เสน่หาหวนรัก - REUP (ทำมือ)

ตอนที่ 14 : บทที่ 10 ตำแหน่งงานใหม่ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

หลังจากงานจบลุล่วงไป ชนกานต์ก็เจอศึกหนักจากหัวหน้าซึ่งตำหนิถึงการทำงานที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น

หางานใหม่เผื่อไว้ก็ดีนะธนิพรเตือนกลายๆ คล้ายกับว่าเหตุการณ์มันรุนแรงเสียจนต้องออกจากงานที่ทำอยู่

ชนกานต์สับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอยอมรับว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของเธอส่วนหนึ่ง ทว่าทางฝ่ายการตลาดของ Aishi ต้องการจัดงานวันที่ 25 ธันวาคม เพราะเป็นวันคริสต์มาส ถึงแม้จะจัดทางด้านหลังห้างฯ แต่ก็เป็นทางเชื่อมติดกับโอนายแกรนด์ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวของวัยรุ่น โดยเธอได้แจ้งเรื่องนี้ให้ทางนั้นทราบก่อนจะตกลงใช้พื้นที่นั้น แล้วเหตุใดจู่ๆ จึงกลายเป็นความผิดของเธอทั้งหมด

ธนิพรเล่าให้ชนกานต์ฟังว่าในวันนั้นผู้บริหารใหญ่ได้ลงมาดูพื้นที่ด้วยตัวเอง ท่านไม่พอใจซ้ำยังถามหาคนที่ประสานงานจองพื้นที่ด้วย

เรื่องนี้ทำให้ชนกานต์คิดหนัก หญิงสาวรู้สึกเครียดและวิตกกังวลมาก เพราะกว่าจะได้งานดีๆ นั้นค่อนข้างยาก ซึ่งเธอคงจะไม่โชคดีได้โอกาสนั้นอีกแล้ว

 

มีอะไรรึเปล่าครับ ทำไมวันนี้ดูเครียดจังอาจารย์เมฆที่เดินมาส่งถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ถามขึ้น

ตั้งแต่ชายหนุ่มอาสาพาเธอไปหาพ่อที่สุราษฏร์ธานี เขาก็มักมาเยี่ยมเธออยู่บ่อยครั้ง ซึ่งที่ผ่านมา เขาก็ไม่ได้ทำให้ลำบากใจในเรื่องที่หวังว่าเธอจะให้โอกาสเขา ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน แต่กลับสร้างมิตรภาพให้เธอรู้สึกสบายใจมากกว่า

ตั้งแต่งานเปิดตัวของ Aishi ข้าวก็เจอศึกหนักเลยค่ะ ดูเหมือนว่าข้าวจะได้ออกจากงานจริงๆ ก็คราวนี้

หม่อมหลวงวรทย์ค่อนข้างเห็นใจ แม้ว่าที่ผ่านมาชนกานต์จะดูเครียดและทุ่มเทกับงานมากจนกลับบ้านไม่เป็นเวลา ทว่าเธอก็ไม่เคยบ่นให้ฟัง หรือแม้แต่พูดในเชิงท้อถอย

เรื่องนี้อาจถือว่าเป็นความผิดของเขาที่เป็นคนฝากเธอทำงานไว้ หลังจากทราบว่าเธอไปสัมภาษณ์ที่นั่น

ผมเชื่อว่าข้าวต้องหางานใหม่ได้ดีกว่านี้แน่นอน หรือว่าข้าวจะลองไปทำงานที่คณะผมดีไหม ตอนนี้เขากำลังเปิดรับสมัครบุคลากรใหม่

จริงเหรอคะคนได้ยินตาลุกวาวเต็มไปด้วยความหวัง ทว่าพอคิดถึงเรื่องคุณสมบัติที่จะต้องเข้าไปทำที่นั่น ชนกานต์ก็รู้สึกว่าเป็นไปได้ยาก แต่ข้าวคงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคนเก่งๆ ก็มีเยอะ อีกอย่างข้าวจบมาแล้วตั้งหลายปีคงสู้น้องๆ ไม่ได้หรอก

