(จบ) Ghost Rider Skoii Girl - โกสต์ไรเดอร์เด็กสก๊อย (Superhero)

ตอนที่ 2 : บุตรแห่งซาตาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

วันต่อมา

ในยามค่ำคืน อันมืดมิด

มีชายหนุ่มคนหนึ่ง รูปร่างสง่างาม ผมสีดำสนิท หน้าตาหล่อเหลา แต่มีผิวซีดเผือดราวกับผีดูดเลือด ปรากฏตัวขึ้น ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง



เขาเดินผ่านกลุ่มนักเลงกลุ่มใหญ่ที่กำลังนั่งตั้งวงกินเหล้าเมามายกันอยู่ใต้ต้นไม้

"แกเป็นใครวะ ไอ้หน้าอ่อน... ไม่เคยเห็นแกแถวนี้มาก่อนเลย เอิ้ก!" พวกนั้นเริ่มส่งเสียงทักทาย

ชายหนุ่มมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย และไม่ยอมตอบคำถาม

พวกนักเลงไม่พอใจที่ชายหนุ่มไม่ทำตาม จึงเดินเข้ามาหมายจะเอามือกระชากคอเสื้อของเขา

หากแต่ชายหนุ่มผิวซีดแสยะยิ้ม

เขายื่นมือออกมา ทำท่าเหมือนกำลังร่ายเวทย์

พลันร่างของนักเลงคนนั้นก็ลอยขึ้น

"ฉันชื่อ'เดเมียน' และนั่นจะเป็นคำสุดท้ายที่แกได้ยิน..."

เดเมียนเหวี่ยงชายคนนั้นกระเด็นออกไปชนกับเพื่อนๆในวงเหล้าคนอื่นๆ พวกนักเลงจึงลุกขึ้น รวมกลุ่มกันกำหมัดแน่น กำลังจะวิ่งมาโจมตี

แต่

‘เอี๊ยดดด โครม!!!!’ มีรถบรรทุกคันใหญ่ เสียหลัก พุ่งมาชนกลุ่มนักเลงพวกนั้นจนกระเด็น

แต่ละคนลงไปนอนจมกองเลือด แขนขาผิดรูปร่าง นอนหายใจรวยริน

ชายหนุ่มผิวซีดเดินมาใกล้ๆกลุ่มนักเลงเหล่านั้น

“โชคร้ายจังเลยนะ”

“แก... ปะ ปีศาจ!” มีนักเลงคนหนึ่งพยายามจะลุกขึ้นมาจากซากรถ

เดเมียนสัมผัสที่ร่างของชายคนนั้น แล้วใช้พลังของตนดูดวิญญาณของเขา ร่างของอีกฝ่ายซีดลง และซูบผอมราวกับโดนกัดกินเครื่องในไปจนหมดสิ้น

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก" เหยื่อดิ้นทุรนทุรายก่อนชีวิตจะดับสิ้นไป กลายเป็นศพซีดเซียวเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

"พวกมนุษย์นี่มันน่ารำคาญจริงๆ" เดเมียนกำลังจะเดินออกไป

‘ตู้ม!!!!!!’ ซากรถบรรทุกคันนั้นเกิดระเบิดขึ้น เปลวเพลิงแผดเผาร่างของมนุษย์บริเวณนั้นจนหมดสิ้น

ชายหนุ่มเดินหน้าต่อไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่มีความรู้สึกสงสารใดใด

"เดเมียน..."

แต่แล้วชายหนุ่ม ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูเรียกชื่อเขา

"เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่เดเมียน..." เจ้าของเสียงทุ้มต่ำนั้น เป็นชายชราในชุดเสื้อคลุมยาว ถือไม้เท้า ใช่แล้ว เขาคือ'มอเรียส' ผู้เป็นซาตานปกครองนรกแดน 4 นั่นเอง


"กำจัดท่านไง... ท่านพ่อ!" เดเมียนปล่อยพลังเป็นคลื่นแสงเข้าใส่ ร่างของชายชรานั้นก็อันตรธานหายไป กลายเป็นเพียงฝูงนกกาทันที

ทิ้งไว้แต่เพียงเสียงส่งท้าย

"เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่า.."

เดเมียนปล่อยพลังใส่เหล่านกกาจนตาย ศพลอยตกลงมาจากฟ้า

เดเมียนขมวดคิ้วอย่างหัวเสีย

"นายท่านเดเมียน...." ร่างร่างหนึ่งปรากฎกายขึ้น เป็นปีศาจเพศหญิง วัยกลางคน รูปร่างผอม ดวงตาสีแดง ผมสีเทายาว ฟันของเธอเป็นเขี้ยวแหลมคมทั้งปาก



"เรจิน่า.." เดเมียนเรียกชื่อหญิงคนนั้น

'เรจิน่า' โค้งคำนับ เธอเป็นลูกน้องผู้จงรักภักดีต่อเดเมียน

'พรึ่บ'

พลันมีร่างของชายอีก 3 คนปรากฎตัวขึ้น

คนหนึ่งมีพลังน้ำแข็ง เป็นปีศาจหนุ่ม ผิวสีเข้ม ผมหงอกขาวโพลนทั้งศีรษะ


นามว่า "สโนว์..."

คนถัดมา มีพลังไฟฟ้า เป็นปีศาจหนุ่ม ผมสีทอง มีปีกคล้ายนกอินทรีย์


นามว่า "อีเกิ้ล..."

