ผูกรักเพียงใจ -(ตอนพิเศษ นอกเล่ม) สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 12 : เปลี่ยนแผน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    29 ก.ย. 59

เมื่อขึ้นมาในรถก็ไม่ต่างกับยิ่งอยู่ในขอบเขตพื้นที่ของเขา ซึ่งแม้ว่ารถคันโตนี้เธอเคยนั่งอยู่ก็จริงแต่ตอนนั้นกับตอนนี้ความรู้สึกมันช่างต่างกันเหลือเกิน ในวันนั้นเธอเจ็บข้อเท้า บวกกับอารมณ์หงุดหงิดจึงไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต้องเกร็งเช่นนี้อยู่ตลอดเวลา 

แต่ครั้งนี้แน่นอนว่าเธอเป็นคนเริ่มทำให้เขาคล้ายกับเสียหน้า เขารู้ว่าเธอจ้างเขาเขียนแบบก็เพราะเหตุผลเรื่องลูก แต่เขาก็ยังอาสาไปส่งที่คอนโดอีก จะไม่ให้รู้สึกอะไรบ้างก็เป็นไปไม่ได้ 

                ตลอดทางไม่มีเสียงใดๆออกมาแม้กระทั่งเสียงวิทยุบนรถที่เขามักจะเปิดอยู่บ่อยครั้งเว้นก็แต่ครั้งนี้...จนกระทั่งรถเริ่มหยุดเพราะติดไฟแดง จึงได้ยินเสียงเจ้าของรถเป็นคนเริ่มพูดออกมา

"รู้จักคุณหมอคนนั้นได้ยังไง" มือเขากำพวงมาลัยแน่น ตาของเขายังคงจับจ้องทางข้างหน้า

"พี่บุ๊ค เขาเป็นคนข้างบ้านหลิน เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วเขาก็เป็นหมอที่ผ่าตัดหัวใจให้แม่" หญิงสาวกำมือแน่นก่อนจะตอบออกไป ใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะถามไปเพื่ออะไร

"แล้วสนิทกับเขามากรึเปล่า"

"ก็...สนิทค่ะ แต่พี่เขามีแฟนแล้วนะคะ แต่งงานไปแล้วด้วย" และดูเหมือนเธอจะตอบเกินที่เขาถาม

หญิงสาวไม่กล้ามองคนข้างๆนี่นั่งขับรถอยู่ เลยไม่ได้เห็นแววตาและรอยยิ้มของเขาที่ซ่อนไว้ไม่มิด                 

"งั้นก็ดี"

"คะ?"

อะไร...ดียังไง 

เขาไม่ตอบ จนเมื่อสัญญาณไฟจราจรเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้วเขียว ชายหนุ่มก็เหยียบคันเร่งขับรถต่อไปเรื่อยจนถึงที่หมาย 

คนโดยสารที่นั่งในรถขณะนั้นได้แต่เงียบต่อไปและเม้มปากแน่น เหมือนครุ่นคิดตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง ที่ส่งผลต่ออนาคตเป็นอย่างยิ่ง

                 

อภิวัชรเดินมาส่งหญิงสาวถึงหน้าประตูห้อง ทั้งเขาและเธอยืนนิ่งราวกับมีเรื่องต้องการจะพูดคุยด้วย แต่กลับไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา จนพอจะพูดก็ดันประจวบเหมาะเปล่งเสียงออกมาพร้อมกันกัน

"หลิน.../พี่..."

เธอมองไปที่เขาซึ่งเขาก็มองมาทางเธอเช่นกัน เธอจึงเป็นฝ่ายบอกให้เขาเป็นคนเริ่มพูดก่อน

"เอ่อ...พี่ตั้ม พูดก่อนเลยค่ะ" 

เขาเบือนหน้าออกจากเธอแล้วหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเอามือข้างหนึ่งสวมเข้ากระเป๋ากางเกงเหมือนเคยที่มักจะทำ

"พี่ขอโทษนะ เรื่องที่ช่วยหลินไม่ได้ แต่พี่ว่ามันไม่..."

