เสน่หาหวนรัก - REUP (ทำมือ)

ตอนที่ 37 : บทที่ 21 ชีวิตที่ไม่ใช่ของตัวเอง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    29 ต.ค. 61

     ใบไม้สีน้ำตาลอ่อนค่อย ๆ ร่วงหล่นและล่อนลงบนผิวน้ำ…หม่อมหลวงวรัมพรมองภาพตรงหน้าด้วยอาการเหม่อลอยก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคนข้างหลังดังขึ้นคล้ายกับแกล้งเธอ

     “พี่เมฆเล่นอะไรคะ ฟ้าตกใจหมดเลย” คนเป็นน้องสาวทำหน้าบูดใส่พี่ชายพลางหันหน้ากลับไปมองทิวทัศน์ที่เดิม ร่างบางในชุดสบาย ๆ เอนตัวบนเก้าอี้ยาวริมสระ เธอกำลังนั่งคิดหาทางออกให้ชีวิตของทุกคนรวมถึงตัวเธอด้วย

     “ก็เห็นเรานั่งเหม่อ ปกติแล้วคนที่แอคทีฟอย่างฟ้าไม่น่ามานั่งเฉย ๆ ชื่นชมธรรมชาติอะไรอย่างนี้นะ” คนที่จี้เอวน้องสาวแซ็วยิ้ม ๆ

     “ก็แค่นั่งคิดอะไรเพลิน ๆ ค่ะ” หม่อมหลวงวรัมพรไม่ตอบพี่ชายเรื่องที่เธอกำลังคิดเกี่ยวกับชนกานต์และธนเศรษฐ์ พร้อมทั้งภาพที่เธอเห็นซึ่งค่อนข้างล่อแหลม

     ความตกใจในวันนั้นยังไม่จางหาย เธอออกจะอึ้ง ๆ จนคิดว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจริงเสียด้วยซ้ำ แต่หลายอย่างที่เธอพอจำได้ว่าตั้งแต่วันแรกที่เธอเห็นธนเศรษฐ์มองชนกานต์ เธอก็รู้สึกสังหรณ์ใจแล้วว่าทั้งสองคนน่าจะมีอะไรบางอย่างร่วมกัน แต่เธอไม่ได้คิดมาเก็บสงสัย จนกระทั่งเจอชนกานต์ย้ายเข้ามาทำงานที่หน้าห้องของธนเศรษฐ์ ก็พยายามคิดว่ามันคงเป็นความบังเอิญเท่านั้น ไม่เคยคิดไกลขนาดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะลึกซึ้งเสียจนเธอซึ่งอยู่ในฐานะคู่หมั้นได้กลายเป็นคนนอกไป

     ภาพที่ธนเศรษฐ์กำลังจูบกับหญิงสาวที่พี่ชายชอบในสภาพที่ไม่เรียบร้อย ทำให้เธอตกใจเพราะตั้งรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ทัน หากแต่มันก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้มากเท่าไรนัก

     อาจเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาเธอมองธนเศรษฐ์เป็นพี่ชายที่นับถือและปลาบปลื้มมานาน แม้ในทีแรกจะปฏิเสธการหมั้นกับเขาเพราะไม่เคยพบหน้ากัน แต่พอได้รู้จักและพูดคุยกับผู้ชายที่ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาวาววับหรือมีท่าทางเจ้าชู้ เขาก็ทำให้เธอไว้ใจ

     ทั้งธนเศรษฐ์กับเธอสามารถพูดคุยเรื่องที่สนใจเช่นเรื่องการผจญภัยเที่ยวในต่างแดน แม้ว่าเธอจะชอบเดินทาง แต่ไม่มีโอกาสได้ไปเท่าไรถ้าครอบครัวไม่เดินทางไปด้วย และถึงธนเศรษฐ์จะงานยุ่งจนไม่มีเวลาแต่เขากลับเข้าใจ ทั้งรับปากว่าหากแต่งงานกันแล้วเขาจะพาเธอเที่ยวรอบโลก ซึ่งนั่นทำให้คนที่ขาดอิสระมาตลอด คิดว่าการแต่งงานคือหนทางในการปลดปล่อยและฉีกกฎที่ตัวเองถูกตีกรอบไว้ ทั้งยังเลี่ยงที่จะไปเจอกับผู้ชายคนอื่นที่มารดาอาจจะจับมาคลุมถุงชนแทน

     ธนเศรษฐ์ไม่เคยอยากจะยุ่งกับเธอมากนัก ไม่จ้ำจี้จำไช แต่ก็เป็นคู่หมั้นที่เธอคิดว่าถึงอย่างไรต้องได้ลงเอยกัน ทว่าดูเหมือนตอนนี้จะไม่ใช่แล้ว...เขามีคนของเขา ส่วนเธอก็ต้องไปตามทางของตัวเอง

     การที่คิดว่าเขาไม่มีใครระหว่างที่อยู่ในฐานะคู่หมั้นของเธอคือความซื่อสัตย์ที่เขามีให้ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่อีกต่อไป ไม่สิ บางทีอาจต้องบอกว่าเขาซื่อสัตย์มาตลอด แต่นั่นไม่ใช่กับเธอ…

     ที่ผ่านมาเขารอใครบางคน…ซึ่งคนคนนั้นคือชนกานต์

     “หืม? แปลกจังนะเราเนี่ย” คนเป็นพี่ชายพูดพลางเข้ามานั่งบนเก้าอี้ยาวตัวเดียวกัน

     ถ้าเธอจะเห็นใจใครนอกจากตัวเองแล้วก็คงจะเป็นพี่ชายสุดที่รักซึ่งมั่นคงในรักของเขาเสมอ

     “พี่เมฆ ถ้าคุณข้าวเขามีคนที่ชอบแล้ว...ไม่ใช่พี่ พี่จะทำยังไงคะ จะตัดใจจากเธอได้ไหม”

     หม่อมหลวงวรทย์มองหน้าน้องสาวอย่างสงสัยก่อนจะคลี่ยิ้มเพราะคิดว่าเป็นเพียงแค่คำถามที่อยากรู้เท่านั้น

     “ก็...ไม่รู้เหมือนกัน จริง ๆ ตั้งแรกที่เราเจอกันก็เป็นพี่นะที่ชอบเธอฝ่ายเดียวมาตลอด เพราะฉะนั้นถ้าเธอจะไปมีใจให้ใครก็ไม่ผิด เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

     ชายหนุ่มสูดหายใจลึกก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แต่ก็อดเสียใจไม่ได้เหมือนกัน เพราะพี่ชอบเธอจริง ๆ ชอบแบบที่ว่ารอเธอได้เสมอจนกว่าเธอจะหันมาชอบพี่บ้าง”

     น้องสาวแอบสงสารพี่ชายไม่น้อย เรื่องนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะโทษใครได้ ธนเศรษฐ์คล้ายจะฝืนใจตัวเอง ขณะที่ชนกานต์ดูไม่มีแววตาของคนมีความสุข

     เรื่องนี้จะจบลงเช่นไร เธอก็ยังบอกไม่ได้เช่นกัน หญิงสาวรู้เพียงแต่ว่าเธอเองจะไม่ทนกับความสัมพันธ์อันคลุมเครือของพวกเขาเช่นนี้อีกต่อไป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น