หม่อมหลวงวรทย์หัวเราะกับท่าทางท้อแท้ราวกับเด็ก ไม่หรอกครับ ลองดูเถอะ อาจจะไม่ยากอย่างที่คิดก็ได้

ถึงอย่างไรเสีย ชนกานต์ก็ไม่มีทางเลือกมากจนถึงกับปฏิเสธ เธอจึงตอบตกลงว่าจะไปสมัครที่นั่น

ทว่าหลังจากนั้นไม่ถึงอาทิตย์ชนกานต์กลับถูกเรียกตัวเข้าไปที่สำนักงานใหญ่ของอัศวเศวตรกรุ๊ป พร้อมกับตำแหน่งงานใหม่ที่จะต้องย้ายเข้าไปทำที่นั่นทันที

เฮ้ย จริงเหรอข้าว โชคดีจังเลยธนิพรเปรยอย่างประหลาดใจและยินดีกับไปพร้อมกัน แม้ว่าจะเข้ามาได้เพียงหนึ่งเดือนกว่าๆ แต่เธอและชนกานต์ก็สนิทกันมาก

หญิงสาวยิ้มรับบางๆ ทว่าเธอยังอดแปลกใจกับตำแหน่งใหม่ไม่ได้ เธอได้ทำงานที่นั่นในฐานะประชาสัมพันธ์ ซึ่งหลังจากเข้าไปพบฝ่ายบุคคลวันนั้น เธอก็ได้รับชุดทำงานซึ่งเป็นยูนิฟอร์มของบริษัทมาด้วย

ชนกานต์รู้สึกยินดีที่บริษัทมีสวัสดิการดีให้ชุดพนักงานมาถึงสามชุด แม้ว่าขนาดของมันอาจจะหลวมไปบ้าง ทว่าหญิงสาวก็อดแปลกใจไม่ได้ที่ในส่วนของอกและสะโพกออกจะเหมาะเจาะพอดีกับเธอเสียเหลือเกิน

วันต่อมา หญิงสาวจึงได้สวมใส่ยูนิฟอร์มใหม่ในการเริ่มงานวันแรก ซึ่งงานส่วนมากก็เป็นการต้อนรับลูกค้า หรือแขกผู้มาทำธุระกับทางบริษัทซึ่งชนกานต์ทำหน้าที่นี้ได้ดี เว้นเสียแต่การต้อนรับแขกต่างชาติด้วยภาษาอังกฤษ

หญิงสาวไม่มีพรสวรรค์ในด้านภาษาแม้แต่น้อย เธอพยายามตั้งใจอย่างวิชาอื่นๆ ที่สามารถเรียนรู้จนได้ผลการเรียนที่ไม่ขี้เหร่ แต่หากเป็นภาษาอังกฤษ ชนกานต์ก็ต้องท้อถอยจนไม่อยากที่จะใส่ใจเรียนรู้มันอีก ซึ่งนั่นเป็นเหตุให้ธนเศรษฐ์ต้องเคยติติงเธอในเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง

เก่งทุกอย่าง แต่ทำไมเรื่องแค่นี้ทำไม่ได้คนตัวโตใช้ปากกาเคาะที่ศีรษะคนตัวเล็กซึ่งนำแบบฝึกหัดการเขียนภาษาอังกฤษมาถามเขา

ก็มันยากอ่ะ เรียนเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ชนกานต์แก้ตัวอุบอิบ ก่อนจะเอาศีรษะถูไถกับแขนแกร่งเชิงออดอ้อน "นะๆ แค่ข้อเดียวเอง ช่วยข้าวหน่อยนะ"

