Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 19 : บทที่ 18 เห็นคาตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

 

 

 

 

พอผลคะแนนการสอบกลางภาคออก นักศึกษาต่างล็อกอินเข้าเว็บไซต์ของมหาวิทยาลัยเพื่อเปิดดูทันที

แต่คนที่แปลกไปมากที่สุดก็คงจะเป็นพัฒน์ธิดา เพราะที่ผ่านมาเธอมักอ่านหนังสือนิยายโดยไม่ใส่ใจผลสอบใด ๆ แต่คราวนี้สาวเจ้ากลับลนลานจนมือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทา

“ใจเย็น ๆ สิแพม ไม่เห็นที่ผ่านมาแกจะเป็นแบบนี้เลย”

“มันช้าอ่ะ นี่ฉันรีเฟรชห้าครั้งแล้วนะ” ปกติแล้วถ้าต้องรออะไร เธอมักจะทิ้งมันไว้สักระยะแล้วค่อยกลับมาดู หรือไม่ก็ให้เพื่อนดูแทนเลย ไม่เคยต้องมาลุ้นอย่างนี้

“แพมมม แกรอมันโหลดก่อนสิ ไม่ใช่ว่ากดรีเฟรชรัว ๆ อย่างเดียว”

เกริกเกียรติเข้าดูคะแนนของตัวเองสำเร็จแล้ว ซึ่งไม่ผิดคาดจากที่คิดไว้เท่าไร…ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยอยู่มาก

พัฒน์ธิดานั่งเคาะโทรศัพท์มือถืออย่างใจจดใจจ่อก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์จะแสดงผลการเข้าสำเร็จ

ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงกรีดร้องก็ดังแทบลั่นโรงอาหารของคณะ

“ไอ้แพม! แกจะกรี๊ดหาพระแสงอะไร” เพื่อนสองคนยกมือทาบอก

“โอ๊ยยยแกน้ำตาฉันจะไหล” คุณหนูสาวลุกขึ้นกระทืบเท้าเพื่อระบายความตื้นตัน “…มันดีมากเลยอ่ะ”

 มือบางชูคะแนนที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เพื่อนซึ่งนั่งตรงข้ามทั้งสองดู

“เฮ้ยยดีขึ้นว่ะ ผ่านมีนเกือบทุกวิชาเลย แล้วทำไมต้องร้องไห้ด้วยวะ” คนสวยเกินหญิงขมวดคิ้วให้คนที่ทำให้ตัวเองตกใจแทบตาย

พัฒน์ธิดาอยากจะกรีดร้องรอบสองแต่เธอพยายามเก็บอาการไว้ไม่ให้น่าเกลียด “แกคิดดูนะ ตั้งแต่ฉันเข้ามหา’ลัยมายังไม่เคยได้เกินมีนเลย แล้วครั้งนี้อ่ะมันเกิน! ถึงจะนิดเดียวแต่มันก็น่าดีใจปะวะ”

“โอ๊ย ขวัญเอ๊ยขวัญมา ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร” สาวประเภทสองแสร้งมองเพื่อนรักตาขวางจนคนรอบ ๆ ชักหันมามองโต๊ะของพวกเธอ

“แต่ครั้งนี้แพมมันตั้งใจจริง ๆ ทีนี้ก็เหลือแต่แกแล้วจัส ขยันขึ้นได้แล้ว ถ้าไม่ได้รับปริญญาพร้อมกันไม่ต้องมานั่งคร่ำครวญให้ฟังเลยนะ”

“ค่าอาจารย์อ้อมมม ถ้าเป็นไปได้เวลาสอบก็ช่วยหุบแขนของแกหน่อยนะคะ เพื่อนจะได้รับอานิสงส์บุญทานจากคะแนนของแกด้วย ไม่ใช่กางซะบังฉันเต็มที่เลย” เพราะรหัสนักศึกษาของเกริกเกียรติและอรพรรณใกล้เคียงกัน เวลาสอบจึงมักได้นั่งหลังและเยื้องอยู่หลังอรพรรณตลอด

คนตัวเล็กแยกเขี้ยวใส่ หากพอมองพัฒน์ธิดาที่เห็นกำลังจิ้มมือถือก็เปลี่ยนมาแซวเพื่อนคนนี้แทน “อ่อออ นี่แกกำลังจะอวด…”

