When Fire Comes from U สวรรค์ส่งรักมาให้

ตอนที่ 10 : บทที่ 2 ห้องใหม่กับเจ้าของห้องที่ไม่เกรงใจ 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

 

              หลังจากซื้อของกันเรียบร้อยแล้วเขมนันท์ก็พาเธอซิ่งบิ๊กไบค์คันเดิมของเขาที่ขับมาเมื่อเช้า ซึ่งพฤติกรรมของเขาก็เหมือนเดิมคือขับเร็วจนตัวเธอแทบปลิวซึ่งแน่นอนว่าครั้งนี้ลำบากกว่าครั้งแรกเพราะมืออีกข้างต้องหิ้วของใช้ส่วนหนึ่งไว้ในมือ ส่วนอิตาปากปีจอนี่ก็เอาของส่วนหนึ่งแขวนไว้ที่มือจับส่วนตัวเขาก็มีหน้าที่ขับอย่างเดียว ขับโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะหลุดออกจากรถรึเปล่า!

เมื่อได้มาถึงที่หมายนี่ปลอดภัยแล้ว ลัลนาก็ไม่คิดถือสา แต่เธอสัญญาว่าจากนี้ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เธอก็จะไม่เอาชีวิตไปแลกกับการซิ่งอย่างนั้นหรอก!

ถึงอาชีพแอร์โฮสเตสจะมีความเสี่ยงเรื่องความปลอดภัยในการโดยสารเหมือนกัน แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตายในหน้าที่ ทั้งเงินเดือนก็ยังสูงลิบ ไม่ได้เหมือนการซ้อนไอ้มอไซค์ตัวใหญ่ๆ ที่ตายเพราะแรงบิดของคนขับโดยไม่ได้อะไรเลย

ลัลนาแอบคิดขณะลอบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งเพิ่งจะสั่งบะหมี่หมูแดงสองชามเผื่อเธอด้วยในร้านบะหมี่ริมทางเท้าใกล้บริเวณละแวกคอนโดของเขา

นี่ถามหน่อยสิ

ฮึ?” คนที่เพิ่งสั่งอาหารเสร็จหันมามองเธอ

ทำไมนายถึงเป็นนักดับเพลิงล่ะเอ่อ คือฉันหมายถึงอย่างนายดูเหมาะกับทำงานอย่างอื่นมากกว่า ที่ถามเพราะสงสัยว่าอาชีพนี้ไม่ได้เงินเดือนสูงเท่าไร แต่ตัวเขากลับอยู่คอนโดแอบหรูระดับหนึ่งหรือว่าที่บ้านเขารวย?

ฮึ ถามทำไมเนี่ย เขมนันท์ขมวดคิ้ว ก่อนจะยกยิ้มขำๆ แล้วเธอล่ะ ทำงานออฟฟิศเหรอ เกี่ยวกับอะไรล่ะ ทำไมถึงไม่มีเพื่อนไม่มีฝูงอยู่ที่กรุงเทพฯ เอาซะเลย แล้วผู้ชายคนเมื่อวานล่ะ สรุปว่าเธอเป็นกิ๊กกับเขารึเปล่า

ลัลนาแยงเขี้ยวใส่คนที่เบี่ยงเบนคำถามโดยไม่นึกเกรงใจกัน ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ เป็นแค่พี่ร่วมงานย่ะ! แล้วที่ไม่มีเพื่อนอ่ะนะฉันเด็กต่างจังหวัดน่ะ เคยมาที่นี่แค่เที่ยวเท่านั้นแหละ ส่วนเพื่อนร่วมงานก็รู้จักกันได้แค่ไม่กี่เดือน ไม่ได้สนิทกัน…”

เลยต้องย้ายมาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าที่รู้จักกันยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง?”

