ยิ้มนี้เป็นของพี่ RE-UP(E-Book ออกแล้วค่ะ)

ตอนที่ 121 : บทที่ 17 บุคคลที่สาม (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาโยษิตาพยายามปิดสมอง ปิดความคิดตัวเอง ไม่อยากกังวลคิดเรื่องแย่ๆ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ สมองของเธอมันไม่ฟัง เอาแต่เฝ้าคิดไปว่าเขาจะกลับมารึยัง เขาจะกลับมาหาเธอไหม แล้วจากนี้เธอยังสำคัญกับเขารึเปล่า

สาเหตุนี้ทำให้โยษิตาแทบไม่ได้หลับทั้งคืน และเธอก็ได้คำตอบแน่ชัดในตอนเช้า เพราะไม่เห็นวี่แววของรถซูเปอร์คาร์ที่หายไปหลายวันจอดอยู่ในโรงรถอย่างที่ควร

…เขาคงนอนกกกอดกับผู้หญิงคนนั้นอย่างมีความสุข

โยษิตาจึงตั้งใจว่าจะทำงานอย่างหนักเพื่อจะได้ลืมเขา แม้ว่ามันอาจช่วยไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็ดีกว่าอยู่ว่างๆ ให้สมองฟุ้งซ่าน เธอจึงตั้งใจกับการสำรวจพื้นที่หน้างานนี้มาก

โครงการก่อสร้างรีสอร์ตขนาดใหญ่แห่งนี้เป็นโครงการของวรรษชล เขาตั้งเป้าจะทำให้ที่นี่เป็นที่พักผ่อนสำหรับลูกค้าระดับสูง การออกแบบและตกแต่งทั้งภายในและภายนอกใช้นักออกแบบคนไทยทั้งหมด เขาเชื่อว่าคนไทยเข้าใจวัฒนธรรมและพื้นที่ตรงนี้ได้ดีกว่าชาวต่างชาติ

งานสร้างรีสอร์ตที่หัวหินมีมูลค่าการก่อสร้างนับพันล้านบาท การทำงานครั้งนี้จึงต้องระดมความคิดจากนักออกแบบเกือบทั้งทีม ซึ่งนี่เป็นการออกมาทำงานต่างจังหวัดครั้งแรกของโยษิตา ความตื่นเต้นในการทำงานทำให้เธอลืมความเครียดจากเรื่องที่เพิ่งเจอเมื่อคืนไป การได้พูดคุยกับเพื่อนตลอดทางทำให้ความเศร้าหมองของเธอคลายลงบ้าง

เมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงพื้นที่ วรรษชลก็ได้พาทีมงานเดินชมแต่ละจุด ก่อนทุกคนจะแยกย้ายกันไปสำรวจพื้นที่และหาไอเดียกันเองว่านอกจากที่วรรษชลเสนอแล้วพวกเขาเห็นจุดใดที่มีวิวสวยๆ และจัดการวางผังที่มีทั้งอาคารส่วนกลาง บ้านพัก สวน อย่างไรเพื่อเรียกจุดเด่นให้กับทางรีสอร์ตได้อีก ซึ่งทุกอย่างต้องลงตัวและสมบูรณ์แบบ

ทั้งนี้วรรษชลได้นัดทีมสถาปนิกให้มาทำความรู้จักกับมัณฑนากรเพื่อประสานงานออกแบบ ซึ่งบางครั้งระหว่างสถาปนิกและมัณฑนากรก็มีความเห็นค้านกันหนักจนถึงขั้นมีปากเสียง เพราะสถาปนิกเชื่อว่าการออกแบบโครงสร้างภายนอกของเขาดีแล้ว ถ้าย้ายตำแหน่งประตูห้องไปอาจจะไม่สวย แต่มัณฑนากรเห็นต่าง การย้ายตำแหน่งประตูทำให้ห้องดูกว้างขึ้น ทั้งยังสร้าง First Impression ตั้งแต่ครั้งแรกที่เปิดประตูเข้าไป โดยวรรษชลเชื่อว่าการถกเถียงเพื่อให้ได้ข้อสรุปที่ลงตัวนี้ย่อมส่งผลให้ผลงานออกมาดีที่สุด เหมือนดาบที่ตีไปเผาไปในที่สุดก็จะได้ดาบรูปทรงสวยและแข็งแกร่ง

