ยิ้มนี้เป็นของพี่ RE-UP(E-Book ออกแล้วค่ะ)

ตอนที่ 101 : บทที่ 4 ตื่นแล้วเหรอ? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

ทั้งที่ยืนกรานเสียงแข็งมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ไม่อาจต้านทานความดื้อรั้นของพี่ชาย (ที่รัก) ได้ เขายืนกรานที่จะมาส่งเธอถึงบริษัท และยืนยันว่าตอนเย็นจะแวะมารับ เขาอ้างว่าอยากเห็นบริษัทที่เธอทำงานว่าตั้งอยู่ที่ใด และมีสภาพแวดล้อมน่าอยู่หรือไม่ เขาผู้ที่เปรียบเสมือนผู้ปกครองควรจะต้องรู้

ผู้ปกครองที่ห่างกันเพียงแค่ห้าปี!  

ที่ผ่านมาตั้งแต่รู้จักกัน เขาใส่ใจเธอมาตลอด คอยดูแลเสียยิ่งกว่ามารดาและบิดาแท้ๆ ซึ่งสาเหตุที่เขาทำอย่างนั้นก็คงเป็นเพราะสงสารเธอที่เคยเจอเหตุการณ์เลวร้ายในวัยเด็ก ซึ่งเขารู้เรื่องราวเป็นอย่างดี

พี่ปัณฑ์กลับได้แล้วค่ะ นี่จะแปดโมงแล้ว พี่ปัณฑ์เองก็ต้องไปทำงานเหมือนกันเธอบอกเขาเมื่อมาถึงหน้าประตูทางเข้าบริษัทซึ่งอยู่บนชั้นยี่สิบเก้าของตึก การมาส่งถึงหน้าตึกก็ถือว่ามากพอแล้ว แต่การเข้ามาในตึกบนชั้นที่เธอทำงานมันออกจะเกินไปสักหน่อย

ชายหนุ่มยกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะพูดกับเธออย่างอารมณ์ดี

ไม่เป็นไร วันนี้ไม่รีบเท่าไร

ทำอย่างกับส่งลูกเรียนอนุบาลวันแรก

คิ้วของหญิงสาวเริ่มขมวดกับความเป็นห่วงเป็นใยที่มากเกินไป แต่เธอก็พูดอะไรไม่ได้ ยิ่งเธอค้านเขาก็เหมือนยิ่งเป็นการยุยง

ยิ้ม! สวัสดีค่ะพี่ปัณฑ์เจนจิรา เพื่อนที่จบจากคณะเดียวกันกับเธอและโชคดีที่ได้งานที่นี่เหมือนกันวิ่งเข้ามาทัก ซึ่งนอกจากหล่อนจะเป็นเพื่อนสนิทของเธอแล้ว ยังเป็นน้องสาวของเจตน์ณรงค์หรือพี่จีน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของปัณฑ์ธรด้วย

ผู้มีอายุมากกว่ารับไหว้ โชคดีนะที่มีเจนทำงานด้วย ไม่งั้นพี่คงไม่ปล่อยให้ยิ้มมาทำแน่ๆปัณฑ์ธรซักไซ้เรื่องนี้กับเธอตั้งแต่ตื่นเช้ามาแล้ว

นี่พี่ปัณฑ์ยังหวงน้องอีกเหรอคะ นี่ยิ้มเรียนจบแล้วนะ ควรจะมีแฟนได้แล้ว!”

ปัณฑ์ธรเพียงแค่ยกยิ้ม ไม่ได้ตอบแล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะโยษิตาอย่างเอื้อเอ็นดู สำหรับพี่ ยังไงยิ้มก็ยังเหมือนเด็ก

สัมผัสของเขามันทั้งอ่อนโยนและอบอุ่น ทว่าเหตุไฉนเธอถึงรู้สึกว่าเป็นการเป็นการตอกย้ำซ้ำเติมเธอว่าความจริงเธอไม่ใช่เจ้าของหัวใจที่เขาจะกอดและหอมเป็นการบอกลา

โอเคค่ะ รับทราบ เจนจะดูแลยิ้มให้อย่างดีเลย ปะ...เข้าไปกันเถอะ ได้ยินว่าวันนี้พี่มุกจะเข้างานเร็วด้วยนะ รีบไปเตรียมตัวกัน

