เสน่หาหวนรัก - REUP (ทำมือ)

ตอนที่ 29 : บทที่ 17 คนในอดีต (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    29 ก.ย. 61

     “ครับขออนุญาตนั่งด้วยครู่หนึ่งนะ” ผู้มาใหม่มองไปที่ชนกานต์ในเชิงขอ ซึ่งหญิงสาวเพียงยิ้มบาง ๆ ให้เท่านั้น

     แม้จะคิดว่าไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้า แต่เธอกลับรู้สึกคุ้นหน้าตาเขาเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน

     “อืม มาทำอะไรที่นี่ล่ะ” เสียงทุ้มของเจ้านายหนุ่มเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร

     “คำถามนี้น่าจะเป็นผมมากกว่าที่ต้องถามพี่นาย ตั้งแต่จบมาก็แทบไม่ยอมเข้าสังคมมาคุยกันเลย แล้วไหนยังจะทำตัวเหมือนแอนตี้อดีต ไม่ยอมมากินที่เก่า ๆ อย่างร้านนี้” ศิวกรถามเพราะไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุทำให้รุ่นพี่ที่เรียนมัธยมต้นและมักจะพายกพวกชกต่อยกันเป็นประจำสมัยนั้นถึงได้เลิกทำตัวสันโดษ ไม่กินร้านอย่างนี้อีกตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย

     ธนเศรษฐ์ปรายตามองไปที่หญิงสาวซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามคนเดียว ซึ่งดูเหมือนเธอจะรู้ดีจึงเอาแต่เลี่ยงสายตาด้วยการก้มหน้าก้มตาปิ้งอาหาร

     “ก็เบื่อ ๆ มั้ง อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ว่าแต่…แกจำเธอได้ไหม” คนแก่กว่าพยักพเยิดถามรุ่นน้อง ซึ่งอีกฝ่ายอมยิ้มอย่างรู้ทัน

     “จำได้สิครับ ตอนแรกก็นึกว่าเลิกกันไปแล้ว ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนพอผมถามถึงเธอ พี่นายก็เอาแต่เงียบ ผมก็เลยเข้าใจไปอย่างนั้น”

     ธนเศรษฐ์เพียงยิ้ม ขณะคนที่ถูกเอ่ยถึงทำเหมือนไม่ได้ยินที่ผู้ชายตรงหน้าพูดกัน

     “ข้าว…จำไอ้กรได้รึเปล่า รุ่นน้องผมที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน ที่เคยแนะนำว่าเรียนโรงเรียนนายร้อย ตอนนี้เป็นตำรวจเต็มตัวแล้วนะ ผู้กองศิวกร”

     ชนกานต์ยิ้มทักทายพร้อมทั้งค้อมหัวให้เขา เธอพอจำได้ราง ๆ แล้วว่าเคยเจอเขาอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่ยังคบกับอดีตแฟนหนุ่ม

     “ขอโทษด้วยนะคะ ที่ทีแรกจำไมได้”

     “ไม่เป็นไรครับ เวลามันผ่านมานานแล้ว อะไร ๆ มันก็เปลี่ยนไปได้ เหมือนเช่นหน้าตาผมที่หล่อขึ้นเหมือนกัน ไม่แปลกที่คุณข้าวจะจำผมไม่ได้หรอก”

     เขายักคิ้วหลิ่วตาให้รุ่นพี่หนุ่มอย่างล้อเลียน แต่อาจจะออกนอกหน้าไปหน่อยจึงโดนเสียงกระแอมของรุ่นพี่ขัดและเตือนแฝงมาว่าเล่นมากเกินไป

     “ยังขี้หึง ขี้หวงเหมือนเดิมเลยนะครับพี่”

     ธนเศรษฐ์เพียงยิ้มมุมปากไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา แต่ทำเอาใบหน้าของชนกานต์ร้อนผ่าว ซึ่งสาเหตุไม่ใช่จากความร้อนของกระทะย่างตรงหน้าแน่ๆ

     “ว่าแต่มาที่นี่ก็คิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ เนอะ มีครั้งหนึ่งที่เราเคยมาพร้อมพี่คุณ ผมนี่พูดถูกคอกับเขามากนะ ว่าไปแล้วก็คิดถึง อายุยังหนุ่มแน่น ไม่น่ารีบด่วนจากไปเลย” ศิวกรเปรยโดยไม่รู้ว่าพูดไปจี้ใจหญิงสาวร่วมโต๊ะ ธนเศรษฐ์ที่สังเกตออกจึงไม่ได้เอ่ยตอบเรื่องนี้

     “ว่าแต่งานแกเถอะ เป็นยังไงบ้าง เจอคดีอะไรยาก ๆ บ้างไหม”

 

     เกือบจะเป็นเวลาสองทุ่มที่เจ้านายหนุ่มขับรถมาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์

     “ขอบคุณมากนะคะ แต่ดิฉันขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม” ชนกานต์เปิดประเด็นขึ้นทันทีก่อนที่จะตัดสินใจลงจากรถ

