ผูกรักเพียงใจ -(ตอนพิเศษ นอกเล่ม) สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 17 : Close 100% เปิดให้อ่านแล้วนะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    2 มี.ค. 60

 “สวัสดีครับเจ๊หลี่

เจ้าของร้านที่กำลังยืนมองอยู่ข้างหลังลูกสาวเดินเข้ามาหา พร้อมกับหรี่ตามองผู้มาใหม่ที่หล่อนเคยสงสัยว่าเคยรู้จักกัน

 “เราเคยรู้จักกันใช่ไหม” ผู้มีอายุมากกว่าถามชายหนุ่มที่ดูมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาว เขาแต่งกายสุภาพ มีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างซึ่งดูคุ้นตาเหลือเกิน

ครับ

ไม่นานนักเสียงเจ๊หลี่เจ้าของร้านก็พูดออกมาดังเสียยิ่งกว่าตอนตะโกนเรียกลูกน้องมาทำงานต้อนรับลูกค้าเสียอีก

อาตั้มอั๊วจำได้แล้ว!” ร่างท้วมว่าพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะยันปลายเท้าด้วยสีหน้าตื่นเต้นและปลาบปลื้มไปพร้อมกัน

โตขึ้นเยอะเลยนะ เป็นไงสบายดีไหม” หล่อนว่าด้วยน้ำเสียงดีใจ แววตาประกายความสุขเหมือนได้เจอญาติที่ห่างหายกันไปนานแสนนาน

ครับ สบายดี เจ๊สบายดีใช่ไหมครับ

สบายดีๆ เออแล้วนี่ตอนนี้กำลังออกแบบบ้านให้อาหลินใช่ไหม” เธอว่าพร้อมมองไปที่ลูกสาวที่กำลังงงตาค้าง

ครับ ตอนนี้ก็เหลืออีกไม่มาก เดี๋ยวถ้าสมบรูณ์แล้วจะเอามาให้เจ๊ดู

 “เฮ้ยดีๆ แล้วนี่มานี่มีธุระอะไรเปล่า ถืออะไรมาเยอะแยะด้วย

        อภิวัชรส่งขนมไทยเจ้าประจำที่เคยซื้อให้เจ๊หลี่ทานอยู่บ่อยๆตั้งแต่สมัยก่อนที่พักอยู่แถวนี้เมื่อตอนฝึกงาน

ขนมครับ ผมซื้อมาฝาก

เฮ้ยฝากทำไม ไม่ต้องหรอกแล้วนี่ทานอะไรมารึยัง ถ้ายังเดี๋ยวเจ๊ให้อาหลินไปหามาให้ มานั่งพักก่อน พักก่อนนะ

ลูกสาวยืนเงียบทำเพียงมองหน้าคนสองคนที่คุยกันโดยแทบจะลืมไปเลยว่าเธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ฟังเข้าก็อดน้อยใจไม่ได้ที่เพิ่งจะเคยเห็นคนเป็นแม่ให้ความเอ็นดูคนอื่นมากกว่าตัวเอง  

แขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินมานั่งตามที่เจ้าของร้านจัดไว้ให้ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ยังครับ แต่ไม่รบกวนดีกว่า

        “ไม่รบกวนๆหรอก อาหลินไปหาอะไรง่ายๆมาให้พี่เขาทานหน่อยสิ แกงเขียวหวานที่ลื้อทำก็ได้เอามาหน่อย

พี่!? …นี่เธอมีพี่ตั้งแต่เมื่อไร คนเป็นลูกอดเบะปากใส่ผู้มาใหม่ที่ม๊ากำลังเอาใจอยู่ไม่ได้ บอกว่าไม่อยากรบกวน แต่เข้ามาถือวิสาสะนั่งในบ้านคนอื่นซะ

แล้วแกงเขียวหวานนั่นน่ะ เขาเองแหละที่เป็นคนสอน เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องการให้เขามานั่งชิมฝีมือของเธอที่ยังไม่พัฒนาซักเท่าไรหรอกนะ

ไม่เป็นไรหรอกม๊า เดี๋ยวพี่เขาก็กลับแล้ว” เธอว่าด้วยสีหน้าจริงจัง นี่ก็เกือบจะตีหนึ่งแล้วจะมาทำไมก็ไม่รู้ เพราะอย่างไรเสียเดี๋ยวก็ต้องกลับ ไม่รู้ว่าบังเอิญผ่านมาแถวนี้หรือมีเจตนาอะไรกันแน่

ซึ่งวันนี้ถือว่าปิดร้านดึกเพราะว่าเป็นวันหยุดผู้คนจึงค่อนข้างมากกว่าทุกวัน กว่าคนจะทยอยน้อยลงไปก็ใช้เวลานานไม่น้อย และก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะยิ่งลูกค้ามากรายได้ก็ย่อมเข้ามาในร้าน

