ผูกรักเพียงใจ -(ตอนพิเศษ นอกเล่ม) สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 1 : แรกพบ Rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    5 ส.ค. 59

เสียงครึกครื้นดังเป็นประจำในช่วงเช้าของตลาดย่านเมืองกรุง แม่ค้าแผงขายน้อยใหญ่เชิญชวนคนซื้อที่ผ่านไปผ่านมา ทั้งของกิน ของใช้ ของสด ของแห้ง ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาเดินก็มีทั้งแม่บ้าน แม่เรือน คนทำงานออฟฟิศที่ละแวกนี้ ตั้งแต่แต่งตัวธรรมดาจนไปถึงขั้นดูมีฐานะ

ป้า 2 ไม้ค่ะมือขาวนวลยื่นหมูปิ้งสีน้ำตาลอ่อนหวานดูน่าทานให้แม่ค้า

จ้า แล้วเอาข้าวเหนียวไหมจ๊ะ

ห่อนึงจ๊ะหญิงสาวยื่นธนบัตรสีแดงให้ พร้อมทั้งรับถุงที่มีทั้งหมูปิ้งและข้าวเหนียวที่แม่ค้ายื่นมาให้

อ่ะ 20 นะ วันนี้ป้าแถมข้าวเหนียวให้แม่ค้ายิ้มรับให้กับลูกค้าเจ้าประจำที่มาอุดหนุนนางเกือบทุกเช้า

ขอบคุณค่ะ

หญิงสาวรับอาหารที่เธอมักจะซื้อไว้รับประทานทุกมื้อเช้าก่อนจะเดินไปทางที่รถของตนจอดไว้อยู่  มือบางควานหยิบหากุญแจรถในกระเป๋าแบรนด์ดังใบกะทัดรัดสีแดงที่เพิ่งซื้อมาเมื่ออาทิตย์ก่อน กดปุ่มปลดล็อกแล้วเปิดประตูขึ้นรถ

 พอได้เตรียมที่จะสตาร์ทแต่ยังไม่ทันที่จะได้ปิดประตู เงาร่างผอมบางไม่สูงมากกำลังสะท้อนบนพื้นมาเมื่อแสงสาดส่องผ่าน และเธอยังเห็นได้จากหน้าต่างกระจกบนประตู ผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อผ้าสีดำทึบและหมวกแก็ปในเงา เมื่อพลันตระหนักได้ หญิงสาวรีบปิดประตูทันที แต่ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว

มือหนาของผู้ร้ายจับประตูของเธอค้างไว้แน่น จากนั้นก็ดึงกระเป๋าของเธอพร้อมเตรียมตัวจะวิ่งออกไป แม้จะกลัวสุดชีวิตแต่ความหวงก็มีมากกว่า เธอคว้ากระเป๋าของตัวเองไว้แล้วดึงกลับมาแต่ก็สู้แรงผู้ชายที่มีมากกว่าไม่ได้ ถึงกระนั้นเธอก็ไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด!

...กระเป๋าใบนั้นเฉียดหมื่นเชียวนะยะ! ไหนยังจะทรัพย์สินอื่นๆทั้งเงิน บัตรเครดิต เอทีเอ็ม ต่างๆอีก ไม่ยอมให้เอาไปง่ายๆหรอก!

เธอดึงไว้สุดชีวิตจนมันยกมีดด้ามเล็กขึ้นมาขู่ มือบางจึงรีบปล่อยทันทีก่อนที่ตัวเองจะไม่มีชีวิตกลับไป

แต่ก็ไม่คิดที่จะไม่ทำอะไรเลยหลังจากนั้น อย่างน้อยต้องพยายามทุกวิถีทางถึงจะแทบไม่มีหวังก็ตาม

ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!!! มีโจรขโมยกระเป๋า!!!” เธอพยายามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ผู้คนรอบข้างทำได้แต่เพียงมองดูว่าเกิดอะไรขึ้นเท่านั้น

