ยิ้มนี้เป็นของพี่ RE-UP(E-Book ออกแล้วค่ะ)

ตอนที่ 117 : บทที่่ 15 ฟิวส์ขาด (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

“งั้นพี่ปัณฑ์ก็ตอบมาสิว่าระหว่างเรามันคืออะไร แค่พี่น้องกันเฉยๆ เหรอ!”

“…”

“ถ้าใช่ พี่ปัณฑ์ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับยิ้ม ไม่มีสิทธิ์ห้ามยิ้มคบกับใคร!”

“ยิ้มกำลังประชดพี่อยู่ ยังไงพี่ก็ไม่เห็นด้วย!!!”

“ยิ้มไม่ได้ประชด แต่ยิ้มคิดว่าตัวเองควรเริ่มต้นความรู้สึกดีๆ กับคนใหม่ๆ ได้ซะที ดีกว่าดักดานอยู่กับคนที่เขาไม่รักเรา เพราะฉะนั้นพี่ปัณฑ์ไม่ต้องห่วงยิ้ม ไม่ต้องสนใจ ออกไปจากห้องยิ้มได้แล้ว!”

“ไม่ไป! แล้วพี่ก็ไม่ยอมให้ยิ้มสนิทกับพี่ชล ในเมื่อยิ้ม…”

“ยิ้มทำไม!?” ความอดทนของโยษิตาถึงขีดสุด เธอกำมือแน่นแล้วตวาดใส่เขาอย่างที่ไม่เคยทำ

“ยิ้มเป็นคนของพี่แล้ว ถ้าพี่ไม่อนุญาตยิ้มก็จะไปมีใครไม่ได้!”

“พี่ปัณฑ์ไม่มีสิทธิ์มาสั่งยิ้มนะ คนใจร้าย! ทั้งที่รู้มาตลอดว่ายิ้มคิดยังไงกับพี่ แต่ยังทำเป็นเฉย ควงแฟนเที่ยวไปทั่ว พอรู้สึกผิดว่าทิ้งยิ้มไว้ก็ทำมาเป็นห่วงยิ้ม มาหวงยิ้ม…ตกลงพี่จะเอายังไงกันแน่!”

เขาอาจจะคิดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเธอเป็นความหลงชั่ววูบ อารมณ์ชั่วคราว แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่…ตั้งแต่เขาจูบเธอครั้งแรก เธอก็ไม่เคยลืมความใกล้ชิดครั้งนั้นได้อีก

ได้ฟังหญิงสาวระบายความอัดอั้นออกมา ความโมโหที่พุ่งถึงขีดสุดของปัณฑ์ธรก็เริ่มลดลง แววตาคมสะท้อนความละอายใจออกมา ความรู้สึกผิดทำให้ชายหนุ่มดึงตัวเองออกมาอยู่ในตำแหน่งที่ควรจะอยู่

“ในเมื่อพี่เป็นพี่ชายของยิ้ม พี่ก็ต้องมีหน้าที่ดูแลยิ้ม”

“…ตลอดมาเป็นแค่พี่ชายอย่างนั้นเหรอ…ยิ้มไม่ต้องการพี่ชาย ถ้าจะมี ยิ้มมีแค่พี่ปุณณ์คนเดียวก็พอแล้ว!”

“ยิ้ม!” คำพูดของโยษิตาเรียกเลือดในกายคนฟังให้เดือดพล่านขึ้น

ตลอดมาเขาเป็นที่หนึ่งสำหรับเธอ แต่พอได้ยินว่าเธอปลดเขาออกจากตำแหน่งโดยไม่มีให้แม้แต่ลำดับสอง ก็ทำให้ปัณฑ์ธรโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตอนนี้เขาเหมือนคนที่กำลังโดนควักหัวใจไป ไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจต่อ และความอดกล้นของเขาก็หมดสิ้นแล้ว เขาพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หัวใจคืนมา ไม่สนว่าตัวเองจะเหมือนหมาหวงก้างเข้าไปทุกที

“พี่ชายที่ไหนจะหวงน้องสาวขนาดนี้ ห้ามน้องสาวมีแฟน ห้ามน้องสาวเข้าใกล้ผู้ชายเกินสองเมตร แต่ตัวเองกลับควงแฟนหนีไปเที่ยวด้วยกัน แล้วปล่อยให้น้องอยู่ตามลำพัง ปล่อยให้นั่งเสียใจคนเดียว พอตัวเองมีความสุขกับแฟนอิ่มแล้วก็กลับมาหา มาเอาใจ ถามจริงพี่ปัณฑ์เห็นน้องเป็นตัวอะไร สัตว์เลี้ยงเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาเป็นพี่ยิ้มเลยดีกว่า!”

เพราะไม่รู้ว่าตัวเองเผลอพูดแรงเกินไป เธอจึงถูกกระชากจนตัวลอยหวือ แขนเรียวถูกรัดไว้แน่นจนเจ็บ แต่คงไม่เท่ากับความโกรธและความน้อยใจที่พลั่งพลูออกมาในตอนนี้

“ถ้าความเป็นพี่ชายที่พี่พยายามเป็นมาตลอดทำให้ยิ้มไม่เห็นค่า พี่ก็จะไม่เป็นมัน!”

“ก็ดี ยิ้ม...” แค่เธออ้าปากริมฝีปากอ่อนนุ่มก็ถูกปิดอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอถูกล็อกด้วยมือหนาข้างหนึ่งจนขยับไม่ได้ รวมถึงร่างกายที่ถูกมืออีกข้างของเขาพันธนาการไว้จนแทบเจ็บ แขนของเธอพยายามปัดป่ายไปมาเพื่อทุบตีเขา ให้ปล่อยเธอแต่มันก็ไร้ผล ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับแมลงสาบ ที่พอพลิกตัวแล้วขยับทำอะไรไม่ได้

ตกลงเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่ เธอไม่ใช่ของตายที่จะอยู่ข้างๆ ทั้งที่เขามีคนอื่นได้ตลอดไปหรอกนะ

จากความกระด้างค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนละมุน จนที่สุดแขนของเธอก็ค่อยๆ อ่อนแรงลง มันสิ้นฤทธิ์อยู่บนหลังของเขาแล้วเกาะเอาไว้อย่างนั้น

จนครู่หนึ่งปัณฑ์ธรก็ผละออกจากใบหน้านวลเมื่อรู้สึกได้ถึงความชื้นบนแก้มใสที่แตะลงมาบนแก้มของเขา ซึ่งเมื่อนั้นโยษิตาก็ไม่ช้าที่จะคว้าโอกาสผลักเขาออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี

“พี่ปัณฑ์ใจร้าย! ตัวเองมีแฟนอยู่แล้วยังทำเหมือนยิ้มไร้หัวใจ” เธอถอยหลังยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะเอ่ยตัดพ้อพลางสะอึกสะอื้น “ยิ้มรักพี่ปัณฑ์ก็จริง แต่ยิ้มไม่ได้ยอมให้พี่ปัณฑ์มาหมิ่นกันถึงขนาดนี้หรอก”

“…”

              “นี่หรือคะคนเป็นพี่ที่คอยปกป้องมาตลอด…คนที่ร้ายกาจกับยิ้มที่สุดก็คือพี่ปัณฑ์ต่างหาก!”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

223 ความคิดเห็น