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายพูดหยอก แต่ก็ทำเอาคนที่อุตส่าห์วางใจเขาอดระงับอารมณ์ไว้ไม่ได้

นี่! ถ้าคิดมากขนาดนี้ฉันจะย้ายออกไปจากห้องก็ได้นะ ประกาศกร้าวแล้วเธอก็ลุกขึ้นเพื่อจะเตรียมขนข้าวขนของออกไปทั้งที่อาหารยังไม่ได้มาเสิร์ฟเลย

เฮ้ย พูดเล่นๆ เขารีบลุกขึ้นยืนแล้วจับหมับเข้าที่มือของเธอทำเอาลัลนาผงะไปเล็กน้อย โอ๋ๆ นั่งลงๆ แหย่แค่นี้ทำเป็นคิดมากไปได้

ทว่าเธอก็ยังทำเป็นไม่แสดงออกด้วยการนั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น ฉันแค่ไม่อยากเสียเวลาหาห้องใหม่หรอกนะ ไม่งั้นฉันไม่อยู่ให้นายกัดแขวะอย่างนี้หรอก!” เธอขี้เกียจหาห้องเช่าใหม่ อีกอย่างห้องหรูของคอนโดนี้ที่ดีงามกว่าห้องก่อนของเธอเยอะจะไปหาราคาที่เธอพอจ่ายไหวได้ที่ไหน สู้อย่างน้อยอยู่ที่นี่แล้วหารค่าเช่ากับเขาคนละครึ่งก็ยังดีกว่า กระนั้นเธอก็ยังทำทีเป็นโกรธอยู่

ครับๆ ไม่แหย่แล้ว ขอโทษ เขาพูดเสียงอ้อนๆ นิดๆ เหมือนเด็กชาย ซึ่งเธอก็เชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่สนใจ ก่อนไม่นานบะหมี่จะมาเสิร์ฟ ซึ่งขณะนั้นเขาก็บริการหยิบช้อน หยิบตะเกียบให้เธออย่างเอาใจจนเธออดลอบยิ้มอย่างผู้ชนะไม่ได้ และด้วยท่าทีของเขาจึงทำให้เธอยอมละทิฐิลงเพื่อถามสิ่งที่สงสัยต่อ

ฉันก็แค่สงสัยว่านายทำอาชีพนักดับเพลิง แต่อยู่ห้องซะหรูขนาดนี้อย่าหาว่าดูถูกเลยนะ คือมันหรูไปน่ะ

ฟังแล้วเขมนันท์ก็ขำเบาๆ ทำเอาคนถามหน้าเหวอ ขำอะไรยะ!?”

เปล่า แค่คิดว่าเธอคิดเยอะเหมือนกันนะ

นี่แอบด่าฉันรึเปล่า?”

เขายกยิ้มให้ ซึ่งแน่นอนว่าลัลนาอ่านไม่ออกว่าเขากำลังเย้ยหรืออะไร แต่ทำไมนะเธอถึงรู้สึกว่ามันมีความเอ็นดูแฝงอยู่ด้วย “…เป็นห้องของเพื่อนฉัน เขาให้เช่าอาศัยในราคาถูก บอกแล้วเขาก็ก้มหน้าลงกินบะหมี่คำโต

อ๋อออ ลัลนาพยักหน้า ใช้ตะเกียบคีบหมูชิ้นบางขึ้นมากินบ้าง แล้วฉันย้ายมาอยู่ด้วยอย่างนี้เพื่อนนายไม่ว่าเหรอ

เขาส่ายหน้า ไม่หรอก มันเป็นคนไม่คิดมาก ไม่คิดเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้หรอก

ลัลนาพยักหน้าอีกครั้ง แล้วแฟนของนายล่ะ เธอจะไม่ว่าอะไรเหรอที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

คนที่กำลังจะคีบเส้นบะหมี่สีเหลืองคำโตเข้าปากชะงักก่อนจะยกยิ้มขณะมองเธอ ฉันไม่มีแฟน เธอไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอก

หญิงสาวพยักหน้า รู้สึกว่าโล่งอกไปหน่อยเมื่อไม่ต้องตกเป็นประเด็นมือที่สามที่ทำให้ใครเขาแตกแยก แต่แทนที่เขาจะตอบเธอแล้วจะก้มหน้าลงต่อ แต่กลับมองหน้าจนกินเวลานานอยู่หลายวินาที ทั้งยังถามเธอกลับเช่นกัน

แล้วเธอล่ะ มีแฟนรึยัง แฟนอยู่ที่ใต้โน่นรึเปล่า

ลัลนาส่ายหน้าเป็นคำตอบ ไม่มี

“…”

แม้แต่ เคยก็ยังไม่มีเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1 ความคิดเห็น