ขณะที่คนร้ายวิ่งห่างไปกำลังจะลับตา มีผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ๊ตสีฟ้าพับแขนกับกางเกงสแลคสีดำเรียบ เข้าตะครุบผู้ชายคนนั้น จากที่คิดว่าหมดหวังเรื่องกระเป๋ากลับทำให้เธอเริ่มกลับมามีหวัง ณ เวลานี้เธอแทบจะลุ้นจากผลการตะลุมบอล ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที พลเมืองดีคนนั้นสามารถยื้อกระเป๋าของเธอคืนมาได้สำเร็จ แต่ก็ไม่สามารถที่จะยื้อคนร้ายที่รีบวิ่งหนีไปได้

ฮีโร่ผู้ช่วยเหลือเธอล้มลงไปกับพื้นแต่ก็พยายามทรงตัวลุกขึ้น ร่างสูงเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นกระเป๋าเจ้าปัญหาที่เกิดการแย่งชิงกันเมื่อครู่คืนให้ เขามีรูปร่างสูงประมาณร้อยแปดสิบเซนติเมตร สวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมสีดำซึ่งไม่ได้ทำให้ใบหน้าคมหล่อขาวนั้นดูด้อยลงไป เหงื่อของเขาเริ่มซึมออกมาตามกรอบรูปหน้า มุมปากของเขามีรอยแดงช้ำเลือดจากการถูกต่อยเมื่อครู่

นี่คือของคุณใช่ไหมครับ

..ค่ะเธอรับกระเป๋าของตัวเองไว้แล้วหยุดมองเขาแวบหนึ่งเหมือนกำลังช่างใจคิด ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีหวานจากในกระเป๋านั้นให้เขาซับเหงื่อ

ชายหนุ่มมองเธออย่างแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็รับไว้ในที่สุด

คุณไปหาหมอก่อนไหม เดี๋ยวฉันพาไป

ไม่เป็นไรผมไม่ได้เป็นอะไร

ไม่เป็นไรได้ยังไง ก็ดูแผลที่ปากคุณสิคนที่เพิ่งจะรู้สึกตัวแตะบนมุมปากของตัวเองเบาๆก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยซึ่งแสดงถึงอาการเจ็บ

แถวนี้พอมีคลินิกอยู่บ้าง ฉันจะพาคุณไป แล้วอีกอย่างคุณจะได้เป็นพยานเพื่อแจ้งความให้ฉันด้วย เดี๋ยวฉันไปส่งคุณถึงที่ทำงานเลยค่ะเธอสรุปก่อนจะนำขึ้นรถซึ่งเขาก็เข้าไปนั่งตามแต่โดยดี

 

ช่วงเวลาแปดโมงเช้ารถมักจะติดเป็นประจำไม่ว่าจะเส้นทางใดในเมืองหลวง ผู้คนมักจะเดินทางไปทำงานพร้อมกัน ซึ่งที่จริงเธอไม่คิดจะมาช่วงเวลานี้เท่าไรนัก เพราะพยายามหลีกเลี่ยงในช่วงที่จราจรติดขัดหนัก แต่หากวันนี้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเสียก่อน และต้องเดินทางพาเขาไปที่คลีนิก ไปแจ้งความที่สน. และไปส่งเขาทำงานซึ่งนั่นคือความรับผิดชอบ

เออแอ๊ว วันนี้พี่จะเข้าไปทำงานสายหน่อยนะ ฝากดูเมลที่เขาส่งมาด้วยได้เดี๋ยวพี่ไปดูให้โอเคจ๊ะ...”

หญิงสาวกดวางสายโทรศัพท์ แม้ว่าจะผ่านถึงครึ่งชั่วโมงแล้วแต่รถบนท้องถนนก็ยังไม่ขยับไปไหนซักเท่าไร เธอเหลือบปลายตามองคนข้างๆ สายตาของเขามองตรงไปบนท้องถนนและทันใดเขาก็เบนมามองเธอเช่นกัน เหมือนเขาจะรู้ว่าถูกมองอยู่

เจ้าของรถสาวรีบดึงสายตากลับมา แล้วมองทางข้างหน้าราวกับมันมีอะไรน่าสนใจให้เธอได้จ้องอย่างน่าหลงใหล เธอเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยแก้อาการเกรง และคิดได้ว่าการเปิดวิทยุน่าจะช่วยให้บรรยากาศในนี้ดีขึ้น แต่เสียงที่ดังขึ้นทันทีนั้นเป็นคลื่นที่เธอฟังอยู่ก่อนหน้าและตรงกับช่วงเปิดเพลงรักยอดนิยมที่กำลังฮิต มือบางเอื้อมกดปุ่มหาคลื่นอื่นฟังโดยอัติโนมัติจนเจอกับคลื่นข่าวสารเกี่ยวกับการจราจร

