Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 หยอดน้อยแต่อ่อยมาก(2) 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

 

พัฒน์ธิดาและผองเพื่อนเดินทางมาที่บ้านเกริกเกียรติหลังเลิกเรียนโดยลุงเชิดเป็นคนมาส่ง

ทั้งนี้ที่เจ้าสัวตรัยอนุญาตเพราะท่านรู้จักกับพ่อแม่ของเกริกเกียรติ ที่สำคัญท่านสามารถติดตามว่าลูกสาวอยู่ที่ใดจากจีพีเอสบนโทรศัพท์มือถือของเธอ

ปาร์ตี้วันเกิดถูกจัดในธีมเจ้าหญิงดิสนีย์ที่เจ้าภาพชอบ เจ้าของวันเกิดจึงขอร้องแกมสั่งให้เพื่อนช่วยแต่งกายให้เข้ากับงานด้วย

คนที่ไม่มีกำลังทรัพย์อย่างอรพรรณจึงร้องโอด เพราะชุดเช่าราคาแพง ซ้ำยังกะทันหัน แต่เกริกเกียรติมีพร้อมสำหรับเพื่อนสาว เพราะหล่อนมีชุดเจ้าหญิงสโนวไวต์ซึ่งสั่งตัดเพื่องานกีฬาสีเมื่อสมัยเรียนมัธยมต้น แม้จะมีขนาดเล็ก แต่อรพรรณสามารถใส่ได้ เพราะเธอมีรูปร่างผอมบางและตัวเล็กมากที่สุดในกลุ่ม

พัฒน์ธิดาสวมชุดราพันเซลผมทองตามประสาคนชื่นชอบตัวละครนี้ นอกจากชุดมีดีเทลที่อลังการงานสร้างแล้ว เธอยังเสริมวิกสีทองผมยาวเปียมาทางด้านหนึ่งเพื่อให้ดูสมจริง

หากแต่เดือนสวรรค์ที่สวมชุดแอเรียลกลับทำให้เกริกเกียรติต้องมองข้ามเพื่อนคุณหนู เพราะหน้าท้องแบนราบของนางสามารถแย่งซีนทุกคนได้ และสวยกว่าเจ้าหญิงจัสมินอย่างเธอ

“ออนซ์ แกเด่นกว่าเจ้าของวันเกิดอีกนะ” สาวประเภทสองโวยวายคนหุ่นดีที่สุดในกลุ่ม

“ไม่ได้แย่งนะ เราก็แค่เห็นว่าหาโอกาสใส่ยากมันสวยดี”

เพราะงานนี้จัดขึ้นเพื่อความสนุกเฉพาะในกลุ่มเพื่อนเท่านั้น ซึ่งนอกจากจะเป็นงานฉลองวันเกิดแล้วถือว่าเป็นการจัดปลอบใจเกริกเกียรติที่ต้องทิ้งความฝันด้านวงการบันเทิงเอาไว้สักพัก

น่าเสียดายที่สิกานตาไม่สามารถมาได้เพราะหล่อนยังรักษาตัวอยู่และต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ เมื่อเช้าหล่อนได้วิดีโอคอลมาอวยพรวันเกิดให้เกริกเกียรติด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใส

นอกจากจะพากันสนุกกับการร้องคาราโอเกะ และเต้นจนสะโพกแทบหลุดแล้ว สาว ๆ ได้สั่งลูกโป่งหลากมาตกแต่งห้องนอนของเกริกเกียรติเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดด้วย โดยใช้เวลาระหว่างที่พวกเธอรับประทานอาหารมื้อเย็นให้ทางร้านขึ้นไปจัดการ

ล่วงเข้าห้าทุ่มสาว ๆ ก็ยังคงสนุกกันไม่หยุด

“แพม โทรศัพท์แกดังอ่ะ” คุณหนูที่กำลังร้องเพลงคู่กับเจ้าของวันเกิดไม่ได้ยิน อรพรรณที่นั่งใกล้ ๆ กระเป๋าของเพื่อนสาวจึงต้องตะโกนบอกเสียงดังกว่าครั้งแรก “คุณแพมโทรศัพท์แกดังค่ะ!”

“จ้า ได้ยินแล้ว ตะโกนซะสะดุ้งเลย ทีร้องเพลงนี่อ้อมแอ้มซะจริง ๆ” หลังจากแซวเพื่อนเล็กน้อย พัฒน์ธิดาก็มองหมายเลขที่โทร.เข้ามาทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

เบอร์ใคร?

