Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 66 : บทที่ 24 ทริป 'ไหนว่าตั้งใจจะไม่โกรธ' 2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    26 ก.พ. 62

มือหนาจับมือบางที่กำอยู่บนตักที่มีอาการเกร็ง เขาแกะให้มือน้อย ๆ คลายออกก่อนจะใช้มืออุ่นร้อนและปลายนิ้วสากเล็กน้อยลูบไล้ให้เธอใจเย็นลง เล่นทำเอาสาวน้อยแอบวาบหวิวแปลก ๆ ก่อนเขาจะช้อนสายตาขึ้นมาสบกับเธอ

“งั้นคุณก็บอกมาก่อนสิ ว่ารู้สึกยังไงกับผม ที่คอยถามหา คอยคุยกัน ไม่ใช่เพราะทำตามหน้าที่ใช่ไหม”

คนถูกยอกย้อนจุกอก น้ำตาที่คลอเบ้าของเธอร่วงหล่น ความรู้สึกที่มากล้นพรั่งพรูออกมาเพราะความอัดอั้นถูกขุดออกมา

ที่แท้เขาก็คิดเหมือนกันกับเธอ ทั้งที่เรามีสถานะผูกพัน แต่ความรู้สึกกลับไม่ชัดเจนเพราะต่างคนต่างไม่ได้บอกความรู้สึกให้รู้

ทั้งที่รัก แต่กลับมองไม่เห็น ไม่ต่างจากเส้นผมบังภูเขา

แม้จะซาบซึ้งแต่สิ่งที่ค้างคาใจก็ยังทำให้เธอต้องทักท้วง

“…แต่เมื่อวานคุณกับผู้หญิงคนนั้น…กอดกันจริง ๆ รึเปล่า”

ภูพรพงษ์ชะงักหน้าของเขานิ่วลงเพราะทบทวนเรื่องราวของเมื่อวาน “ผู้หญิงคนนั้น…ใคร?

หน็อยยย…ไปทำความผิดมาแล้วยังไม่รู้อีก!

“ก็คนที่ชื่อ ลูกตาล ไงคะ ที่แพมเคยเจอเขาที่ร้านหนังสือกับคุณ…เธอไปงานเดียวกันด้วยไม่ใช่เหรอ”

เธอยังจำได้แม่นว่าผู้หญิงในภาพที่เกริกเกียรติส่งมาคือลักษญา หล่อนกอดภูพรพงษ์แน่นมากและดูเหมือนอีกฝ่ายจะวาดแขนกอดตอบด้วย ซึ่งภาพนี้ทำเอาเธอกระวนกระวายจนไม่เป็นอันปล่อยวาง

“อืม ใช่ แต่ผมกับเขาไม่ได้กอดกัน คุณไปเอาข่าวมาจากไหน”

พัฒน์ธิดาเม้มปากแน่น อยากจะกระฟัดกระเฟียดใส่ แต่พยายามระงับอารมณ์ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ มาเปิดภาพให้เขาดูชัด ๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไปก่อนจะยิ้มขัน

“เรื่องนี้ซีเรียสนะคะ จะขำไม่ได้!”

“นี่อย่าบอกนะว่า…หึง” เขาคืนโทรศัพท์ให้ และถือโอกาสเท้าคางด้วยแขนที่ว่างจากการจับมือเธอมองหน้ากันในระยะใกล้ ๆ เขาขำออกมาอย่างเอ็นดูกับความหวงที่แอบทำให้หัวใจของเขาพองโต

ทั้งที่เวลานี้ลมหายใจของสาวน้อยควรจะติดขัดเพราะความใกล้ชิดที่ห่างกันเพียงสองสามคืบ แต่ตอนนี้ความน้อยใจกลบความตื่นเต้นไปสิ้น แม้แต่ใบหน้าเนียน ๆ และหล่อเหลาจับตาของเขาก็ไม่อาจเขย่าหัวใจเธอได้อีก

“ก็...คุณกับเขากอดกันขนาดนี้แล้วจะให้แพมคิดว่ายังไงล่ะ”

“เมื่อวานมีคนเดินชน เธอก็เลยล้มเอนมาหาผม จำเป็นต้องเกาะผมไว้ไม่ให้ล้ม แล้วผมก็จำเป็นต้องรับเธอ” แววตาของเขาบอกอย่างเปิดเผย

งานเมื่อวานจัดขึ้นในวันหยุด และด้วยจัดที่ห้องประชุมศูนย์การค้าใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง การเดินทางจึงค่อนข้างสะดวก แม้จะเป็นช่วงเช้าแต่ผู้คนมาก ทั้งยังเชิญนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาร่วมฟังด้วย

พัฒน์ธิดาส่ายหน้า เธอเชื่อคำพูดของเขา แต่เธอไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นจะถูกชนจนล้มเข้าจริง ๆ เว้นเสียแต่หาเรื่องถูกต้องตัวเขา!

“นี่คุณดูไม่ออกจริง ๆ เหรอคะว่าเขาคิดยังไงกับคุณกันแน่ หรือว่าคุณรู้แต่ก็ยังเมิน เพราะชอบให้เขาทำแบบนั้นใส่…คุณชอบผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมคะ ถ้าชอบแบบนั้นแล้ว แพม แพมจะทำยังไง…” สาวน้อยโวยวายกึ่งเพ้อ มือไม้ข้างหนึ่งพยายามดึงออกจากมือหนา ทว่าอีกฝ่ายก็กลับยื้อไว้ไม่ให้เธอมาปิดหน้าปิดตาที่กำลังสะอื้นไห้เหมือนอีกข้าง

ท่าทางของเธอที่เริ่มเหมือนเด็กขี้แยทำเอาคนไม่ตั้งใจเป็นต้นเหตุต้องรั้งร่างบางมากอด ซึ่งหญิงสาวก็ไม่ได้ขัดขืน เธออยู่ในอ้อมแขนและอ้อมอกของเขาจนเริ่มสงบ

เธอไม่ชอบเลย เธอไม่ชอบอาการแบบนี้ของตัวเองเลย หวั่นไหว รวนเร ขี้หึง ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้

ทั้งหมดก็เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้แท้ ๆ

ภูพรพงษ์ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบอบบาง จมูกของเขาปัดป่ายตรงริมผมและหน้าผาก สูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ จากกายของเธอ ไม่กี่วินาทีต่อมาริมฝีปากอุ่นนุ่มก็ประทับลงมาบนผิวของเธอแทน

“แพมฟังผมนะ”

“…”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น