fic ze:a รักล้นใจนายตัวแสบ

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 แต่งงาน ( 40 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 พ.ค. 58

          



                 



ตอนที่ 1 แต่งงาน








                       ห้องโถงใหญ่ภายในโบสถ์สวยงาม ชานเมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตเลีย 

 

 

 

 

 

               ในห้องพิธีศักดิ์สิทธิ์ถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้มงคลกลิ่นหอมมากมาย 

บรรดาแขกที่มาร่วมงานพิธีเพื่อเป็นสักขีพยานให้แก่คู่รักคู่หนึ่งที่ยืนอยู่ตรงข้ามกันต่อหน้าบาทหลวงอาวุโสที่กำลังอ่านคัมภีร์เพื่อทำพิธีอย่างเคร่งครัด  

 

                 ดวงตาหวานใสหลุบลงต่ำ ไม่กล้าสบตาอีกคนที่เอาแต่จ้องมองเขามาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้  ความรู้สึกเขินอายยามที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาจากทุกคนมันเป็นอย่างนี้นี่เอง 
ร่างบางเพิ่งเข้าใจ
 

 

                 แต่ถ้าถามว่าเขาอึดอัดไหม คงตอบได้ทันที่ว่า ไม่  เพราะคนที่มองเขาไม่ละสายตานั้นกำลังส่งยิ้มให้กำลังใจ มอบความกล้าให้เขาเหมือนกับที่เฝ้าเป็นกำลังใจให้เขามาตลอดเวลา 

 

       ความเงียบเข้าปกคลุม ยามที่เสียงอ่านคัมภีร์และคำถามแห่งการเข้าสู่ช่วงทำพิธีสาบานตนเป็นคู่ชีวิตได้เริ่มต้นขึ้น  

 

 

 

 

 

 

 

                   "ชีวาน...คุณยินดีรับนายเควินเป็นคู่ชีวิต คุณสัญญาจะซื่อสัตย์ต่อเขา ทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี จะรักเขาและให้เกียติเขาชั่วชีวิตของคุณหรือไม่ " 

 

 

 

 

 

 

                   ร่างบางเงยหน้าขึ้น เห็นแววตาที่อบอุ่น ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยดีกำลังส่งยิ้มให้  

 

เป็นระยะเวลากว่า 2 ปีมาแล้วที่ทั้งคู่ได้ดูใจคบหากัน และเควินเองก็ขอชีวานแต่งงานไปเมื่อ 9 เดือนก่อนนี้และร่างบางก็ตกลง ปีนี้ชีวานเรียนจบแล้ว เควินมาทวงคำขอแต่งงานตั้งแต่ชีวานยังไม่ก้าวเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ 
 

                   และ 1 เดือนต่อมาก็มาถึงวันนี้ที่เควินและชีวานมีความสุขที่สุด 

คนน่ารักส่งยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง เสียงหวานใสตอบรับคำถามจากบาทหลวงไปอีกครั้งที่เขาได้รับคำถามเดียวกันกับเควิน 

 

 
 

 

                                                     " ยอมรับครับ....." 

 

 

 

 

.................... 

 

 

หลังพิธีเสร็จสิ้นลง บาทหลวงเดินออกไปจากแท่นพิธีช้าๆ เสียงดงจุนก็แทรกดังขึ้นก่อนใครเพื่อน 

 

 

 

 

                               " พี่เคฟฮะ จูบเลยๆๆๆๆ จูบสิ !!!!" 

 

 

 

 

 

ร่างน้อยดีดตัวลุกขึ้นหลังเสร็จสิ้นพิธี พร้อมกับส่งเสียงที่ทำให้ชีวานถึงกับหน้าแดงแปร๊ด  

คุณแม่ที่นั่งติดๆกันรีบแซว 

 

 

                     "นี่เจ้าแสบ  ตอนงานตัวเองไม่มีอย่างนี้บ้างก็เลยมากดดัน แกล้งพี่เขาหรือไงลูก นั่งลงเลย จุนยองเอาเจ้าแสบไปเก็บทีลูก แม่จะรอรับช่อดอกไม้จากลูกชีวาน โฮะๆๆๆๆ " 

 

 

 

บุคคลที่นั่งเงียบๆมาตลอดก็เลยต้องรีบดึงเอาที่รักของตัวเองไปนั่งตักบ้าง ดงจุนยิ้มซนๆให้จุนยองแต่ก็ยอมนั่งลงดีๆ  ได้ยินเสียงจุนยองหันไปแซวกลับคุณแม่ยายคนเก่งแทนดงจุน 

 

 

 

 