คนที่โทร.มาในยามดึกน่าจะเป็นบิดา ทว่าท่านเพิ่งโทร.มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทั้งยังบอกว่าจะเข้านอนแล้วด้วย

หญิงสาวนำโทรศัพท์มือถือเดินออกจากกลุ่มเพื่อนจนถึงจุดที่แทบไม่ได้ยินเสียงเพลงแล้วค่อยกดรับสาย

“...ฮัลโหล”

“...”

“ไม่ทราบว่าใครคะ”

“แม็กซ์ นี่เบอร์ของผมเอง”

คำตอบจากปลายสายทำเอาหัวใจหญิงสาวหล่นลงไปถึงตาตุ่ม

“คุณแม็กซ์…” เพราะชายหนุ่มติดสัมมนาต่อที่หัวหินและเขาเพิ่งจะกลับมาถึงวันพฤหัสที่ผ่านมา จึงเป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่เธอไม่ได้เห็นหน้าเขาหลังจากวันหมั้นหมาย

“ตอนนี้กำลังร้องเพลงอยู่เหรอ”

พัฒน์ธิดาสะดุ้งแต่คิดว่าเขาอาจจะหูดีจนได้ยินเสียงแว่วเบา ๆ

“พอดีวันนี้แวะไปทานข้าวที่บ้าน คุณลุงเลยบอกว่าคุณมางานวันเกิดเพื่อน...ได้ข่าวว่าค้างคืนด้วย”

“ค่ะ...คุณมีธุระอะไรรึเปล่าคะ” จู่ ๆ สาวน้อยก็ตื่นเต้นโดยไม่มีสาเหตุ แต่พยายามเก็บอาการด้วยการถามคู่หมั้นเสียงเบา

“ตอนนี้ผมอยู่หน้าบ้านเพื่อนของคุณ ลงมาหาได้รึเปล่า”

เป็นไปไม่ได้เขาจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

“คุณแม็กซ์…ว่าอะไรนะคะ”

“ผมเอาตุ๊กตาตัวโปรดที่คุณติดกอดนอนมาฝาก ได้ยินนมเอื้องว่าถ้าไม่มีมันแล้วคุณจะนอนไม่หลับ”

คนติดตุ๊กตาแก้มแดง เธอปิดลำโพงโทรศัพท์มือถือเพื่อกันเสียงก่อนจะไปบอกเพื่อน ๆ ว่าจะเข้าห้องน้ำ ซึ่งทุกคนกำลังสนุก จึงไม่ได้สนใจแววตาแตกตื่น

ของคุณหนูสาวที่รีบเดินออกไปจากห้อง

พัฒน์ธิดาชะเง้อมองไปที่รั้วหน้าบ้าน เธอเห็นร่างสูงของคู่หมั้นหนุ่มยืนอยู่จากช่องรั้ว โชคดีว่าตอนนี้แม่บ้านเข้านอนกันหมดจึงไม่มีใครสังเกตเห็น ทั้งยังโชคดีว่าประตูเพียงล็อกจากด้านในไม่ได้ใช้กุญแจ เธอจึงสามารถเดินออกไปหาเขาได้

หญิงสาวกวาดตามองอาจารย์หนุ่มซึ่งยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนกับกางเกงเข้ารูปสีดำเช่นเดียวกับทุกวัน แปลกตาก็เพียงกระดุมเสื้อด้านบนถูกปลดออกจากปกติสองเม็ด ทั้งแขนเสื้อก็ถูกพับขึ้นทำเอาคนมองรู้สึกร้อนวูบวาบ

กระทั่งได้ยินเสียงกระแอมที่ทุ้มอบอุ่นคนที่เผลอมองจึงรู้ตัวว่าเผลอไผลทำอะไรไปเธอรีบดึงสายตาออกมาจากอกกว้างที่อยู่ภายใต้ร่มเสื้อขึ้นสบสายตากับเขาแก้เก้อ

“คุณไม่เห็นจะต้องเอามาเลย” เธอตัดพ้ออย่างอาย ๆ เรื่องที่เธอติดตุ๊กตาแมวน้ำตัวที่แม่ซื้อไว้ก่อนจะจากไปอาจทำให้เขามองว่าเธอเหมือนเด็ก

“เปล่าหรอก ไม่ได้เอามา” เขาตอบด้วยเสียงทุ้มน่าฟังอย่างทุกครา ไม่ว่าจะภาษาอังกฤษหรือภาษาไทยคำพูดของเขาก็น่าฟังไปหมด

