ยิ้มนี้เป็นของพี่ RE-UP(E-Book ออกแล้วค่ะ)

ตอนที่ 102 : บทที่ 5 พี่ชายคนเดิม (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

เนื่องจากปัณฑ์ธรย้ำนักย้ำหนาว่าเลิกงานแล้วให้โทร.หา ซึ่งโยษิตาก็ปฏิบัติตามแล้ว และจากนี้ก็ทำได้แค่เพียงรอ

หญิงสาวจึงต้องนั่งรอพี่ชายที่ร้านกาแฟใต้ตึก โดยที่เจนจิราซึ่งไม่ได้รีบกลับก็มานั่งอยู่ด้วยกัน

ร้านนี้ตกแต่งสไตล์ลอฟต์ที่ต้องการทำให้เท่และทันสมัย เน้นใช้วัสดุจากพื้นผิวจริงๆ อย่างปูนเปลือย โต๊ะไม้ โครงเหล็ก และประดับด้วยดวงไฟที่ห้อยมาจากเพดานซึ่งมีลักษณะสูงต่ำไม่เท่ากัน ทำให้พอมองจากที่ไกลๆ แล้วเหมือนแสงดาวที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

นี่นอกจากพี่แกจะมาส่งแล้ว ยังต้องมารับด้วยนะเจนจิราข้องใจเล็กน้อย ถึงเธอจะเห็นว่าปัณฑ์ธรใส่ใจเพื่อนมาตั้งแต่มัธยมปลายจวบจนจบมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้โยษิตาเรียนจบแล้ว ควรจะมีอิสระในการใช้ชีวิต ไม่ใช่ต้องมีพี่คอยรับส่งแบบนี้ เธอเองก็มีพี่ชาย ซ้ำยังเป็นเพื่อนกันกับเขา ไม่เห็นจะมาใส่ใจไยดีน้องสาวทุกกระเบียดนิ้วอย่างนี้เลย

เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็จะขับรถมาเอง วันนี้พี่ปัณฑ์แค่อยากมาเห็นว่าที่ทำงานอยู่ไหน พอเขาวางใจเขาก็ปล่อยแล้วละในความรู้สึกของหลายคนอาจแปลกตาสักหน่อยที่พี่ชายคอยดูแลใส่ใจน้องสาวมากมายขนาดนี้ แต่สำหรับเธอมันเป็นเรื่องปกติ และเธอก็ชอบมาก ไม่อยากขาดมันไปด้วย

แกรู้ไหม ว่าที่ตัวเองไม่มีแฟนก็เพราะมีพี่คอยตามคุมอยู่อย่างนี้แหละคนที่มีแฟนแล้วส่ายหน้าเพราะไม่เข้าใจเพื่อน ทั้งที่โยษิตาหน้าตาก็สะสวย งามจับตา ถึงขั้นเป็นสาวในฝันของใครหลายคน แต่หล่อนกลับไม่เคยมีแฟนเลย

นอกจากพี่ชายจะขี้หวง คอยสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ผู้ชายและคอยกันท่าแล้ว โยษิตาเองก็ยังเชื่อฟัง ทำตามที่พี่บอกด้วยการตีตัวออกห่างผู้ชายทุกคนที่เข้ามาทำตัวสนิทสนมด้วย ปฏิเสธคำสารภาพรักของผู้ชายมาแล้วนับไม่ถ้วน

โยษิตาขำโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก เพื่อนก็แค่เป็นห่วงเธอ อยากให้เธอมีคนคอยดูแลบ้าง แต่แน่นอนว่าเธอไม่สน หญิงสาวก้มหน้ากดโทรศัพท์โทร.หาพี่ชายที่เมื่อครู่ส่งข้อความมาว่าถึงแล้ว ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เขาหาที่จอดรถได้รึยัง

แต่ครั้นเงยหน้าขึ้นพร้อมยกโทรศัพท์แนบหูเพื่อจะรอสายเขา สายตาของเธอก็เหลือบเห็นคนที่กำลังโทร.หาเข้าพอดี

นั่นพี่ปัณฑ์นี่ เอ๊ะ...คุยกับใคร ใช่พี่มุกเจ้าของบริษัทเราปะเจนจิราเองก็เห็นเช่นเดียวกัน หล่อนจำได้เพราะมุกดาเป็นคนสัมภาษณ์พวกเธอเอง พวกเขาต้องรู้จักกันแน่ๆ เลยอะ

จากที่อารมณ์ดีตอนนี้จิตใจของโยษิตาขุ่นมัวไปหมด ตัวของเธอชาวาบ แม้ปัณฑ์ธรจะมีแฟนแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีกะหนุงกะหนิงกับผู้หญิงให้เธอเห็นเลย กระทั่งยืนคุยกับผู้หญิงคนอื่นก็ไม่มี

กระนั้นเธอก็ยังคงถือสายรอเขารับโทรศัพท์ ทว่าจนตัดสายไปแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่ไยดีที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู!

โยษิตาจึงกดย้ำอีกรอบ ในที่สุดเขาก็รับสาย

ตอนนี้ยิ้มอยู่ไหน พี่อยู่ชั้นหนึ่งที่ยิ้มบอกแล้วร่างสูงพูดกับเจ้านายของเธอไม่กี่ประโยคก็ผละออกจากหล่อน ก่อนจะกวาดตามองหาเธอ

“…”

ฮัลโหล ยิ้มได้ยินพี่รึเปล่า ยิ้ม ยิ้ม!

เมื่อได้ยินเขาเรียกด้วยความเป็นห่วง โยษิตาจึงตอบทันที

ได้ยินค่ะ ตอนนี้ยิ้มรอพี่ปัณฑ์อยู่ที่ร้านกาแฟทางฝั่งซ้ายมือของพี่ปัณฑ์ พี่ปัณฑ์รออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวยิ้มออกไปหาโยษิตาวางสายจากเขาแล้วเตรียมจะลุกขึ้น

ยิ้ม…ฉันเพิ่งรู้นะว่าแก…หวงเขามากขนาดนี้เจนจิราทันได้เห็นท่าทางเมื่อครู่ หล่อนไม่อยากเชื่อเลยว่าเพื่อนของเธอเองก็…ตั้งแต่สายตาไม่พอใจ ยันอารมณ์ที่ดีขึ้นหน่อยในตอนที่พี่ชายรับสายนั้น ยอมรับจริงๆ ว่าเธอไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน

โยษิตาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยิ้มเจื่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วโบกมือลา

นี่เราหึงเขามากจนเผลอแสดงออกต่อหน้าเพื่อนเลยเหรอ!

 



สามารถติดตามทั้งหมดไม่มีสะดุดได้ที่ E-Book ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า

EBOOK ยิ้มนี้เป็นของพี่ ออกมาแล้วนะคะ 

จิ้มลิ้งค์เลย >>>> ยิ้มนี้เป็นของพี่ <<<<<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

223 ความคิดเห็น