จริงสิ แล้วนี่มาทำอะไร จะกลับแล้วเหรอเจ๊หลี่ยังคงถามผู้มาใหม่คล้ายว่าอยากจะให้อยู่ต่อ

ใบหน้าคมมองไปยังเจ้าของร้านอีกคนที่กำลังจ้องเขม็งมาทางเขาเหมือนจะบังคับให้เขาตอบมารดาของเธอว่า ใช่

“…พอดีมีธุระด่วนแถวนี้น่ะครับ แล้วผ่านมาทางนี้ก็อยากแวะมาหา ที่เจอเจ๊ครั้งก่อนผมยังไม่ทันได้สวัสดีเจ๊เลย

เขาหมายถึงวันที่บังเอิญเจอกันที่คอนโดของอารยา เหตุเพราะหญิงสาวไล่เขากลับไปก่อนโดยที่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรจึงไม่ทันได้กล่าวสวัสดีเจ๊ที่เขานับถือไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

นั่นสิ อั๊วก็มัวแต่นึกไม่ออกว่าลื้อเป็นใคร ได้แต่คลับคล้ายคลับคลาคุ้นๆหน้าแต่นึกไม่ออก ก็อย่างว่าแหละเพราะตอนนี้ดูหล่อขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยน้า

คนถูกชมเพียงแต่ยิ้มมุมปากรับไม่ได้กล่าวถ่อมตนและยกยอตัวเองกลับไปเช่นกัน ผิดกับอีกคนที่ร่วมฟังอยู่ด้วย เธอรู้สึกหมั่นไส้จนต้องเบะปากออกมา

แล้วนี่มายังไงล่ะ แล้วจะกลับยังไง

นั่งรถเมล์มาครับ เพราะเห็นว่าสะดวกกว่า ส่วนกลับเดี๋ยวก็คงจะเดินออกไปรอรถตรงป้ายข้างหน้าการเดินทางด้วยรถโดยสารสำหรับเขาถือว่าเป็นเรื่องปกติ ทั้งในต่างประเทศและในเมืองไทย

 ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ถ้าไม่สะดวกก็พักด้วยกันคืนนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวให้อาหลินไปจัดที่นอนให้เจ๊หลี่เสนอเพราะเธอก็ไม่อยากให้ชายหนุ่มเดินออกไปเตร็ดเตร่ยามดึก แม้แถวนี้จะมีคนเดินผ่านไปมา แต่พวกเด็กวัยรุ่นบางทีก็ผ่านมายกพวกทะเลาะกันบ้างแม้จะเป็นเวลานี้

สายตาคมมองมาที่ใบหน้านวลซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า เพียงแค่รวบผมลวกๆอย่างเร่งรีบไม่ได้สนใจความสวยงามอย่างเช่นทุกวันที่ไปทำงานหรือออกมาพบเขา

...เขามองมาทางหญิงสาวราวกับกำลังประเมินว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่ก็เดาออกไม่ยากในเมื่อสีหน้าของเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบใจนักถ้าหากเขาจะพักที่นี่ในคืนนี้

รบกวนเกินไปรึเปล่าครับ

ไม่รบกวนหรอก นอกจากว่า ทางบ้านลูกเมียลื้อจะเป็นห่วงเอารึเปล่า” หญิงวัยกลางคนแกล้งหยอกอีกฝ่ายเพราะดูแล้วเด็กหนุ่มเมื่อวันวานก็ถึงวัยที่จะมีครอบครัวได้แล้ว

ผมมีก็แต่คุณลุงคุณป้า น้องสาวแล้วก็หลานครับ

เหมือนคำตอบของเขาจะพอใจคนเป็นแม่ที่กำลังยืนอยู่ข้างๆลูกสาว ทั้งที่ก็ตอบตามความจริง

งั้นก็นอนที่นี่เลยละกันนะ ข้างบนยังพอมีที่อยู่ แต่อาจจะต้องนอนบนห้องนั่งเล่นนะ

ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบตกลงอย่างไม่อิดออด ต่างจากอีกคนที่เริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

งั้นหลินไปหาอะไรให้อาตั้มก่อนไป แล้วเดี๋ยวให้อาตั้มไปอาบน้ำอาบท่า ส่วนม้าจะไปขอยืมเสื้อผ้าอาหมอข้างๆบ้านให้

ลูกสาวอ้าปากเหวอ ไม่เข้าใจว่าทำไมม๊าจะต้องมาดูแลเทคแคร์เขาขนาดนี้ด้วย แม้ว่ายามนี้ข้างบ้านจะยังไม่ปิดร้านเพราะว่าทางนั้นเขาก็ขายก๋วยเตี๋ยวอยู่เช่นกัน อีกทั้งยังสนิทกับม้าเป็นอย่างมาก แต่ไม่เคยคิดว่าคนขี้เกรงใจอย่างม้าจะยอมทำให้แขกที่ไม่ได้เตรียมพร้อมต้อนรับถึงขนาดนี้