"หลินต่างหากที่ขอโทษพี่ หลินคิดง่ายเกินไป ไปขอให้เขาช่วยโดยที่เราไม่ได้มีอะไรกันจะเป็นไปได้ยังไง แล้วอีกอย่างหลินก็ไม่ได้มีอะไรวิเศษหรือพิเศษพอที่จะให้พี่ตั้ม พี่เป็นถึงระดับไหนแล้ว บ้าน รถ เงินทอง ชื่อเสียงพี่ก็มีหมด หลินเองต่างหากที่บ้าคิดไปโง่ๆตื้นๆ" มือบางคว้ามือหนาขึ้นมากุมกระชับ "ขอโทษด้วยนะคะ"

เขาพยักหน้าตอบกลับก่อนจะผละมือของเธอออก แล้วเป็นฝ่ายกุมมือเธอแทน

ยิ่งเขาทำอย่างนี้เธอก็ยิ่งไปไม่เป็น ... แต่ไม่ได้ทุกอย่างจะต้องดำเนินต่อไป

"ตลอดเวลาที่เราไม่ได้ติดต่อกัน หลินรู้สึกแปลกๆ" ใบหน้าเรียวก้มหน้างุดซ่อนความเขินอาย แม้มันจะเป็นแผนหนึ่งก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ออกมาจากใจจริง ตาของเธอได้แต่มองมือของตัวเองที่อยู่ภายใต้สัมผัสอบอุ่นของเขา

"หลิน...หลินรู้สึกคิดถึงพี่..." เธอพูดเสียงเบามาก แต่ดังที่สุดสำหรับคนฟัง 

นี่เธอพูดทอดสะพานให้ผู้ชายครั้งแรกเลยนะ! เธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้สึกกับใครในฐานะสัมพันธ์ชายหญิง แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมถึงพูดออกมาได้ขนาดนี้

"เป็นแฟนกับหลินนะคะ"                    

หญิงสาวแทบจะกลั้นหายใจ อยากจะปิดหูตัวเองเพราะกลัวเช่นกันว่าเขาจะปฏิเสธ

"แน่ใจนะว่าคิดดีแล้ว" เขากล่าวเสียงเรียบซึ่งเธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองเขา

เธอกลืนน้ำลายอย่างลำบากก่อนจะพยักหน้าเร็วๆ มาถึงขนาดนี้แน่นอนว่าไม่มีคำว่าลังเล

"แล้วเรื่องลูก..."

"ไม่ค่ะ หลินไม่สนใจแล้ว มันดูเห็นแก่ตัวเกินไป" ถึงกระนั้นสายตาของเธอก็มองสูงเพียงแค่อกเขา

ไม่นานก็ได้รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆเป่ารดข้างแก้ม กับเสียงกระซิบเบาๆแต่ทำเธอสะท้านไปทั้งร่างกาย 

"งั้นก็เตรียมรับมือพี่ไว้ให้ดีละกัน..." พอเธอหลุบตามองสูงขึ้นก็พบว่าเขาผละออกมาจากข้างๆเธอแล้ว 

"งั้นพี่ไปก่อนนะ"  

เขาค่อยๆผละมือของตัวเองจากเธอช้าๆก่อนจะเดินหันหลังจากไปปล่อยให้อีกคนที่กำลังจะเดินเข้าห้องจับแก้มร้อนๆแดงๆของตัวเองปอยๆ เหมือนเมื่อครู่ปลายจมูกของเขามันแทบจะสัมผัสแก้มเธอเฉียดๆ

ถ้าเธอไม่ได้คิดไปเองมากจนเกินไปแล้วล่ะก็...อีตาพี่ตั้มนี่ร้ายกาจมากเลยนะ!

หญิงสาวได้แต่แอบบ่นด่าในใจต่อไปก่อนจะเดินเข้าห้องด้วยหัวใจที่พองโตและเต้นไม่เป็นจังหวะ

                

ช่วงนี้อากาศเมืองไทยไม่รู้เป็นอย่างไรค่อนข้างร้อนเสียเหลือเกิน ยิ่งอากาศยามบ่ายแล้วแทบจะทนทานไม่ได้เมื่อยืนกลางแดดเป็นเวลานาน

คนที่เบื่อเวลาที่ต้องอยู่คอนโดในวันหยุดนักขัตฤกษ์จึงต้องมาพักพิงอาศัยเที่ยวบ้านเพื่อนสนิทเพราะไม่มีอะไรทำ 

วันนี้หยุดก็จริงแต่เพียงวันเดียว เธอจะกลับบ้านไปหาแม่ก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะฉะนั้นรอช่วงเสาร์อาทิตย์หยุดเต็มๆทั้งสองวันเลยดีกว่า

หลังจากบ่นให้ยัยนิดฟัง เธอก็ชวนมาเล่นน้ำที่สระที่บ้านของเธอทันที แม้ว่าจะเป็นยามนี้แสงแดดค่อนข้างแรงตามเวลาสิบสี่นาฬิกา แต่ที่นี่กลับไม่ร้อนมากนัก เพราะว่ามีหลังคาโปร่งแสงปกคลุมอยู่เพื่อลดความร้อนที่ส่องมาจากพระอาทิตย์ และรับแสงที่ส่องผ่านเข้ามาได้ด้วย