และคนสุดท้าย มีพลังควบคุมทราย เป็นปีศาจหนุ่ม ดวงตาสีม่วง


นามว่า "แซนเดรส..."

“มากันแล้วเหรอ พวกเจ้า...” เดเมียนพูดขึ้น

“นายท่าน ต้องขออภัยที่ให้ท่านรอนาน” เรจิน่าพูด

เดเมียนมองไปยังเหล่าปีศาจผู้เป็นลูกน้องของตน

“พวกเจ้านี่ ไม่ได้เรื่อง ข้าให้พวกเจ้าโจมตีลูกน้องของพ่อข้า ก็ยังไม่สำเร็จ”

“ปีศาจของท่านมอเรียสแข็งแกร่งมาก เราไม่มีทางสู้กับมันเลยนะ ท่านเดเมียน” สโนว์บอก

“พวกเราก็โจมตี ยึดป้อมปราการของนรกฝั่งตะวันออกได้แล้ว สัตว์นรกที่นั่นกลายเป็นพวกของเราแล้ว ท่านยังไม่พอใจอีกหรือ” อีเกิ้ลว่า

“เราก็ได้แต่ตามยึด พ่อข้าก็ยังหนีได้ทุกครั้ง...” เดเมียนขมวดคิ้ว

“ไม่ใช่ว่าเราสู้ปีศาจของท่านมอเรียสไม่ได้ แต่ท่านมอเรียสมีพลังมหาศาล เขามาช่วยปกป้องพวกมันได้ทุกที” แซนเดรสว่า

“ข้ารู้จักมอเรียสดี ตอนนี้เขาไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว นี่เป็นเวลาที่เหมาะสม ที่เราจะโจมตีเขา” เรจิน่าพูดขึ้น

“เรจิน่า เจ้าก็พูดแบบนี้ตลอด ข้าก็ไม่เห็นว่าเดเมียนจะสู้อะไรท่านมอเรียสได้เลย” แซนเดรสว่า

“แซนเดรส!” เรจิน่าโกรธ

“ไม่เป็นไรหรอก เรจิน่า เขาพูดความจริง มันถึงเวลาแล้ว ที่ข้าต้องหาปีศาจตนใหม่ มันจะช่วยข้า เอาชนะพ่อได้” เดเมียนพูด

“‘พันธสัญญาโกสต์ไรเดอร์’.. แล้วเจ้ามั่นใจเหรอ ว่ามันจะช่วยเรา” สโนว์ถาม

“ตามข้อตกลง... มันต้องทำ” เดเมียนยืนยัน

“‘วิญญาณอาฆาต’ คือปีศาจที่น่ากลัวที่สุดแห่งนรก เจ้าแน่ใจหรือ ว่ามันจะไม่มาเล่นงานเราทีหลัง” อีเกิ้ลว่า

“เจ้าสงสัยอะไรในตัวข้างั้นเหรอ อีเกิ้ล... ถามหน่อย ข้ายังเป็นเจ้านายของเจ้ารึเปล่า...” เดเมียนจับคอเสื้อของอีเกิ้ล แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“เปล่าๆ ข้าแค่ถามให้แน่ใจเฉยๆ ท่านก็ยังเป็นนายท่านของข้าเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ” อีเกิ้ลบอก

เดเมียนจึงปล่อยมือออก

“ข้าไม่เข้าใจเลย ว่าพ่อของข้า ปกครองลูกน้องปีศาจได้ยังไงตั้งมากมาย แค่นี้ ข้าก็อยากจะทำลายพวกแกซะให้หมด”

“เดเมียน ใจเย็นๆ ข้าไม่เคยสอนให้ท่านเป็นคนใจร้อนนะ” เรจิน่าห้าม

“รู้สึกเหมือนจะยังไม่ครบนะ... ‘อีริก’หายไปไหน” เดเมียนถามขึ้น

“.....” ทุกคนเงียบ

“ข้าถามว่าอีริกอยู่ไหน!!!”

‘แฮร่!!!!!!!!!!!!’ เดเมียนกลายร่างเป็นปีศาจสีดำทมิฬชั่วขณะ ก่อนจะกลับคืนร่างมนุษย์เช่นเดิม

“อีริก ยังอยู่ในนรก...” แซนเดรสบอก

“มันบอกว่า มันไม่สบายใจ ที่จะทำตามภารกิจที่เจ้าสั่ง” สโนว์ว่า

“ข้าไม่น่าเลี้ยงมันไว้เลย ไอ้อีริก!” เดเมียนโมโห

“อีริกบอกว่า เขายังอยู่ข้างท่านอยู่ ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก” เรจิน่าบอก

“แล้วท่านเชื่อมันเหรอ เรจิน่า” เดเมียนถาม

“เชื่อ... โธ่เดเมียน... อีริกยังเยาว์นัก ก็เหมือนกับท่าน..” เรจิน่าว่า

“ข้าไม่ได้เด็กแล้วนะ เลิกพูดว่าข้าเป็นเด็กซะทีเถอะ!”

“เด็กกว่าข้าก็แล้วกันน่ะ ข้าเลี้ยงท่านมา ทำไมข้าจะไม่รู้ ท่านเองก็ไม่ต่างจากอีริกหรอก ให้เวลาเขาหน่อยหน่า”

“เออๆ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ข้าต้องตามหาไรเดอร์ของข้าก่อน” เดเมียนแสยะยิ้ม

AIR
LPJ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3 ความคิดเห็น