เสน่หาหวนรัก - REUP (ทำมือ)

ตอนที่ 11 : บทที่ 8 เพื่อนเก่า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    12 มิ.ย. 61

เพียงเวลาไม่กี่สัปดาห์ที่รู้จักเขาสามารถสัมผัสได้ถึงหลายแง่มุมของผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นคนใจดีมีเมตตา ทั้งต่อคนและสัตว์ เมื่อเจอขอทานที่มีลักษณะน่าสงสารหนักมากๆ อย่างเช่น มีแผลพุพองเธอก็จะเข้าไปถามไถ่พร้อมทั้งมอบอาหารเย็นที่เธอตั้งใจจะนำไปกินที่ห้องให้ ยิ่งโดยเฉพาะเด็กและผู้หญิงก็ยิ่งไม่อาจละเลยได้ เธอพยายามติดต่อหาหน่วยงานที่มีหน้าที่ช่วยเหลือซึ่งเธอจะยืนรอกว่าฝ่ายนั้นจะมา ถึงจะยอมเดินจากไป รวมถึงกรณีของเจ้าหมูยอที่เธอยังคอยไถ่ถามถึงมันตลอดแม้ว่าเขาจะหาบ้านใหม่ให้มันได้แล้ว

หลายสัปดาห์มานี้หม่อมหลวงหนุ่มได้รู้ว่าหญิงสาวคิดอย่างไร ทั้งเรื่องการที่ไม่ยอมติดหนี้บุญคุณใครโดยเฉพาะเขา

ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้ข้าวก็เกรงใจแย่แล้ว ต้องขอโทษอาจารย์ด้วยนะคะที่ข้าวเลี้ยงอาจารย์ได้แค่นี้ แต่พอเงินเดือนออก ข้าวสัญญาค่ะว่าจะเลี้ยงที่ดีกว่านี้แน่นอน

ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับเขายิ้มอย่างใจดี แต่คราวหน้าผมเลี้ยงข้าวเองดีกว่า พรุ่งนี้เลยดีไหม ฉลองที่ข้าวได้งานใหม่

ชนกานต์ส่ายหน้า อย่าเลยดีกว่าค่ะ นี่แค่เริ่มงานยังไม่ได้ผ่านงานเลย จะมาเลี้ยงฉลองได้ยังไง เอาเป็นว่าถ้าผ่านงานก่อนดีกว่าค่ะ แล้วค่อยว่ากัน

อาจารย์หนุ่มพยักหน้าก่อนจะรับประทานอาหารเย็นที่มีเจ้ามือพิเศษเป็นคนเลี้ยง

หญิงสาวรับประทานไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งเรียกชื่อของเธอ

ข้าว!”

ชนกานต์เบิกตากว้างก่อนจะลุกขึ้นเพื่อตั้งรับคนที่โผเข้ามาอย่างรวดเร็วเตย…”

ไอ้ข้าว แกหายไปไหนตั้งหลายปี ฉันโทร.หาแกก็ได้ยินแต่เลขหมายนี้ไม่สามารถติดต่อได้ มันหมายความว่าไงวะตรีรัตน์เขย่าเธอด้วยความดีใจก่อนจะกอดอีกครั้ง

ข้าวขอโทษ โทรศัพท์ข้าวพัง เพิ่งซื้อเมื่อไม่นานนี้เองซึ่งตอนนี้เธอก็เปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้ว ชนกานต์ไม่อยากบอกเหตุผลว่าแท้จริงแล้วโทรศัพท์ของเธอไม่ได้พัง แต่เพราะเคยมีปากเสียงกับลูกสาวป้าเรื่องเงิน แล้วฝ่ายนั้นโมโหจึงได้ขโมยโทรศัพท์ของเธอไปขาย

แล้วแกก็หายเงียบไปเนี่ยนะตรีรัตน์ตั้งท่าจะต่อว่าคนที่ทำตัวราวกับสาบสูญ ทว่าเธอก็เก็บคำพูดแล้วเปลี่ยนเป็นซักถามแทน แล้วนี่แกขึ้นมากรุงเทพฯ ทำไม หรือว่า…” คนมาใหม่ปรายตามองชายหนุ่มแปลกหน้าที่นั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนอย่างสื่อความหมาย

ไม่ใช่นะ อย่าเข้าใจผิดสิ อาจารย์เมฆกับข้าวไม่ได้เป็นอะไรกันนะชนกานต์พูดอย่างรู้ทันเพื่อน

หม่อมหลวงวรทย์ได้ยินก็ทำเพียงกระแอมออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะทักทายเพื่อนของเธอและยิ้มตอบ ซึ่งชนกานต์ก็อธิบายให้ฟังถึงการรู้จักเขา

อ้อ อาจารย์เมฆเป็นคนที่ช่วยแกไว้ ว่างั้น?แม้จะถามเช่นนั้นแต่แววตาก็ไม่วายจะหรี่ลงเหมือนจับผิด

ใช่ชนกานต์พาเพื่อนนั่งลงที่โต๊ะก่อนจะบอกให้เพื่อนสั่งอาหาร

แล้วนี่แกมากรุงเทพฯ ทำไมตรีรัตน์ทราบดีว่าตั้งแต่หลังเรียนจบชนกานต์ก็กลับไปดูแลป้าและขายอาหารที่ใต้ด้วยความจำเป็น

