When Fire Comes from U สวรรค์ส่งรักมาให้

ตอนที่ 6 : บทที่ 1 คืนไฟไหม้ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาจึงทำอะไรไม่ถูก เหมือนจู่ๆ สวรรค์ก็ส่งยายลูกลิงขี้แยมาให้เขาเจออีกรอบ ผู้ชายที่ไร้ความอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนจึงไม่รู้จะปลุกปลอบยายผู้หญิงตัวเล็กๆ นี้ยังไงดี

ใจเย็นๆ แล้วค่อยๆ บอกว่ามีอะไรรึเปล่า หรืออยากให้ช่วยอะไรไหม แม้ชายหนุ่มจะคิดว่าเสียงของเขานั้นห้าวทุ้มตามประสาผู้ชาย ทว่าความอ่อนโยนก็สามารถถ่ายทอดผ่านด้วยสายตาได้ซึ่งหญิงสาวพอสัมผัสได้

ลัลนาช้อนสายตากลมโตมองคนถามสารทุกข์สุขดิบเธอเป็นคนแรกหลังจากที่เจอเหตุการณ์เลวร้ายมามันทำให้เธอซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

ฉะ ฉันไม่มีญาติ ไม่มีเพื่อนในกรุงเทพฯ เลยฉันเพิ่งจะย้ายเข้ามาทำงานที่นี่ คนที่รู้จักหรือสนิทกันก็อยู่ที่ต่างจังหวัดกันหมด” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้น ดูแล้วน่าสงสาร ไม่ได้ดูร้ายกาจเหมือนตอนช่วงหัวค่ำที่แหวใส่เขาไม่หยุด

คนฟังถอนหายใจก่อนจะถามต่อ “แล้วเพื่อนเธอล่ะ พอมีใครจะให้อาศัยอยู่ก่อนไหม

ลัลนาส่ายหน้าหวือ “แทบทุกคนต่างมีครอบครัวกันแล้ว คนโสดก็มีแฟนอยู่ด้วย จะให้ฉันไปเป็น กขค ได้ยังไงล่ะ

ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงนึกเห็นใจ เขามองคนที่คู้ตัวกอดเข่าตัวเองสะอื้นฮักก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าเนื้อตัวของเธอมีเพียงเสื้อสายเดี่ยวเอวลอยและกางเกงขาสั้นเสมอแก้มก้นเท่านั้น!

ความรู้สึกขัดหูขัดตาแปลกๆ ทำให้คนเห็นสันนิษฐานว่าอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้อยู่ในชุดพนักงานออฟฟิศอย่างเสื้อเชิ้ตและกระโปรงสอบอย่างเมื่อตอนเย็น เขาจึงคิดว่าเธอไม่ใช่ยายเฉิ่มคนเดิมอย่างที่ควร

              ซึ่งหญิงสาวที่นั่งเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจึงไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเนื้อตัวขาวๆ ของตัวเองเป็นที่ต้องตาของตะเข้หลายคนที่ลอบมองเธออยู่ อาจเป็นเพราะเธอกำลังเครียดและมองไม่เห็นหนทางว่าจะไปอิงอาศัยที่ใดดี

ลัลนาเหม่ออยู่กับความคิดของตัวเองจนกระทั่งสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เข้ามาโอบตัวเธอไว้อยู่ตอนนี้

               หญิงสาวมองดูเสื้อแจ็กเกตตัวใหญ่ที่คลุมอยู่บนตัวเธอซึ่งเมื่อครู่เหมือนเขาผละห่างออกไปโดยไม่ได้สังเกตว่าเขาไปหยิบมันมาจากที่ใด

เธอเสตาไปมองคนที่เอามันมาคลุมให้ “ขะ ขอบคุณ” ซึ่งพลันใดนั้นเธอก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเมื่อไม่กี่ชั่วโมงได้ “แล้วหลังของคุณ…เป็นอะไรไหม”

เขมนันท์ส่ายหน้า แต่เธออดไม่ได้ที่จะบอก ‘ขอบคุณ’ อีกครั้ง ทั้งยังเบาไม่ต่างจากครั้งแรก เนื่องจากยังคงอายเรื่องเมื่อตอนหัวค่ำที่เธอไปด่าเขาแทบตาย

          “นี่” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นเหมือนสะกิดให้เธอเชยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เขาได้ถอดหมวกที่คลุมออกแล้วเหลือเพียงแต่ผิวขาวๆ ที่แดงนิดหน่อยจากความร้อนและใบหน้าคมสันที่เข้ากับผมตัดสั้นเป็นอย่างดี “ถ้าคืนนี้ไม่มีที่จะไป...ไปพักห้องฉันก่อนก็ได้นะ”

              ลัลนาชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะเสนออะไรแบบนี้ ซึ่งถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นชวน แน่นอนล่ะว่าร้อยทั้งร้อยเธอไม่ไว้ใจ ผู้ชายที่ชวนผู้หญิงไปพักด้วยย่อมมีจุดประสงค์บางอย่าง

แต่กับเขา เขาช่วยเธอไว้จากเหตุการณ์ที่จะถูกทำมิดีมิร้ายเมื่อตอนเย็น ซ้ำยังช่วยเธอจากเหตุการณ์เมื่อครู่อีก และยังเอาตัวมาเป็นโล่บังตัวเธอ

              ณ เวลานี้จะหาใครดีได้เท่าเขาอีก

              คิดอยู่ไม่กี่วินาที ลัลนาก็พยักหน้าตอบตกลงด้วยความซาบซึ้งใจ คืนนี้ขอรบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณมากนะ

              “…อืม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น