หลังจากแยกย้ายกันไปทำหน้าที่คำสั่งของเจ้าของบ้านใหญ่ อารยาก็อดคิดมาตลอดไม่ได้ว่าทำไมม้าเธอจะต้องมาดีอะไรกับเขาขนาดนี้ อีกทั้งยังสงสัยว่าทั้งสองคนนั้นไปรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน

พอม้ากลับเข้ามาในบ้านหลังจากไปเอาเสื้อผ้าให้ชายหนุ่มเสร็จ เธอจึงได้โอกาสกระซิบถามว่าไปรู้จักมักจี่กับเขาตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดจึงทำสนิทสนมราวกับลูกกับหลาน

ม๊าจึงเริ่มเล่าให้ฟังว่าเกิดขึ้นตั้งแต่สมัยเธอเรียนม.ต้นโน่นแล้ว ผ่านมานับสิบปีก็ว่าได้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งมักจะมาทานข้าวที่ร้านเป็นประจำ เกือบจะสามเวลาได้โดยที่แทบจะไม่เบื่อเลย และยังมีอีกเหตุการณ์ที่ม้าเคยเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆคือเขาเคยช่วยเธอไว้ แต่เธอไม่เคยคิดที่จะจำได้

 ในช่วงที่เขามาฝึกงานนั้นม้าขาดคนงานคอยช่วยงานอยู่ด้วย พอเขาว่างๆก็จะมาช่วยเสริฟอาหาร ล้างจาน เหมือนเป็นลูกจ้างคนหนึ่ง ส่วนเธอแม้จะเป็นลูกแท้ๆแต่พอถึงเวลาเสาร์อาทิตย์ แต่กลับต้องไปเรียนพิเศษต่อ ไม่ได้อยู่ว่างเว้นคอยช่วยเหลือ

ทำให้ลูกนอกไส้อย่างเขามาทำคะแนนตีเอาใจม้าเสียอย่างนั้น

...เขาสินะที่ม๊ามักจะเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆว่าคอยเหลือ ยิ่งถ้าย้อนเวลากลับไปแน่นอนว่าคนฟังอย่างเธอก็อดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ แต่ก็ยังข้องใจเรื่องที่เขาเคยช่วยเหลือเธอไว้ซึ่งม้ายังไม่ได้เล่าทวนให้ฟัง

แต่ยังไงเขาก็เป็นคนอื่นนะม๊า ไปไว้ใจให้เข้ามานอนบ้านเราแบบนี้จะดีเหรอ” เธอพูดในฐานะคนนอกที่ทำเป็นไม่รู้จักเขาดีพอ ไม่ใช่อารยาในฐานะ ‘แฟน’ ของเขา

แล้วทีตัวเองล่ะ พาเขาไปไว้ที่ห้องนี่คือไม่ไว้ใจใช่ไหม?” แต่ม้ากลับพูดย้อนจนเธอแทบกระอัก

ม๊าก็.ก็...หลินไม่เข้าใจม๊านี่ เห็นดูสนิทกับเขามากกว่าหลินอีก จะไม่ให้หลินหมั่นไส้ได้ยังไง

เจ๊หลี่เพียงแต่ยิ้มอย่างเอ็นดูในนิสัยขี้อ้อนและขี้หวง ก่อนจะยื่นหมอนและผ้าห่มให้เธอ

เชื่อ ม๊าเถอะ ม๊าดูคนไม่ผิดหรอก แล้วเดี๋ยวเอากับข้าวไปให้เขาก่อนนะ แล้วก็หมอนผ้าห่มด้วย ป่านนี้คงจะอาบน้ำเสร็จแล้วล่ะ เดี๋ยวม๊าไปเคลียร์บัญชีก่อน

แม้เจ๊หลี่จะมีความรู้น้อยแต่ชอบที่จะเรียนรู้และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอจนมีทุกวันนี้ สามารถเลี้ยงลูกและตัวเองให้มีฐานะดีขึ้นได้

ร่างท้วมเดินขึ้นบันไดไป โดยทำเป็นเมินลูกสาวที่แอบทำหน้าบูดอยู่น้อยๆ จนคนที่ได้รับมอบหมายงานจึงได้แต่ทำตามไม่สามารถค้านใดๆได้

หญิงสาวเดินขึ้นบันไดเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่อยู่ระหว่างทางเชื่อมที่จะขึ้นชั้นบนต่อ เพื่อไปวางเสื้อผ้าไว้ให้เขา แต่พอเข้าไปก็ไม่พบใครอยู่ในห้อง

เธอจึงเดินเข้าไปส่องแถวหน้าประตูห้องน้ำซึ่งอยู่ภายในห้องนั้นว่ามีคนอาบอยู่รึเปล่า แต่ก็ไม่พบคนอยู่แถวนั้น

