ผูกรักฝากหัวใจ (สนพ.เขียนฝัน) ปิดซีรี่ย์ผูกรัก

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 --------100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ค. 60

นั่นล่ะๆ อาวี อาวี ตรงนั้นล่ะอาม่ายืดตัวอีกครั้ง เมื่อถูกผ่อนคลายที่สวนข้างบ้าน ...อ่า ช้าๆ สิ นวดเร็วแบบนี้จะหายเมื่อยได้ยังไงล่ะ เดี๋ยวก็เจ็บกว่าเดิมอีก

หลานสาวที่ฟังอาม่าบ่นก็ทำหน้าบูด แล้วตอบกลับไป วีนวดไม่ดี อาม่าก็ให้พวกพี่ๆ แม่บ้านเขาทำสิคะ

ลื๊อนั่นแหละ นวดดีที่สุด ไม่ต้องบ่นเลย นวดต่อไปอาม่าสั่งก่อนจะร้องซู๊ดออกมาเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติอีกครั้ง หลังจากหลานสาวนวดถูกใจ

วีรพรนวดให้อาม่าต่อด้วยใบหน้าบูดบึ้ง วันหยุดแบบนี้แทนที่จะได้ไปเดินชิคๆ ช้อปปิ้งดันต้องมานวดให้อาม่าจนได้ ไม่รู้ทำไมสวรรค์ถึงประทานความสามารถนวดเก่งให้เธอด้วยก็ไม่รู้...อาม่าเลยใช้บ่อยเลย

สาวน้อยนวดหน้ามุ่ยต่อไปจนไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็เห็นร่างของสองคนที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน

อาม่า ใครมาบ้านเราอ่ะเด็กสาวถามอาม่าที่กำลังทำหน้าเคลิ้มสบายจนคล้ายจะหลับ

เพื่อนพ่ออีรึเปล่า อ้าวเร็ว อย่าหยุดๆ นวดต่อๆวีรพรทำปากยู่ก่อนจะก้มหน้าก้มตานวดให้อาม่าของเธอต่อไป และเพียงไม่กี่นาทีพี่นุ่ม แม่บ้านก็พาผู้หญิงสองคนเดินนำเข้ามา ซึ่งแม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นพวกเขาถึงสามปีแล้วตั้งแต่มาเยี่ยมเมื่อก่อนที่ไปๆ กลับๆ จากเกาหลี ทว่าเธอจำพวกเขาได้เป็นอย่างดี

น้าเยจี ยัยฮวา!”

สองแม่ลูกยิ้มกลับให้กับเจ้าบ้าน ซึ่งอาม่าที่พอได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อแขกก็ลุกขึ้นจากเบาะนอนที่ก่อนหน้านี้นอนเหยียดให้หลานสาวนวดอยู่รับไหว้แขกทั้งสองที่เข้ามาทักทาย

ฮวายองดาราสาวน้อยร่างบางมาเยี่ยมพร้อมกับ เยจีแม่ของเธอ

ฮวายองเกิดและเติบโตที่ประเทศไทย แต่พอเกิดเรื่องที่ทำให้เธอไม่สบายใจเข้าขึ้นเมื่อชั้นประถมศึกษาตอนปลายก็ทำให้เธอต้องหนีไปอยู่เกาหลีเพื่อรักษาแผลใจจนในวันนี้เธอพร้อมที่จะเผชิญที่นี่แล้ว

คุณพ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับคุณพ่อของธนาวุฒิ จึงมีบ่อยครั้งที่ท่านพาเธอไปด้วย และเธอก็มักจะไปนั่งเล่นอยู่กับเขายามที่ชายหนุ่มอยู่บ้านตั้งแต่เด็ก แต่หากพอช่วงหลังมาตั้งแต่เขาโตเป็นผู้ใหญ่และเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าไรนัก ซึ่งมันก็ทำให้สาวน้อยช่างฝันอย่างเธอผิดหวังเป็นอย่างมาก ยิ่งได้ยินเขาเคยเปรยบ่นว่าชอบรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง เธอก็แทบจะร้อนเป็นไฟจนทนทานไม่ได้ แต่หากก็ไม่สามารถทำอะไรนอกจากวางตัวในฐานะน้องที่น่ารักให้เขาเอ็นดูต่อไป และหวังว่าเขาจะหันกลับมามองเธอในฐานะผู้หญิง...ไม่ใช่น้องสาว ซึ่งวันนี้เธอพร้อมแล้ว