คนเป็นแฟนพยายามไม่ยิ้มเพราะไม่อยากให้หญิงสาวได้ใจ ไม่ช่วย แต่จะสอนให้มานั่งนี่มา

ชนกานต์มองตามสายตาคมที่ชี้ไปยังตักของเขาฮึ? นั่งตรงนี้เนี่ยนะ

ใช่ธนเศรษฐ์ยืนยันคำตอบอย่างหนักแน่น ท่าทีของเขาไม่มีทางอ่อนข้อให้สักนิด ซึ่งชนกานต์รู้ดีว่าหากเธอไม่ทำตามก็คงไม่พ้นที่เขาจะหาเรื่องไม่ช่วยเธอ

ร่างบางจึงยอมตกลงขึ้นไปนั่งบนตักแฟนหนุ่มอย่างว่าง่าย ทว่าพอยืนขึ้นแล้วจู่ๆ เธอก็อายเสียดื้อๆ จนทำเช่นนั้นไม่ลง

ถ้างั้นข้าวไปถามเพื่อนก็ได้ไม่ทันที่จะหันหลังกลับ ร่างบางก็ถูกดึงลงมานั่งตักแกร่งของคนตัวใหญ่

แขนของชายหนุ่มพาดผ่านเอวเธอจนเหมือนล็อกไว้แน่น มือข้างที่เป็นอิสระดึงหนังสือเข้ามาใกล้ แล้วบอกให้แฟนสาวเปิดหน้าที่เธอต้องการจะถาม

ชนกานต์ทำตามอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะลมหายใจของแฟนหนุ่มรินรดอยู่ที่ผิวแก้มใส อีกทั้งสายตาเขาก็มองท่าทีเขินอายของเธออย่างไม่สะทกสะท้าน

ธนเศรษฐ์บอกเธอให้ทำตามที่เขาสอนและอธิบาย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนที่ไม่เก่งทึ่งกับความสามารถของเขามากกว่าเดิม

นายเก่งจังชนกานต์เอ่ยอย่างชื่นชม ไม่ได้ตั้งใจเรียกร้องให้ชายหนุ่มตบรางวัลกลับแก่เธอด้วยการหอมแก้มฟอดใหญ่เสียงดัง นายทำอะไร!?”

ครั้งแรกเชียวนะที่ถูกผู้ชายหอมแก้ม!

คนหน้ามึนไม่สน เขายังคงทำเช่นนั้นกับแก้มอีกข้างของเธอ

อุตส่าห์สอนคนหัวช้าตั้งนาน จะไม่ให้รางวัลหน่อยหรือไง

ชนกานต์พยายามซ่อนความอายไว้แล้วต่อว่าเขาแก้เก้อเขิน

ทำแบบนี้ไม่ดีนะรู้ไหม

ธนเศรษฐ์ยิ้ม ทั้งยังรวบตัวกอดแฟนสาวแน่นขึ้น "รู้ตัวไหมว่าพลาดตั้งแต่นั่งตักแล้วละ"

คนที่ถูกเขาแซ็วจึงมองแฟนหนุ่มตาเขียว แล้วยันตัวลุกขึ้น ทว่าคนตัวโต

กว่าไม่ยอมปล่อยไป เขารัดร่างของเธอไว้เช่นนั้นแล้วอ้างว่าจะสอนต่อ ซึ่งธนเศรษฐ์ก็สอนเธออย่างที่บอกจริงๆ หากแต่ระหว่างนั้น เขาก็อ้างหาเรื่องลงโทษด้วยการหอมแก้มนุ่มๆ เป็นครั้งคราวไปด้วย

นับว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่คอนโดฯ ของเขา นี่คือครั้งแรกที่ชายหนุ่มทำอะไรเช่นนี้เมื่ออยู่ตามลำพังกันสองคน



แว๊กกก แวะมาอัพค่ะ >< หลังจากเสร็จเรื่อง Whisper Softly แล้ว ก็เลยแอบมาหย่อนซะหน่อย

ใครสนใจรูปเล่ม เสน่หาหวนรัก ติดต่อได้ที่เพจ : ฟ้าน้ำค้าง 369 บาท รวมส่ง ลทบ.

ส่วนสาย E-Book นี่เบยค่ะ :https://goo.gl/sVaQij



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น