When Fire Comes from U สวรรค์ส่งรักมาให้

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 ห้องใหม่กับเจ้าของห้องที่ไม่เกรงใจ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

ผัดวุ้นเส้นใส่ผักกับผัดพะแนงหมูถูกเขี่ยไปมาด้วยส้อมจากมือคนถือที่ทำหน้าแขยงๆ หน่อยๆ  นี่ ทำไมซื้อแต่อาหารมันๆ มา อาหารที่ดีกว่านี้ไม่มีแล้วรึไง ผัดวุ้นเส้นเงาวับไปด้วยน้ำมัน พะแนงก็คราบน้ำมันลอยย่องไหนยังจะมีกะทิที่แบบแล้วอย่างนี้เธอจะกินได้ยังไง!

คนที่กำลังแบ่งข้าวใส่จานเธอและตัวเขาหันมามองอาหารที่เพิ่งเดินลงไปซื้อจากร้านตรงข้ามคอนโดซึ่งปกติเขาฝากท้องไว้กับร้านนี้เป็นประจำ ถึงจะไม่ได้อร่อยเหาะ แต่รสชาติก็พอใช้ได้ ก็มันสะดวก ถ้าอยากกินของดีๆ ก็ลงไปหาซื้อเองสิ เขาบอกผู้หญิงที่แอบเรื่องมาก อาศัยอยู่ห้องเขาแท้ๆ ยังมาทำตัวเยอะใส่อีก

ดูสภาพฉันตอนนี้สิ นายจะให้ฉันใส่ชุดอย่างนี้ไปหรือไง แม้แต่รองเท้าฉันยังไม่มีเลย!”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เธอ ตีเนียนสนิท เปลี่ยนสรรพนามการเรียกเขาจาก คุณ กลายเป็น นาย ที่ไร้ความเกรงใจเหมือนตอนหัวค่ำเมื่อวานซะอย่างนั้น 

สงสัยน่าจะเมื่อชั่วโมงก่อนที่เห็นว่าเขาแก้ผ้าต่อหน้าเธอโดยไม่คิดเกรงใจ หญิงสาวใสๆ ที่เริ่มหมดความอดทนและความนับถือเจ้าของห้องจึงเริ่มหัวฟัดหัวเหวี่ยงเป็นคนเริ่มต้นพูดกับเขาอย่างเป็นกันเองซึ่งเธอรู้สึกว่าสบายใจมากที่ได้พูดอย่างนี้

ชายหนุ่มที่ได้ฟังเธอดังนั้นก็กวาดตามองคนที่บ่นสวมชุดเดียวกับเมื่อคืนอื้มก็สมควรไม่ลงไปอยู่หรอก!

ลัลนาที่เห็นว่าชายหนุ่มที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากหยุดชะงักแต่กลับที่รูปร่างเธอจึงร้องหวีดด้วยความตกใจทันที

ไม่ต้องมามองเลยนะ นี่มันชุดนอน! ที่สำคัญนายอย่าลืมนะไม่ว่าผู้หญิงจะใส่ชุดไหน พวกผู้ชายก็ไม่มีสิทธิ์ข่มขืน!”

คนตัวใหญ่ยักไหล่ ส่ายหน้าพลางเบะปากใส่ ใครเขาก็ไม่อยากจะมองหรอก ก็แค่ลูกลิงใส่เสื้อผ้า

อะไรนะ!” เธอเตรียมจะกระโดดรุมทึ้งคนปากปีจอ และก็คงจะกระโดดกัดหูไปแล้วถ้าเกิดเขาไม่รีบท้วงเธอเข้าซะก่อน

เร็วๆ รีบๆ กินเข้าไปก่อนเถอะ จะรีบไปทำธุระไม่ใช่หรือไง

เมื่อคนถูกท้วงนึกขึ้นได้จึงยอมสงบเสงี่ยมลงแล้วนั่งลง ทว่าใบหน้ายังคงบึ้งตึง และยิ่งเมื่อได้เห็นอาหารพวกนี้แล้วก็ยิ่งทำให้อารมณ์เสียขึ้นไปอีก จะไม่กินก็ไม่ได้เพราะเธอหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว ตั้งแต่กินสลัดผักเมื่อวานเย็นที่ร้านบาร์นั้นก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอหลังจากนั้นเลย ซ้ำเมื่อคืนยังไม่ได้หลับอีก

หญิงสาวที่ปกติเป็นคนกินยากเพราะเลือกกินอยู่แล้วจึงฝืนใจตักวุ้นเส้นเยิ้มๆ กับพะแนงหมูที่พอคุ้ยๆ แล้วน่าจะมีส่วนติดมันน้อยที่สุดมาใส่จานตัวเอง เธอเกลี่ยข้าวที่เป็นเม็ดก้อนๆ กลมๆ ที่แข็งๆ ด้วยใบหน้าเซ็งๆ

