Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 สมาชิกใหม่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

พัฒน์ธิดาทำตัวแปลกไปจนคนเป็นพ่อขมวดคิ้วเพราะไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวที่มีคนคอยปรนนิบัติให้จะลุกขึ้นมาพยายามทำอะไรด้วยตัวเอง

จากที่ไม่ค่อยพูดค่อยจาก็กลายเป็นว่าเข้ามาประจบเสียยิ่งกว่าทุกครั้ง อย่างเช่นตอนนี้ก็เข้ามาอาสานวดให้

“ป๊าว่าช่วงนี้แพมแปลก ๆ ไปนะ”

หญิงสาวสะดุ้ง หากทำทีเป็นปกติ “แพมปกติทุกอย่างนะ…ป๊าดูแจ๊คมันสิ ทำไมยิ่งแก่ยิ่งขี้อ้อน”

เธอชี้ให้บิดามองสุนัขตัวเล็กพันธ์คาวาเลียร์ คิง ชาลส์ สแปเนียล ชื่อว่า ‘แจ๊ค’ ที่ตอนนี้คลอเคลียอยู่ที่ขาบิดาอยู่ ซึ่งมันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกที่พี่ชายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเธออายุครบสิบห้าปี และตอนนี้ก็เลี้ยงมาได้กว่าห้าปีแล้ว

เจ้าสัวตรัยส่ายหน้าอย่างระอา พัฒน์ธิดาจึงก้มลงไปอุ้มสุนัขขึ้นมาเล่นบนตัก

“นมเอื้องบอกว่าสองสามวันมานี้แพมเก็บที่นอนเองจนแม่บ้านแทบไม่ได้ทำอะไร ไหนยังจะขอขับรถไปเรียนเองอีก”

พอบิดาพูดขึ้น ใบหน้าของพัฒน์ธิดาก็หน้าบูดบึ้ง เพราะเธอพยายามขอขับรถด้วยตัวเอง แต่คนในบ้านไม่มีใครยอมเลย ทั้งลุงเชิดและนมเอื้อง

“แพมมีใบขับขี่แล้วนะคะ แพมควรจะขับรถไปเรียนเองตั้งนานแล้ว” สาวน้อยพยายามออดอ้อนราวกับตัวเองเป็นเด็กวัยสิบขวบ ซึ่งนี่ทำให้บิดามักมองเธอเป็นเด็กอยู่ร่ำไป

“ไม่มีใครมาพูดอะไรกับแพมใช่ไหม”

เจ้าสัวตรัยถามพลางจับสังเกตใบหน้าลูกสาว

คนถูกถามจังงันครู่หนึ่ง “ไม่มีค่ะ ก็แค่อยากให้ป๊าเห็นว่าแพมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้...ไม่จำเป็นที่ป๊าจะจับแพมไปหมั้นหรือแต่งกับใคร”

เจ้าสัวตรัยเองก็ปวดใจไม่น้อย แต่ไม่อาจวางใจได้หากพัฒน์ธิดาไร้คนกางปีกปกป้อง เพราะส่วนตัวลูกชายคนโตอย่างพชรพลงานก็แทบล้นมือ ซ้ำยังมีครอบครัวแล้ว คงจะไม่สามารถดูแลน้องได้อย่างเต็มที่

ส่วนภูพรพงษ์ที่เขามั่นใจเพราะว่ารู้จักชายหนุ่มมานาน ผู้ชายคนนี้มีหน้าที่การงานดี และเป็นคนเก่งคนหนึ่ง ทั้งยังมีนิสัยดี ไม่เจ้าชู้เผื่อเลือกเหมือนผู้ชายหลาย ๆ คนในสมัยนี้ ซึ่งเขาเชื่อว่าจะสามารถดูแลลูกสาวของเขาได้

“...ป๊าก็ไม่อยากฝืนใจแพมเหมือนกัน แต่ป๊าอาจจะอยู่ดูแลแพมได้อีกไม่นาน ป๊าคงจะนอนตายตาหลับถ้าแพมได้แม็กซ์มาคอยดูแล”

ลูกสาวฟังแล้วก็น้ำตาซึม เธอโผเข้ากอดบิดาทันทีเพื่อปลอบประโลม แต่เหตุไฉนจึงกลายเป็นว่าบิดาปลอบเธอแทน

“ป๊าอย่าพูดอย่างนี้สิ ป๊าจะต้องอยู่กับแพมไปอีกนาน...”

