When Fire Comes from U สวรรค์ส่งรักมาให้

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 ห้องใหม่กับเจ้าของห้องที่ไม่เกรงใจ 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

ไม่เพียงแต่ใช้เวลาดับไฟ แต่กลุ่มนักดับเพลิงยังต้องใช้เวลาช่วยเหลือผู้ประสบภัยเบื้องต้น กว่าจะเดินทางมาถึงที่พักของชายหนุ่มจึงเป็นเวลากว่าสิบโมงเช้า ซึ่งเขาได้พาเธอเดินทางมาด้วยบิ๊กไบค์คันโตได้วอนตำรวจจราจรเหลือเกิน ทุกครั้งที่มือหนาบิดคันเร่งก็เล่นเอาเธอแทบปลิวเธอจึงต้องกอดเอวของเขาไว้แน่นๆ เพราะกลัวว่าจะตกไปบนถนนตายก่อนจะมีชีวิตอยู่รอดเพื่อกลับไปทำงานและเจอหน้าพ่อแม่อีกครั้ง

              เขมนันท์พาเธอเดินเข้ามาในคอนโดแห่งหนึ่งซึ่งเป็นคอนโดไม่สูงนัก ทว่าดูคลาสสิคเข้ากับธรรมชาติ ซึ่งแน่นอนว่ามันหรูกว่าตึกห้องพักเก่าของเธอที่ถูกเผาไปเมื่อคืนมาก

              มือหนาเปิดบานประตูก่อนจะเชิญให้เธอเข้าไปก่อน ซึ่งลัลนามีความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่กินเวลาไม่นานเธอก็ตัดสินใจก้าวขาเข้าไป

อาจเป็นเพราะเกิดมายังไม่เคยไว้เนื้อเชื่อใจผู้ชายถึงขนาดนี้เลย ความระแวงจึงรั้งไว้ให้ฉุกคิดเป็นธรรมดา แต่กระนั้นก็มีอะไรบางอย่างบอกเธอว่าเธอสามารถไว้ใจเขาได้

เอาน่า นายคนนี้เคยบอกว่าเธอไม่มีอะไรดีนี่ เขาก็คงไม่ได้คิดอะไรหรอก!

              ทว่าไม่ทันไรหลังจากที่ก้าวขาเข้ามา ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิด ลัลนาก็พลันสะดุ้งก่อนจะรีบเหลียวหลังไปมองต้นตอเสียงอย่างระแวดระวัง

            นี่เขาล็อกกลอนด้วยใช่ไหม!?

              พอละสายตาจากมือจับไปยังใบหน้าคมคายของเจ้าของห้อง หญิงสาวก็พบว่าเขาไม่ได้ทำตาวิบวาวน่ากลัวเหมือนปีศาจที่จ้องจะขย้ำเธอเลยสักนิด แต่เขากลับเดินไปเปิดลิ้นชักจากเคาน์เตอร์ซึ่งไม่ห่างจากประตูหน้าห้องนักด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างยื่นมาให้เธอ

              อ่ะ นี่กุญแจห้อง เธอคงต้องใช้มันไปก่อน ถึงยังไงก็คงอยู่ที่นี่อย่างไม่มีกำหนดใช่ไหม

              ลัลนาไม่ได้ตอบ เธอได้แต่เดินเข้าไปรับอย่างงงๆ ก่อนจะก้มหน้ามองคีย์การ์ดและกุญแจ

            เธอจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนน่ะเหรอ  

            ทว่ายังไม่ทันได้คิดสรุปอะไร จู่ๆ เจ้าของห้องที่พาเธอเข้ามาก็เดินห่างออกไปแล้วถอดกระเป๋าสะพายไหล่ใบเล็กของเขาโยนลงบนโซฟาตัวใหญ่ ซึ่งนั่นไม่ได้สร้างความตกใจให้เธอเท่ากับร่างแกร่งกระทำต่อด้วยการไขว้แขนแล้วจับปลายเสื้อยืดของเขาขึ้นเพื่อถกออกจากตัวโดยไม่ได้นึกถึงหัวอกหัวใจสาวโสดแปลกหน้าที่มาขออิงอาศัยด้วยเลย

ตึกๆ !!! ทำอะไรหัดเกรงใจกันบ้างสิ!

              บ่ากว้าง มัดกล้ามแน่นเป็นคลื่นเรียงกันถี่ๆ มันแน่น มันตึงเรียบและดูบางจนเห็นเส้นเอ็นที่ปูดขึ้นออกมาเบาๆ       สาบานเลยว่าไม่มีผลต่อชะนีอย่างเธอจริงๆ ไม่มี!!!

              แม้ว่าจะปฏิเสธตัวเองเสียงแข็ง แต่สายตากลับจดจ่ออยู่ที่มัดกล้ามที่มีลวดลายสวย มันทำให้รูปร่างของเขาดูดีสง่างามและเพอร์เฟคกว่าตอนใส่เสื้อขึ้นไปอีก

จริงๆ แค่หน้าตาอย่างเดียวก็กินขาดแล้วนะ ยังจะมีรูปร่างดีๆ ไปอี๊ก!!