เมื่อก่อนเธอก็มักจะมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง แต่ในช่วงหลังๆตั้งแต่ได้รับการปรับตำแหน่งเป็นไดเร็กเตอร์ก็ไม่ค่อยมีเวลา มาเล่นน้ำแช่อยู่ในสระ

"นี่หลิน ช่วงอาทิตย์ก่อนๆพี่ตั้มเขาดูแปลกๆไปนะ ถามก็ไม่หือไม่อือ พอมาเมื่อวานนะกลับพูดเยอะเลย ยิ่งกว่าคนเดิมที่ปกติอีก สงสัยจะกินยาไปไม่เขย่าขวด" คนที่นั่งบนเก้าอี้ยางลอยอยู่เหนือน้ำวาดมือเล่น แล้วใช้มือกวักน้ำพร้อมกับพูดแหย่เพื่อน

"หรือว่าแกไปทำอะไรกับพี่ตั้มไว้ เขาถึงเป็นแบบนี้"

มือบางที่กำลังแกว่งตวัดไปทางด้านหลังที่กำลังจะทำท่าว่ายน้ำก็ต้องหยุดทำทันทีเมื่อหญิงสาวมีอาการร้อนตัว "บ้า! ใครเขาจะไปทำอะไรพี่แกได้ เขาก็คงงานเยอะเครียดอะไรอย่างนี้มั้ง" มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!

"แล้วแกก็เจอเขาทุกวีคไม่ใช่เหรอ เพื่อคุยกับเขาเรื่องบ้านอ่ะ ไม่ได้รู้สึกไรเลยเหรอ" อารยาได้ฟังก็ได้แต่เม้มปากแน่นไม่ให้ความจริงหลุดออกจากปากเป็นอันขาด! แค่เพียงลำพังก็จะทนตัวเองไม่ไหวอยู่แล้ว ถ้าเพื่อนเข้ามายุ่งด้วยแล้วละ ก็...ทุกอย่างมันคงแทบจะวุ่นวายหมด

...ทุกวันเลยต่างหากที่เธอใช้เวลาพูดคุยกับเขา ไม่ได้เจอหน้าก็โทรหา ส่งข้อความ...นี่ฉันเป็นผู้หญิงวัยสามสิบที่ยังทำตัวมุ้งมิ้งไม่ต่างจากวัยรุ่นริอยากมีรักแรกเลยเหรอเนี่ย 

 "ไม่นี่ ปกติดี แล้วฉันก็ไม่ได้สนิทอะไรกับเขาขนาดนั้น" เธอยืนยันแสดงสถานะอย่างชัดเจน

"จริงเหรอแก ไม่ลองคิดดูดีๆเหรอ เขาก็เป็นคนดีนะ" สายตาของเพื่อนเหล่ตามองเธอพร้อมกับพูดอย่างรู้จุดอ่อน 

"...เก่งด้วย"

อารยาไม่ตอบเธอเพียงแต่ทำหน้าเมินเฉยแล้วเบือนหนีว่ายน้ำไปทางอื่น

พอว่ายไปได้ไม่นานก็มีเสียงของแม่บ้านบอกนิชานันท์ว่ามีสายเข้า เธอจึงต้องรีบลุกออกไปแล้วไปรับโทรศัพท์ปล่อยเธอให้แช่น้ำอยู่คนเดียว

คนที่ไม่ได้เพลิดเพลินเล่นสนุกมานานก็เลยคิดว่ายจากฝั่งที่เธอกำลังลอยอยู่ ไปหาอีกฝั่งด้วยความเร็วที่มากที่สุด เพื่อวัดระดับตัวเองว่ายังว่ายเก่งเหมือนตอนเด็กๆรึเปล่า 

ขาทั้งสองข้างจึงเริ่มตีเพื่อดีดตัวเองไปข้างหน้า ทันใดนั้นขาข้างซ้ายก็มีอาการเกรงขยับไม่ได้เสียอย่างนั้น ซึ่งมันทำให้เธอเคลื่อนไหวร่างกายไปทางใดไม่ได้เลย แล้วตอนนี้ก็ห่างจากฝั่งพอสมควร

หญิงสาวจึงได้แต่ดำผุดดำว่ายพยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครเลยที่อยู่แถวนั้น แม้จะผ่านไปได้ไม่กี่นาทีแต่กลับรู้สึกว่านานมากสำหรับคนเป็นตะคริวในน้ำ จนเธอเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของเธอมันชักจะไม่ไหวแล้ว 

ร่างบางจึงเริ่มหลุดลอยจากเหนือผิวน้ำ แล้วจมดำดิ่งสู่ใต้สระ

 