“อย่างอแงสิ…เออ อีกวันสองวันป๊าจะไม่อยู่นะ ป๊าต้องไปรับคีโมที่โรงพยาบาล” มือหนาลูบศีรษะลูกสาวขณะเปลี่ยนเรื่อง

“งั้นแพมไปด้วย แพมจะได้ไปอยู่เฝ้าป๊า”

“ไม่เป็นไร แพมต้องเรียนนะ อย่าลืมสิว่าป๊ารอเกรดเอจากลูกสาวอยู่”

คนฟังทำหน้าอย่างปั้นยาก “ป๊า มันยากนะยิ่งกับ EBA แล้ว เกรดยิ่งยากใหญ่”

คนเป็นพ่อส่ายหน้ากับความไม่พยายามของลูกสาวเพราะไม่ค่อยตั้งใจเรียนมาแต่ไหนแต่ไร “ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวป๊าไปเอง มีพยาบาลดูแลอยู่ไม่ต้องเป็นห่วง”

“งั้นแพมจะคอยโทร.หาป๊านะ”

“อืม ได้สิ ถ้าไม่ลืมคนแก่อย่างป๊าซะก่อนนะ”

 

วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เริ่มเรียนวิชา Economics and Financial Management อย่างจริงจัง หลังจากที่สัปดาห์แรกพลาดไปเพราะอาจารย์ไม่ว่างเข้าสอน

“สรุปว่าวันนี้ยายวุ้นไม่มาเรียนจริง ๆ ด้วย”

รอจนเวลาล่วงมากว่าครึ่งชั่วโมงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเพื่อน ช่วงหลังมานี้สิกานตามักจะโดดเรียนบ่อยครั้ง อ้างว่ามีธุระทางบ้าน งานพิเศษบ้าง ซึ่งเพื่อนอย่างเธอรู้ดีว่างานของสิกานตาคือเอ็มซีวาบหวิวอย่างในงานมอเตอร์โชว์ ที่เธอเคยเห็นเข้าโดยบังเอิญ สิกานตาเลยย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใครแม้แต่เพื่อนในกลุ่ม ทว่าเธอได้หลุดปากพูดไปแล้ว

“ช่วงนี้วุ้นหยุดเรียนบ่อยนะ” พัฒน์ธิดาบ่นอย่างเป็นห่วง ซึ่งเกริกเกียรติกำลังโทร.ตาม จนทั้งสี่ต้องละไป เมื่ออาจารย์ ‘กสินทร์’ เดินเข้ามาในห้อง

พอหมดคาบเรียน นักศึกษาทุกคนเริ่มทยอยออกจากห้องเช่นเดียวกับอาจารย์ ทว่าห้องนี้มีประตูเพียงบานเดียว อาจารย์จึงต้องใช้ทางออกร่วมกับนักศึกษา ซึ่งดูเหมือนว่าคนเป็นผู้ใหญ่จะเร่งรีบหน่อย เขาจึงได้เผลอเดินชนนักศึกษาสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินจ้ำมาในจังหวะเดียวกัน

“เป็นอะไรรึเปล่าแพม” อรพรรณรีบประคองเพื่อนไม่ให้เสียการทรงตัว เพราะดูเหมือนอาจารย์จะรีบจนร่างของพัฒน์ธิดาเซหนัก

คนที่ไม่ทันระวังเอ่ยขอบใจเพื่อนก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษขอโพยอาจารย์

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองต่างหากที่ไม่ระวัง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างสุภาพ แปรเปลี่ยนสีหน้าบึ้งตึงเป็นตรงกันข้ามเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

“ไม่เป็นไรค่ะ”

พัฒน์ธิดายิ้มแหย ๆ ก่อนจะเดินจ้ำออกไปด้วยอาการขนลุกในแบบที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก จริง ๆ แล้วอาจารย์กสินทร์มีหน้าตาและรูปร่างที่ดีมาก แต่อาจจะแพ้ภูพรพงษ์ไปสักหน่อย

ไม่รู้ว่าหลงคิดไปเองรึเปล่า เพราะดูเหมือนว่าอาจารย์พูห์จะมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองจนอาจเผลอโผเข้าไปหาได้ง่าย ๆ ถ้าหากขาดสติ

