ยิ้มนี้เป็นของพี่ RE-UP(E-Book ออกแล้วค่ะ)

ตอนที่ 115 : บทที่ 14 หวงก้าง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

“จริงเหรอ ไม่น่าล่ะ นายกับน้องยิ้มถึงหน้าคล้ายกันมาก” วรรษชลผายมือให้ดาราสาวที่ยืนอึ้ง ทว่าเขาสังเกตไม่ออก “เชิญนั่งเลยครับคุณคิต”

“ค่ะ” คนธวัลย์รับคำ พยายามเก็บความภาคภูมิของการมีเขาเป็นแฟนที่ตอนนี้แตกยับ เพราะถูกปัณฑ์ธรหักหน้าด้วยการเอาแขนโอบโยษิตาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หล่อนพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วฝืนใจนั่งลง

“โลกกลมจริงๆ นะ ไม่เคยได้ยินเลยว่าปัณฑ์มีน้องสาวด้วย พี่ก็นึกว่ามีแค่น้องชายซะอีก”

‘น้องสาว’ ที่ถูกอ้างถึงเงียบ ปล่อยให้ปัณฑ์ธรเป็นคนอธิบายเอง

“มีครับ ทั้งน้องสาวและน้องชาย แต่สำหรับน้องสาวจะห่วงมากกว่าเป็นพิเศษ” บอกแล้วปัณฑ์ธรก็เหลือบมองมาที่เธอ ซึ่งคำพูดของเขาทำเอาโยษิตาปวดขมับตุบๆ กับท่าทีของเขา

ยิ่งคนขี้หวงได้ยินวรรษชลเรียกเธอว่า ‘น้องยิ้ม’ ทั้งยังแทนตัวเองว่า ‘พี่’ ใจก็ยิ่งร้อนรุ่มเหมือนน้ำในกาที่ถูกสุมไฟให้น้ำเดือดปุดๆ

“ครับ…ผมเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าพี่ชลจะเป็น…”

“คุณชลเป็นลูกค้าของบริษัท ยิ้มรับผิดชอบงานออกแบบร้านอาหารอิตาเลียนกึ่งบาร์บนดาดฟ้าของที่นี่ค่ะ ตอนนี้เรากำลังรอเจ้าของร้านเฟอร์นิเจอร์มาคุยรายละเอียดที่จะสั่งทำเก้าอี้กับโต๊ะด้วยกัน”

“อ๋อ…”

โยษิตาเหลือบมองคนนั่งข้างๆ ก็เห็นว่าสีหน้าของ ‘พี่ชาย’ ดีขึ้น แต่ยังไม่ดีเท่าที่เธอหวังนัก

“น้องยิ้มเก่งมากนะ นายโชคดีมากเลยที่มีน้องสาวทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้ ช่วงนี้พี่คงต้องเจอกับน้องเขาบ่อย ยังไงก็ขออนุญาตปัณฑ์ด้วยนะ”

วรรษชลแซวอย่างเป็นมิตร แต่ปัณฑ์ธรกลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะเล่นด้วยเลย

“ถ้าเป็นเรื่องงานก็ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“อะไรกัน นี่นายจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ” วรรษชลหัวเราะเบาๆ “อย่าเครียดสิ ดูสิครับคุณคิต ปัณฑ์เครียดอย่างนี้เกิดมีคนเห็นได้เข้าใจผิดไปกันใหญ่ เราทะเลาะกัน ไม่เอาน่า...พี่พูดเล่น น้องสาวนายก็เหมือนน้องสาวพี่ พี่จะดูแลน้องเป็นอย่างดี จะช่วยน้องทำงานด้วย”

คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาในตอนนี้อยากจะหายตัวไปเหลือเกิน พวกเขาพูดถึงเธอโดยที่ไม่คิดเกรงใจกันเลยสักนิด

“ไม่ต้องหรอกครับ ยิ้มโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ ขอแค่พี่ชลอย่าให้น้องทำงานเกินเวลางานก็พอ”

ทุกคนภายในโต๊ะคล้ายกับหายใจไม่ออกเพราะคำพูดที่ไม่เป็นมิตรของปัณฑ์ธร แต่เพียงไม่นานบรรยากาศตึงเครียดก็คลายลงเมื่อโทรศัพท์ของวรรษชลดังขึ้น เจ้าของร้านเฟอร์นิเจอร์แจ้งว่าเขาติดธุระกะทันหันไม่อาจมาตามนัดในกลางวันนี้ได้ จึงขอเลื่อนเป็นวันอื่น

“ขอโทษด้วยนะครับน้องยิ้ม งั้นพี่มื้อหน้าพี่ถือโอกาสเลี้ยงขอโทษนะครับ”

โยษิตารีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ยิ้มโอเค เขาว่างวันไหนคุณชลนัดยิ้มมาได้เลยค่ะ”

จากนั้นพนักงานก็เริ่มนำอาหารบางส่วนมาเสิร์ฟ วรรษชลจึงเสนอสั่งอาหารเพิ่ม

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คิตกินมาแล้ว แค่นั่งรอพี่ปัณฑ์เท่านั้น”

คนทั้งโต๊ะมองหล่อนเป็นตาเดียว ปัณฑ์ธรเองก็เช่นกัน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สำนึกหรือรู้สึกรู้สาอะไร นอกจากหันมาตักอาหารให้คนที่นั่งข้างๆ สลับกับให้คนธวัลย์อย่างเอาใจ แต่แอบตักให้น้องสาวมากกว่า

ทำเอาคนที่เป็นเพียงแค่ ‘น้อง’ ได้แต่ลอบยิ้มราวกับได้ชัยชนะ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร

เห็นเช่นนั้นคนนอกอย่างวรรษชลก็คิดตักอาหารเอาใจโยษิตาเช่นกัน เขาตักทอดมันจะวางลงบนจานของเธอ แต่บังเอิญไปชนกับช้อนของปัณฑ์ธรที่ตักแกงส้มวางบนจานของหญิงสาว จึงทำให้เกิดเสียง ‘แกร๊ง’ พร้อมกับทอดมันที่หล่นลงบนจานของโยษิตา

แม้จะเป็นเพียงเสียงสเตนเลสชนกันเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน

ปัณฑ์ธรเอ่ยขอโทษคนอายุมากกว่า ก่อนจะตักทอดมันบนจานของโยษิตามาใส่จานตัวเอง

“พอดีว่ายิ้มไม่ค่อยชอบกินทอดมันครับ เพราะแพ้ปลา” จากนั้นเขาก็ตักทอดมันเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ ต่อหน้าเจ้าของห้องอาหาร ทั้งยังมองเขม่นอีกฝ่ายราวกับอวดเบ่ง

ดูก็รู้ว่าเขาตั้งใจหาเรื่อง!

เธอแพ้ที่อาหารทะเลก็จริง แต่ไม่ได้แพ้ปลาน้ำจืดอย่างปลากราย!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

223 ความคิดเห็น