Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 64 : บทที่ 23 ทริป'ไหนว่าตั้งใจจะโกรธ' (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

“ยังเดินไหวไหม” เขาถามด้วยเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังอีกเช่นเคย ภูพรพงษ์ทอดมองเธออย่างเป็นห่วง

พัฒน์ธิดาเม้มปากแน่น กินเวลาอยู่ครู่หนึ่งเธอก็ส่ายหน้า ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นจึงหันหลังให้เธอแล้วพลันย่อตัวลง ซึ่งทำเอาคนเดินไม่ไหวได้มองอย่าง

งง ๆ ทั้งแก้มก็แดงขึ้นทันที

เพราะคิดว่าเขาจะเพียงแค่ช่วยประคอง แต่นี่ถึงกับ..

“ขึ้นมาสิ”

“แต่แพมตัวหนักนะ…อีกอย่างนี่เพิ่งจะครึ่งทางเอง คุณจะแบกแพมไหวเหรอคะ”

อรพรรณที่เห็นท่าทีของพวกเขาก็ทั้งเขินและอมยิ้มก่อนจะอาสารับกระเป๋าเป้ของเพื่อนสาวมาถือ แต่คนที่ไร้อารมณ์อินกับความโรแมนติกของคู่รักก็รับแบกแทน

“ขอบคุณนะ” อรพรรณตอบกลับเขา ทว่าอีกฝ่ายก็เพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินนำไปด้วยใบหน้าที่ม่อยลง

“ผมโอเค ขึ้นมาเถอะ” ภูพรพงษ์ตอบคู่หมั้นสาว เขาทำอย่างกับเธอเป็น

กระเป๋าใบใหญ่ ๆ ที่มีแต่ลม สามารถแบกได้ง่าย ๆ

ขณะที่คนไร้สัมภาระอย่างพัฒน์ธิดาค่อย ๆ เดินกระเผลกขึ้นบนหลังกว้างของคู่หมั้นหนุ่ม จนขึ้นคร่อมสำเร็จ แขนแข็งแร็งของภูพรพงษ์จึงสอดเข้ามาคล้องใต้ข้อพับขาเรียวแล้วยกตัวขึ้น โดยที่เธอเองก็เทน้ำหนักราบไปกับแผ่นหลังกว้าง แขนเรียวรีบยื่นเข้าไปกอดคอเขาไว้แน่นเพื่อกันตัวเองหล่นลงไป

“ไหวไหมคะ”

ผู้ถูกหามกระซิบถามข้างหูคู่หมั้นของตัวเองที่ดูเหมือนบอบบางแต่ที่จริงภายใต้ร่มผ้าเขาออกจะแข็งแรงและเต็มไปด้วยมัดกล้าม จากการสัมผัสอย่างใกล้ชิด หญิงสาวได้กลิ่นอันมีเสน่ห์อ่อน ๆ ที่พึงน่าหลงใหลนึกอยากเข้าไปซุกไซ้และสูดดมกับผิวเนื้อตึง ๆ ของบุรุษบนหลังคอ

เพียงแค่ได้ใกล้ชิดทางด้านหลัง แข้งขาเรียวก็พลันอ่อนแรงทำเอาคนงอนชายหนุ่มในเรื่องเมื่อวานแทบลืมไปสิ้นว่าเขาทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจบ้าง

เขาแสร้งยิ้มทะเล้นเป็นเชิงแซวว่าหนักเมื่อรับน้ำหนักของเธอ หากแต่พัฒน์ธิดาไม่สะท้านในเมื่อเขาตัดสินใจแบกเธอแล้วก็ต้องไม่ถอยสิ

“ถ้าไม่อยากให้ผมตกใจจนเผลอทำคุณขาแพลงเข้าจริง ๆ ก็อยู่นิ่ง ๆ อย่าซน” เขาพูดเสียงเบาเพื่อให้ได้ยินกันสองคน ซึ่งนั่นทำเอาคนที่เล่นละครรีบสำรวมท่าทีด้วยการอยู่นิ่ง ๆ ไม่ยุกยิกก่อกวนเขาเหมือนเมื่อนาทีก่อน

ใช่ เธอแกล้งทำเป็นเหมือนเดินไม่ไหวเพื่อรอดูท่าทีของเขา ซึ่งก็ไม่ผิดจากคาด หรืออาจเรียกได้ว่าเหนือความคาดหมาย

โชคดีว่าการเดินทางต่อจากนี้จะพ้นจากป่าทึบเข้าสู่บริเวณทุ่งหญ้าที่เดินได้ไม่ยาก จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อภูพรพงษ์ที่ต้องแบกสัมภาระจำเป็นกลับไปถึงจุดหมาย

โดยที่ตลอดการเดินทางน้ำหนักตัวของสิ่งที่อยู่บนหลังไม่ได้กินกำลังจากเขาไปเท่าไร แต่ความซนของเจ้าตัวแสบต่างหากที่ทำให้เขาเสียแรงไปเกินจำเป็น เพราะนอกจากเนื้อนิ่มจะถูกถ่ายเทมาแนบหลังจนแทบไม่มีอะไรเข้ามาแทรกได้แล้ว เด็กแสบยังคอยหาเรื่องชวนเขาคุยด้วยการกระซิบข้างหูจนเขาขนลุกและแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่เพราะลมหายใจที่เป่ารินรด

ไหนยังริมฝีปากนุ่ม ๆ และฟันขาวคม ๆ ที่เขามักเห็นว่าเรียงเป็นระเบียบสวยคอยแกล้งกัดเขาอยู่บ่อย ๆ ทั้งทำเป็นเนียนด้วยการโถมน้ำหนักเข้าหาตามจังหวะการเดิน พอหันไปเอ็ดเจ้าตัวดีก็ยิ้มเจื่อนขอโทษและอ้างโน่นอ้างนี่ว่าเป็นเพราะเขาเดินเร็วเกินไป เป็นเพราะเธอเองทรงตัวไม่ดีบ้าง จนคนถูกแต๊ะอั๋งได้แต่ถอนหายใจ แล้วคิดปลงตกว่าสิ่งที่อยู่บนหลังเขาตอนนี้ไม่ใช่คนที่นึกอยากจะจับลงมาฟัด แต่เป็นหินที่เขาต้องแบกเธอโดยไม่ให้อะไรมาระคาย…แม้กระทั่งตัวเขาเอง

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น

  1. #1056 Witchiizz (@Witchiizz) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 11:52
    ขี้แกล้งจัง 5555
    #1056
    0
  2. #505 Nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 10:21
    รอค่าาาา
    #505
    0