คุณเข้างานกี่โมงคะ

ปกติก็มักจะเก้าโมงเช้า แต่เห็นว่าวันนี้คงได้เข้าซักใกล้เที่ยงแล้วล่ะแม้ว่าเขาจะพูดเล่นแต่มันช่างขัดกับเสียงที่ดูสุภาพของเขา

ขอบคุณนะคะ ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของคุณแท้ๆ แต่ต้องมาเดือดร้อนและเสียเวลาด้วยทั้งที่คนรอบข้างเห็นตั้งหลายคนแต่กลับมีเพียงเขาคนเดียวที่เสี่ยงเข้าไปช่วย

วันหลังถ้าคุณมาตลาดนั้นอีก คุณควรไปหาที่จอดที่อื่นที่ไม่ใช่แถวบริเวณตึกร้างนั้น มันเป็นมุมอับ มันค่อนข้างอันตรายสำหรับผู้หญิงที่มาคนเดียว

คนฟังนิ่งเงียบ มันก็จริงอย่างที่เขาเตือน เธอมักจะชะล่าใจจอดรถแถวนั้นอยู่บ่อยครั้งเพราะคิดว่าไม่มีอะไรแต่วันนี้กลับพลิกผัน ซึ่งต่อไปเธอคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น

ค่ะ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนึงนะคะเธอยิ้มบางๆ ขอบคุณเขาด้วยความจริงใจ จนลืมไปว่าเขาเป็นผู้ชาย เป็นเพศที่เธอไม่มักจะยินดียินร้ายด้วยเท่าไรนัก

ชายหนุ่มผู้อาศัยรถลอบมองใบหน้างามของหญิงสาวซึ่งอยู่ในระยะไม่ไกลมีเพียงช่องว่างระหว่างเบาะเพียงแค่นั้นที่กั้นระหว่างเขาและเธอไว้

          ผมสีดำสลวยถูกรวบเกล้าลวกๆไปไว้ด้านหลัง ใบหน้าจึงมีไรผมที่ปกลงมาช่วงหน้าผากและข้างรูปหน้า ดวงตากลมโตของเธอที่ถูกแต่งเติมสีสันเพิ่มความโดดเด่น ยิ่งประกอบกับปากสีชมพูอ่อนและจมูกโด่งโค้งสวยได้รูปทำให้ใบหน้าเรียวนั้นน่ามอง

          คนที่ถูกเป็นเป้าสายตาเหมือนจะรู้ตัวว่าเขาเผลอมองเธอนานเกินไป มือบางที่วางสบายๆบนตักเมื่อครู่กลับมาจับพวงมาลัยแน่นขึ้น พร้อมกับยืดตัวตรงเพราะรู้สึกว่าตัวเองตื่นเต้นจนไม่สามารถนั่งติดเบาะได้

          ชายหนุ่มกระแอมคล้ายปลุกตัวเองเพื่อหยุดการกระทำที่ดูเสียมารยาทนั้น เขาขยับแว่นสายตาแก้เก้อเขิน และหันไปมองทางบนท้องถนนเช่นเดียวกันกับเธอ

             

 หลังจากที่นำชายหนุ่มแปลกหน้าพลเมืองดีไปทำแผลที่คลินิกไม่ไกลและเดินทางไป แจ้งความที่สน.ด้วยการฝ่ารถบนถนนผ่านวิกฤตจราจรในเมืองใหญ่ หญิงสาวผู้ได้รับการช่วยเหลือก็อาสาไปส่งเขาให้ถึงที่ทำงานซึ่งอยู่บริเวณ ไม่ไกลจากตลาดที่เกิดเหตุการณ์เมื่อครู่ซะเท่าไหร่

             "เด็กคนนี้น่ารักดีนะครับ" เขาหมายถึงเด็กผู้หญิงในรูปที่ติดไว้ติดกรอบวางไว้หน้ารถ มันมีคละกันอยู่หลายรูป แต่รูปที่ใหญ่และโดดเด่นที่สุดคงจะเป็น เด็กที่ใส่ชุดกิโมโนสีแดง รวบผมแกละสองข้างมองไปยังที่ใดที่หนึ่งโดยไม่ได้หันมาสนใจกล้อง

           ...อาจจะเป็น 'ลูกของเธอ'...