อ้าวแล้วนี่พวกลื้อขนอะไรมาเยอะแยะ นั่งก่อนๆ อานุ่มไปหาน้ำหาขนมมาให้แขกทานซิอาม่าบอกแม่บ้าน พร้อมกับไถ่ถามคนทั้งสองด้วยความเอ็นดู แม้จะต่างเชื้อชาติแต่อาม่าก็ไม่เคยคิดรังเกียจ

แล้วนี่อาฮวาอีเรียนจบแล้วใช่ไหม จะกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วใช่รึเปล่า

ค่ะ อาม่า ฮวายองจะกลับมาทำงานที่ไทยค่ะ พรุ่งนี้ก็มีคิวถ่ายละครตอนแรกของฮวายองด้วยนะคะสาวน้อยพูดอวดและยิ้มแฉ่ง ผลงานชิ้นแรกหลังจากไปแคสติ้งมากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทั้งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะก้าวเข้ามาสู่วงการบันเทิงที่แอบใฝ่ฝันบ้าง ทว่าก็ไม่คิดว่าจะเข้าได้ง่ายๆ หากเมื่อตอนอยู่เกาหลี เธอได้ไปตามรอยซี่รี่ย์เกาหลีและไปเจอพี่ผู้จัดละครที่ไปตามเช่นเดียวกัน ซึ่งหล่อนชวนเธอไปแคสติ้งที่หล่อนทำงานเป็นผู้จัดในเรื่อง ไร้กลิ่นกุหลาบที่กำลังจะเริ่มถ่ายทำในเดือนนี้ และเห็นแววเธอในบทนักแสดงที่เล่นเป็นน้องของพระเอกที่ถูกหลายฝ่ายรังแก อ่อนแอ ถูกเอาเปรียบ ซึ่งแม้จะไม่ใช่บทนางเอก ทว่าบทนี้ก็ทำให้เธอน่าจะดังจนมีโอกาสที่ดีในเรื่องต่อๆ ไปได้อย่างสบาย

ดีจังเลย ยัยฮวา ฉันก็อยากจะเป็นดาราเหมือนเธอมั่งวีรพรแอบอิจฉาเพื่อนสาว

 “เหอะๆคนฟังหัวเราะแห้งๆ กลับ เธอยอมรับว่าฮวายองค่อนข้างน่ารักมากกว่าสวย ผิวขาวของหล่อนเรียกสายตาใครๆ ให้จับตามองซึ่งก็คงเป็นเสน่ห์ที่หายากสำหรับคนไทยที่ไม่ได้มีผิวธรรมชาติเช่นหล่อน

น้าเชื่อว่าผู้จัดต้องเห็นแววหนูวีแน่นอน มั่นใจไว้นะลูกเยจีพูดให้กำลังใจ

เอ่อ...แล้วพี่วุฒิล่ะคะ ไม่อยู่บ้านหรอกเหรอในที่สุดแขกสาวก็ถามขึ้น เธอมีจุดประสงค์มาที่นี่ก็เพื่อมาพบเขา ทว่าตั้งแต่นั่งคุยกับอาม่าและวีรพรอยู่ตรงนี้ก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มแม้แต่เงา

อ่อ พี่วุฒิไม่อยู่น่ะ

...ไปไหนเหรอแม้ว่าจะดูไม่ดีแต่ฮวายองก็ยังคงถามด้วยความอยากรู้

เห็นบอกอาม่าว่าจะไปหาหลานสะใภ้มาให้ ออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว

คนฟังเงียบเพราะกำลังนิ่งและอึ้งกิมกี่...ตลอดมาแม้ว่าเธอจะอยู่เกาหลีมาสามปี ทว่าเธอก็คอยหาข่าวและถามวีรพรว่าธนาวุฒิมีแฟนแล้วรึยัง ซึ่งแม้วีรพรจะรู้ว่าเธอชอบพี่ชายของหล่อน หากหล่อนก็ไม่ได้ว่าอะไร พร้อมกับบอกว่าพี่ชายของเธอไม่ได้คบใครอยู่ หากแต่มีคนที่ชอบในใจอยู่แล้วซึ่งก็คือคนเดียวกับที่ชอบมาประมาณสิบปี! แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับปฏิเสธเขามาตลอดเช่นเดียวกัน

ที่หายไปวันนี้ก็คงจะไปตามจีบผู้หญิงคนนั้นสินะ...ไม่ได้หรอก เธอจะไม่ยอมให้เขาได้สมหวัง…เธอนี่แหละที่จะเป็นหลานสะใภ้ของอาม่าเอง!