“อ้าว…” พัฒน์ธิดามองใบหน้าคมด้วยความสงสัยก่อนอีกฝ่ายจะหลุดหัวเราะ

“ผมไม่ได้เอามาหรอก แค่ได้ยินนมเอื้องเล่าให้ฟังว่าคุณติดตุ๊กตามากเลยเอามาเป็นข้ออ้างน่ะ”

นัยน์ตาดำสนิทดึงดูดสายตาจนทำให้คนอายม้วนไม่อาจหลบหลีกมองไปทางใดได้

“แค่อยากเห็นว่าคุณสบายดี”

“…” ยิ่งฟังเขาพูดหญิงสาวก็แทบระทวย แต่ยังแข็งใจยืนฟังต่อ

“สนุกไหม? งานวันเกิดเพื่อน”

พัฒน์ธิดาพยักหน้าเอียงอายเล็กน้อย อย่างที่ไม่เคยเป็น

โอ๊ยยย นี่มันไม่ใช่เธออย่างที่เป็นปกติเลยนะ

“ค่ะ”

แม้จะทานทนจนเก็บอาการไว้ไม่ไหว แต่หญิงสาวยังมีสติตอบรับ

“แล้วเพื่อน ๆ ในงานเป็นผู้หญิงกันหมดรึเปล่า”

“ค่ะ มีก็แต่จัสมินที่เป็นผู้หญิงพิเศษ…” แม้จะคิดว่ามันเป็นคำถามที่ชวนเป็นห่วง แต่เธอไม่กล้ามั่นใจ

“ร้อยเปอร์เซ็นต์ชัวร์?

“แน่สิคะ จัสเขาเป็นผู้หญิงจริง ๆ นะ ถึงเพศเดิมจะเป็นชาย แต่จิตใจเขาดีและอ่อนโยนยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก” คำถามของคู่หมั้นหนุ่มทำให้หญิงสาวออกปากเถียงกับเขาจนลืมตัว

ภูพรพงษ์ยิ้มอ่อน ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างจากเธอเพียงสองก้าว

“งั้นก็ดีแล้วแค่จะมาดูว่าคุณโอเครึเปล่า”

พัฒน์ธิดาเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้าหากแต่เพียงเสี้ยววินาทีก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ มือหนาวางมาบนไหล่ของเธอ แม้จะไม่ได้จาบจ้วง แต่ทำให้ร่างกายของหญิงสาวร้อนวูบวาบราวกับผีโดนข้าวสารเสก

“…ดึกแล้ว รีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวเพื่อนของคุณจะสงสัย”

คนตัวเล็กพยักหน้าหงึก ๆ เตรียมตัวจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป แต่ก่อนจะได้ก้าวเท้า เธอก็เขินจนแทบชักดิ้นชักงอลงไปบนพื้นเมื่อได้ยินคำพูดของเขาทิ้งทายเอาไว้

“ที่ทำไป ผมแสดงออกมาในฐานะคู่หมั้น…”

“…”

“ที่สำคัญ…วันนี้ราพันเซลในสวยมาก ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ปีนขึ้นมาหา”

ดวงตาหวานมองสบเขาด้วยอาการสั่นระริก แม้ว่าจะอ่านดวงตาคมระยับไม่ออก แต่พอสัมผัสถึงบางสิ่งได้ พัฒน์ธิดาจึงรีบก้าวฉับ ๆ สลับกับวิ่งเพื่อหลบหน้าเขาโดยไม่ทันได้เคลียร์เรื่องที่ค้างคาใจก่อนที่ตัวเองจะเผลอหลุดทำอะไรเงอะงะลงไป

 

หลังจากกิจกรรมสนุกสนานจบลง สาว ๆ พาเจ้าของวันเกิดขึ้นไปห้องนอนเพื่อเซอร์ไพรส์ คนปากจัดถึงกับน้ำหูน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง ทั้งยิ้มพลางร้องไห้ในคราวเดียวกันกับลูกโป่งและแสงไฟเล็ก ๆ ที่ระยับทั่วห้องซ้ำยังมีภาพถ่ายที่พวกเธอคอยถ่ายไว้เป็นความทรงจำร่วมกันถูกนำมาติดด้วย

เพื่อนสาวแต่ละคนมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สมทบให้ ซึ่งพัฒน์ธิดามอบเซ็ตเครื่องสำอางNaked Vault Vol. 4 ของ URBAN DECAY ทำเอาคนได้รับกรี๊ดกร๊าดอยู่พักใหญ่ด้วยความดีใจ