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีร่างของเธอก็เหมือนถูกวางอยู่ที่ขอบสระ เปลือกตาบางกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำที่เกาะอยู่รอบๆเพื่อให้มองเห็นภาพตรง หน้าชัดเจน 

ในทีแรกเธอคิดว่าตัวเองอาจจะตาฝาดไปแต่พอเพ่งดูดีๆแล้วไม่ใช่ ร่างสูงที่คุ้นตาของใครบางคนอยู่ตรงหน้าและดูเหมือนตัวของเขาก็เปียกซก เสื้อผ้าที่เรียบร้อยดูดีตลอดติดแนบลู่ไปกับผิวรวมถึงผมที่เป็นทรงมาตลอดตอน นี้มันกลับหล่นมาปกคลุมหน้าผากเขาและที่สำคัญเขาไม่ได้สวมแว่นเหมือนทุกครั้งมา

เมื่อได้สติรู้สึกตัวมากขึ้นหญิงสาวก็พบว่าตัวเองอยู่ในตักและอ้อมแขนของคนที่เธอเพิ่งจะขอเขาเป็น 'แฟน

แม้ว่าร่างกายและสมองจะตื่นตัวไม่เต็มที่แต่เธอก็พยายามลุกขึ้นนั่ง โดยมีแขนของเขาช่วยประคอง

"เฮ้ย หลินเป็นยังไงบ้างต้องไปโรงพยาบาลไหม" 

ใบหน้าหญิงสาวเงยหน้าขึ้นเธอก็พบว่ามีทั้งยัยนิด และพี่น็อตรวมถึงแม่บ้านอีกสองคนอยู่รายล้อมตรงหน้า

คนที่เพิ่งจมน้ำมาส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

"แต่หน้าแกดูซีดเซียวนะ ไปหาหมอเถอะ" นิชานันท์ยังคงอยากให้เพื่อนไปหาหมอ

"...มะ ไม่เป็นไร" เสียงของเธอดูอ่อนล้าเต็มที

"งั้นแกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องฉันก่อนดีกว่านะ" 

อารยาทำท่าจะลุกขึ้นเพื่อไปยังห้องของยัยนิดตามที่เธอชวน แต่คนที่ประคองเธออยู่กลับพูดขึ้นพร้อมกับตัวเธอที่ลอยขึ้นจากพื้นทันที

"เดี๋ยวพี่พาไปเอง ไปทางไหน" 

สองพี่น้องเจ้าของบ้านกระพริบตาปริบๆมองกันอย่างรู้สึกงงกับท่าทางของอภิวัชร ก่อนจะเดินนำชายหนุ่มพาหญิงสาวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของเธอ

ตลอดเวลาที่เขาอุ้ม แม้เสื้อผ้าของเขาจะเปียกชื้นไปเสียหมด แต่กายสาวก็สามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคนข้างกายจนไม่รู้สึกว่าหนาวเสียเท่าไร

เขาวางเธอลงที่ห้องของนิชานันท์แล้วปล่อยให้เธอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออกแล้วสวมของยัยนิดแทน 

ขณะที่ของเขาเองก็ต้องอาศัยเสื้อผ้าของนพรัตน์ใส่ไปก่อน เพราะสภาพก็ไม่ได้ดูแตกต่างกัน

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วอารยาที่สวมเสื้อแขนยาวขายาวราวกับสวมใส่เพราะอยู่ในฤดูหนาวเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกับนิชานันท์ก็พบกับคนที่อุ้มเธอเข้าไปในห้องที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

เขาสวมเสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงสีฟ้า ซึ่งเป็นสไตล์ที่นพรัตน์มักจะใส่

"หลิน แกแน่ใจนะ ว่าแกจะไม่ไปหาหมอ ดูหน้าสิซีดไปหมด ปากก็ยังสั่นอยู่เลย แล้วอย่างนี้แกจะขับรถกลับไหวได้ยังไง เดี๋ยวฉันให้คนขับรถที่บ้านไปส่งให้นะ"

หญิงสาวส่ายหน้า "...มะ ไม่เป็นไร" มือบางลูบไปตามแขนของตัวเองเพราะความรู้สึกเย็นรอบกายที่ไม่หายสักที

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเอง" คนเป็น 'แฟน' เธอและช่วยชีวิตเธอไว้ขันอาสา 

"พี่ตั้มเอารถมาไม่ใช่เหรอคะ เดี๋ยวหลินกลับเองดีกว่า" 

"เดี๋ยวพี่ไปส่งหลินก่อนแล้วค่อยกลับมาเอา" 