 


                หญิงสาวปิดหูข้างหนึ่งหลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนถามดังๆ ออกมาจากเพื่อนสนิท เธอกำลังจัดเก็บสิ่งของจำเป็นเพื่อเตรียมเดินทางในวันพรุ่งนี้ โอ๊ย หลิน แกจะพูดเสียงดังทำไมเนี่ย! แสบแก้วหูไปหมดแล้ว!”

                นิชานันท์วางโทรศัพท์มือถือลงและเปิด Speaker Phone แทนการแนบหู เพราะเธอกำลังจะเริ่มทำภารกิจพับผ้าใส่กระเป๋าใบใหญ่ต่อ พรุ่งนี้จะเริ่มเดินทางตอนประมาณทุ่มหนึ่ง ใช่ ฉันพูดจริง ฉันจะไปอังกฤษ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องตกใจ หรือว่าแกอยากไปด้วย?”

                “ไอ้ไป ฉันก็อยากไปอยู่หรอก แต่ตอนนี้ฉันท้อง นับวันก็ยิ่งแก่เข้าไปทุกทีแล้ว พี่ตั้มคงไม่ให้เดินทางหรอก

                “ย่ะ งั้นรอคลอดก่อนสิ ค่อยชวนสามีให้พาไปเที่ยวมือบางกางเสื้อเนื้อบางสีขาวตรงหน้าดู ตัวนี้มันออกจะเล็กไปสักหน่อย แต่ว่าถ้าได้ใส่กับเสื้อโค้ทสีเบจเก๋ๆ จะต้องสวยมากแน่ๆ

                แล้วแกจะไปอังกฤษนี่ ไปทำอะไร...อย่าบอกนะว่า ซ้อมฮันนีมูน

                “ไอ้บ้า! ไม่ใช่! ไปทำงานย่ะ! คุณวุฒิเขาได้รับเชิญไปชมแฟชั่นโชว์ เขาก็เลยถือโอกาสชวนฉันเพื่อไปดูงานที่นั่นด้วย เพราะตอนนี้เรากำลังทำงานด้วยกันอยู่

                “นั่นล่ะๆ ฉันว่าไม่ได้ต่างกันหรอก เพราะแม้แต่ฉันเขายังไม่เคยชวนเลย

                “ที่ไม่ชวน เพราะถึงยังไงแกก็ไม่ไปอยู่ดีนั่นแหละย่ะนิชานันท์ตอกกลับ พร้อมกับลุกขึ้นไปเก็บครีมบำรุงหน้าและเครื่องสำอางด้วย

                นี่ แล้วพวกแกไปกันแค่สองคนเหรอ

                “ไม่รู้สิ เขาไม่ได้บอกด้วยอ่ะ แต่ไปงานอย่างนี้น่าจะมีคนติดตามอีกคนนะเธอไม่รู้จริงๆ เขาบอกเพียงเรื่องแฟชั่นโชว์ ทว่าไม่ได้บอกเธอเกี่ยวกับจำนวนคนติดตาม

                ชายหนุ่มบอกเธอตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว ซึ่งเธอก็ตอบตกลงตั้งแต่นั้นเพราะเห็นว่าเป็นประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่าย

                “เออแล้วแกอย่าลืมซื้อของฝากมาให้ฉันด้วยนะ ไอ้บาร์ทบอมที่กำลังฮิตๆ อ่ะ เอามาด้วยแล้วที่สำคัญครีมอาบน้ำหรือเครื่องสำอางดีๆ มาหน่อยก็ได้ ช่วงนี้ผิวเริ่มแตกลายแล้ว ช่วยสงเคราะห์ว่าที่คุณแม่อย่างฉันหน่อยเถอะค่ะว่าที่คุณแม่พร่ำบ่นให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน หากก็วกกลับเข้าเรื่องที่ทำให้เธอสะดุดกึก ฉันว่าช่วงนี้แกเจอกับพี่วุฒิบ่อย แน่ๆ เลยอ่ะ ใช่ปะ

