เมื่อผมมาต่างโลกแล้วตกหลุมรัก[ BL 3P]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,642 Views

  • 40 Comments

  • 314 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,163

    Overall
    2,642

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

เดซี่เธอเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทกิออนในโลกที่พัฒนาการและความก้าวล้ำของเทคโนโลยีก้าวหน้าถึงขีดสุดของโลกนี้และมีการติดต่อจากดาวเคราะห์อื่นและมิติที่แตกต่างกันมันเหมือนเป็นความฝันที่คนทั่วโลกเคยฝันถึง ขาเรียวยาวสวมส้นสูงสีดำก้าวอย่างรวดเร็วไปยังทางข้างหน้า ห้องทดลองที่มีการทำวงแหวนคล้ายในหนังวิทยาศาสตร์สักเรื่องแต่ครั้งนี้มันใช้ได้จริงและกำหนดจุดต่างๆ ของดาวเคราะห์แต่ละดวงได้ด้วยการป้อนพิกัดตำแหน่งระยะห่างและสูตรการคำนวณควอนตัมลงไป จากนั้นประตูมิติจะเปิดออกแล้วนำพาไปยังจุดหมายอย่างปลอดภัย ต่างจากรูหนอนเพราะนี่คือการย่นระยะที่สั้นกว่า เธอที่เป็นคนพัฒนาโปรเจคนี้ตั้งชื่อว่า กิอาเลียน มีผลกระทบกับร่างกายน้อยที่สุดและเร็วที่สุดโดยใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที

" เป็นยังไงบ้าง โรม " เธอที่เดินมาถึงก็ทำการถามเพื่อนร่วมงานอย่างโรม เขาเป็นชายหนุ่มไฟแรงเหมือนเธอนั่นแหละ แววตาใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมมีความมุ่งมั่นและจริงจัง

" สูตรคำนวณถูกต้อง ทุกอย่างพร้อมแล้ว" เขาตอบหัวหน้าโปรเจคที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาไปแล้วยามที่ทำงานอยู่ที่นี่ ร่างหนาหมุนตัวหลีกทางให้อีกคนเดินมาดูความคืบหน้าของโปรเจค กิอาเลียนอย่างตื่นเต้น

" เยี่ยม" ร่างโปร่งบางที่เห็นก็อดยิ้มไม่ได้ การเดินทางไปดาวเคราะห์อื่นอาจจะไม่นานกว่าที่คิดไว้แล้วก็ได้ '' ทำงานกันต่อ"เธอออกคำสั่งจากนั้นทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานในส่วนของตัวเอง

ตกเย็น

" โชคดีทุกคน" เธอเอ่ยตอบหลังจากเพื่อนร่วมงานทุกคนขอตัวกลับบ้าน ปกติพวกเขาจะกลับดึกมากกว่านี้แต่อีกสองวันจะเข้าช่วงคริสมาสต์บริษัทจึงให้วันนี้พนักงานกลับบ้านเร็วเพื่อกลับบ้านเกิดของตัวเองไม่ก็กลับไปฉลองกับครอบครัว แต่น่าเสียดาย เดซี่ไม่มีสิ่งนั้น เธอมีแค่งานและเป็นเด็กกำพร้า นามสกุลคอลลาจน์ในตอนนี้ก็ได้จากคนที่รับเลี้ยงเธอมา และพวกเขาเหล่านั้นก็ตายหมดแล้ว ซึ่งตอนนั้นเธอได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บริหารขั้นสูงของกิออนพอดี ช่วงนั้นจำได้ว่าสติของเธอแตกไม่มีชิ้นดีมันแหลกสลายจนแทบจะกลายเป็นเศษแก้ว หากแต่เจ้าของกิออนกลับพูดกับเธอเพียง

' อย่าให้ความทุกข์กลืนกินความสุขที่มีด้วยกัน' นั่นละคำนั้นที่ทำให้เธอยืนขึ้นมาได้