"ให้คนขับเอารถไปส่งให้ไหม แกจะได้ไม่ต้องย้อนกลับมาเองอีก" พี่น็อตเป็นคนเสนอ

"ไม่เป็นไรลำบากเปล่าๆ" ร่างสูงเข้ามาประชิดพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งคล้องผมของเธอที่ตกลงมาปรกหน้า แล้วมองอย่างอาทร ก่อนจะเดินกึ่งนำกึ่งประคองเธอไป

คนที่ถูกพาไปก็ไม่ได้ขัดขืน ณ ตอนนี้เธอไม่มีแรงพอที่จะคัดค้านหรือทัดทานใครทั้งนั้น เธอรู้สึกอยากจะหลับ หนาวจนรู้สึกว่าร่างกายปวดร้าว แต่ก็ไม่มากถึงขนาดทนไม่ได้

นพรัตน์มองนิชานันท์เป็นเชิงถามถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน ซึ่งเธอก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะไม่มีคำตอบให้เขาเช่นกัน...ทั้งสองคนนั้นไป ทำอะไรกันมา ถึงได้ดูสนิทชิดเชื้อกันขนาดนั้น

คนอย่างอารยาถ้าไม่สนิทจริง จะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ไม่ให้ตัวเองถูกพาไปง่ายๆอย่างนั้นหรอก...มันจะต้องมีอะไรซักอย่าง

                    

สถาปนิกหนุ่มวางมือสัมผัสกับหน้าผากของหญิงสาว เพื่อวัดดูอุณหภูมิ ตั้งแต่เธอขึ้นมาอยู่บนรถ เธอก็เผลอหลับไปตลอดทางโดยไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ก่อนจะขับรถออกมาเขาเอาเสื้อสูตของเขาคลุมเธอไว้กันอากาศเย็นๆจากเครื่อง ปรับอากาศในรถได้ระดับหนึ่ง

"หลินถึงแล้ว" คนที่เหมือนจะไม่สบายส่งเสียงครางในลำคอเบาๆเพราะถูกรบกวนจากการหลับ เสียงของใครบางคนกระซิบอยู่ข้างหูเบาๆ 

"ไหวไหม ไปโรงพยาบาลรึเปล่า" เธอลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อรู้สึกสัมผัสบางอย่างได้ที่ลากไล้ไปตามแก้ม พร้อมกับลมอุ่นคล้ายกับลมหายใจ 

"อื่ออ ไม่ไป" เมื่อเห็นท่าทางที่ลืมตาปรือๆมาแล้วไม่ยอมตื่น ชายหนุ่มจึงลุกแล้วเปิดประตูออก เดินไปอีกฝั่งของรถแล้วจัดการอุ้มหญิงสาวไปส่งที่ห้องแทน

ไม่แปลกที่เธอจะตื่นขึ้นมาไม่ไหว ในเมื่อตัวของเธอเริ่มอุ่นๆคล้ายจะจับไข้ 

                         

ร่างบางที่อ่อนล้าและเพลียและเหนื่อยจากการจมน้ำขยับพลิกไปทางซ้ายและขวา ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเมื่อสัมผัสกับที่นอนนุ่มอันคุ้นเคย...นี่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

โต๊ะข้างเตียงที่ถูกวางโคมไฟสีขาวรูปร่างน่ารักๆที่เธอซื้อสมัยตอนอยู่มอปลายกับกรอบรูปที่มีภาพเธอกับแม่ถ่ายด้วยกัน

ไม่ผิดแน่...

ครั้งล่าสุดที่เธอจำได้ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องยัยนิดเสร็จแล้วก็กำลังจะกลับบ้าน หลังจากนั้นก็...พี่ตั้มขออาสามาส่ง...พอขึ้นรถไปได้ไม่นานเปลือกตาของเธอก็ ปิดลงแล้วไม่รู้สึกตัวอะไรเลย

เพียงแต่เหมือนจะคลับคล้ายคลับคราว่า เธอได้ยินเสียงทุ้มอ่อนโยนของเขาเรียกปลุก แต่ตาของเธอก็หนักอึ้งเกินไปที่จะตื่น สติรับรู้ดูไม่ค่อยทำงานเท่าไรนัก 

หญิงสาวหันหน้าไปทางขวาแล้วควานหาอะไรบางอย่าง เมื่อครู่เหมือนรู้สึกว่าเธอกอดอะไรบางอย่างเอาไว้ มันเรียบเหมือนหมอนหนุนใบใหญ่แต่แน่นไม่นุ่มเหมือนที่เคยกอดทุกครั้งเลย 

เธอคว้าหมอนที่ถูกวางห่างจากเธอหนึ่งช่วงแขนแล้วนำมากอดก่อนจะใช้จมูกดอมดมเหมือนเมื่อครู่ที่รู้สึกว่าเธอคลอเคลียมาตลอด จนคิ้วบางเริ่มขมวดกันเล็กน้อย

...นี่ไม่ใช่กลิ่นเมื่อกี๊นี่...