มาทำงานชนกานต์ยิ้มเศร้าๆ

ทำงาน? แล้วป้าแกล่ะ

ป้าเสียแล้ว…”

ตรีรัตน์มองหน้าเพื่อนที่หม่นหมองไป ความสดใสที่เคยมีในวัยมหาลัยได้หมดไป เหลือเพียงแต่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าที่บอกได้ว่า ที่ผ่านมาเพื่อนสาวของเธอสู้ชีวิตมากขนาดไหน

ฉันเสียใจกับแกด้วยนะ

ชนกานต์พยักหน้ารับ ขณะที่อาจารย์หนุ่มทำได้เพียงมองอย่างเห็นใจเงียบๆ แล้วปล่อยให้พวกเธอพูดคุย หวนระลึกถึงความหลัง

แล้วพ่อแกล่ะอยู่ที่ไหน

สุราษฎร์ฯ ฝากไว้กับลุง ป้า แล้วก็พี่หนิง

เป็นอีกครั้งที่ตรีรัตน์รู้สึกหน่วงแปลกๆ ทั้งที่วันนี้เป็นวันดีที่เธอเพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งงานขึ้นมาเป็นผู้จัดการหมาดๆ

แล้วเตยล่ะ เป็นไงบ้าง ตอนนี้ทำงานที่ไหน

ตรีรัตน์รีบสร้างบรรยากาศให้ดีขึ้น แกจำได้ไหมที่ฉันเริ่มทำงานเกี่ยวกับการขนส่ง ตอนนี้ฉันทำงานบริษัทส่งออก ได้เลื่อนขั้นเป็น Export Manager มาสดๆ ร้อนๆ เลย

ชนกานต์แอบลอบมองเพื่อนสาวที่เธอสนิทด้วยอีกครั้ง หญิงสาวดูเปลี่ยนไปมาก จากสาวห้าวที่ไม่ค่อยแต่งตัว ตอนนี้กลับกลายเป็นสาวเฉี่ยวคมที่สวยอย่างน่ายำเกรง ยิ่งทาลิปสติกสีแดงที่ปากแล้วก็ยิ่งทำให้หล่อนดูเป็นสาวที่มีความมั่นใจขึ้นมากด้วย

ชนกานต์ยิ้มกว้างรู้สึกดีใจกับเพื่อน งั้นวันนี้กินให้เต็มที่เลยนะ ข้าวเลี้ยงเอง

เฮ้ย ได้ไง ฉันต้องเลี้ยงแกสิตรีรัตน์หยิบตะเกียบและช้อนหลังจากที่เจ้าของร้านนำก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟว่าแต่ตอนนี้แกทำงานที่ไหนล่ะ ขึ้นมากรุงเทพฯ นานรึยัง

ก่อนหน้านี้ทำงานพาร์ตไทม์มาตลอด แต่จะเริ่มงานจริงๆ ก็พรุ่งนี้

ตรีรัตน์พยักหน้ารับทราบ พร้อมทั้งถามความเป็นอยู่ สารทุกข์สุกดิบของเพื่อนอย่างใส่ใจ จนในที่สุดก็วกมาถึงเรื่องที่อดจะถามไม่ได้

แล้วพี่นายล่ะ แกกับพี่นายได้เจอกันบ้างปะ ติดต่อกันบ้างไหม

ชนกานต์สะอึก หากก็ไม่แสดงท่าทีออกมาชัดเจน ไม่ เรื่องมันจบแล้ว

นี่ฉันถามจริง แกจะปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ พี่นายเขา…”

เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว อย่าไปดึงเขามาเกี่ยวอีกเลย ตอนนี้เขากำลังมีชีวิตที่ดี อย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่า

ชนกานต์เปลี่ยนเรื่องคุยคล้ายกับว่าไม่อยากจะพูดถึงคนคนนี้อีก ซึ่งตรีรัตน์ก็มองออกและพอเข้าใจ เธอรับรู้ถึงปัญหาของคนทั้งคู่ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนจนเป็นสาเหตุของการแยกทาง

หม่อมหลวงวรทย์ฟังทั้งสองสาวพูดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ อย่างไม่มีเบื่อ ทว่าเขาพอสะดุดหูถึงช่วงที่พูดถึงบุคคลคนหนึ่งที่ตรีรัตน์เรียกว่า นายซึ่งเขาสัมผัสได้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นคนที่เคยพิเศษสำหรับชนกานต์ และเป็นคนที่ทำให้หญิงสาวกลายเป็นคนปิดกั้นหัวใจจากผู้ชายที่พร้อมจะดูแลเธออย่างเช่นเขา

 แว๊กกก แวะมาอัพค่ะ >< หลังจากเสร็จเรื่อง Whisper Softly แล้ว ก็เลยแอบมาหย่อนซะหน่อย

ใครสนใจรูปเล่ม เสน่หาหวนรัก ติดต่อได้ที่เพจ : ฟ้าน้ำค้าง 369 บาท รวมส่ง ลทบ.

ส่วนสาย E-Book นี่เบยค่ะ :https://goo.gl/sVaQij



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1,287 ความคิดเห็น