...ไปไหนของเขา? ถ้าอยู่ก็ต้องอาบน้ำสิ

อารยาหันซ้ายแลขวาก็ไม่พบกับคนที่เธอสงสัยว่าเขาไปไหน และบวกกับช่องทางพื้นที่ว่างหน้าห้องน้ำนี้ค่อนข้างมืดแต่อาศัยแสงไฟจากข้างนอกให้เห็นอยู่ลางๆจึงพอเดินเข้าออกตรงนี้ได้โดยไม่สะดุด แต่ก็ไม่ทำให้เห็นอะไรๆในห้องชัดพอ

 ร่างบางเดินถอยหลังไม่กี่ก้าวหลังจากสอดส่องแล้วไม่เจอ แผ่นหลังของเธอก็ชนเข้ากับอะไรซักอย่างแข็งๆตึงๆ

พอหันกลับไปก็ปรากฏร่างสูงอันคุ้นเคยที่ท่อนบนเปลือยเปล่า แต่มีหยดน้ำพราวไปทั่วจนถึงช่วงล่างที่มีผ้าขนหนูที่แม่ของเธอเอามาให้ไว้

หัวใจในอกสาวเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอกลืนน้ำลายลงอย่างยากเย็น ก่อนจะคิดว่าต้องรีบทำอะไรซักอย่างให้เขาไปอยู่ในสภาพที่เรียบร้อย

ทำไมไม่แต่งตัวดีๆก่อนออกมาล่ะ!” เจ้าของบ้านกระซิบแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่ม ก่อนที่จู่ๆร่างสูงนั้นจะรวบรัดเอวบางเข้าไปหาจนใกล้แนบชิดกระทั่งไม่มีช่องว่างให้อากาศเข้าไป เขาดึงร่างบางเข้าไปในส่วนของพื้นที่ซึ่งคนนอกห้องมองเข้ามาแล้วไม่สามารถเห็นได้

บ้านของเธอเป็นตึกแถวที่ติดถนนใหญ่ เสียงของภายนอกจึงเข้ามาให้ได้ยินอย่างชัดเจน ทั้งเสียงรถยนต์ที่กำลังแล่นวิ่งผ่าน หรือแม้แต่เสียงปิดประตูม้วนของบ้านข้างๆที่เป็นร้านขายข้าวต้มและอีกข้างที่ขายก๋วยเตี๋ยวซึ่งกำลังจะปิดร้าน

แต่ถึงอย่างไรก็ยังได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ต่างจากเธอที่เหมือนลืมสูดอากาศเข้าปอด คล้ายคนไม่มีชีวิตแต่หากก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันทำงานหนักจนแทบจะกระเด็นกระดอนออกมาจากร่างของเธออยู่แล้ว

"ปล่อย..." เธอพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา พร้อมกับมือที่พยายามดันแขนแข็งแรงซึ่งรวบรัดเอวเธอไว้แน่นออก แต่ดันเท่าไรมันก็ไม่เป็นผล

"เข้ามาหาพี่มีจะเรื่องพูดด้วยใช่ไหม?" ใบหน้าของชายหนุ่มโน้มพูดเข้ามาในระยะใกล้ ทั้งกลิ่นกายและลมหายใจรินรดอบอวลไปทั่วสรรพางค์

"อื้อ..." จากมือที่ทำท่าจะงัดแขนเขาออกก็เปลี่ยนเอามาวางไว้บนแผงอกชื้นเปียก แล้วผลักดันมันออกแต่ผลก็เป็นเช่นเดิม เขาแข็งแรงดุจหินผาที่มดเล็กๆอย่างเธอผลักเท่าไรก็ไม่มีทางขยับไปไหนได้

ที่จริงแรงของเธอมันหมดไปตั้งแต่สัมผัสกายของเขาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ยิ่งพอได้รู้ว่าร่างกายที่แนบชิดเธอนั้นเปียกก็ยิ่งขนลุกซู่ไม่มีพละกำลังอะไรจะไปต่อกรกับคนตรงหน้าได้อีก

 เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงตัดสินใจพูดเรื่องที่ต้องการออกไป

"...อย่าบอกแม่เรื่องของเรานะ"

แม้เธอจะหยุดอยู่นิ่งแล้ว แต่จมูกโด่งของเขายังคงซนและปัดป่ายคลอเคลียอยู่ตามริมผมพร้อมกับริมฝีปากนิ่มของเขาที่แตะเบาๆอยู่บริเวณหน้าผาก

"เรื่องอะไร...เรื่องที่เราเป็นแฟนกัน เรื่องเมื่อคืน หรือ เรื่องเมื่อเช้า" เขาพูดออกมาราวกับกวนประสาท ทั้งที่ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าเธอกลัวอะไรมากที่สุด

คนในอ้อมกอดเงยหน้าจ้องตาเขาเขม็งทันที เธอพยายามสู้กับบรรยากาศรอบข้างที่ชวนให้ร่างกายและจิตใจของเธอแปรปรวน