                “…ก็ไม่ได้บ่อยอะไรขนาดนั้น เจอกันเท่าที่จำเป็นคนร้อนตัวพยายามตอบให้เป็นปกติไม่แสดงอาการพิรุธออกไป

                หลายสัปดาห์มานี้เขามักจะโทรหาเธอบ่อยๆ พยายามหาเรื่องคุยจนทำให้เธอเพลิดเพลินและลืมไปว่าเรื่องบางอย่างมันก็เกินความจำเป็นที่ต้องติดต่อหากัน ทั้งมาหาเธอที่ร้าน รับประทานอาหารด้วยกัน หรือแม้แต่ไปร่วมออกกำลังกาย

                แกไม่ได้ปิดบังอะไรฉันใช่ไหม

                “ไม่ได้ปิด คนอย่างฉัน มีอะไรบอกแกอยู่แล้วน่า ไม่มานั่งปิดบังเหมือนใครบางคนที่แอบกกสามีไว้แล้วไม่ยอมบอกหรอกเธอพูดซัดทำให้อารยาย้อนกลับไปไม่ถูกจึงหันมาเปลี่ยนเรื่องอื่นคุยแทนจนกระทั่งวางสายไป

                ไม่นานหลังจากที่เธอจัดกระเป๋าเสร็จ หญิงสาวก็เข้าไปหามารดาที่ห้องของท่าน ซึ่งปัจจุบันได้แยกห้องกับบิดามาหลายปีแล้ว ความหมางเมินที่มีต่อกันนับวันจะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ หากลูกอย่างเธอก็ไม่สามารถเป็นกาวใจให้พ่อแม่ได้เช่นคนอื่นๆ เธอรู้สึกว่ามันมีระยะห่างอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าครอบครัวของเธอจะไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนก่อนได้

                เธอได้ยินจากป้าแม่บ้านว่าท่านไม่ค่อยลงไปรับประทานอาหารเช้ามานาน พอสายหน่อยก็จะออกจากบ้านไปสมาคมกับเพื่อนๆ แล้วกลับมาตอนเย็นหรือไม่ก็ดึกเลย ซึ่งแม้ว่าลูกสาวอย่างเธอจะคอยห้ามปรามแล้ว ทว่าท่านก็บอกว่าไปอยู่บ้านเพื่อนตามประสาคนเหงา จนบางทีเธอก็รู้สึกละอายไม่ได้ว่าตัวเองละเลยท่านเกินไปรึเปล่า

คุณแม่คะ นิดเข้าไปนะคะเธอบอกก่อนเคาะประตู หากแต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา

เธอเดินเข้าไปในห้องจนไปถึงโถงนั่งเล่นซึ่งเชื่อมกับห้องนอนก็ยังไม่พบใคร ทว่าหญิงสาวกลับได้ยินเสียงแว่วๆ คุ้นๆ เหมือนเสียงของแม่กำลังคุยกับใครสักคน

ถ้าเปรมทำแบบนี้อีก พี่จะไม่ส่งเงินให้เปรมแล้วนะ ผิดนัดพี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อยากอยู่ด้วยกันก็บอกมาตรงๆ เลยดีกว่า

ยิ่งเข้าไปยืนฟังอยู่ใกล้ๆ นิชานันท์ก็ได้ยินชัดเจนมากขึ้น หากเธอยังคงเสียมารยาทฟังต่อไม่แสดงตัวออกไป

ไม่รู้ล่ะ คราวนี้ถ้าไม่มา พี่จะถือว่าเราขาดกัน!” เสียงพูดจบลงเท่านั้น หญิงสาวก็หวังว่าจะยืนรออยู่ที่เดิมนิ่งสักพักเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย แต่ทว่าผ่านไปไม่ถึงนาทีมารดาก็เดินออกมาจากห้อง

นิด! ลูกมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?!” สีหน้าของท่านดูถอดสีและตกใจมาก

อ่อ คือ นิดเพิ่งมาได้ไม่นานค่ะ มาถึงปุ๊บก็เจอคุณแม่ออกมาพอดี ว่าแต่เมื่อครู่คุณแม่คุยโทรศัพท์เหรอคะเธอพยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุด และทำเป็นว่าไม่ได้ยินเรื่องราวเมื่อครู่เลยสักนิด