หลังจากนั้นสาว ๆ พากันพักผ่อนอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ที่สามารถนอนอัดได้ถึงสี่คน โดยไม่ลืมที่จะเปิดหัวข้อสนทนาก่อนเข้านอนท่ามกลางแสงไฟจากโคมข้างหัวเตียง

“โอ๊ยย อิ่มมม พี่เนยทำอาหารอร่อยจัง”

อรพรรณลูบท้องตัวเองขณะนอนแผ่อยู่บนเตียงร่วมเพื่อน ๆ ที่เพิ่งบรรจงลงครีมบำรุงบนผิวหน้าเสร็จหลังจากอาบน้ำ

“ไม่ว่าจะกินที่ไหน แกก็บอกว่าอร่อยทั้งนั้นแหละอ้อม” เกริกเกียรติแซวคนที่รับประทานเก่งแต่กินเท่าไรก็ยังผอมราวกับมีพยาธิตัวเป้ง

“ไม่เชื่อแกลองถามแพมสิ มันเข้าห้องน้ำตั้งนานไม่ใช่เพราะว่าจัดเต็มเหมือนกันหรือไง” อรพรรณโยนหินมาทางพัฒน์ธิดาทำเอาคนทานแต่พอดีต้องเออออตาม เพราะนึกเหตุผลที่จะมาค้านหรือแก้ตัวไม่ออก

“ก็อร่อยดี” คุณหนูสาวขยับตัวอิงบนหัวเตียงเธอจิ้มบนจอโทรศัพท์มือถือแสร้งซ่อนปฏิกิริยาน่าสงสัยที่อาจหลุดไปให้เพื่อนเห็น

พัฒน์ธิดาเปิดโปรแกรมแชตหนึ่งขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามันแจ้งเตือนจึงพบว่ามีรายชื่อผู้ติดต่อใหม่เพิ่มขึ้นจากเบอร์โทรศัพท์ที่เธอเพิ่งจะบันทึกมันลงไป

หญิงสาวกดรูปโปรไฟล์ของคนคนนั้นเพื่อขยายให้ใหญ่ด้วยใจที่เต้นระทึก ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดจะส่องรูปผู้ชายคนไหนและก็คงจะไม่มีใคร เว้นแต่…คนนี้

ภาพโปรไฟล์ปรากฏรูปวิวที่มีภูเขาขนาดใหญ่เหนือนั้นมีแสงพระอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องผ่านม่านหมอกซึ่งในภาพไม่มีแม้แต่เงาของใครคนไหนเลย

หล่อซะเปล่า แต่ทำไมไม่เอารูปตัวเองขึ้น

พัฒน์ธิดาตั้งคำถามอยู่ในใจ แต่กระนั้นนิ้วไม่รักดีก็ดันกดเข้าไปในช่องแชตแล้ว! ซ้ำคนที่โลเลว่าจะทักดีหรือไม่ดันมือลั่นกดสติ๊กเกอร์รูปแพนด้าฉีกยิ้มกว้างเปลือกตาสีชมพูกะพริบตาปริบ ๆ เป็นหน่วยกล้าตายลงไปด้วยความหน้ามืด

ทันทีสติ๊กเกอร์ตัวนั้นถูกขึ้นว่า ‘อ่านแล้ว’ คนที่เผลอทำอะไรลงไปอย่างไร้สติก็เริ่มร้อนรนใจเต้นตึกตักแต่เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากรอว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป คนไม่มีความมั่นใจจึงได้แต่เม้มปากแน่นก่อนจะเปลี่ยนมาขบเบา ๆ คล้ายกับว่าเธอกำลังกดดันกับเรื่องใหญ่หลวงทั้งที่มันเป็นเพียงแค่เขาได้อ่านข้อความที่เธอส่งไป!