ชายหนุ่มซึ่งนั่งโต๊ะตัวตรงข้ามที่ลอบสังเกตพฤติกรรมนั้นจึงได้แต่ส่ายหน้า เป็นคนกินยากอย่างนี้แล้วปกติกินยังไง

ก็กินอาหารคลีน ไม่มีน้ำมัน ไม่มีมันหมูเยิ้มๆ แบบนี้ พูดแล้วเธอก็อดเศร้าไม่ได้ที่ผ่านเหตุการณ์เมื่อวานมา ใครจะคาดคิดว่านอนอยู่ดีๆ ไฟจะไหม้ทั้งคอนโด ซึ่งต้นเหตุเกิดจากชั้นที่ถัดลงจากเธอที่เกิดไฟฟ้าลัดวงจรขึ้นจนจะพาลไหม้ตึกกันไปหมด

อาหารคลีน? หาซื้อง่ายนักหรือไง เขามองเธออย่างกับตัวประหลาดกินของแปลกๆ ทั้งที่สมัยนี้ใครๆ เขาก็กินกัน

เธอก็เป็นเหมือนคนทั่วไป แต่เพียงมันต้องสะอาด ปลอดภัย แคลอรี่ต่ำ

ก็ผูกปิ่นโตกับร้านเขาเป็นรายเดือน เขาจะมาส่งเช้าเย็น ก่อนมาก็จะโทร.แจ้งมาก่อน เพราะเผื่อถ้าวันไหนไม่อยู่จะได้ตัดมื้อนั้นทิ้งไป พูดแล้วก็อยากกินข้าวกล้องคลุกกับกระเพราอกไก่ที่ไร้น้ำมันเหลือเกิน

แล้วกล่องเท่าไร

กล่องเก้าสิบ ค่าส่งเหมาต่อเดือนก็สองพัน

แคกๆ ฟังแล้วคนฟังก็สำลักข้าว เธอที่เห็นดังนั้นจึงต้องช่วยรินน้ำที่อยู่ข้างๆ เทใส่แก้ว เพราะเห็นแล้วจะเมินก็คงไม่ได้ในเมื่อต่อมความดีมันกระตุก

คนที่เพิ่งดื่มน้ำตบอก หายใจหอบๆ เล็กน้อย อาหารไรแพงเป็นบ้าเลย ในห้างก็ไม่ใช่

ก็มันอาหารคลีนนี่ยะ อาหารคลีนน่ะเข้าใจไหม!” บอกแล้วเธอก็กระทืบเท้ากลับมานั่งที่เดิมฝืนใจตักข้าวแฉะๆ นั้นลงคอ

นี่ เธอทำงานอะไรกันแน่ ดูแล้วหน้าเหมือนเด็กจบใหม่ ทำไมถึงทำตัวดูเหลือกินเหลือใช้ ชายหนุ่มที่เริ่มหายใจโล่งถามขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาตักอาหารใหม่ หรือพ่อแม่ยังเลี้ยงอยู่

“!!!” แต่แทนที่ลัลนาจะโกรธแต่พอได้เห็นท่าทางของคนตรงหน้าความเคืองก็เริ่มหายไป

อื้ออหืออขนาดกินมูมมามยังดูหล่อเลย ว่าแต่เขาล่ะ อายุเท่าไรกันนะ

 ก็พอไหวน่า ไม่ต้องถึงขนาดให้พ่อแม่ช่วยหรอก

ที่จริงแล้วมันแทบไม่พอยาไส้เลยต่างหาก!

ที่อยู่ดีกินดีมาได้ก็เพราะว่าทางบ้านส่งเงินมาช่วย แต่อีกหน่อยพอเธอสอบเป็นแอร์ติดแล้วเธอสัญญาว่าจะไม่รบกวนเงินป๊ากับม้าอีก

ชายหนุ่มได้ฟังทันทีก็ยักไหล่ให้เหมือนไม่เชื่อ ตอนนี้เขาคงมองว่าเธอเป็นคุณหนูที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเข้าซะแล้ว ซึ่งลัลนาเองก็รู้ดีแต่คร้านจะแก้ตัว แม้จะไม่ได้รวยมาก แต่ยอมรับว่าป๊ากับม้าเลี้ยงเธอมาดี ตั้งแต่เด็กจนโตมาก็ค่อนข้างสบายมาตลอด แต่จะหนักหน่อยก็ต้องหัดทำงานตั้งแต่เล็ก ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยว เสิร์ฟ จดเมนูอาหาร คิดเงินก็เท่านั้นล่ะ

ตั้งแต่เราเจอกันเมื่อวานจนตอนนี้ฉันต้องระเห็จมาพักอยู่บ้านนายแล้ว…”

“…”

“…เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ เธอถามขณะใช้ส้อมเกลี่ยๆ ข้าวมาไว้ที่ช้อนเพื่อเตรียมเข้าปาก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1 ความคิดเห็น