Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 57 : บทที่ 20 เพียงเธอที่อยู่ในใจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

หลังจากรีบเผ่นมาจากบ้านของยายและป้าที่เธออุตส่าห์ไปหาด้วยความคิดถึง พัฒน์ธิดาก็มาโผล่อยู่ที่บ้านมณิศรินทรอย่างเหลือเชื่อกับความต้องการของตัวเอง

ราวกับว่าเธอต้องการที่พึ่ง จึงอยากเจอเขาเสียเดี๋ยวนี้ หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าป้ากับยายจะทำอย่างนั้นกับเธอได้ลงคอ เหมือนที่พ่อทำกับเธอครั้งก่อนไม่มีผิด

แต่ถึงกระนั้นพัฒน์ธิดาก็อดละอายไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้เธอกลืนน้ำลายตัวเองด้วยการยอมรับความต้องการของบิดา ทั้งตอนนี้เธอชักเริ่มมั่นใจแล้วว่า…ตัวเองชอบเขาจริงๆ

“ไม่ต้องลำบากถึงขนาดนี้ก็ได้จ๊ะ แต่นี่เยอะไปนะ ป้ากับลุงจะกินไม่หมดเอาน่ะสิ” จริญญายิ้มเอ็นดูกับกระเช้าผลไม้ที่คู่หมั้นของลูกชายนำมาฝาก

“ไม่หรอกค่ะ ไม่ได้ลำบากอะไร ว่าแต่…” สาวน้อยชะเง้อมองหาใครบางคน

“ตาแม็กซ์เหรอจ๊ะ ตาแม็กซ์อยู่ห้องหนังสือข้างบนแน่ะ หนูขึ้นไปหาสิ”

“หนูหมายถึงคุณลุงต่างหาก” พัฒน์ธิดาแก้ตัว ทว่ากลับซ่อนใบหน้าร้อนไว้ได้ไม่มิด

จริญญายิ้มขันอย่างรู้ทัน “คุณคริสอยู่ในสวนจ้ะ แก่มาก็อย่างนี้แหละ ชอบธรรมชาติ”

“อ้อ” คนฟังพยักหน้า ก่อนจะทำหน้าไม่ถูกเมื่อสบตาเข้ากับผู้ใหญ่ที่มองมาอย่างรู้ทัน

“เดี๋ยวป้าก็ต้องออกไปซื้อของใช้ในบ้านแล้ว ถ้าหนูมีธุระอะไรกับตาแม็กซ์ก็ขึ้นไปหาเขาได้นะ”

“ไม่รบกวนดีกว่ามั้งคะ คุณแม็กซ์เขาคงทำงานอยู่” เธอมองเหลือบไปห้องหนังสือชั้นบนที่จริญญาชี้ให้ดู แอบเสียดายถ้าหากไม่ได้เจอเขา

“ไม่หรอกจ้ะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ป้าว่าไปบอกพี่เขาหน่อยดีกว่า ถ้าไม่บอกเขาอาจจะงอนเอาได้นะ”

ประโยคทีเล่นทีจริงของจริญญาทำเอาพัฒน์ธิดาหน้าแดงจัดขึ้นไปอีก

 

หญิงสาวเปิดประตูห้องหนังสือด้วยเสียงเบา เธออดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะเห็นห้องรักห้องหวงของภูพรพงษ์ที่มารดาบุญธรรมของเขาบอกว่า ถ้าว่างชายหนุ่มมักจะขลุกอยู่ห้องนี้ทั้งวัน

แน่นอนครั้งนี้พัฒน์ธิดาไม่ได้โทร.บอกคู่หมั้นหนุ่มก่อนว่าจะมา แต่กระนั้นเธอกลับมีความเชื่อว่าเขาต้องอยู่ที่นี่ ซึ่งเขาก็อยู่จริง ๆ

ดวงตากลมโตกวาดมองห้องขนาดใหญ่ซึ่งถูกตบแต่งเป็นโทนสีน้ำตาลให้ความรู้สึกสงบ ชั้นวางติดผนังแทบทุกด้านเต็มไปด้วยหนังสือทั้งเก่าและใหม่จัดเรียงไว้ และพื้นที่ตรงกลางก็มีโซฟาตัวยาวขนาดใหญ่อยู่สองตัว ซึ่งหนึ่งในนั้นถูกทายาทของเจ้าของบ้านเอนหลังนอนอยู่

ชายหนุ่มทอดกายสบาย ๆ มือของเขาประสานกันไว้บนหน้าท้องดวงตาหลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ซึ่งบนโต๊ะมีหนังสือเล่มหนาเล่มหนึ่งวางอยู่

Zero to One

ร่างบางที่ย่องเข้ามาใกล้ ๆ ถือวิสาสะเปิดหนังสือดู ซึ่งก็เห็นว่าเป็นหนังสือธุรกิจที่อธิบายถึงไอเดียดี ๆ และแรงผลักดันที่ทำให้มีกำลังใจในการทำงาน

นี่คงจะอ่านเพลินจนหลับไปเลยสิท่า

พัฒน์ธิดายืนชะเง้อมองคนที่เหมือนจะหลับลึก ก่อนสายตาจะลอบสังเกตคนตรงหน้าที่เธอไม่เคยกล้ามองเขาได้นานเท่าไร

ขอโอกาสบ้างนะคะ อาจารย์

ร่างบางนั่งคุกเข่าอยู่ตรงพื้น ก่อนจะมองใบหน้าเขาด้านข้างอีกครั้ง

ภูพรพงษ์มีดวงตาชั้นเดียว แต่กระนั้นมันก็คมพอที่จะบาดใจสาว ๆ หลายคน โดยเฉพาะส่วนของนัยน์ตาที่ดำสนิทชวนให้ลุ่มหลงจึงนับว่าเขาดูดีตั้งแต่เปลือกตาเลยก็ว่าได้

ยิ่งเขายิ้มทีหนึ่งอย่างเมื่อครั้งก่อนที่ไปติวเธอ โลกใบนี้ก็แทบไม่เหลืออะไรเว้นเสียเพียงแต่รอยยิ้มของเขา

เมื่อโซฟามีขนาดกว้างพอ พัฒน์ธิดาจึงสามารถเท้าคางมองเขาได้อย่างเต็มตา ซ้ำยังเผลอไผลใกล้จนแทบจะเอาปลายจมูกไปจรดแก้มใสของเขา

ยิ่งได้ใกล้กันขนาดนี้ กลิ่นหอม ๆ ในตัวเขาจาง ๆ ก็กรุ่นลอยมาจนเธอเคลิ้มราวกับอยู่ในแดนฝัน

โชคดีว่าเธอยั้งตัวไว้ทัน หญิงสาวจึงรีบดึงใบหน้าออกมาก่อนจะซบลงบนแขนที่ซ้อนทับรองไว้ของตัวเองบนเบาะนั่งโซฟา แล้วซุกหน้าพลางส่ายไปมา

ไม่ไหวแล้ว อันตรายเกินไป ควบคุมตัวเองไม่อยู่จริง ๆ

หญิงสาวจึงได้ซบอยู่กับแขนตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

เฮ้ออ ชักอยากให้การหมั้นที่เอาแน่เอานอนไม่ได้กลายเป็นถาวรตลอดไปซะแล้วสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น