เสน่หาหวนรัก - REUP (ทำมือ)

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 แค่ความบังเอิญ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

หม่อมหลวงวรัมพรเดินเคียงข้างคู่หมั้นหนุ่มเพื่อเลือกซื้อของขวัญให้พ่อของเธอ หญิงสาวใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเลือกของขวัญที่ถูกใจได้ พอเสร็จเรียบร้อยเธอก็ชวนธนเศรษฐ์มาที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่นิยมชมชอบ เพราะนอกจากจะใส่สบายแล้ว รูปแบบก็ยังดูเรียบง่าย ไม่หวือหวา

ถ้าพี่นายเบื่อไปเดินเล่นรอฟ้าอยู่ข้างนอกก็ได้นะคะ ฟ้าขอเวลาอีกหน่อยแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วค่ะคนในชุดเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงยีนส์สีเรียบบอกชายหนุ่มอย่างเกรงใจ เพราะเพียงแค่เขามาเป็นเพื่อนก็ถือว่าดีมากแล้ว

ครับธนเศรษฐ์พยักหน้า เขาเห็นด้วยกับเธอ เพราะนอกจากในร้านจะไม่มีเสื้อผ้าที่ตรงกับความต้องการของเขาแล้ว ผู้คนในร้านก็มีจำนวนมากจนไม่สมควรยืนรออยู่แถวนี้ หากแต่ในจังหวะที่กำลังจะก้าวหันหลังไป เสียงอุทานของคู่หมั้นกลับดังขึ้น

ขอโทษค่ะ ฟ้าซุ่มซ่ามเอง เดี๋ยวฟ้าช่วยเก็บนะคะลูกค้าสาวรีบย่อตัวลงช่วยพนักงานของร้านเก็บไม้แขวนและเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเพราะเธอเป็นต้นเหตุ ดันเอากระเป๋าสะพายใบใหญ่ของตัวเองไปกระทบราวแขวนผ้าจนล้มลง

ไม่เป็นไรค่ะพนักงานของร้านบอกอย่างใจดีไม่ได้ต่อว่าอะไร

ธนเศรษฐ์เห็นเพียงเท่านั้นเขาก็จะเข้าไปช่วย ทว่าพอเห็นพนักงานที่นั่งอยู่นั้นก็ทำให้สมองแทบพลันดับ หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามา

ร่างบอบบางของพนักงานร้านที่นั่งเคียงคู่หมั้นช่างคล้ายกับใครบางคนเหลือเกิน แม้ว่าเขาจะเห็นแค่เพียงด้านหลัง หากเขารู้สึกหนักอึ้งจนแทบจะเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่เขาเคยผูกพันทั้งยังเกลียดมากที่สุด

ธนเศรษฐ์เดินเข้ามาใกล้ทั้งสองคน เขายืนประชิดคนตัวเล็กซึ่งอยู่ในชุดลำลองที่ถือว่าเป็นยูนิฟอร์ม ที่คอมีบัตรพนักงานคล้องไว้อยู่ ทว่าเขากลับเห็นหน้าเธอไม่ชัดเพราะผมหางม้าที่รวบสูงได้ปกคลุมใบหน้าทั้งสองข้างขณะก้มหน้าเก็บของ

เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ เสื้อผ้าถึงหล่นลงมาแบบนี้

เสียงทุ้มที่ดังเหนือศีรษะทำเอาพนักงานสาวสะดุ้ง เธอรีบเก็บของอย่างลนลานจนจัดเสื้อใส่ไม้แขวนไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

ผิดที่ฟ้าเองค่ะ กระเป๋าของฟ้าดันไปโดนราวเสื้อที่พี่เขาตั้งไว้หม่อมหลวงวรัมพรรีบบอกคู่หมั้นเมื่อหน้าของเขาดูตึงและมองพนักงานสาวคล้ายกับจะเอาเรื่อง

“…เดี๋ยว เดี๋ยวพี่เอาเสื้อผ้าไปแขวนเองค่ะพูดจบพนักงานร้านก็หอบทั้งเสื้อผ้าและไม้แขวนวิ่งหายเข้าไปที่ด้านหลังอย่างรวดเร็วทั้งที่ยังไม่เก็บราวขึ้น

พี่นายจะไปไหนคะหญิงสาวรีบคว้าแขนคู่หมั้นหนุ่มไว้เมื่อเห็นเขาทำท่าจะตามพนักงานคนนั้นไป

ก็ตามไปต่อว่าน่ะสิ ปล่อยราวทิ้งไว้ต่อหน้าลูกค้าอย่างนี้ได้ยังไงใบหน้าของเขาขรึม แต่หม่อมหลวงวรัมพรดูออกว่าแววตาที่เคยเฉยเมยเต็มไปด้วยความร้อนรนอย่างที่เธอไม่เคยเห็น