อ่อ ใช่จ้ะ ลูกได้ยินแม่คุยอะไรรึเปล่า

เปล่าค่ะ แค่ได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนคุณแม่พูดอยู่กับใคร คุยกับเลขาอยู่ใช่ไหมคะ เห็นด่าใส่ใหญ่เลยเมื่อฟังการคาดเดาของเธอ ท่าทางและสีหน้าของท่านก็ดูมีท่าทีดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ใช่จ้ะ แม่อดโมโหไม่ได้ ทำงานพลาดแล้วยัง ลาๆ หยุดๆ แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนมารดาของเธอเริ่มชักสีหน้าแสดงให้เห็นออกมาทันที

ว่าแต่คุณแม่จะออกไปไหนเหรอคะ แต่งตัวซะสวยเชียวคนเป็นลูกสาวกวาดตามองมารดาที่แต่งตัวอยู่ในเดรสตัวสวย แม้ว่าแม่ของเธอจะอยู่ในวัยห้าสิบสี่แล้ว แต่ว่าท่านยังคงดูแลตัวเองได้เหมือนอายุราวสี่สิบต้นๆ และยิ่งนับวันก็ยิ่งดูอ่อนเยาว์ลง

อ่อ พอดีว่าแม่จะออกไปทานข้าวกับเพื่อนน่ะจ้ะ อีกวันสองวันเธอจะกลับต่างประเทศแล้ว แม่ก็เลยต้องไปล่ำลากันสักหน่อย

แล้วเพื่อนคนไหนล่ะคะ ให้นิดไปด้วยไหมเธอมั่นใจว่าเธอรู้จักเพื่อนของคุณแม่ที่อยู่ในระดับเดียวกันทุกคน ซึ่งคนนี้ก็น่าจะรู้จัก

...บอกไป นิดก็ไม่รู้จักหรอกลูกนิภาหลบตาลูกสาว พร้อมกับชวนเปลี่ยนเรื่องและทำตัวเร่งรีบที่พร้อมจะออกไป จนกระทั่งเธอหยิบรองเท้าคู่หรูแล้วจะเปิดประตูออกจากห้อง นิชานันท์จึงรีบบอกท่าน

แม่คะ คือ วันพรุ่งนี้นิดจะ…”

จู่ๆ โทรศัพท์มารดาก็ดังขึ้น มารดาจึงมีท่าทีร้อนรนแล้วหันมาตัดบทสนทนาของลูกสาว รีบไหมจ๊ะ คือแม่ต้องรีบออกไปก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยนะนิดนิภายิ้มอย่างใจดีให้ก่อนจะรีบเดินออกไป...ปล่อยให้ลูกสาวยืนอยู่เพียงลำพัง

นิดแค่จะบอกว่าพรุ่งนี้นิดจะไปอังกฤษ              

 

พอถึงช่วงบ่ายสามโมงธนาวุฒิก็มารับเธอตามที่เขาคะยั้นคะยอบอกไว้เมื่อคืนว่าจะมาทั้งที่เธอก็ปฏิเสธและบอกว่าจะเดินทางไปเอง แต่ในที่สุดนิชานันท์ก็ค้านเขาไม่ไหวเพราะคนหน้ามึนก็ยังคงทำตามเจตนารมณ์ของเขา

ทั้งสองคนเดินทางมาถึงสนามบินภายในสี่สิบนาที ซึ่งหญิงสาวคิดว่าเขาคงจะนัดใครอีกคนซึ่งเป็นผู้ร่วมเดินทางที่สนามบิน ทว่าพอเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงนิชานันท์ก็ยังไม่เห็นบุคคลใดเดินทางมาเลย

นี่คนของคุณยังไม่มาอีกเหรอ มันช้าไปรึเปล่าเพราะเธอกลัวคนของเขาจะมาร่วมเดินทางไม่ทันจึงได้ถามขึ้น

คนของผม?”