“น้ำครับ”

วรรษชลยื่นขวดน้ำเปล่าให้โยษิตาที่นั่งอยู่ตามลำพังบนม้านั่งไม้อัดซึ่งทำไว้ใช้ชั่วคราวใต้ต้นไม้ เธอกำลังวาดผังละเอียดในแบบของตัวเองเพื่อเก็บข้อมูลของพื้นที่ในแต่ละทิศ

“ขอบคุณค่ะ” เธอยื่นมือไปรับแล้วเปิดฝาดื่มทันที ที่นี่แม้จะมีลมโกรก แต่อากาศค่อนข้างร้อน ใต้ต้นไม้ที่เธอนั่งอยู่ก็ไม่ได้มีใบไม้หนาพอจะให้ร่มเงาเท่าไร

“ลำบากหน่อยนะครับ” วรรษชลนั่งลงพื้นที่ว่างข้างๆ เธอ เขาเปิดฝาขวดน้ำของตัวเองแล้วดื่มตาม “ที่นี่คนรู้จักของคุณแม่แนะนำมา เขาเป็นนายหน้าค้าที่ดิน จริงๆ แล้วก็มีหลายที่นะ แต่พี่สนใจที่นี่”

“ที่นี่บรรยากาศดีจริงๆ ค่ะ ถ้าสร้างเสร็จแล้วยิ้มคงจะรบกวนมาพักที่นี่บ่อยๆ” เธอหมายความตามที่บอกจริงๆ ไม่ได้พูดเอาใจเขาแต่อย่างใด

“สำหรับยิ้ม ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ แน่นอนว่าไม่เสียค่าใช้จ่ายด้วย”

โยษิตามองคนพูดแล้วรู้สึกเกร็ง ยิ่งเห็นแววตาที่มองมาอย่างลึกซึ้งของเขา ร่างกายเธอก็ต่อต้านด้วยการกระเถิบถอยห่างเล็กน้อยแสดงให้เขาเห็นว่าไม่สะดวกใจ

“พี่ขอโทษครับ แต่พี่อยากให้ยิ้มให้โอกาสพี่ พี่ชอบยิ้มนะ”

คนฟังกระอักกระอ่วนใจ แต่ในที่สุดเธอก็กำมือแน่นพร้อมกับเอ่ยปากบอกเขา “ยิ้มขอโทษนะคะ ยิ้มยังไม่พร้อม ยิ้มเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง คงไม่สะดวกเท่าไร”

“แต่พี่ไม่ได้มองอย่างนั้นนะ คนมีโลกส่วนตัวสูงก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ พี่เข้าใจยิ้มดี เพราะพี่ก็เป็น บางทีเราก็เบื่อที่จะต้องปั้นหน้าบ่อยๆ ที่ทำไปเพราะงานมันบังคับให้ทำ” เขามองวิวท้องทะเลเบื้องหน้าเช่นเดียวกับเธอ จากนั้นก็หันมาหาเธออีกครั้ง “แต่ไม่ว่าจะฝืนกับใคร แต่สำหรับยิ้ม พี่ไม่เคยแกล้งทำนะ”

คำพูดของเขาทำเอาคนฟังหลุบสายตาลงต่ำ หยุดมองกระดาษและปากกาในมือที่ใครบางคนเป็นคนซื้อให้

“ยิ้มว่ายิ้มกลับไปหาเจนดีกว่าค่ะ ป่านนี้เจนคงจะตามหายิ้มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”

วรรษชลมองตามร่างเล็กๆ ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปด้วยสายตาเอ็นดู ยิ่งเธอพยายามปิดกั้นเขาเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากทลายกำแพงใจเพื่อให้ได้รู้จักกับเธอมากขึ้น...จนถึงขั้นสานสัมพันธ์ต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

223 ความคิดเห็น