Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 63 : บทที่ 23 ทริป'ไหนว่าตั้งใจจะโกรธ' (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,807
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    18 ม.ค. 62

การเดินป่าครั้งนี้เป็นเส้นทาง กม.33 – หนองผักชี ซึ่งมีระยะทางประมาณสามกิโลเมตรครึ่ง ใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมงในการเดินทาง พวกเขาเดินทางจากอุทยานด้วยรถยนต์แล้วไปจอดที่จุดเริ่มต้นเดินเท้า ณ กิโลเมตรที่ 33 ซึ่งอุณหภูมิในช่วงนี้กำลังสบาย ๆ ไม่หนาวและไม่ร้อนมาก โดยเฉพาะช่วงเวลาเก้าโมงเช้าที่อากาศแจ่มใสมากที่สุด วิวระหว่างสองข้างทางเป็นป่าดิบแล้งขนาดใหญ่ ทำให้คนที่ไม่เคยสัมผัสธรรมชาติอย่างใกล้ชิดถึงกับร้องอู้หูด้วยความดีใจ

เธอถ่ายรูปเก็บไว้นับร้อยภาพ ทั้งยังขอให้ธามไทเป็นคนถ่ายให้เธอกับอรพรรณด้วย หากทว่าคู่หมั้นหนุ่มที่เดินป้วนเปี้ยนไม่ใกล้ไม่ไกลกลับชิงรับกล้องไปจากมือของเธอเสียก่อน ทั้งยังยิ้มให้คล้ายกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำราวกับว่ามันเป็นหน้าที่ของเขา

ใช่…หน้าที่ของเขา ด้วยเหตุนี้ธามไทจึงมองอาจารย์หนุ่มอย่างขัดเคืองใจ เขามองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าภูพรพงษ์กำลังถือสิทธิ์และแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพัฒน์ธิดา เหมาะที่จะทำหน้าที่นี้แต่เพียงผู้เดียว!

คนที่งอนในทีแรกพอได้เห็นคู่หมั้นหนุ่มถือวิสาสะยึดกล้องมาถ่ายให้เก็เขินอายเล็กน้อย ทั้งที่เรียกชื่อธามไท แต่เขากลับอาสาแทน แม้ว่าที่เธอทำไปเพราะประชดเขา แต่กลับไม่น่าเชื่อว่าจะได้ผล ทั้งยังหันมาถ่ายรูปเธออย่างต่อเนื่องโดยไม่ได้เอ่ยปากขอ

คนที่ตั้งใจจะโพสท่าเต็มที่จึงทำเพียงเอาแขนวางไว้ข้างลำตัวด้วยความเกร็ง เธอยิ้มเพียงเล็กน้อย ไม่กล้าแสดงออกอย่างยินดี เพราะตอนนี้ระหว่างเธอกับเขายังมีเรื่องที่ค้างคาใจกันอยู่

แต่แทนที่เธอจะถามเขาให้รู้แล้วรู้รอด เธอกลับไม่กล้าเสียอย่างนั้น ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่ากลัวเขามองว่าเธอยุ่งเรื่องส่วนตัว หรือกลัวว่าเขาจะย้ำความจำเป็นที่ต้องอยู่ในสถานะคู่หมั้น

การเดินทางคงดำเนินไปอย่างราบรื่นท่ามกลางดงไม้ลำเนาไพรโดยมีเจ้าหน้าที่นำทาง ซึ่งแม้จะทุลักทุเลแต่พัฒน์ธิดากับเพื่อนก็ไม่ท้อถอย เธอสนุกและชื่นชมกับแมกไม้นานาพันธ์ ทั้งยังพบร่องรอยของสัตว์ป่าที่ต้นไม้และบริเวณพื้นดิน

เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่มีสัตว์อย่างนกเงือก ชะนี ไก่ฟ้า นกอีกหลายชนิดอยู่ เพราะฉะนั้นพวกเธอจะต้องใช้ความสงบในการเดิน

แม้จะลำบากแต่การปฏิบัติเอาใจของคู่หมั้นหนุ่มทำให้หญิงสาวหายเหนื่อยและแทบลืมเรื่องที่ขุ่นข้องหมองใจต่อเขาไปสิ้น

ในยามที่เธอต้องข้ามลำธารด้วยการเหยียบโขดหินอย่างทุลักทะเลเขาก็จะคอยยื่นมือมาจับและคอยช่วยพยุงเธอเดินไปด้วยกัน ถึงแม้ว่าเขาจะแสดงความเป็นห่วงใยทุกคน แต่ก็ไม่มีใครเลยที่ได้จับมือเขาอย่างเช่นเธอ…

จนเดินทางมาเกินครึ่งพัฒน์ธิดาเพิ่งรู้สึกได้ว่าที่คอของเธอมีอะไรแปลก ๆ กำลังไต่ขยุกขยิกไปมา เธอจึงยื่นมือเพื่อจะปัดมันออก แต่ทว่าพอฝ่ามือได้สัมผัสที่ผิว พัฒน์ธิดาก็ต้องเบิกตากว้างก่อนจะกรี๊ดลั่นจนเจ้าหน้าที่นำทางพลอยตกใจไปด้วย

“แพม แกเป็นอะไร!”

เพื่อนสาวที่เต้นโหยง ๆ เอียงคอไปข้างหนึ่ง หลังจากจับอะไรบางอย่างที่คอแล้วปาทิ้ง

“แก ตัวอะไรไม่รู้มันกัดฉันด้วย เหมือน เหมือนไส้เดือน ทาก ทากใช่ไหม ฮืออ…” พอได้สังเกตตามร่างกายก็พบว่าตรงรองเท้าผ้าใบสีขาวมีตัวลักษณะกับที่คอของเธอเหมือนกันอยู่สองตัว

“อร๊ายยย…” ถึงจะเตรียมใจมาแล้วด้วยการห่อขาด้วยพลาสติกเพื่อกันทาก แต่นี่มันดันกัดที่คอ สติของเธอจึงเตลิดไปจนหมด หญิงสาวล้มพับไปเพราะสะดุดเข้ากับหินก้อนหนึ่งเข้า

แม้ว่าจะมีแขนของคนที่คอยระแวดระวังให้เธอเดินอย่างปลอดภัยฉุดขึ้นมา ทว่าข้อเท้าของเธอพับไปแล้วและมันก็น่าจะแพลงเข้าจนได้…

พัฒน์ธิดาที่ถูกดึงเข้ามาในอ้อมแขนของคู่หมั้นหนุ่มยึดเสื้อเขาไว้แน่นจนเรียกได้ว่าแทบจิก ซึ่งถ้ามันไม่ได้ทำมาจากผ้าเนื้อดีก็คงจะขาดไปจริงๆ

“แพม ใจเย็น ๆ”

เสียงนุ่มทุ้มเหนือศีรษะทำให้คนไร้สติเริ่มหยุดกระวนกระวาย พลันตระหนักได้ว่าเธอเจ็บที่ข้อเท้า

หญิงสาวจับมือหนาเป็นหลักพยุงก่อนจะกระถดตัวถอยมา ซึ่งเพียงไม่กี่ก้าวเธอก็เริ่มล้มพับไป โชคดีว่ามีมือหนาดึงร่างของเธอไว้ทัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น