เธอย่นจมูกเล็กน้อยแล้วดอมดมใหม่ จะอีกกี่ครั้ง กี่ครั้งก็ไม่ใช่...แล้วกลิ่นเมื่อกี๊มันมาจากไหน?

มือบางยกขึ้นตบๆหมอนตัวเองสองสามที ก่อนจะรู้สึกแล้วว่าไม่ใช่อย่างเมื่อครู่

เธอกลิ้งไปข้างๆอย่างช้าๆจมูกก็ไปเตะกับกลิ่นที่ใช่ ตรงหมอนที่เธอกำลังหนุนอยู่ตอนนี้ ที่นอนของเธอมีทั้งหมดสามใบ ใบแรกคือใบที่เธอหนุนก่อนหน้าตอนหลับเมื่อครู่ ใบที่สองที่เธอกำลังหนุนอยู่ตอนนี้และใบที่สามใบที่กำลังกอดอยู่ 

เธอกดจมูกลงซ้ำๆกับหมอนที่ศรีษะของเธอหนุนตอนนี้ซ้ำๆ แล้วยกขึ้นมากอดก่อนจะลูบไล้เบาๆ ...กลิ่นนี้แหละที่เธอได้กลิ่นเมื่อครู่ตอนหลับอยู่ราวกับฝัน

ตั้งแต่ทำงานมาหลังเรียนจบใหม่ๆก็ไม่ได้มีเวลานอนอืดแบบนี้เท่าไรนัก เพราะแม้จะเป็นวันหยุดเธอก็มักจะไปช่วยแม่หรือไม่ก็ไปบ้านยัยนิด ไปทำงาน ไปเที่ยวบ้างแทน จึงรู้สึกหวงแหนสัมผัสนี้และทำให้คร้านที่จะลุก แต่ไม่นานก็ต้องมีบางเรื่องสะดุดมาให้ครุ่นคิด

...ว่าแต่ใครพาเธอมานอนที่นี่!?

             ร่างบางเด้งลุกขึ้นนั่งทันที

ขาเรียวก้าวลงบนพื้น เปิดประตูออกมา

สายตาของเธอมองไปยังโซนห้องครัวเพราะได้กลิ่นเหมือนข้าวต้มที่กำลังถูกต้มอยู่ในหม้อ อีกทั้งยังเห็นผู้ชายที่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีหวานที่เขาเป็นคนซื้อมา เจ้าของห้องจึงเดินด้อมๆมองๆเข้าไปหา

"พี่ตั้มทำอะไร" เขาดูขะมักเขม้นในการทำอาหารเป็นอย่างมาก

"ทำข้าวต้มให้หลินทานไง เสร็จพอดีเลย ทานแล้วจะได้ทานยาต่อ"

คนป่วยไม่ได้ตอบอะไร เธอรู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีแรงมากจึงไปนั่งโซฟาในโซนนั่งเล่นซึ่งไม่ไกลจากห้องครัว

ไม่นานเขาก็เดินมาพร้อมกับถ้วยที่ใส่ข้าวต้มมาเต็มชามและนั่งข้างๆ แค่เพียงมองเห็นเธอก็รูทันทีว่าไม่มีทางที่จะทานหมดหรอก

"ร้อนนิดนึงนะ แต่เดี๋ยวแป๊ปเดียวก็เย็นแล้ว" มือหนาใช้ช้อนคนพร้อมกับสลับเป่าข้าวต้มในชาม

หญิงสาวมองเขาทั้งอย่างนั้น ตอนนี้สมองการสั่งการของเธอมันไม่ค่อยสามารถทำงานได้ราวถูกระงับไว้

"หลินเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง" 

"พี่เป็นคนอุ้มมาเอง" สายตาหลังแว่นของเขาสบตาเธอ

"พี่พาหลินเข้าไปนอนในห้องนอน?"

"ใช่" ไม่แปลกที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปได้ในเมื่อเธอไม่ได้ล็อก

                "พี่ตั้มเข้าไปทำอะไรที่ห้องหลินรึเปล่า"

ทั้งเธอและเขาสบตากันนิ่งราวกบวัดใจ ก่อนชายหนุ่มจะตอบกลับมาไม่ตรงคำถามของเธอ                   "แล้วหลินคิดว่าไงล่ะ"

คนตัวเล็กกว่าไม่ตอบ เธอยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ตรงระดับไหล่และซอกคอของเขาก่อนจะสูดลมหายใจพิสูจน์ ว่าใช่รึเปล่า...ใช่จริงๆด้วย

ถ้าเป็นยามปกติว่าแน่นอนเธอไม่มีทางทำเช่นนี้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกมึนเบลอไปหมด ทำอะไรไปไม่มีการคิดและไตร่ตรอง

เธอทำจมูกฟุดฟิดๆอยู่อย่างนั้น...ได้กลิ่นนี้แล้วรู้สึกอยากหลับจัง ศรีษะเธอโอนเอนไปทางเขา จนจมูกทิ่มโดนเขาเต็มๆ 

โชคดีว่าสัมผัสตรงจมูกของเธอยังมีเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่กั้นอยู่ ถ้าขืนโดนผิวของเขาโดยตรง รับรองมันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้...