“อวดใคร!?” ท่าทางมีพิรุธที่เหมือนรู้เรื่องกันแค่สองคนทำให้เกริกเกียรตินึกอยากรู้

พัฒน์ธิดาจึงถลึงตาใส่อรพรรณที่หล่อนเกือบหลุดความลับออกมา

“อะไร! พวกแกปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่ไหม”

“เปล่าาา แค่จะบอกป๊า!” คนร้อนตัวแสร้งตีหน้านิ่ง

เกริกเกียรติหรี่ตาแคบลง ก่อนหันไปสนใจเล่นโทรศัพท์มือถือเมื่อมีการแจ้งเตือนจากคนขายว่ากระเป๋าแบรนด์ดังได้เข้ามาขายในชอปไทยแล้ว

พัฒน์ธิดาจึงวางใจว่าจะไม่โดนซักไซ้จนเผลอพูดอะไรอีก หญิงสาวจำได้ดีว่าอาจารย์หนุ่มมักย้ำให้เธออ่านหนังสือและทบทวนประจำหลังเลิกเรียนทุกวันเสมอ ทั้งยังใจดีบอกเทคนิคการจำสำหรับคนสมองขี้เลื่อยอย่างเธอด้วย

‘คะแนนออกแล้วค่ะ เดี๋ยวคืนนี้จะโทร.บอก’

หญิงสาวส่งข้อความพร้อมสติ๊กเกอร์แพนด้าตาโตถือหัวใจไป

แม้ชายหนุ่มจะไม่ว่างตอบ แต่แค่ระบายให้เขาอ่าน หญิงสาวก็ปลื้มใจแล้ว

เมื่อตอนเจ็ดโมงเขาส่งข้อความมาว่าจะเข้าสอนช่วงบ่าย ส่วนช่วงเช้าจะแวะไปเซ็นเอกสารที่สำนักงานก่อน

ตั้งแต่งานวันเกิดเกริกเกียรติ เธอกับเขาก็ดูเหมือนจะสนิทกันมากขึ้น เพียงแต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาเจอกันสักเท่าไร แม้ว่าจะหยุดเสาร์อาทิตย์ทว่าดูเหมือนเขาจะมีงานที่บริษัทจนล้นมือไปหมด

อย่างว่าแหละอาจารย์ก็เป็น ตำแหน่งรองประธานก็มี ไหนยังจะตำแหน่งที่ปรึกษาบริษัททั้งหลายแหล่อีก

จู่ ๆ สองสาวบนโต๊ะต่างสะดุ้งเมื่ออาจารย์ที่สอนไม่ค่อยรู้เรื่องมาหยุดที่โต๊ะของพวกเธอ

“คะแนนวิชาที่ผมสอนเป็นไงบ้าง พวกคุณได้คะแนนกันดีรึเปล่า” อาจารย์หนุ่มถามด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทั้งที่ระหว่างอาจารย์และพวกเธอไม่เคยคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว

พัฒน์ธิดาที่เพิ่งรู้ตัวสะดุ้ง หญิงสาวรีบวางโทรศัพท์แล้วมองหน้าเพื่อนที่ดูงง ๆ

“ก็…ดีค่ะ” เกริกเกียรติเป็นคนตอบก่อน

ทว่าอาจารย์หนุ่มกลับจ้องพัฒน์ธิดา

“แล้วคุณล่ะ เป็นไงบ้างคิดว่าข้อสอบยากเกินไปไหม”

คุณหนูสาวหน้าเหวอไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติรีบส่ายหน้า

“หนูไม่แน่ใจค่ะ…” เพราะหนูก็ไม่ค่อยเข้าใจโจทย์เหมือนกัน

“คุณชื่ออะไรล่ะ ผมจะได้ไปดูว่าคุณทำได้ไหม”

“อ่ะ เอ่อ…พัฒน์ธิดาค่ะ”

ความไม่ชอบมาพากลของอาจารย์ที่ทำตัวราวกับสนิทสนมกัน ทั้งยังใช้มือสองข้างเท้าโต๊ะอย่างไม่ถือตัวทำให้เกิดบรรยากาศชวนอึดอัด

คนที่ได้รับคำตอบยิ้มกว้าง แต่ในเวลาเดียวกันเสียงของหนึ่งในกลุ่มเพื่อนดังขึ้น

“มีอะไรรึเปล่า ทำไมนั่งหน้าเครียดกัน”