ขณะที่นั่งทำงานจนดึกร่างบางจึงตัดสินใจกลับบ้านโดยการเดินเท้ากลับคอนโด การมีบ้านมันลำบากเกินไปสำหรับคนที่ชอบเดินทางไปมาและทำงานด้านนี้ ขณะที่กำลังเดินเท้าเพื่อกลับคอนโดที่อยู่ไม่ไกลหากแต่ช่วงเวลานี้ผู้คนในเมืองกลับทยอยอยู่แต่ในบ้านเพื่อเรียนและทำงาน ไม่ก็ใช้เวลาส่วนตัวเพื่อหาความสุข ยามค่ำคืนในเมืองทุกเมืองจึงเงียบเหงา ซึ่งตรงข้ามกับเทคโนโลยีที่ก้าวไปข้างหน้ามากขึ้นผู้คนกลับยิ่งรื่นเริงน้อยลง เมื่อก้าวเดินไปเรื่อยๆก็ต้องตกใจ ร่างบางถูกจับเหวี่ยงเข้าไปในซอยๆหนึ่งอย่างแรง ปากไม่ทันได้เปล่งเสียงร้องเพื่อขอความช่วยเหลือก็ถูกผ้าอุดปากเอาไว้ กล้องวงจรปิดตรงมุมตึกถูกขโมยเมมโมรี่การ์ดจนไม่สามารถใช้การได้ การกระทำครั้งนี้คือการวางแผนอย่างรอบคอบและถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนโดยใครสักคนหนึ่ง

" ขอบคุณสำหรับกิอาเลียน ลีฟวีลิงค์ ( ที่รัก)" สำเนียงภาษาดัตซ์แบบนี้ เจ้าของกิออน! เธอมองด้วยความตกใจยามเห็นร่างสูงสง่าของเขาเดินออกมาจากมุมตึกอีกข้าง สูทสีดำและผมสีดำ ' กิโยชส์ รัสปูติน' ทำไม? '

" เธอมีคำถามมากมายสาวน้อย แต่ฉันตอบไม่ได้" ชายหนุ่มใช้นิ้วเชยคางหญิงสาวที่มองมาด้วยความสงสัย แววตาไร้ความกลัวแต่กลับหวาดระแวง นี่แหละที่ทำให้เขาอยากกำจัดมากที่สุด " จำคำฉันไว้ ความอ่อนโยนมันแค่สิ่งหลอกลวง" เสียงหัวเราะในลำคอฟังดูเหมือนปีศาจและใช่ รัสปูตินคือปีศาจ เขาเป็นเฉกเช่นนั้นเสมอ

เดซี่ คอลลาจน์ถูกฆ่าตายในคืนนั้น ด้วยการปาดคอกับมีดคมกริบเพียงครั้งเดียว ลำคอขาวซีดก็เป็นรอยบาดลึก เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากแผลเหมือนน้ำตกสีแดงที่ตัดกับผิวขาว ดวงตาสีดำอมม่วงมองชายหนุ่มด้วยความเกลียดชังจากนั้นก็ปิดลงร่างทั้งร่างเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายเอ็น ร่วงลงสู่พื้นเหมือนตุ๊กตาที่พังไปแล้ว ชายสองคนที่เป็นส่วหนึ่งในการฆ่าเธอไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของเธอ โรมและเคธ พวกเขาสองคนมองร่างไร้ชีวิตของหัวหน้างานด้วยความเฉยเมย และทิ้งร่างอีกคนไว้ในซอยจัดฉากให้เหมือนถูกฆ่าชิงทรัพย์ หากแต่สายตาล้ำลึกของกิโยชส์ที่มองไปยังร่างหญิงสาวกลับมีประกายประหลาดบางอย่าง " บางครั้งความทุกข์มักมาไวกว่าความสุขเสมอ" เขาแย้มยิ้มวิปริตและเดินไปพร้อมกับหุ่นเชิดทั้งสองที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อแผนการนี้ หุ่นเชิดมนุษย์ที่แสดงละครได้เก่งยิ่งกว่าผู้ใด

วิญญาณที่ออกจากร่างอย่างเดซี่ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดมันถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว ทั้งเรื่องที่ให้เธอเข้าทำงาน เพื่อนร่วมงาน การเลื่อนขั้น มันถูกอีกคนกำหนดไว้หมดแล้วแม้กระทั่งความตายของเธอเอง มันน่าเจ็บใจ เจ็บปวดและแค้นใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้จริงๆว่าทำไมเธอถึงโง่งมได้ขนาดนี้ คำที่เขามักพูดสอนเธอ ปลอบโยน และให้กำลังใจที่แท้แล้วมันคือหน้ากากทั้งหมดงั้นหรอ