ก็เลขาคุณไงคะ หรือลูกน้องที่บริษัทคุณน่ะ จะมาถึงที่นี่กันเมื่อไร ที่จริงคุณน่าจะไปรับพวกเขามาพร้อมกันเลยนะ จะได้ไม่ต้องกลัวกันว่าจะทันรึเปล่าอย่างนี้

เลขาของผม ลูกน้องของผม อะไรของคุณ พวกเขาจะมาอยู่ที่นี่กันได้ยังไงธนาวุฒิขมวดคิ้วแสร้งทำหน้าข้องใจขัดกับสายตาที่ดูพราวระยับอย่างเจ้าเล่ห์

ก็เขาจะไปดูงานกับพวกเราไม่ใช่เหรอ วันนั้นฉันยังเห็นคุณเกริ่นๆ อยู่เลยว่าจะให้เลขามาด้วยคนจำได้ไม่ผิดท้วงเขา เพราะเธอได้ยินเต็มสองหูที่เขาโทรนัดหมายกับเลขาไว้ในวันที่เขาไปออกกำลังกายกับเธอ

เดี๋ยวพอเราไปอังกฤษ คุณก็ทำหน้าที่เก็บรายละเอียดพวกเสื้อผ้าและดีเทลของแบบมา...

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนร่างสูงจะเดินหันหลังไป ทว่ายังคงตอบคำถามคนช่างสงสัย

ผมยกเลิกไปแล้ว เขาไม่ได้ไปกับเราด้วย

คนตัวเล็กเบิกตากว้างแล้วมองเขาอย่างแปลกใจ ทำไม?...”

ก็พอดีว่ามีงานเข้าด่วน ผมให้เขาช่วยประสานงานที่จะเปิดงานแฟร์ใหญ่ในเดือนหน้า ไม่สะดวกมาหรอก

อ้าว แล้วอย่างนี้ใครจะช่วยคุณทำงานล่ะคนตัวเล็กโวยวายราวกับเป็นงานของตน

หากแต่ชายหนุ่มแสดงออกตรงกันข้ามกับหญิงสาว เขาฉีกยิ้มบางๆ คล้ายกับพึงพอใจ ทั้งที่มันน่าจะตามมาซึ่งความยุ่งยาก แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ขณะที่นิชานันท์ดูเครียดจนหน้าบึ้ง ทว่าคนตัวสูงกลับโน้มตัวลงมาใกล้จนปากแทบจะชิดกระหม่อมเธอแล้วเขาก็ยังเลื่อนต่ำมาอีกจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน...จนคนที่สูงน้อยกว่ารู้สึกว่าตัวเองต้องมนต์สะกดให้หยุดอยู่นิ่ง

“…ก็คุณไงล่ะ ที่จะมาเป็นเลขาของผม

 

-------------------

แจ้ง E-BOOK เรื่อง #ผูกรักฝากหัวใจ ออกแล้วนะคะ ทั้ง Meb, Hytext, Naiin จ้า

Link: พี่เมพ จิ้มๆๆที่รูปนี้เลย ใครมีเล่มหรือชอบเฉยๆ อย่าลืมเข้าไปให้กำลังใจด้วยนะ 555 #มีความขอ

V

V

V


 เรื่องนี้เป็น 1 ในสามของซีรี่ย์ 1 'ผูกรัก' นะคะ แยกอ่านก็ได้ อ่านทั้งหมดก็ฟิน (หนัก) อิอิ 

หาซื้อได้ที่ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด ร้านหนังสือทั่วไปหรือที่เว็บไซต์สำนักพิมพ์ เว็บไซต์ออนไลน์ต่างๆ ได้เลย

เห็น สนพ. มีโปรนะ เห็นๆ 3 เล่มเหลือแค่ 813 บาทเองงง

ส่วน E-BOOK ออกแต่ของแอพ สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ นะคะ ส่วน MEB, Hytext อาจจะต้องรออีกนิดดด


 อย่าเพิ่งเบื่อกันเด้ออจ้า ถ้าอัพตัวอย่างจบถึงตอนที่ 12 จะปล่อยตอนพิเศษ นอกบทออกมาให้อ่านกันนะคะ

PS.ฝาก แฟนเพจ FB ด้วยนะจ๊ะ >>>> ฟ้าน้ำค้าง

เอาไว้อัพเดตนิยายเรื่องต่อไป ตอนพิเศษเรื่องเก่าๆ และ NC กะโหลกกะลา 5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

472 ความคิดเห็น

  1. #465 Meawkyoya (@panda1343) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:39
    หูยยยยย เฮียวุฒิอ่อยเบอร์แรงมากเว่อออออ
    #465
    0
  2. #122 odboda (@odboda) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:49
    ฟินอ่าาาาา พี่วุฒิ น่าร๊ากกกก
    #122
    0