“เห็นที่อาจารย์กสินทร์มองแพมไหม ฉันขนลุกว่ะ เหมือนจะเขินแต่ก็ฟินไม่ออกอ่ะ ไม่เหมือน…”

คำพูดของเกริกเกียรติทำเอาคนที่ถูกพ่วงไปด้วยต้องฟาดที่ต้นแขนหล่อนทีหนึ่ง

“โอ๊ยย ตีทำไม ร้อนตัวนะแกเนี่ย”

เพราะรู้ว่าสาวประเภทสองแกล้งแดกดัน จึงไม่คิดต่อความ

ที่จริงเรื่องโปรเจ็กต์พิเศษที่ภูพรพงษ์ว่านั่นเธอได้บอกทุกคนไปแล้วว่าเป็นเรื่องงานที่พ่อของเธอต้องทำร่วมกับเขา วันนั้นจึงเรียกเธอเข้าไปปรึกษา

“พวกแกจะไปหาอะไรกินกับฉันหน่อยไหม ฉันว่าจะไปเอาตุ๊กตาที่ร้านพี่ดาว” ตุ๊กตาที่ว่าคือตุ๊กตานำเข้าจากต่างประเทศซึ่งเป็นสิ่งที่พัฒน์ธิดาคลั่งไคล้จนสะสมไว้เต็มตู้

“ไปสิ ฉันขี้เกียจกลับบ้านเร็ว กลับไปก็ต้องทำงานอีก” เกริกเกียรติตอบรับทันที

“ฉันด้วย กลับหอไปก็ไม่มีอะไรทำ” อรพรรณอยู่หอพัก ส่วนพ่อแม่ของหล่อนทำงานอยู่ต่างจังหวัด

เหลือเพียงเดือนสวรรค์ที่มีสีหน้าไม่สู้ดีทั้งยังอึกอักเหมือนมีเรื่องอะไรกังวลอยู่

“อืม เราไม่ไปนะ” บอกจบคนที่ดูไม่ปกติก็เดินออกไปโดยไม่ได้โบกมือลาเพื่อน ๆ อย่างทุกที

“ยายออนซ์มันเป็นอะไรของมัน ตอนเรียนในห้องก็ยังดี ๆ อยู่เลย”

แม้ว่าพัฒน์ธิดาจะแอบสงสัยเช่นเดียวกับอรพรรณแต่ก็คิดว่ามันเป็น

เรื่องไร้สาระที่เธอและเพื่อนคิดฟุ้งซ่านไปเองมากกว่า เพราะไม่มีสาเหตุอะไรเลยที่เดือนสวรรค์จะไม่ชอบหน้าเธอจากพฤติกรรมของอาจารย์กสินทร์

 

ตุ๊กตามูลค่าหลายแสนถูกจัดวางเรียงรายอยู่ในตู้อย่างสวยงามตามประเภท ล่อหูล่อตาให้คนหลงใหลเกาะติดตู้กระจกไม่ห่าง แต่จะว่าไปที่เธอสะสมมาก็มีเกินครึ่งร้านแล้ว

ทายาทสาวของอดุลยศักดิ์มักจะกวาดซื้อระดับรุ่นท็อปอยู่เสมอ ทั้งยังซื้อครั้งหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าตัว ซึ่งยังไม่รวมเสื้อผ้า และของใช้จิ๋ว ๆ ทั้งหลายแหล่ตามประสาคนมีเงินเหลือใช้

“โอ๊ยยย เห็นแกใช้เงินแบบนี้แล้วเจ็บปวด ถ้าเป็นฉันนะเอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นใหม่ดีกว่า” เกริกเกียรติบอกอย่างพรั่นพรึง เพราะตุ๊กตาเหล่านี้มันเหมือนกับคนจริง ๆ ซึ่งเขาเชื่อว่าหากอยู่ในตอนกลางคืนมันต้องหลอนมากแน่ ๆ

“คนเราก็ชอบไม่เหมือนกัน อย่าบ่น” พัฒน์ธิดาชื่นชมตุ๊กตาในมือที่เป็น Ball Joint Doll ของบริษัทหนึ่งซึ่งทำมาในจำนวนจำกัด ถ้าหากไม่รีบซื้อก็คงไม่พ้นที่จะชวดเพราะเหล่าสาวกที่คลั่งไคล้ต่างพากันรีบมาจอง