"ทั้งหมดนั่นแหละ อย่าพูดให้แม่ฟังเป็นอันขาด!" เธอกระซิบขู่เขา แต่คนตัวโตก็ยังทำเหมือนไม่รับฟัง

"...ไม่ช้าก็เร็วยังไงก็ต้องรู้อยู่ดี จะปิดบังไปทำไม" 

"ไม่ได้! ห้ามพูดเด็ดขาด" คนที่ร้อนรนเรื่องนี้จึงต้องรีบบอกห้าม ซึ่งถ้าเธอตาไม่ฝาดเหมือนว่าเธอจะเห็นแววตาที่ปราศจากแว่นสายตานั้นขุ่นเคืองปนน้อยใจ

ยิ่งไม่สวมเครื่องมือที่ช่วยทำให้เขามองเห็นชัดก็ทำให้เธอได้เห็นตัวตนเขามากขึ้นจากนัยน์ตาคมคู่นั้น แม้มันจะมืดแต่กลับรู้สึกและสัมผัสได้ชัดเจน

สายตาคู่นั้นที่เธอคิดว่ากำลังงอนเธออยู่ขณะนี้กำลังใกล้เธอมาเรื่อยๆ...และทำให้เธออยู่นิ่งคล้ายมนต์สะกด 

รู้สึกอีกทีความอบอุ่นก็แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม เปลือกตาบางจึงปิดลงโดยอัตโนมัติทันที

ตอนนี้สมองของเธอไม่สามารถรับรู้อะไรได้นอกจากสัมผัสอ่อนโยนที่รู้สึกได้ มันคล้ายกับเบาสบาย แต่ก็หนักอึ้งไม่อยากจะลืมตาและผลักไสเขาออกไปไหนเช่นเดียวกัน

หัวสมองที่ต้องใช้คิดวางแผนตลอดขณะนี้เหมือนถูกวางยาให้หยุดคิด และให้อยู่นิ่งคอยแต่ให้เขาจะนำพามันไปเท่านั้น พื้นที่ความคิดที่หลงเหลืออยู่จึงโล่งเปล่า กลวงและไม่มีเนื้อที่ใดๆที่จะใช้งานได้อีก

มือหนายกมือข้างหนึ่งผละจากเอวแล้วยกขึ้นมาจับท้ายทอยของคนตัวเล็ก และเลื่อนสัมผัสขึ้นบริเวณศีรษะเพื่อประคองเธอไว้

แม้จะรู้สึกดี แต่หากก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน จึงต้องขยับตัวให้แนบชิดกับอีกฝ่ายจนเหมือนจะสิงร่างเขาเข้าไปให้ได้ เพื่อบรรเทาอาการที่เป็นอยู่หากแต่พอยิ่งทำกลับรู้สึกเป็นหนักขึ้นไปอีก

...ทั้งโหยหา และรู้สึกไม่ดีไปพร้อมๆกัน

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดกับเขา แต่ก็ยังคงไม่เคยชินกับสัมผัสนี้เลยสักที 

เขาเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจและรู้สึกหนักใจไปพร้อมกัน 

ได้พบหน้าก็เหมือนจะทำให้รู้สึกดี สามารถพึ่งพาและวางใจได้ แต่บางครั้งพอยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งสัมผัส  ก็ยิ่งต้องการเพิ่มเข้าไปอีก

...เกลียด เธอเกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนี้ เกลียดทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเขาแล้วรู้สึกดี เกลียดที่ต้องตื่นเต้นเมื่อเขาเข้าใกล้...เกลียด...เธอเกลียดที่สุด

แต่มือทั้งสองข้างที่มันยังคงซนนั้นก็อยากรู้ด้วยการไล้ปัดป่ายแผ่นหน้าอกตึงนั้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้ว่ามันเรียบเนียนอย่างที่ตาเห็นจริงๆรึเปล่า ก่อนที่แขนทั้งสองข้างที่ไม่รักดีมันจะทำงานผิดพลาดสั่งให้ไปคล้องคออีกฝ่ายให้เข้ามาแนบชิดมากกว่าเดิมจนได้

ทั้งรสชาติ การสัมผัส มันทำให้เธอหลงทางและติดกับดัก ราวกับเคลิบเคลิ้มไปกับทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้น

...เธอเกลียดตัวเองจริงๆ

ตึ๊กก’ เสียงอะไรบางอย่างหน้าห้องดังขึ้น มันมีลักษณะเหมือนของตกลงมา

ร่างบางที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสนั้นรีบผละเขาออกทันทีราวกับของร้อน แต่แขนแกร่งที่โอบรัดเธอไว้นั้นยังไม่ยอมปล่อยออกเสียทีมันแน่นและแข็งเสียยิ่งกว่าปลอกเหล็ก

ปล่อย แม่จะเข้ามาแล้ว” เสียงนั้นแน่นอนว่าต้องเป็นม้า เพราะบ้านทั้งหลังชั้นบนนี้มีเพียงแต่เธอ แม่และเขาเท่านั้นที่อยู่ ลูกจ้างอาศัยเพียงชั้นล่างไม่สามารถขึ้นมาได้