แต่เพียงเท่าที่เกิดขึ้นก็ทำเอาคนที่เป็นพี่เลี้ยงอาสาดูแลตอนนี้ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ต่างๆให้จบลง เพียงแต่ระลึกให้ขึ้นใจว่าเพราะเธอกำลังไม่สบายและต้องการการพักผ่อน เท่านี้เขาก็สามารถดันตัวของเธอให้ห่างจากตัวเองได้สักระยะ 

คนที่ทำไปไม่ค่อยจะรู้ตัวได้สติขึ้นมาบ้าง มือบางยกขึ้นเกาท้ายทอยเหมือนเด็กรู้สึกเขิน

"...ขอโทษค่ะ"

เขาไม่ได้ว่าอะไร นอกจากเลื่อนชามตรงหน้าเขามาให้ "ทานข้าวเถอะ" 

มือบางจับช้อนตักข้าวต้มขึ้นแล้วยกขึ้นเข้าปาก ทันใดนั้นก็ต้องโอดขึ้นมาเพราะความร้อนของข้าวต้มที่ยังมีอยู่ เธอตกใจจนต้องสะบัดช้อนออกเร็วๆทำให้เสื้อผ้าของเธอตอนนี้เปื้อนไปหมด

"พี่ขอโทษ มันยังไม่เย็นพอ มะ พี่ป้อนเอง" เขาหยิบถ้วยตรงหน้าพร้อมกับช้อนในมือเธอแล้วคนๆขึ้นมาใหม่ เป่าเบาๆด้วยลมจากริมฝีปากเขา คนไม่สบายอดหน้าแดงไม่ได้ เขาทำให้เธอตื่นเต้น สบายใจ อบอุ่นได้ตลอดเวลาโดยไม่ทันได้ตั้งรับ โดยเฉพาะยามนี้ที่เขาดูแลเธอคล้ายกับสิ่งที่แม่ทำให้

ริมฝีปากบางเผยอรับข้าวต้มที่เขาป้อนให้ก่อนจะเคี้ยวๆแล้วกลืนลงคอ ซึ่งมันทำให้รู้ว่าเขาในตอนนี้นั่งใกล้กับเธอพอสมควร แต่ถึงกระนั้นร่างกายก็ไม่คิดจะขยับออกไป

 

เขาคะยั้นคะยอป้อนเธอจนข้าวในถ้วยหมดในที่สุด ไม่นานเขาก็ลุกไปเอายาแก้ปวดมาให้พร้อมกับน้ำเพื่อให้เธอทาน

"เป็นไข้แบบนี้ ห้ามอาบน้ำนะ" เขาเอามืออังที่หน้าผากพร้อมกับบอกเธอ เขาไม่ได้พูดเสียงดุ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันน่าเกรงขามจนต้องเชื่อฟัง 

ทว่า...จะไม่ให้อาบได้ยังไง ในเมื่อเสื้อผ้าเปื้อนข้าวต้ม ตัวเธอก็ด้วย 

ราวกับอ่านความคิดออกว่าเธอคิดอะไร เขาก็บอกมาให้หายขัดใจ "เช็ดตัวเอานะ ไหวไหม" 

"...หรือจะให้พี่ช่วย?" 

คนเป็นไข้ตอบกลับทันควันด้วยใบหน้าร้อนผ่าว "ไม่เป็นไรค่ะ หลินไหว พี่ตั้มกลับไปก่อนก็ได้นะคะ หลินเริ่มค่อยยังชั่วแล้ว" แต่น้ำมูกของเธอยังคงไหลตลอดเวลาอยู่

ชายหนุ่มจึงหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะเช็ดของเหลวที่มันไหลมาจาก โพรงจมูกเธอให้ คราแรกเธอก็ค่อนข้างตกใจถึงกับผละออกไปเอนข้างหลังเพื่อห่างจากเขา...ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ อายเป็นนะ!