ผู้มาใหม่สบตากับอาจารย์หนุ่มด้วยประกายตาขุ่นมัว ทั้งยังไม่ยอมยกมือไหว้

“อยากรู้ว่าที่สอนไปเข้าใจรึเปล่า ผมขอตัวก่อนละกัน” เหมือนประโยคสุดท้ายจะหันไปบอกกับเดือนสวรรค์แล้วค่อยเดินจากไป

“ออนซ์ แกรู้จักกับเขาเหรอ แบบว่า…สนิทกันน่ะ” เพราะดูสองคนนั้นสบตาในแบบที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนอาจารย์กับลูกศิษย์

“เปล่าหรอก ว่าแต่เขามาถามพวกเธอเรื่องเรียนเหรอ”

“ใช่ แต่ตานี่มองยัยแพมอย่างเดียวเลย ฉันตอบเขาแต่เขากลับเมิน”

เกริกเกียรติขยายความให้ฟัง วันนี้เดือนสวรรค์ไม่ได้เรียนคาบเช้าเพราะไม่สบายและที่มาบ่ายเนื่องจากตกลงกันว่าจะไปเยี่ยมสิกานตา

“จริงงง ขนลุกว่ะ เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับยัยแพมใช่ไหม” อรพรรณลูบแขนตัวเองบ่งบอกความรู้สึกเมื่อครู่เป็นอย่างดี

“บ้า พวกแกคิดมากไปแล้ว รีบกินเถอะ จะได้ไปเยี่ยมวุ้นกัน” คนเป็นประเด็นเอ่ยตัดบทก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องให้เพื่อน ๆ ลืมเหตุการณ์เมื่อครู่

 

อาการของสิกานตาดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล เพราะน้ำกรดที่ใช้สาดมีความเข้มข้นมีค่อนข้างสูงจึงใช้เวลารักษานาน เมื่อไม่กี่วันก่อนมารดาของสิกานตาไปขอความช่วยเหลือจากมูลนิธิซึ่งทำหน้าที่ปกป้องเด็กและสตรีเพื่อเรียกร้องให้ผู้ก่อเหตุรับผิดชอบ เพราะตัวเสี่ยขาดการจ่ายค่ารักษาพยาบาลมาช่วงหนึ่ง ทั้งยังเรียกร้องความยุติธรรมโดยขอให้คดีมีความคืบหน้าด้วย เนื่องจากหลังตำรวจปล่อยตัวภรรยาของเสี่ยแล้วก็ไม่เห็นว่าจะเรียกสอบสวนอะไร

การเรียกร้องเกิดเป็นข่าวใหญ่พอสมควร สิกานตาได้รับกระแสจากสังคมทั้งทางด้านดีและไม่ดี

บ้างก็ออกมาเห็นใจหญิงสาวว่าไม่ได้รับความยุติธรรม บ้างก็ต่อว่าด่าทอที่ทำให้ครอบครัวคนอื่นแตกแยก

ถึงอย่างไรก็ตามสิกานตาคิดว่าจะต่อสู้เพื่อตัวเองหล่อนเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง ทั้งหน้าตายังเสียหายจนไม่อาจกลับคืนสภาพเดิมได้ ชีวิตที่เหลือเหมือนตายทั้งเป็น อย่างน้อยหล่อนจึงขอเรียกร้องให้คนที่กระทำได้รับการลงโทษตามกฎหมายบ้าง

“เรื่องที่แกจะลาออกจากมหา’ลัย คิดดีแล้วเหรอวุ้น” เกริกเกียรติยังคงอยากให้เพื่อนเรียนต่อ แต่พอเข้าใจถึงสาเหตุที่เพื่อนเลือกจะทำแบบนี้

“อืมสมัยนี้เรียนที่ไหนก็ได้ อีกอย่างแกก็รู้ว่าฉันไม่มีกำหนดจะกลับไปเรียนอีก…ยังไงพวกแกก็มาหาฉันได้เหมือนเดิมนะ”

คนพูดมีแววน้ำตารื้น หล่อนเข้มแข็งกว่าเดิมมาก เพราะได้กำลังใจจากครอบครัวและเพื่อนเป็นอย่างดี