ยิ่งขยับมากขึ้นเท่าใด อีกฝ่ายยังคงรัดแน่นและคลอเคลียทั้งแก้มและซอกคอนุ่มไปทั่วไม่ยอมหยุด จนเธอแทบจะหลอมละลายไม่สามารถทนทานได้อีกต่อไปแล้ว

ใช่สิ ยิ่งไม่มีแว่นของเขา อะไรๆบนใบหน้าก็สามารถสัมผัสร่างกายเธอได้อย่างถี่ถ้วน

หญิงสาวพยายามประคองสติ และบอกเตือนเขาให้ยอมตื่นออกจากอารมณ์นี้

พะ พี่ตั้ม ตรงนี้ไม่ได้เดี๋ยวแม่ได้ยิน” เสียงเธอกระซิบแผ่วเบาด้วยไม่รู้ว่าแรงเปล่งเสียงที่มีหายไปไหนหมด

เหมือนพูดไปอีกฝ่ายก็ทำเป็นเมินเฉยราวกับไม่ได้ยิน จนเธอต้องรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีฟาดเข้าให้ที่หน้าอกขาวตึงของเขาดัง ‘เปรี๊ยะ!’

โอ๊ะ...” แม้ว่าชายหนุ่มจะดูเหมือนไม่เจ็บเท่าไรแต่มันก็เป็นรอย แม้จะในที่แสงสว่างน้อยแต่ก็ยังคงเห็นร่องรอยของอีกฝ่ายที่เธอฝากไว้ชัดเจน

ใครเป็นอะไรอยู่ตรงนั้นรึเปล่า” เสียงคนที่เธอกลัวมากที่สุดดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงเปิดประตูบานเลื่อนที่เธอไม่ได้ปิดสนิทนั้นให้กว้างทันที และเสียงของริมฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามา

ม๊ากำลังจะมาหญิงสาวลนลาน เหงื่อออกแตกพล่าน ตื่นเต้นและกลัวเสียยิ่งกว่าเมื่อครู่อีก

เธอจึงรีบปลดแขนเขาออกในขณะที่เขาคงกำลังตกใจเหมือนกันที่ม๊ากำลังจะเดินเข้ามา อารยาจึงยัดเสื้อผ้าของเขาที่วางอยู่ไม่ไกลลงไปในมือของเขา ก่อนที่จะดันให้ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

หญิงสาวจัดเผ้าผมของตัวเองให้เรียบร้อย สูดลมหายใจลึกก่อนจะเดินออกไป

อ้าว อาหลินเข้าไปทำอะไรตรงนั้น

มารดาที่กำลังหยิบรีโมทโทรทัศน์จากโต๊ะขึ้นมากดเปลี่ยนช่องถามขึ้น

อ่อพอดีว่าหลินกำลังหาของอะไรบางอย่างอ่ะ คือ หลินจำได้ว่ามันอยู่แถวนี้แต่ไปไหนแล้วไม่รู้

โกหกแม่นี่บาปหนักมากเลยนะ! นี่แกทำบ้าอะไรวะ!! ยัยหลิน

เธออยากจะเขกหัวตัวเองซักทีหนึ่ง กับคำพูดอันแสนหลอกลวงและการกระทำอันน่าอับอายที่ตัวเองได้ทำไปเมื่อครู่

แต่ช่างมันเถอะ หลินไม่เอาแล้ว” เธอย้ายตัวเองไปนั่งโซฟาตัวที่ตั้งข้างซึ่งแม่ของเธอนั่งอยู่ สายตาก็เหลือบไปเห็นแกงเขียวหวานกับข้าวบนโต๊ะ ยิ่งทำให้นึกถึงความแสบของคนที่จะกินอาหารบนโต๊ะนี้!

น้อยแน่ะ อิพี่ตั้มเดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ได้คืบก็จะเอาศอก …ไม่พ้นจริงๆสันดานผู้ชาย

นึกไปใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาราวจับไข้ เธอเองก็ด้วยไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนเลื่อนมือไปสัมผัสเขาให้มากขึ้นยัยบ้าหลิน!

แล้วนี่ไปทำอะไรมาเสื้อเปียกหมด” คนที่รู้สึกสมองป้ำๆเป๋อๆได้ยินก็ก้มลงดูเสื้อตัวเองตามที่มารดาบอกก็พบว่ามันเปียกจริงๆจากอิคนที่ก่นด่าเมื่อครู่เนี่ยแหละไม่ยอมเช็ดตัวให้แห้งก่อน

อ่อ พอดีล้างมือนิดหน่อยแล้วสะบัดๆมันเลยเปียก” ยิ่งพูดเสียงเธอก็ยิ่งเล็กลงไปเรื่อยๆ ไม่อยากจะพูดปดอีกต่อไปเลยแฮะ

แล้วทำไมจู่ๆปากถึงบวม แดงด้วย เมื่อกี๊ยังดีอยู่เลยทำไมจู่ๆถึงเป็น ไม่สบายหรือเปล่า” ม๊ายื่นมือของตัวเองเข้ามาแตะใบหน้าเธอเพราะเป็นห่วง แต่เธอก็ไม่อยากจะบอกเลยว่าคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ทั้งหมด...ก็คนโปรดม๊านั่นแหละ!