" ฮึก...กรี้ดดด!!" เสียงกรีดร้องของวิญญาณดังเพียงแค่ให้เหล่าสัตว์ได้ยิน พวกมันเวทนาหากแต่ไม่อาจสนใจได้ เหล่าวิญญาณมักทรมานเช่นนี้เสมอ เมื่อเดซี่กรีดร้องจนสมใจก็เหนื่อยหอบ ร่างวิญญาณสั่นสะท้านและพร่าเลือนจากนั้นเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากวิญญาณของเธออย่างแรง เหมือนหลุดไปอีกมิติ และภาพทั้งหมดก็ดับลง

ความมืดคือสิ่งเดียวที่ดวงตามองเห็น แม้แต่มือของเธอก็เป็นสีดำสนิทไม่ว่าจะขยับหรืออะไรก็ตามมันเหมือนไม่ได้เคลื่อนไหวอยู่เลย เพราะไม่เห็นไม่รู้สึก คล้ายไม่เคยมีแขนและขาเสียอย่างนั้น ทั้งที่เมื่อกี้ในร่างวิญญาณยังคงรู้สึกถึงแขนและขาอยู่บ้างแต่ตอนนี้เหมือนมันถูกดึงจนหลุดออกจากกัน ชาและไร้ความรู้สึก แต่ทว่าผ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงที่ดังก้องในหู

{ สวัสดี เด็กน้อย เจ้าจะเป็นผู้ที่เราเลือก } เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหวเหมือนแผ่นเทปที่ไม่มีสัญญาณ มีบางท่อนของช่วงเสียงที่คล้ายถูกกระชากและถี่รัวเหมือนขาดสัญญาณ หากแต่ก็ยังได้ยิน { ไม่ต้องกลัว แค่ฟังเราและอย่าคิดอะไรให้มาก เจ้าจะไปเกิดใหม่ ที่ต่างมิติ ต่างโลก เป็นคู่ขนานที่ไม่มีวันบรรจบกับโลกเดิมของเจ้า ชาติก่อนของเจ้า มีคำถามหรือไม่}

[ ทำไม?] ทำไมไม่ให้เธอตาย ไม่อยากเกิดใหม่แล้ว เหนื่อยเหลือเกิน เจ็บปวดที่หัวใจมากๆเลยละ ร่างบางขดตัวในความมืดเหมือนกำลังรักษาตัวเอง เหมือนสัตว์เล็กที่เจ็บป่วยและไม่มีใครให้พึ่งพา

{ มันคงง่ายไป เอาเถิดเมื่อเจ้าไปเกิด เราจะมอบความจำให้เจ้าคืนและจะติดต่อเจ้าไป เราไม่ใช่พระเจ้าเราเป็นแค่โปรแกรมของโลก ที่ไว้ใช้ดึงเหล่าบุคคลมาทำหน้าที่ ที่ควรเป็นของตนแต่แรก แต่ถูกเหวี่ยงไปยังที่อื่น เมื่อเจ้ามีปัญหาเราจึงจะปรากฏเป็นแผ่นโปรแกรมคล้ายที่เจ้าเคยใช้หรือแค่เสียงในหัวของเจ้าเท่านั้น เพื่อให้คำแนะนำ } สิ้นคำของเสียงที่ไม่สามารถตรวจจับเพศสภาพได้ ร่างเธอก็ถูกกระชากอีกครั้ง สติดับวูบลง และหวังเพียงแค่จะได้ไปเกิดในที่ๆดี

คำปรารถนาคลับคล้ายจะไม่เป็นจริง เมื่อเธอได้ลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นเด็กน้อยอายุ 1 ขวบ ในกรงเหล็กขนาดใหญ่ คอและเท้ามีปลอกคอล่ามติดกับพื้นกรง พวกมันมีน้ำหนักเบาที่พอให้เด็ก 1 ขวบรับน้ำหนักได้ และเกิดมามีเพศสภาพเป็นผู้ชาย โปรแกรมโลกบัดซบ.. ส่งเธอมาเป็นเด็กผู้ชายที่เป็นทาสในโรงค้าทาสแห่งหนึ่งและโลกที่ไม่รู้จัก..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

0 ความคิดเห็น