โยษิตาที่พยายามวางเฉยจากการคิดมากหันไปยกมือไหว้ปัณฑ์ธร แต่พอเงยหน้าเธอก็เห็นเขายกมือขึ้นทำสัญลักษณ์เป็นรูปโทรศัพท์แนบหูตัวเอง

เลิกแล้วอย่าลืมโทร.มาด้วยนะ

จากหน้าบึ้งของคนตัวเล็กที่หงุดหงิดกับความจู้จี้ของผู้ปกครองจำเป็นที่ชอบเอาแต่สั่งๆ ก็เผลอหลุดยิ้มให้คนชอบเก๊กดุจนได้ ค่ะ ขับรถดีๆ ละ

ครับร่างสูงรับคำแต่ยังไม่ขยับไปไหน เขารอเธอจนหายลับเข้าประตูไป จากนั้นจึงค่อยวางใจที่จะไปทำงาน

แม้เขาจะห่วงใยเธอมากจนใครๆ ก็ผิดสังเกต แต่เธอชินแล้ว

เขาทำอย่างนี้เสมอมาตั้งแต่เธอยังเด็ก เขาทำให้เธอรู้สึกว่ายึดเขาเป็นที่พึ่ง จนในที่สุดเธอก็ขาดเขาไม่ได้ แม้ในวันที่เขามีแฟนแล้ว แต่หน้าที่ในการดูแลเธอในฐานะพี่ชายที่ดีก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่อง

แต่สักวันล่ะ วันที่เขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว เราจะยังเป็นที่ต้องการอยู่ไหม

โยษิตาคิดว่าเธอรู้คำตอบดี แต่เธอจะไปทำอะไรได้ ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา

 

ถึงบริษัท Monia Inception จำกัด จะเป็นบริษัท interior design ขนาดเล็กที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่ผลงานกลับเป็นที่เลื่องลือ จนได้รับงานใหญ่จากทั้งโรงแรม รีสอร์ต และร้านอาหารชื่อดังหลายแห่ง ทีมงานไม่ได้มีมากนักเพราะเน้นคุณภาพมากกว่า จึงไม่แปลกที่เงินเดือนที่นี่จะสูงกว่าที่อื่น แม้จะเป็นตำแหน่งของเด็กเพิ่งจบใหม่ก็ตาม ซึ่งนั่นทำให้บริษัทต้องเคี่ยวกับการคัดเลือกผู้สมัครที่จะเข้ามาร่วมงานด้วย

โยษิตารู้จักบริษัทนี้ผ่านการแนะนำของเจนจิรา ซึ่งหล่อนรู้จักกับรุ่นพี่สาวสวยที่ร่วมก่อตั้งบริษัทนี้ ซึ่งนอกจากงานที่นี่จะทำให้จะได้เรียนรู้ประสบการณ์มากกว่าที่อื่นแล้ว ยังได้เงินเดือนสูงด้วย ซึ่งกว่าพวกเธอจะฝ่าฟันบททดสอบที่ค่อนข้างโหดมากระทั่งได้รับคัดเลือกก็ทำเอาหืดขึ้นคอ

นี่เด็กใหม่สองคนนะ ชื่อยิ้มกับเจนพี่เปรี้ยวหรือวัจยา รุ่นพี่ที่จบจากสถาบันเดียวกันปีก่อนและทำงานที่นี่ เป็นคนพาพวกเธอเข้ามาแนะนำให้พี่ในทีมได้รู้จัก ส่วนคนหน้าแก่ๆ นั่นคือพี่บอม

ธนูยิ้มทะเล้นต้อนรับน้องใหม่ทั้งสอง ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนร่วมงานคนเก่า แหม แกนี่ไม่เหี่ยวเลยนะ จบมาแค่ปีสองปี แต่นึกว่าเป็นซีเนียร์ดีไซเนอร์ซะแล้ว

วัจยาแยกเขี้ยวใส่คนว่า ก่อนหล่อนจะพาน้องใหม่ไปแนะนำให้สองคนที่นั่งอยู่หลังพาร์ทิชันซึ่งถูกกั้นเป็นมุมส่วนตัวของใครของมันได้รู้จัก