แต่เขาก็ยังจับมือที่ปิดระหว่างปลายจมูกกับปากออกแล้วซับให้จนมันแห้ง

"เข้าไปเช็ดตัวในห้องนะ ถ้าไม่ไหว หรือต้องการให้พี่ช่วยเรียกได้ตลอด"    

              แจ้งอีกครั้งนะคะ ว่า Ebook ผูกรักเพียงใจ ออกแล้ววว!!! ถ้ารักกันฝากรีวิวให้ดาวกันด้วยนะอิอิ 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

2,645 ความคิดเห็น

  1. #2523 infinity (@ingda) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:55
    ฟินค่ะะะะะะ
    #2523
    0
  2. #1990 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:10
    แพ้ทางพี่ตั้มมาเป็นแฟนเค้าเถอะมาจะดูแลอย่างดีเลย^^
    #1990
    0
  3. #92 jane (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 07:43
    หลิน พี่ตั้มดีขนาดนี้ถ้าเธอปล่อยให้หลุดมือ เคําจะแย่งอ่ะน่ะ
    #92
    0
  4. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 02:48
    น่ารักมากเลยค่ะ รอฟังความคิดจากทางพี่ตั้มอยู่นะคะ หุๆคงฟินน่าดู
    #91
    0
  5. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 02:46
    น่ารักมากเลยค่ะ รอฟังความคิดจากทางพี่ตั้มอยู่นะคะ หุๆคงฟินน่าดู
    #90
    0
  6. #89 Mylina (@lhaylina) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 01:04
    สนุกอะ พี่ตั้มนี่แบบบบ หืมมม ผู้ชายในฝันของสาวๆ
    #89
    0
  7. #88 Sayaku (@sayaku) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 20:53
    แหมๆๆ แอบเนียนนะคะพี่ตั้ม แนะนำให้ดมที่ตัวตรงๆ เลยค่ะหลิน >_<

    ปล. แอบงงหมอน 3 ใบนิดนึง แหะๆ หมอนที่กำลังกอดอยู่ต่างจากหมอนที่กำลังกอดอยู่ตอนนี้ยังไงอ่ะคะ @_@
    #88
    1
    • #88-1 Karina (@aikee) (จากตอนที่ 12)
      16 พฤษภาคม 2559 / 22:52
      คือหลินผิด นางเบลอ เพราะเป็นไข้เลยมึน 555 เกี่ยวมะ
      Ps. เค้าแก้แ่ล้วนะคะ
      #88-1
  8. #87 Ploiizii (@ploiizii555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 17:33
    คือดีมากกกกก รอๆนะคะ
    #87
    0
  9. #86 FogGy (@foggy-pepsi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 15:38
    กลิ่นพี่ตั้ม
    #86
    0
  10. #85 ขวัญข้าว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 14:43
    ดีงามมากค่ะ
    #85
    0
  11. #83 maaad (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 10:14
    น่ารัก น่าติดตามมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
    #83
    0
  12. #82 เพชร (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 10:09
    สั้นมากๆๆๆๆ
    #82
    0
  13. #81 MooWarn (@maxdavilkub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 00:46
    ง่อววววว พี่ตั้ม
    #81
    0
  14. #80 Ploiizii (@ploiizii555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 18:46
    พี่ตั้มน่ารัก หลินน่ารัก ไรท์ก็แต่งมาได้น่ารักมากๆค่ะ รอๆนะคะ ไรท์สู้
    #80
    0
  15. #79 MooWarn (@maxdavilkub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 18:44
    พี่ตั้ม~~~~~~~
    #79
    0
  16. #78 only UUUU (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 18:30
    ขอพี่ตั้มสักคนดิ!!!!!!!
    #78
    0
  17. #77 Com8888 (@Com8888) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 01:43
    #77
    0
  18. #76 Com8888 (@Com8888) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 01:43
    #76
    0
  19. #74 ViRaTeeYa (@Tuakheaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 18:41
    อ๊าย พี่ตั้มรุกแล้ว รอนะคะ
    #74
    0
  20. #72 ลูกเจี๊ยบ (@gerjeab) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 17:52
    น่ารักทั้งคู่เลยค่ะ
    #72
    0
  21. #71 ขวัญข้าว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 17:34
    พี่ตั้มๆๆๆ
    #71
    0
  22. #70 อิ้ง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 17:08
    รอๆๆๆนะ
    #70
    0
  23. #69 aom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 11:56
    พี่ตั้มถอยเถอะ ดูแร้วหลินท่าจะไม่ไหวล่ะ คนอย่างนี้เลี้ยงลูกกะไม่โตหรอก
    #69
    1
  24. #68 infront (@infront) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 11:33
    ล้ำๆๆๆๆ >_<
    #68
    0
  25. #67 กิ๊ย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 09:25
    เฮ้ย..มาไวๆๆๆนะ
    #67
    0