“แล้วนี่ทั้งหมดเสียไปเท่าไร”

อรพรรณถามขณะกำลังเดินไปหาอะไรทานกัน ซึ่งแน่นอนว่าพัฒน์ธิดาอาสาเป็นเจ้ามือ

“สองแสนหก”

คนฟังเบิกตากว้างทันควันเพราะตัวเลขขนาดนี้สามารถจ่ายค่าเทอมได้สบายไปหลายเทอม

“แล้วนี่พ่อแกไม่ว่าเหรอ ไหนบ่นว่าช่วงนี้จำกัดการใช้เงินอยู่” เกริกเกียรติรู้ว่าเจ้าสัวตรัยตามใจลูกค่อนข้างมาก แต่ก็ยังสอนให้ยับยั้งห้ามใจบ้าง

“ป๊าให้ใช้เดือนละแสนห้า แต่ถ้าจำเป็นหรือต้องการอะไรก็สามารถเบิกเพิ่มเติมได้”

เกริกเกียรติที่ได้แต่กลอกตากับเพื่อนที่เอ็นดูตุ๊กตาอย่างกับพี่น้องร่วมสายเลือด

ซึ่งระหว่างที่กำลังถกประเด็นกัน สายตาของอรพรรณดันไปเห็นเพื่อนในกลุ่มที่วันนี้ไม่ได้มาเข้าเรียน

“นั่นวุ้นไม่ใช่เหรอ!” หล่อนรีบสะกิดบอกเกริกเกียรติและพัฒนธิดาทันที

“ไหน ๆ ไม่เห็นมีเลย แกตาฝาดหรือเปล่ายายอ้อม” เพื่อนสาวประเภทสองดันไปมองอีกทาง พัฒน์ธิดาจึงจับเพื่อนหันมาทางที่เธอกับอรพรรณเห็น

ภาพที่ปรากฏคือสิกานตาอยู่ในชุดเดรสสั้นสีดำ หน้าตาถูกแต่งแต้มสวยงามเสียยิ่งกว่าตอนมาเรียนที่มหาวิทยาลัย หล่อนควงมากับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอวบอ้วนอยู่พอตัวและอายุดูมากจนอาจจะเป็นพ่อของหล่อนได้

“อ๊ะ ยายวุ้นจริง ๆ ด้วย ควงกับใครมาน่ะ”

“พ่อเขารึเปล่า” เป็นพัฒน์ธิดาเองที่ชิงตอบ เพราะไม่อยากให้เพื่อนคิดอะไรที่อาจเพ้อเจ้อเหมือนเธอ

“พ่อบ้านแกสิ ดูสายตาที่มันมองยายวุ้น ไหนจะมือปลาหมึกของมันที่ลูบตรงก้นนั่นอีก อี๋ฉันเห็นแล้วขนลุก!”

“ฉันก็คิดเหมือนจัสมันนะ พ่อที่ไหนจะเอามือมาเลื้อยร่างกายลูกขนาดนี้ แกดูสิ มีจูบไหล่ จูบแก้มกันด้วย แขยงว่ะ” แม้แต่อรพรรณก็ยังพูดสนับสนุนจนคนที่ไม่อยากคิดอคติต้องเงียบเพราะยอมจำนนกับภาพที่เห็น

ทั้งคู่เดินหายลับเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่เห็นพวกเธอ

แม้ว่าพัฒน์ธิดาอยากจะเข้าไปถาม แต่เกริกเกียรติและอรพรรณที่ได้กลิ่นเรื่องนี้ชัดเจนต้องห้ามเพราะถือเป็นเรื่องส่วนตัวของสิกานตา และรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้คงไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องราวของตน

 

คุณหนูคนเล็กเดินทางกลับบ้าน หลังจากที่ไปส่งเพื่อนทั้งสองถึงที่พัก เธอสัญญากับบิดาไว้แล้วว่าต่อจากนี้ในทุกวันเสาร์อาทิตย์หรือวันใดว่าง เธอจะเข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัทเพื่อทำให้ท่านภูมิใจ ทั้งท่านยังเคยสอนอยู่บ่อย ๆ ว่าเมื่อใช้เงินเป็นก็ต้องหาให้ได้ด้วย ฉะนั้นเธอจึงต้องแสดงศักยภาพของตัวเองให้ท่านเห็น