           เป็นบทสนทนาแรกนับตั้งแต่กลับมาขึ้นรถอีกครั้ง

           ...พลันใดที่ความคิดนั้นแทรกเข้ามา ความรู้สึกที่หนักราวกับก้อนหินเข้ามาทับอกก็เกิดขึ้น...แต่เพียงไม่นาน หินก้อนนั้นก็สลายไปคลายความทุกข์นั้นลงทันทีเมื่อเสียงหวานที่นั่งข้างๆบอกถึงคนในภาพ

          "น้องวันใหม่น่ะค่ะ นี่คุณไม่รู้จักเหรอ" เธอถามเขาเมื่อเห็นแววตาคมหลังแว่นมีแววสงสัย

          "น้องบุญธรรมของบอย ปกรณ์ไงคะ ช่วงแรกก็หาซื้อยากอยู่นะคะ โฟโต้บุ๊คน่ะ แต่ตอนนี้เริ่มมีในร้านหนังสือแล้ว" ใบหน้าสวยยิ้มละมุนด้วยความสุขขณะพูด

           คำพูดของเธอทำให้เขาเข้าใจว่าคงหมายถึงดารานักแสดงสักคนที่เขาเคยได้ยิน  "ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับคนบันเทิงเท่าไร ไม่ค่อยได้ติดตาม"

          "จริงๆ ฉันก็ไม่ต่างกันนะคะ ดูบ้างกับแม่ แล้วก็กระแสข่าว แต่ไม่ถึงกับเสพติด" 

สายตาหลังกรอบแว่นดูเป็นประกายขณะที่ฟังเรื่องราวของหญิงสาวที่เขาช่วย...แม้เพียงประโยคไม่กี่ประโยคก็ตาม

          

            รถเก๋งดีไซน์หรูแล่นเข้าสู่ในพื้นที่เขตเดิมตามที่เขาบอก รถในถนนเริ่มมีจำนวนน้อยลงเมื่อเป็นเวลาที่คนเริ่มเข้าทำงานแล้ว

              ใกล้ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องจากไป...สิ่งรอบกายบนรถ ทั้งกลิ่นน้ำหอม  รูปถ่ายที่ประดับดาอยู่ข้างหน้า รวมถึง...คนขับ 

             ...ทำให้เขาไม่อยากลงจากรถเลยสักนิด แต่ก็ไม่มีทางเลือกที่จะยื้อมันไว้...

             "คุณจะให้ฉันจอดตรงไหนคะ" เสียงหวานแว่วเข้าสู่โสตประสาทเรียกสติเจ้าของร่างที่กำลังคิดอาลัยไปจากรถคันนี้ 

            "เดี๋ยวจอดก่อนถึงป้ายรถเมล์ข้างหน้านี้ก็ได้ครับ"

             คน ขับเริ่มชะลอความเร็วเพื่อชิดซ้ายข้างทางเดินฟุตบาทเพื่อส่งพลเมืองดีเมื่อ ถึงจุดหมาย ซึ่งบริเวณนี้อยู่เยื้องกับตึกสูงระฟ้าของบริษัทก่อสร้างชื่อดังและเมื่อ ครู่นี้เธอก็เหลือบไปเห็นเอกสารที่มีชื่อบริษัทดังกล่าวนี้อยู่ในมือเขา เธอจึงเดาได้ไม่ยากว่าเขาคงทำงานอยู่ที่นี่

             "ถึงละค่ะ คุณทำงานอยู่ที่บริษัทนี้เหรอคะ"

             "ครับ แต่ไม่ใช่งานประจำนะ รับเป็นโปรเจ็คมากกว่า"

               หญิงสาวพยักหน้าหลังรับฟัง ก่อนจะบอกเขาว่าขอบคุณ แต่ชายหนุ่มผู้ติดรถมากลับยังคงทำท่านิ่งไม่ยอมลงไป เขามองเธอเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอได้สบดวงตาสวยเขาก็เข้าใจทันทีว่าเธอต้องการให้เขาลงจากรถไปได้แล้ว