กินยาแก้แพ้ไหม

ไม่ๆ ไม่เป็นไรม๊า หลินไปกัดๆมันเองอ่ะ เดี๋ยวมันก็หาย” เธอรีบใช้สองมือกอดและคว้าร่างมารดาไว้ไม่ให้ไปที่ตู้ยา

แต่เธอไม่ได้กัดเองหรอกนะ ริมฝีปาก …ฮึ้ยคิดแล้วก็หมั่นไส้

พอไม่นานร่างสูงที่อยู่ในห้องน้ำก็เดินออกมาพร้อมกับสภาพแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ต่างจากเมื่อครู่ที่ทำราวกับบ้านของตัวเอง

เขานั่งลงโซฟาตัวใหญ่ข้างๆก่อนจะหันไปหามารดาและเหลือบมาทางเธอ

ม๊าเดี๋ยวหลินขึ้นไปนอนก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมากเลย” เธออดไม่ได้ที่จะสบตาเขาต่อไป ยิ่งได้เห็นนัยน์ตาที่จ้องมาทางเธอ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนนั้นอีก ทนไม่ไหวหรอกนะ

แน่ใจนะว่าไม่กินยา” เจ๊หลี่ตะโกนไล่หลังเพื่อถามลูกสาว

ไม่เป็นไรม๊า” ซึ่งเธอก็ตะโกนตอบกลับมาเมื่ออยู่ตรงบันไดจะขึ้นชั้นสามแล้ว

ไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีๆก็ปากบวม” เธอบ่นให้คนนั่งในห้องฟัง ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่พูดตอบและเม้มปากที่ไม่ต่างกันมากไว้ ก่อนจะชวนเปลี่ยนเรื่อง

เจ๊ยังไม่ง่วงเหรอครับ

มันชินแล้วมั้ง อยากดูทีวีบ้าง กลางวันก็ไม่ค่อยได้ดู กลางคืนก็เลิกดึกอีก ดีว่าเขาเอาหนังจีนมาฉายช่วงนี้ ก็เลยได้ดูด้วย

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ครับ

ตั้ม ลื้อมีแฟนรึยัง” จู่ๆเจ๊หลี่ก็ถามเขาบางอย่างขึ้น

 “ครับ

เสียดายเนอะ เจอกันช้าไป ถ้ายังไม่มีแฟน เจ๊อยากจะฝากให้ดูแลลูกสาวซักหน่อย” หล่อนถอนหายใจเพราะอดห่วงเรื่องลูกสาวที่พลอยเป็นกังวลไม่ได้

ดูท่าแล้วคงจะได้โสดไปจนตาย แฟนก็ไม่เคยจะมีกับเขา ชีวิตนี้คงไม่ได้เห็นหน้าหลาน ไม่ได้เห็นลูกสาวแต่งงานแล้วมั้ง

ไม่หรอกครับ ถึงเวลามันก็จะเกิดขึ้นเอง” เขามั่นใจและอีกไม่นานทุกอย่างจะต้องลงตัว

ไม่หรอก อาหลินแกเกลียดผู้ชายจะตายไป ถ้าให้ถึงกับแต่งงานด้วยคงยิ่งแล้วใหญ่ …เสียดายลื้อเป็นคนดี ถ้าฝากชีวิตลูกสาวได้คงวางใจขึ้นเยอะ

อีกฝ่ายก็ได้แต่รับฟังเท่านั้น แม้ใจอยากจะประกาศพูดยืนยันออกไปให้แม่ของเธอสบายใจ แต่เพราะคำพูดของเธอทำให้ต้องทนเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

เจ๊ยังไม่มีลูกชาย อยากได้ลูกชายดีๆอย่างลื้อจริงๆ ลูกเขยที่ได้มาใหม่ก็ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นคนดี ไม่เหมือนกับป๊าอาหลิน ชั่วจริงๆ