อย่าเลยค่ะ ฟ้าไม่ถือสา แค่นี้พี่เขาก็กลัวจนหนีไปแล้ว ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ

ธนเศรษฐ์เม้มปากแน่น เขาไม่อาจละต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ ชายหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าไปหาพนักงานหน้าแคชเชียร์เพื่อขอพบกับผู้จัดการร้าน

 

หญิงสาวรีบปรี่เข้ามาหลังร้านซึ่งเป็นส่วนที่เก็บสต็อกสินค้า ก่อนจะอิงหลังที่ผนังแล้วทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

เมื่อครู่เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเป็นเขาจริงๆ ใช่รึเปล่า

ชนกานต์รู้คำตอบแน่ชัด เธอจำน้ำเสียงของเขาได้ดี แม้จะไม่ได้หันไปมองแต่เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่เป็นเขา

เธอไม่รู้ว่าร้อนตัวเกินไปรึเปล่า ทว่าการทนอยู่สู้หน้าเป็นอะไรที่เสี่ยงเกินไป ในเมื่อเธอเป็นคนเลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตของเขาแล้ว เธอก็จะไม่ขอกลับไปอีก ไม่ขอกลับไปทำให้เขาตกต่ำลงมา

ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เจ้านายคนเก่า เขาคือคุณเจ้านาย ธนเศรษฐ์ อัศวเศวตรกุล นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เพิ่งจะได้รับตำแหน่งประธานอัศวเศวตรกรุ๊ป บริษัทยักษ์ใหญ่ที่ใครๆ ต่างรู้จัก ไม่ใช่ธนเศรษฐ์คนเก่าที่ทำตัวสมาถะ เกเร ขี้เล่น หรือแม้แต่โดดเรียน ผู้ชายคนนี้เป็นคนใหม่ เป็นคนที่มีความรับผิดชอบ และสามารถบริหารบริษัทซึ่งมีผลประกอบการนับหมื่นล้าน

ทั้งที่รู้ว่าเธอกับเขาอยู่กันคนละโลก แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะค้นหาชื่อของเขาตามเว็บไซต์ หาข่าวอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเขา

ถ้าหากจะโทษใครที่ทำให้เธอยังเจ็บจนยังลืมเขาไม่ได้ก็มีแต่ตัวเองเท่านั้น

ชนกานต์จมปลักอยู่กับอดีตของตัวเองจนน้ำตาไหลลงมา เธอร้องไห้ด้วยความรู้สึกผิด กระทั่งได้ยินเสียงแว่วๆ ของผู้จัดการร้านกับผู้ชายที่รู้ดีว่าเป็นใครหลังผนังซึ่งเป็นเพียงพลาสติกอัดแข็งกั้น

ต้องขออภัยคุณลูกค้าแทนพนักงานของเราด้วยนะคะ ปกติน้องทำงานดีมาก ถึงจะดูเงอะงะไปบ้าง แต่น้องเขาก็ตั้งใจทำงานดีนะคะ ลูกค้าหลายท่านยังรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักของแกเลย ดิฉันคิดว่า…”

ผมแค่ต้องการให้เธอออกมาขอโทษแม้เขาจะไม่ได้ตะเบ็งเสียง ทว่าระดับความดังกลับแฝงไปด้วยอำนาจและความน่าเกรงขามจนเธอเชื่อว่าผู้จัดการน่าจะรู้สึกหวาดเกรงเขาบ้าง

คือ คือว่าตอนนี้น้องอาจจะตกใจกลัว ดิฉันว่าเอาอย่างนี้ดีไหมคะ ทางร้านขอเสนอคูปองส่วนลด…”

ไม่ครับพนักงานคนนั้นจะต้องออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้

ผู้จัดการเริ่มตื่นเกร็ง เธอได้ยินเสียงของหล่อนถามพนักงานหลายๆ คนในร้านว่าเธอหายไปไหน ขณะนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่มาด้วยกับเขาเอ่ยขึ้น

นี่พี่นายโกรธแทนฟ้ามากขนาดนี้เชียวหรือคะ

“…”

ฟ้าว่าพี่นายอย่าไปว่าพี่เขาเลยนะคะ ฟ้าเองต่างหากที่เป็นคนผิด ไม่ใช่พี่เขาสักหน่อย


 ขออนุญาตทำการ REUP นะคะ ><


เรื่อง 'เสน่หาหวนรัก' ใครอยากอ่านหนังสือ จิ้มที่เพจ 'ฟ้าน้ำค้าง' เลยจ้า

 เรื่องนี้มี E-Book นะคะ (ด้านล่าง)

https://goo.gl/bv85kT

ตอนนี้ใครอยากอ่านเรื่องใหม่ จิ้มๆ ที่ >>>รูปเบย 

ตอนนี้เปิดจองเล่มด้วยนะคะ ><


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น