักขระ เทียบเป็นคำแล้วจะประมาณ 270,000 คำ จะอยู่ที่ราวๆ เกือบ 400 หน้าเอสี่ 
ปกตินิยายเรื่องอื่นของตาลความยาวอยู่ที่ 450,000-550,000 อักขระต่อเล่ม ราคา 490+
เพราะงั้นคุณคมเป็นนิยายที่ควรจะสองเล่มจบ แต่สองเล่มจบคงเหยียบพันชัวร์เลย เพราะงั้นตาลทำเป็นเล่มเดียวและหนาหน่อยแล้วกัน
มันจะเหมือนเอานิยายทำมือของตาลในเรตที่ราคาเกือบ 500 บาทสองเล่มมาประกบกัน แต่อาจจะบางกว่านิดหน่อย ขึ้นอยู่กับสปีริตของพิสูจน์กับคนจัดหน้า จะพยายามจัดหน้าให้ไม่เกิน 570 หน้างิ ถ้าตาลบอกว่าหนา คือหนาที่อักขระ หนาที่เนื้อ ไม่ใช่หนาที่จำนวนหน้า
เพราะงั้นราคาเรื่องนี้ไม่เกิน 799 บาทนะ
เวลาตาลบอกราคา คือรวมส่งพร้อมแล้ว เล่มนี้คุณจะได้ทุกอย่างเหมือนเกือบ 2 เล่มจบ ทั้งรูป ทั้งเนื้อหา อาจจะมีออฟชันเสริมให้เป็นนิยายปกแข็งด้วย เดี๋ยวเอาไว้พร้อมเมื่อไหร่ตาลค่อยคอนเฟิร์มออฟชันของเรื่องนี้อีกทีดีกว่า
ยังไม่พร้อมเปิดพรีตอนนี้นะ คือยังไม่ได้บรีพปก มีคนทวงนะแต่ยังไม่ได้ทำ 555 คิดบรีพไม่ออก แง
แล้วตอนนี้ก็เพิ่งแต่งได้ไม่ถึง 130,000 อักขระเอง
อ่านฟรีไปก่อนดีกว่า <3
 
1 เม้น 1 กำลังใจ
แปะรูปคนขี้เซาาา



ฝากเรื่องนี้ด้วยนะ เป็นเรื่องที่เอามารีไรท์ใหม่ >> คลิก <<
ฝากเรื่องซีด้วยนะ จุ๊บ >>❖อสรพิษ❖ <<
ฝากนิยายในเซ็ตด้วยนะ แต่งกับเมเนลเช่นเคย
SET

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.304K ครั้ง

1,763 ความคิดเห็น

  1. #42111 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 18:42
    เมื่อไหร่จะเรียกว่าครอบครัวได้เนี้ยยย
    #42111
    0
  2. #41131 NO2H (@NO2H) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 17:37
    ในฐานะคนเป็นแม่..มีความรู้สึกบีบหัวใจเล็กๆ..
    #41131
    0
  3. #38516 คำว่าชวน (@COOKKIE17) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:33
    มีความผัวเมียเบาๆ นะคะ
    #38516
    0
  4. #38092 CNBESUBIEXO (@panutda91) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 00:47
    โอ้ยยยย ความพ่อลูกนี้ ฮื้ออออออ
    #38092
    0
  5. #37151 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 22:00
    แงงงง คุณคมมมม
    #37151
    0
  6. #35658 mair983 (@mair983) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 10:16
    มีอีบุ๊คขายไหมค่ะ
    #35658
    0
  7. #35442 ไออิกู (@JJawizz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 19:09
    จิง ครับนี่แบบ วีดว้าย
    #35442
    0
  8. #33996 fardoremee (@jaratrawee2544) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 00:06
    แพ้ครับของคุณคมมากเลยอ่ะ
    #33996
    0
  9. #30749 27282930 (@27282930) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 01:56
    พ่อลูกทำอะไรเหมือนกันไปหมดเลยน่าเอ็นดูน้องไค
    #30749
    0
  10. #29296 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 12:11
    เหมือนกันอย่างกับแกะ
    #29296
    0
  11. #29015 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 13:49
    เดี๋ยวพี่แกก็จะมาเรื่อยๆ
    #29015
    0
  12. #26490 renussoysunted (@renussoysunted) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 09:59
    ละมุนเว่ออออ
    #26490
    0
  13. #26400 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:32
    พ่อลูกเหมือนกันเปี๊ยบบบ
    #26400
    0
  14. #20340 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:31
    น้องไคนี่เป็นพ่อคมย่อส่วนรึเปล่า
    #20340
    0
  15. #20337 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:31
    น้องไคที่เป็นคุณคมย่อส่วนมารึเปล่า
    #20337
    0
  16. #20336 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 01:30
    น้องไคที่เป็นคุณคมย่อส่วนมารึเปล่า
    #20336
    0
  17. #20087 bubbleteatime (@bubbleteatime) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:56
    ทั้งคมทั้งไคน่ารักก คยอมเหมาะกับคมมากเลยอิมเมจสุดยอดดด
    #20087
    0
  18. #19981 jessica-nonthiya (@nonthiya-jessica) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 19:09
    น่ารักกกกกก
    #19981
    0
  19. #19861 zayezai (@zayezai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 04:46
    คุณคมอ่อนโยนฮื่ออออ ใจนุๆๆๆ
    #19861
    0
  20. #19719 icerawisara (@icerawisara) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 20:58
    แบบสามีภรรยามากกกกกก
    #19719
    0
  21. #19352 naran1977 (@naran1977) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 09:35
    เรื่องนี้จะทำอีบุ๊คไหมคะ
    #19352
    0
  22. #18216 สิบเอ็ดสิบสาม (@dnjamroll) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:38
    ทาสน้องไค ;)
    #18216
    0
  23. #18214 Somsir (@Somsir) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:26
    อยากอ่านต่อหลงน้องไค 55555 ไม่ตลกน๊าา
    #18214
    0
  24. #18202 jinny (@janiss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 16:58
    หลงหัวปักหัวปำ
    #18202
    0
  25. #17473 Jd-dear (@Jd-dear) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 06:18
    งื้อออ คุณไคละมุนมากก
    #17473
    0
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น