ผมนับถือเจ๊ไม่ต่างจากแม่คนที่สอง ไม่ว่ายังไงผมก็จะคอยดูแลหลินให้อยู่แล้วครับ

เขาพูดหนักแน่นราวกับเป็นคำสัญญา

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

2,645 ความคิดเห็น

  1. #2587 innahh (@innahh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 17:24
    อยากอ่านจังเลยค่ะ _/\_
    #2587
    0
  2. #2463 หลิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 22:24
    ขอบคุณคะ รักจังเบย จุบๆๆ
    #2463
    0
  3. #2459 HIZANA (@Ac2236) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 01:50
    ขอบคุณค่าาา
    #2459
    0
  4. #2457 เหงาอยู่ตัว (@nartnong22) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 16:42
    อันนี้ rewrite รึยังคะ ยังมีคำผิดอยู่นะคะ
    #2457
    1
    • #2457-1 Karina (@aikee) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2559 / 20:41
      เดี๋ยวจะปรับแก้นะคะ ^3^ ขอบคุณมากน้า
      #2457-1
  5. #2456 คุณนี่ ที่รัก (@khunnietierak) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 14:46
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณนะคะไรส์ พี่ตั้มแอบร้ายนะคะ อ๊ายยยย รออออออตอนต่อไปค่ะ ????????????????????????
    #2456
    1
    • #2456-1 Karina (@aikee) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2559 / 20:42
      อัพละจ้า
      #2456-1
  6. #2442 lin elle (@pangiz-kb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:11
    ไรท์ค่าอ่านไม่ได้อ่าา
    #2442
    0
  7. #2359 ยัยแว่น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 01:52
    อยากอ่าน ค้างเลย 😭😭😭😭
    #2359
    0
  8. #2354 แบมแบม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    อยากอ่านค่าาาาาาาา ต้องทำยังไงอ่า
    #2354
    0
  9. วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 14:44
    อยากอ่านอ่า อ่านไม่ทัน
    #2267
    0
  10. #2170 หลิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 14:22
    สนุกมากมาย อยากอ่านตอนนี้มากกก

    มาไม่ทัน แง แง
    #2170
    0
  11. #2144 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 13:12
    อยากอ่านตอนนี้ค่ะ ต้องทำยังไงค่ะ
    #2144
    0
  12. #1863 MP_java (@numphung1301) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:19
    อยากอ่านค่ะ หาอ่านได้ที่ไหนคะไรท์ คือชอบมากค่าาาาา
    #1863
    0
  13. #1805 poogi (@036439170) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 12:45
    อยากอ่านจังค่ะTT
    #1805
    0
  14. #1801 Joice Ananya (@jeutz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 12:05
    อยากอ่านตอนนี้จังคะ ไรท์
    ต้องทำยังไงบ้างคะ^^
    #1801
    0
  15. #1700 POP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 11:40
    อ่านตอนนี้ได้ที่ไหนอ่ะคะ
    #1700
    0
  16. #242 kumiko_chan (@monkeyfly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:05
    ถึงกับปากบวมเลยทีเดียว ฮ่าๆ
    #242
    0
  17. #240 PIASIM (@piasimcafe30236) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 07:28
    น่ารักจัง :)
    #240
    0
  18. #239 042242177 (@042242177) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 07:16
    รออออออออออคะ
    #239
    0
  19. #238 kaewpeela (@kaewpeela) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 06:51
    หลินเอ้ยแกจะรอดไปได้อีกกี่วัน พี่ตั้มดีขนาดนี้ยังไม่เอา
    #238
    0
  20. #237 ปังคีย์ (@pungpond2427) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 06:34
    ลูกเขยเจ้อยู่ตรงนี้แล้วครับ ส่วนหลานขอเวลาอีกสักพัก>>>พี่ตั้มไม่ได้กล่าว  แต่พี่ตั้มแค่คิด 555
    เอาเลยพี่ตั้มรุกหนักๆดูดิยัยหลินจะไปไหนรอด

    #237
    0
  21. #236 อิจิโกะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 02:37
    อยากให้คุณฟ้าน้ำค้างเขียนภาษาไทยอย่างถูกต้องค่ะ พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้บริการทาง Website ด้วยนะคะและอยากสนับสนุนให้อ่านหนังสือภาษาไทยเยอะๆ ค่ะ



    หรี่ตา คลับคล้ายคลับคลา แกงเขียวหวานที่ลื้อทำ คลอเคลีย อัตโนมัติ หัวสมองกลวง เหงื่อออกแตกพล่าน หนอยแน่ะ ก่นด่า พูดปด
    #236
    1
    • #236-1 Karina (@aikee) (จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2559 / 10:42
      แก้แล้วนะคะ ขอบคุณมากนะคะ จะพยายามปรับปรุงต่อไปค่ะ ^^
      #236-1
  22. #235 วิมล(wimon252318@gmail.com (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 02:03
    ใครคิดเหมือนเราใหมว่าไม่กะจางอะว่านางจะเอาอยางไรอะ
    #235
    0
  23. #234 shiverprine (@shiverprine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 22:11
    ค้างอ่ะไรท์ พี่ตั้มรุกเต็มสปีดเลย รออยุ่น้าา
    #234
    0
  24. #233 fah55220110 (@fah5522) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:31
    รอนะค่ะไรท์
    #233
    0
  25. #232 042242177 (@042242177) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 19:59
    รอคะ.....
    #232
    0