               มือหนาขยับแว่น หวังว่าเธอจะพูดอะไรซักประโยคอีกครั้งก่อนเขาจะจากไป แต่เมื่อหันไปมองสบตากลมโตสวยคู่นั้นอีกครั้ง คำตอบก็คือ...ไม่

             สายตาของเธอยังคงชัดเจนส่งเป็นความหมายเฉกเช่นเดิม

              เขาถอนหายใจเบาๆโดยที่เจ้าของรถก็สังเกตไม่ออก ก่อนจะเปิดประตูเพื่อลงจากรถ

              แต่ทันใดนั้นเสียงหวานที่หวังจะได้ยินก็ดังขึ้น เป็นสาเหตุให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกระตุกและเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

             "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" มือขาวบางที่สวมกำไรไข่มุกสีชมพูนวล ยื่นกระดาษสีขาวขนาดสี่เหลี่ยมให้คนที่กำลังจากไป 

กระดาษใบนั้นมีกลิ่นหอม ผิวของมันระยิบระยับประกายด้วยผงกากเพชร ตัวอักษรสีดำบนกระดาษนั้นถูกพิมพ์ด้วยแบบที่เรียบง่าย  "เกือบลืมไปเลย นี่นามบัตรของฉันนะคะ ถ้ามีปัญหาอะไรให้ช่วย หรือจะให้ฉันเลี้ยงขอบคุณ ก็ติดต่อมาเบอร์นี้ได้เลยค่ะ"

              มือหนายื่นมือไปรับด้วยสีหน้าที่ดูเรียบเฉยอย่างสุภาพ แต่หากใครจะรู้ว่าภายในใจของคนรับนั้นพองโตขนาดไหน

              เขาเปิดประตูลงจากรถแล้วมองรถเก๋งคันกระทัดรัดซึ่งขับเคลื่อนออกไปกลืนกับพาหนะคันอื่นๆบนท้องถนนจนแยกไม่ออก ก่อนจะหันกลับมามองกระดาษแผ่นเล็กที่อยู่ในมือ 

            สายตาคมอ่านตัวหนังสือบนนั้น...ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับจะท่องจำทุกตัวอักษรบนนามบัตร โดยเฉพาะชื่อของเจ้าของสาวสวยที่เพิ่งจากไป

                                            

'อารยา แซ่หลี่'

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

2,645 ความคิดเห็น

  1. #2639 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 15:30
    ชอบๆๆๆๆๆๆ
    #2639
    0
  2. #2040 ornuma2554 (@ornuma2554) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 02:22
    เสตา..ก็เหมือนกับหันเหไปทางอื่นประมาณนี้ค่ะ..น่าจะใช่555
    #2040
    0
  3. #1397 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 18:09




    คลีนิค **คลินิก** (บรรทัดบนพิมพ์ถูกแล้วคำว่าคลินิก แต่ทำไมบรรทัดล่างถึงลืมได้ละคะไรต์ 555)



    แก้เกรง   **แก้เกร็ง**



    อาการเกรง  **อาการเกร็ง**


    #1397
    0
  4. #641 อ่อน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 11:39
    เสตา แปว่าอะไร ไม่เข้าจัย
    #641
    0
  5. #450 อ๋อม แอ๋ม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 13:59
    กำลังหาอะไรดี ๆ อ่านพอดีเลย สัญญาจะอ่านจนบทสุดท้าย
    #450
    0
  6. #5 ป้าพร (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 14:13
    เพียงตอนแรกก็เข้าตาแล้วรอตอนต่อไปนะจ๊ะ
    #5
    0
  7. #4 วิปปี้วิปปี้ (@tawonfar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 12:51
    สู้ๆค่ะ น่าอ่านมากก
    #4
    0
  8. #3 bbgun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 17:56
    ชอบจังเลยค่ะ สู้ๆค่ะไรเตอร์จะรอติดตามน่ะค่ะ
    #3
    0
  9. #1 BBGun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 11:00
    น่าอ่านมากเลย รีบอัพน่ะค่ะจะติดตามทุกตอนเลย
    #1
    1
    • #1-1 Karina (@aikee) (จากตอนที่ 1)
      6 กรกฎาคม 2558 / 21:16
      ขอบคุณนะคะทีติดตาม ^ ^
      #1-1