     เขาเงียบแต่ก็มองกลับในเชิงที่รับฟัง หญิงสาวรู้สึกว่าตั้งแต่กลับมาจากชลบุรีเมื่อวาน ธนเศรษฐ์ปฏิบัติกับเธอสุภาพอ่อนโยนขึ้น ทั้งยังไม่ได้เว้นระยะห่างเหมือนดังก่อนหน้า

     “ถ้าหากไม่มีธุระอะไรนอกเวลางาน ดิฉันไม่ขอมาอีกนะคะ ดิฉันคิดว่ามันไม่เหมาะสม”

     เขาถอนหายใจให้พอได้ยิน ก่อนจะหลับตาลงแล้วจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองแน่นแล้วลืมตาขึ้นมาหาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง 

     “ถ้าคุณมีโอกาสย้อนอดีตอีกครั้ง คุณจะกลับมาหาผมรึเปล่า”

     คนถูกถามตัวชาวาบ “มันผ่านมาแล้วค่ะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย”

     “ใช่ มันผ่านมาแล้ว ถึงมันจะแก้ไขยากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่” แววตาที่มองมาแสดงความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง

     “ไม่ค่ะ ถึงกลับไปเหมือนเช่นวันที่ต้องเลือก ดิฉันก็จะเลือกเหมือนเดิม…” เธอตอบตรงข้ามกับสิ่งที่คิด

     “คุณคงรักสามีเก่ามากสินะ” เพราะเข้าใจว่าที่ชนกานต์ปฏิเสธเนื่องจากหลงรักสามีเก่าอย่างกรุณอยู่ คนที่คิดว่าหลงไปอยู่กับอดีตคนเดียวจึงไม่พูดรั้งเธอด้วยความเผลอไผลอีก

     ชนกานต์นิ่งเงียบแทนคำตอบ แม้ว่าในใจอยากจะแย้ง

     “คุณลงไปเถอะ เจอกันที่ทำงานพรุ่งนี้” ท่านประธานใหญ่กลับมาใช้สายตาเฉกเช่นที่มองพนักงานใต้บังคับบัญชา

     “ขอบคุณค่ะ”

 

     ชนกานต์ยังคงทำงานประจำเหมือนเช่นทุกวัน เธอมีความสุขที่ได้เรียนรู้งานใหม่ ๆ ทว่าดูเหมือนปริมาณงานและความยากจะเพิ่มขึ้น ซึ่งเธอไม่สามารถแยกออกว่าเป็นหน้าที่ที่เธอต้องทำ หรือผู้ช่วยเลขาฯ สาวเริ่มรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเข้าให้แล้ว

     วจีรัตน์มักจะชักสีหน้าใส่เธอบ่อยครั้ง ทั้งยังชอบบ่นว่าทำงานไม่ถูกใจ ซึ่งชนกานต์พอจะมองออกว่า หล่อนดูเหมือนจะพึงใจเจ้านายหนุ่มจนต้องพาลหึงหวงเธอ

     จริง ๆ แล้วการกระทำของหล่อนแสดงออกมาชัดเจนมากขึ้นตั้งแต่เมื่อวันที่เธอและเขากลับจากชลบุรี บางทีผู้ช่วยเลขาฯ สาวอาจจะคิดเรื่องของเธอกับเจ้านายจนเกินเลยไปไหนแล้ว แต่หากคิดจะแก้ตัวก็คงไม่มีใครเชื่อ ซ้ำยังอาจมองว่าเป็นการประกาศให้รู้กันเสียมากกว่า ชนกานต์จึงได้แต่เงียบ และเก็บความอึดอัดเหล่านั้นไว้ในใจ

     กระทั่งถึงเวลาที่ชนกานต์ทำงานผิดพลาด จนหญิงสาวต้องโดนเจ้านายหนุ่มติงมา ซึ่งนั่นทำเอาคนตั้งใจทำงานมาตลอดเศร้าไปชั่วขณะ แต่เจ้าตัวหารู้ไม่ว่าถ้าเป็นคนอื่นเอางานผิดๆ ไปเสนอท่านประธานใหญ่คงโดนสับเละไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว

     ชนกานต์จึงต้องแก้งานใหม่ให้ทันเวลาตามกำหนด โดยที่เธอเพิ่งมารู้ความจริงทีหลังเมื่อเห็นข้อมูลจริงที่โต๊ะของวจีรัตน์  หญิงสาวจึงได้รู้ทันทีว่าผู้ช่วยเลขาสาวจงใจให้ข้อมูลเธอผิดๆ เพื่อกลั่นแกล้งเธอ

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น

  1. #1271 NT_loven'mew (@mnlnmewmew) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 21:51
    อึดอัดแหะ กว่าจะเข้าใจกันได้ต้องทำแค่ไหน
    #1271
    0
  2. #115 kanatipp (@kanatipp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 16:55
    สนุกกกอ่า ชอบจังเลยคนปากแข็งเนี่ยยย
    #115
    1