“ใช่ สมัยนี้จบที่ไหนก็ได้ ขอแค่ให้เรามีความสามารถ” อรพรรณยืนยันอีกเสียง

หลังจากนั้นสาว ๆ พากันพูดคุยกันอย่างสนุกสนานทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด พอใกล้เที่ยงก็ขอตัวออกมาหาอาหารกลางวันรับประทานกันที่ห้างสรรพสินค้าซึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยก่อนจะกลับไปเรียนช่วงบ่าย

เมื่อรับประทานเสร็จก็พาตกลงกันว่าจะไปซื้อเครื่องสำอางที่เพิ่งออกตัวใหม่ที่เคาน์เตอร์แบรนด์ ทว่าคนตาดีดันไปสะดุดเจอเข้ากับบุคคลที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นที่นี่

“นั่นอาจารย์พูห์ปะ!” อรพรรณเป็นคนทัก

“ไหน ๆ” เกริกเกียรติมองตามที่เพื่อนตัวเล็กชี้

ไม่น่าแปลกใจเท่าไรที่เขาอยู่ในร้านหนังสือ แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือเขากำลังยืนคุยกับผู้หญิงสวยเซ็กซี่

“แล้วนั่นใครอ่ะ คู่หมั้นอาจารย์แน่ ๆ เลย!”

“ไม่ใช่…” เดือนสวรรค์เกือบหลุดปากจะพูดต่อ ทว่าพอมีสติยับยั้ง

“แล้วแกรู้ได้ไงว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่…จริงสิ แพมมันอาจจะรู้ก็ได้นี่ แกบอกว่าอาจารย์รู้จักกับป๊าไม่ใช่เหรอ”

“ฉันจะไปรู้ได้ไง เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นสักหน่อย!” คุณหนูสาวหน้ามุ่ยท้ายประโยคแอบเข่นเขี้ยวเล็กน้อย

“เอ่อ…ฉันว่าเรารีบไปซื้อลิปของพวกแกกันเถอะ จะได้รีบกลับกัน”

อรพรรณชวนเพราะไม่รู้จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรดี

“แต่ฉันว่าฉันจะไปดูหนังสือสักหน่อย” จู่ ๆ พัฒน์ธิดาก็พาร่างตัวเองไปที่ร้านนั้นทันที

“เฮ้ย อะไรของมันวะ” เพื่อนสาวประเภทสองหันไปหาเพื่อนที่เหลือ แต่ไม่มีให้คำตอบได้ คนสวยเกินหญิงจึงเดินตามเพื่อนคุณหนูไปอย่างงง ๆ

อรพรรณและเดือนสวรรค์มองหน้ากันอย่างจนใจขณะที่พวกเธอเฝ้ามองอยู่หน้าร้าน

“อ้อมว่าแพมชอบอาจารย์พูห์ไหม”

“ไม่รู้สิแต่เท่าที่ดูแล้ว…มันก็น่าจะชอบแหละ” ยิ่งสายตาของเพื่อนที่แสดงออกมาราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ก็ยิ่งเป็นหลักฐานชัดเจนว่าเพื่อนสาวกำลังคิดจริงจัง

ถ้าไม่มีใจให้ คนอย่างยายแพมคงไม่เปิดโอกาสให้ใครหรอก

 

EBOOK ยิ้มนี้เป็นของพี่ ออกมาแล้วนะคะ ที่ MEB 

'โยษิตา' คงจะฝืนใจเป็นน้องสาวเขาได้อยู่หรอก 

ถ้าเกิดคืนนั้นเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ 'ปัณฑ์ธร' คนที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆ 

สถานะของเขาจึงถูกเลื่อนมาเป็น 'สามี' โดย 'ตั้งใจ' ของเธอ

....แต่ว่าเรื่องอดีตของเธอล่ะ เขาจะรับได้รึเปล่า ทั้งเขาเองก็ยังมีแฟนอยู่แล้ว 
เรื่องระหว่างเธอกับเขาจะจัดการยังไงดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น

  1. #1084 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 21:57
    คุณหนูก็หึงเป็นนะจ้ะ
    #1084
    0
  2. #96 sitcha (@orasit) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:21
    สนุกดี. ไม่ช้า. แต่จะให้ดีควรมาอัพทุกวัน 5555
    #96
    1