              จากการมองผ่านเสื้อดูก็รู้แล้วว่าเขาต้องมีกล้ามแน่ๆ แต่เธอไม่คิดว่าจะซ่อนรูปถึงขนาดนี้เอ๊ะ!

ลัลนาสังเกตเห็นว่าตรงร่องกล้ามบริเวณสะบักไหล่บนหลังแกร่งแน่นๆ นั้นมีรอยช้ำๆ ม่วงๆ แดงๆ ที่ดูไม่เก่าอยู่ หรือว่า

ไม่ทันได้ตกผลึกความคิด จู่ๆ หญิงสาวที่ลอบมองชายหนุ่มก็ชะงักเมื่อเห็นว่าเขาหันมาทางนี้

อ่ะ เอ่อ พอดีว่าฉันสังเกตเห็นว่าที่หลังของคุณมันมีอะไรแปลกๆ อยู่น่ะ เธอเสตาหลบสายตาคมกริบ กริบเสียยิ่งกว่ามีดเล่มใหญ่คมๆ ที่สามารถปาดเนื้อตัวเธอเป็นริ้วๆ

แปลกตรงไหน

กะ ก็ มันเป็นรอย ตรงสะบักไหล่ มันเป็นรอยช้ำน่าจะเกิดจากที่คุณช่วยฉันไว้ เธอตอบเสียงเบา ความกระดากอายที่แอบมาอิงอาศัยห้องผู้ชายที่แม้แต่ชื่อยังไม่รู้จักทำให้ตัวเองยังคงนึกกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

ก็มันเป็นสถานการณ์บังคับนี่ ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อไม่มีที่ไปแล้ว แม้แต่จะไปทำงานยังไม่ได้เลย ชุดก็ถูกเผาไหม้ในห้องเก่านั่นหมดแล้ว เฮ้อออคิดแล้วก็กลุ้ม

ลัลนาได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองตรงไปคนที่สมควรเข้าห้องน้ำแล้ว แต่เขากลับยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน ซ้ำยังทำท่าจะถอดกางเกงที่เหลือตัวสุดท้ายออกจากตัว

“…นี่คุณถ้าจะไปถอดกางเกงก็ไปถอดที่ห้องน้ำสิ!”

ร่างสูงที่ตัวเหลือแต่บ๊อกเซอร์หันมองมายังผู้ที่เข้ามาร่วมอาศัยใหม่ซึ่งเพิ่งท้วง เขาจึงได้เห็นว่าเธอกำลังใช้มือปิดหน้าตัวเอง แต่ปิดยังไงกัน ทำไมถึงยังเห็นนัยน์ตาดำๆ ผ่านง่ามมือน้อยนั้นได้ล่ะ มองแล้วริมฝีปากสีชมพูคล้ำก็ยกยิ้มกริ่ม

อ่ะๆ โทษที พอดีลืมไปว่ามีลูกลิงมาอยู่ด้วย ทำอะไรเลยไม่ค่อยได้คิดเท่าไร

“!!!” ลัลนากัดฟันกรอด

ลิง! เธอออกจะสวยจนใครหลายคนต่างก็ชม แต่เขากลับบอกว่าเธอเป็นลูกลิง!

ปกติอยู่คนเดียว เลยไม่ค่อยต้องนึกเกรงใจใครอยู่แล้วจากนี้ก็คงจะปรับตัวไม่ได้ด้วย เอาเป็นว่าเธอก็ต้องทำใจนะ…”

“…”

ทำใจที่จะได้เห็นภาพอย่างนี้บ่อยๆ ฮ่าๆ

“!!!”

แขนขาของคนฟังเต้นเร่าๆ เธอกระทืบเท้าเบาๆ บนพื้นอยู่สองสามทีแล้วจ้องไปยังร่างแกร่งที่กำลังผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยบอกเซอร์ตัวเดียวผ่านง่ามมือของตัวเองด้วยความแค้นฝังจิต

แต่กระนั้นทำไมนะ ในเวลานี้ทำไมสายตาไม่รักดีกลับสอดส่องต่ำลง

ร่างเปลือยด้านบนเทียบอะไรไม่ได้กับสิ่งที่อยู่ใต้บอกเซอร์ซึ่งเธอเห็นว่ามันมีอะไรนูนขึ้นจากกึ่งกายของเขาแล้วชี้โด่เด่มุ่งตรงไปยังห้องน้ำราวกับลูกศรนำทางเจ้าของร่าง!!!

น่ะ นี่เธอจะต้องทนอยู่กับมนุษย์หมาป่า มารยาททรามแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน ฮือออ พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยลัลด้วย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1 ความคิดเห็น