‘ยังไม่นอนเหรอ’ ผ่านไปเพียงอึดใจอีกฝ่ายก็ส่งกลับมา

‘อีกสักแป๊บค่ะ แล้วคุณถึงบ้านรึยัง’

‘ถึงแล้ว ตอนนี้กำลังจะอาบน้ำ’

คนอ่านหน้าแดงซ่านเมื่ออ่านข้อความทั้งที่เขาตอบมาโดยไม่ได้คิดอะไรอกุศล แต่จินตนาการของเธอกลับทำงานไปไกลลิ่ว

แค่ภายนอกก็ดูดีจัดจนหาที่ติไม่ได้ แล้วใต้ร่มผ้าล่ะหนออออ…

คนที่เผลอนึกเพ้อเจ้อรีบส่ายหน้านิด ๆ ก่อนจะรีบตอบกลับไป

‘งั้นแพมไม่กวนคุณดีกว่า ฝันดีนะคะ’

พัฒน์ธิดากดปิดหน้าจอโทรศัพท์และตั้งใจจะนำมันไปวางไว้บนโต๊ะที่ปลายเตียงแต่จู่ ๆ เสียงเจ้าเครื่องมือสื่อสารเล่นเอาสาว ๆ ที่กำลังเมาท์กันอยู่สะดุ้งโหยง

หญิงสาวรีบกดปิดเสียงแล้ววิ่งจู๊ดไปที่ระเบียงท่ามกลางความมึนงงของทุกคน

“มีอะไรรึเปล่าคะ” พูดไปก็เหลือบมองเพื่อนทั้งสามซึ่งกำลังหรี่ตาจับผิดก่อนจะรีบเบนหน้าหนีเพื่อหลีกเลี่ยงการส่อพิรุธให้พวกตัวป่วนเห็น

“จะนอนแล้วใช่ไหม” เสียงทุ้มผ่านโทรศัพท์ทำเอาคนปลายสายเคลิบเคลิ้มไม่ต่างจากเมื่อตอนเขายืนอยู่ตรงหน้า

“ค่ะ…คุณมีอะไรรึเปล่า” เธอพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นตามไปกับหัวใจ

“คุณโอเคไหม”

“คะ?

“นอนกับใคร”

พัฒน์ธิดาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ถามทำไมคะ”

“…ตอบมาเถอะ”

ถ้าเป็นคนอื่นพูดเว้าวอนแกมสั่งเธอคงจะเกลียดและโวยวายไปแล้วแต่เมื่อเป็นเขาเธอกลับรู้สึกอ่อนระทวยจนยอมทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่คิดกวนประสาทตอบอย่างที่มักทำกับคนอื่น “…กับเพื่อนสิคะ”

“ใช่เพื่อนที่เป็นเจ้าของวันเกิดรึเปล่า”

“…ค่ะ” ทั้งที่ไม่มีสาเหตุว่าเขาไม่พอใจเรื่องอะไร แต่ทำไมเธอสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากความกระด้างในน้ำเสียง

เขาเงียบไปถึงห้าวินาทีถึงพูดกลับมา “เตียงเดียวกันรึเปล่า”

“ค่ะ”

“นอนข้างเขาไหม”

“ค่ะ”

“สลับที่ได้รึเปล่า”

“หมายความว่ายังไงคะ” พัฒน์ธิดาขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอต้องยอมสลับที่ในเมื่อเกริกเกียรติก็เป็นเพื่อนของเธอ

“…ผมไม่สบายใจ”

ทั้งที่เธอควรจะโกรธ แต่ใบหน้าของคนฟังกลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มและวาบหวามจนล้นอก แต่ก็แสร้งตอบตรงกันข้ามกับจังหวะของหัวใจ

“แพมคบกับเพื่อนมาจวนจะสามปีแล้วค่ะ แพมไว้ใจเพื่อนของแพม”

คำตอบนี้ทำเอาปลายสายเงียบไปนานจนคนปากดีนึกใจหาย…ก่อนจะอุ่นใจเล็กน้อยเมื่อเขายอมพูดต่อ แม้จะทำทีเปลี่ยนเรื่อง

“แล้วพรุ่งนี้กลับกี่โมง”

“นัดกับลุงเชิดไว้เก้าโมงค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“โอเค คุณเตรียมตัวนอนเถอะ งั้นแค่นี้ละ”

เมื่อได้ยินว่าเขาจะวางสาย พัฒน์ธิดาก็รีบชิงพูดอีกประโยค เพราะกลัวว่าเขาจะมองว่าเธอเป็นเด็กยโส ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอก็เป็นอย่างนั้นละ แต่คร้านจะยอมรับ

“ฝันดีนะคะ…แล้ว อย่าลืมฝันถึงแพมด้วยล่ะ” คนที่ชอบเอาความรู้สึกเป็นที่ตั้งนึกอยากตบปากตัวเองแรง ๆ ให้เข็ดหลาบหลังพูดจบ

ยายแพม ยายปากไม่มีหูรูด!