พอรถมาจอดที่บันไดหน้าบ้าน พัฒน์ธิดาก็ขอให้เชิดศักดิ์ไปตามแม่บ้านมาช่วยขนของซึ่งไม่นานพวกหล่อนก็มา

แต่ที่แปลกตาจนทำให้คิ้วของคุณหนูขมวดเข้าหากันก็น่าจะเป็นแม่บ้านคนใหม่ เพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าเลย

“เพิ่งมาทำงานเหรอคะ”

หล่อนเป็นผู้หญิงวัยกลางคนซึ่งดูมีผิวพรรณดีและขาวกว่าแม่บ้านที่นี่ทุกคน ทั้งบุคลิกท่าทางก็ยังดีมาก ไหนยังจะเสื้อผ้าที่แม้เรียบง่ายอย่างเสื้อสีขาวแขนลูกไม้กับกางเกงสีดำขากระบอกต่างจากชุดประจำของแม่บ้านที่นี่

“...คุณแพมคะ คือว่าเธอคือ...” แม่บ้านคนหนึ่งพยายามอธิบาย ซึ่งคุณหนูก็ตั้งใจฟัง ทว่าเสียงของเจ้าบ้านกลับดังขึ้นซะก่อน

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะน่ะแพม” บิดาที่เดินมายืนอยู่หน้าประตูใหญ่ทักทายด้วยรอยยิ้มละมุน

“ค่ะ พอดีแพมพาน้องใหม่มาด้วย ป๊าคงไม่ว่าอะไรแพมใช่ไหม” เธอยิ้มออดอ้อนและชี้แจงเพิ่มเติม “ถึงแพมจะซื้อเยอะไปหน่อย แต่แพมสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานนะคะ จบมาแล้วจะได้ช่วยป๊าเลย ว่าแต่คุณป้าคนนี้เพิ่งมาทำงานเหรอ

คะ มาช่วยนมเอื้องรึเปล่า” ดูจากบุคลิกท่าทางแล้วน่าจะมีหน้าที่มาช่วยนมเอื้องเสียมากกว่าลงมือจริง

เจ้าสัวตรัยมีสีหน้าอึดอัด เช่นเดียวกับทุกคนที่เงียบกริบ แต่ถึงกระนั้นแม่บ้านทุกคนที่มาช่วยถือของก็ทยอยเข้าไปในบ้านเหลือเพียงแต่เจ้าบ้าน ลูกสาวและผู้หญิงคนนั้น

“ทำไมอ่ะป๊า ทำหน้าอย่างนี้ มีอะไรรึเปล่าคะ”

คนสูงวัยสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะลูบศีรษะลูกสาวที่เขาเลี้ยงและตามใจมาอย่างดี ถนอมเธอราวกับเป็นแก้วเปราะบางที่แตกง่ายจนตอนนี้กลัวหนักว่าจะวางใจได้อย่างไรหากลูกสาวคนนี้ไร้คนปกป้อง

“เธอคนนี้คือคุณบุษบง เคยเป็นผู้ช่วยของพ่อ...ตั้งแต่วันนี้ไปเธอจะเข้ามาอยู่ดูแลพ่อในฐานะภรรยาและดูแลแพม...ในฐานะแม่”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น

  1. #1071 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 17:50
    Omg จะมาเอาสมบัติด้วยป่าว ป๊าจะตายแล้วจดทะเบียนด้วยมะ
    #1071
    0
  2. #1050 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 13:55
    อัลไล ป๊าให้แพทเตรียมตัวบ้างนะ
    #1050
    0
  3. #422 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 15:50
    ตกลงแพมจะยอมหมั้นไหมนะ ดูแลตัวเองได้จริงๆหรอ
    #422
    0
  4. #57 AijaSolothurn (@AijaSolothurn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 17:19
    เรื่องนี้ทำe-bookไมค่ะไรท์
    #57
    1
  5. #19 wishmeluck (@wishmeluck) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 23:02
    มาแล้ว ดีใจอ่าาา เย้ๆๆ
    #19
    0
  6. #18 yymkben. (@pigrabbite) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 22:00
    มาแล้วๆ
    #18
    0