พี่โต พี่หยีคะ นี่เด็กใหม่ค่ะ ยิ้มกับเจน

โยษิตายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองที่แม้ว่าหน้าตาจะมีอายุราวสามสิบกว่าปี แต่สไตล์การแต่งตัวของพวกเขาทำให้แม้แต่เด็กวัยรุ่นบางคนยังอาย

พี่โตเป็นหัวหน้าทีมพี่ ส่วนพี่หยีเป็นหัวหน้าทีมไอ้บอม

โตนนท์รับไหว้และพูดอย่างใจดี อยู่ที่นี่ทำตัวสบายๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ

ส่วนพี่หยีหรือมิธาปรายตามองครึ่งวินาที ก่อนจะหันไปสนใจงานบนโต๊ะที่มีทั้งแผ่นไม้เล็กๆ หลากสีและกระเบื้องหลากลวดลาย รวมถึงกระดาษที่เป็นแบบแปลน ซึ่งโต๊ะดูล้นจนแทบไม่มีที่วางของเพิ่มได้อีก แล้วไหนใครเป็นเด็กทีมพี่ล่ะ

ยิ้มค่ะ ส่วนเจนอยู่ทีมพี่โต

ฮึมิธาในชุดบอดี้สูทคอเว้าลึกเข้ากับกางเกงยีนส์รัดรูปกวาดสายตามองโยษิตาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงย้ำถามกับวัจยา ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเป็นการย้ำคำตอบ

ถูกแล้วค่ะพี่หยี เห็นยิ้มดูคุณหนู ขาวๆ สำอางแบบนี้ แต่เรื่องงานไม่มีผิดไม่มีพลาดค่ะ ได้ดังใจพี่หยีแน่นอน น้องเขาเขียนตีฟ (Perspective) เขียนแบบได้เป๊ะหมด ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาด้วยนะคะ วางใจได้เลย รับประกันจากผลทดสอบของพี่มุก!”

ใครๆ ก็รู้ว่าผลทดสอบของมุกดาหรือเจ้าของบริษัทนั้นโหดแค่ไหนกว่าจะคัดเลือกคนเข้าทำงานที่นี่ได้ก็ใช่ว่าจะธรรมดา

เอาน่า น้องเขายังไม่ได้โชว์ของให้เห็นเลย รอดูก่อนแล้วกันเสียงใหญ่ๆ แต่ดูนุ่มนวลน่าฟังของโตนนท์บอกมิธา ซึ่งขัดกับการแต่งกายอย่างเสื้อยืดสีเทาคอกว้างขาดเป็นรูๆ คู่กับกางเกงยีนส์สีดำฟิตเปรี๊ยะที่ดูมาดมั่น

มิธาขมวดคิ้วเหมือนไม่ยักเชื่อความสามารถของเด็กใหม่เท่าไร แต่ไม่นานก็พยักหน้า ปล่อยให้วัจยาพาเด็กๆ ไปแนะนำงานที่ต้องเรียนรู้ในช่วงแรกก่อน

วัจยาเดินนำกลับมายังโต๊ะว่างๆ สองที่ที่เตรียมไว้พร้อมสำหรับพวกเธอ

รู้กันแล้วเนอะว่าเจนอยู่ทีมพี่โตกับพี่ แล้วยิ้มอยู่ทีมพี่หยีกับพี่บอม เอาละ วันนี้น้องๆ จะไม่ได้แค่มานั่งตัดกระดาษแปะๆ ทำบอร์ดเหมือนที่ทำงานอื่นที่ให้เด็กใหม่ทำแน่นอน แต่เราจะให้พวกน้องช่วยกันละเลงงานจริงจ้ะ นี่เป็นโปรเจกต์ใหญ่ที่พี่โตกับพี่หยีทำร่วมกัน และต้องนำเสนอในวันพรุ่งนี้

 



สามารถติดตามทั้งหมดไม่มีสะดุดได้ที่ E-Book ตามลิงค์ด้านล่างเลยจ้า

EBOOK ยิ้มนี้เป็นของพี่ ออกมาแล้วนะคะ 

จิ้มลิ้งค์เลย >>>> ยิ้มนี้เป็นของพี่ <<<<<

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

223 ความคิดเห็น