แต่จากที่คิดว่าเขาจะวางสาย หากชายหนุ่มกลับตอบมา “ครับ”

เล่นเอาคนหยอดคำหวานที่ไม่คิดหน้าคิดหลังยืนค้าง เรี่ยวแรงหายไปหมด และคิดว่าเมื่อครู่หูคงแว่วไปเอง แต่ครั้นจะพูดแก้เก้อปลายสายก็วางไปแล้ว

พัฒน์ธิดาจึงหันหลังเดินกลับเข้าห้องด้วยอาการรนอย่างบอกไม่ถูก แต่พอมองหน้าเพื่อนทั้งสามคนหญิงสาวรีบพยายามเก็บอาการไว้ แล้วคลานขึ้นไปบนที่นอนของตัวเองซึ่งคั่นระหว่างเกริกเกียรติและอรพรรณ ส่วนเดือนสวรรค์นอนข้าง ๆ เกริกเกียรติอีกฝั่ง

“ใครโทร.หาแกดึกดื่นเนี่ยแพม แล้วทำไมต้องรีบออกไปคุยข้างนอก ทำเหมือนไม่อยากให้ใครรู้” เจ้าของเตียงมองระแวงราวกับสงสัยว่าเธอไปสั่งฆ่าใครมา

“ไม่ได้รีบ ไม่ได้ซ่อนอะไรด้วย ป๊าโทร.มา”

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนี้ ผู้ชายแน่ ๆ นี่แกแอบไปมีไว้ตั้งแต่เมื่อไร!”

เกริกเกียรติโวยวายเพราะเชื่อว่าลางสังหรณ์ของตัวเองไม่ผิด

“ป๊านอนไม่หลับก็เลยโทร.มาคุยกับป๊าแล้วยิ้มมันแปลกตรงไหนเล่า!” คนถูกสอบตอบเสียงเรียบ เธอพยายามไม่ให้คีย์เสียงผิดไปแม้แต่นิ๊ดดดเดียว

“แน่ใจ๊?

“แน่ใจ!” พัฒน์ธิดาปิดปากแล้วหาวออกมาดัง ๆ ต่อจากนั้นก็ล้มตัวนอนหลับและปิดตาลงทันที “นอนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตะเบ็งเสียงแข่งร้องเพลงกับแกไปเยอะมาก เจ็บคอ”

เธอกระแอมเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือเล็กน้อยเพื่อน ๆ มองคนที่พยายามกลบเกลื่อนอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะตัดสินใจปิดไฟเข้านอน

พอไฟดับลงคนที่แสร้งหลับจึงยิ้มกว้างออกมาโดยไม่ยอมกลั้นอีกต่อไป เธอเหม่อมองฝ้าเพดานด้วยความรู้สึกที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง หัวใจเต้นเร็วและรัวจนแทบข่มตาหลับไม่ได้

พอมแพม…นี่แกตกหลุมรักคู่หมั้นของแกจริง ๆ แล้วใช่ไหม

 

 

  

 ฝาก EBook เรื่องใหม่ด้วยนะคะ 

EBOOK ยิ้มนี้เป็นของพี่ ออกมาแล้วนะคะ ที่ MEB 


'โยษิตา' คงจะฝืนใจเป็นน้องสาวเขาได้อยู่หรอก 

ถ้าเกิดคืนนั้นเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ 'ปัณฑ์ธร' คนที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆ 

สถานะของเขาจึงถูกเลื่อนมาเป็น 'สามี' โดย 'ตั้งใจ' ของเธอ

....แต่ว่าเรื่องอดีตของเธอล่ะ เขาจะรับได้รึเปล่า ทั้งเขาเองก็ยังมีแฟนอยู่แล้ว 
เรื่องระหว่างเธอกับเขาจะจัดการยังไงดี

.
.
.
“เมื่อคืนก่อนที่พี่เมา ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม ยิ้มแค่เช็ดตัวให้พี่อย่างเดียวใช่รึเปล่า”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น

  1. #1081 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 19:48
    มองไม่เห็นหนทางถอนหมั้นเลย เจอแต่คนหยอดน้ำเชื่อมใส่กัน
    #1081
    0
  2. #1052 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:57
    กระชุ่มกระชวย
    #1052
    0
  3. #90 ต่าย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 09:09
    มีแต่คนคอยสูบน่ากลัว
    #90
    1
  4. #88 AijaSolothurn (@AijaSolothurn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 22:17
    ไรท์บอกเรื่องไม่เครียดแต่รีดว่าเครียดอยู่นะมีให้ลุ้นทุกตอนสนุกค่ะมาต่ออีกนะคะ😘
    #88
    1