                          " โห.... คุณแม่พูดจริงหรือครับ ถ้าเกิดคุณแม่ได้ขึ้นมาจริงๆ  

                          ผมว่าคุณเควินคงจะงานเข้านะครับ ฮะๆๆๆ" 

 

 

 

 

 

         

 

นายอย่าซ่าหน่อยเถอะเจ้าแสบ พี่จะเอามาเองช่อดอกไม้นั่นน่ะ เพราะพี่ต้องแต่งกับพี่มินอูเป็นคิวต่อไปสิ!!  เนอะ คุณหนูสุดสวย...อิ อิ "     ฮยองชิคหยอดหวานพลางหันไปอ้อนมินอูจนคนสวยต้องเอามือหยิกแก้มให้จอมตื๊อเลิกอ้อนตนเองสักที แต่ฮยองฃิคก็ยังคงกุมมือมินอูเอาไว้แน่น และไม่คิดจะปล่อยไปไหน  

ร่างบางแอบยิ้มหวานๆยามที่มองลงไปแล้วเห็นว่ามือของอีกคนยังคงเอาแต่เกาะกุมกันเหนียวแน่น ชนิดที่จะไม่ยอมห่างกันเลยทีเดียว 


 

 

 

 

                               " พี่จุนยองๆ ผมอยากได้อ่ะ ต้องทำไงดีอ่ะ " 
 

 

 

                  ดงจุนแกล้งส่งเสียงกระเซ้า เย้าแหย่ ให้คนฟังถึงกับสะดุ้ง 

ความเชื่อของคนที่ได้รับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวในวันแต่งงาน ความหมายคือจะต้องแต่งงานเป็นคู่ถัดไป  แต่ว่า...... 

 

                      ดงจุนแต่งงานกับจุนยองไปตั้งแต่ 2 ปีก่อนแล้ว แล้วจะไปแต่งกับใครอีก...!!! 

ร่างสูงหันมาจ้องหน้าดงจุนอย่างเอาจริงเอาจัง 

 

 

 

                                  " ที่รักครับ......พูดจริงหรือเปล่าครับ..." 

 


 

 

จุนยองกดเสียงต่ำๆกระซิบถามดงจุนเบาๆอย่างที่ได้ยินกันแค่ 2 คน  

ร่างน้อยหัวเราะซนๆออกมา กดจมูกใส่แก้มของแฟนหนุ่มที่ทำท่าจะเสียเซลฟ์ไปเมื่อดงจุนบอกอยากได้ช่อดอกไม้  จุนยองรวบเอวเล็กไว้แน่น เมื่อดงจุนทำท่าว่าจะโดดหนีเขาไป 

 

 


 

 

                             " พี่จุนยองง่ะ ผมแกล้งพี่    พี่ก็รู้ ปล่อยสิฮะ ผมจะไปรอรับช่อดอกไม้  

                       เอ๊ย !!  ไปหาพี่ชีวานต่างหาก แหะๆๆ  " 

 

 

 
 

 

                    " พี่ไม่ให้ไปครับ นั่งอยู่นี่แหละ รอเจ้าสาวโยนช่อดอกไม้เสร็จก่อนค่อยไป  

                      ห้ามดื้อครับ ไม่งั้นคืนนี้โดนทำโทษนะครับ  " 

 

 

 


 

 

 

                       ทำโทษ...??   เท่าที่จำได้...ผมก็โดนทำมันทุกคืนอยู่แล้วนี่หว่า ?? 

                                 แล้วแบบนี้..ผมต้องกลัวมั้ย...??? 

 

 

 

 

                 ดงจุนทำหน้าเซ็งออกมา แต่ก็ยอมนั่งอยู่บนตักจุนยองนิ่งๆแต่โดยดี 
 
ชนิดที่แฟนหนุ่มจะแอบกอดบ้างหอมบ้างก็ตามสบายเถอะ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว 

 ดงจุนเองก็ชอบให้จุนยองแสดงความรักกับตนเองให้คนอื่นเห็น เพียงแต่ว่างานวันนี้ทุกคนต่างพากันให้ความสนใจกับคู่รักบนแท่นพิธีมากกว่า

                                                ................................


             
      วันนี้ชีวานยิ้มได้อ่อนหวานมากที่สุด เควินถึงกับจ้องมองอย่างกับต้องมนต์สะกด เขาไม่อาจละสายตาไปจากรอยยิ้มนั้นได้เลยแม้สักนาทีเดียว ชีวานรับช่อดอกไม้จากเควินมาสูดดมกลิ่นหอมเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันหลังหลับตาลง เตรียมโยนช่อดอกไม้ 

 

                จองมิน  ฮีชอล แทฮอน กวังมิน  มินโฮที่มากับจุนยองเอง ก็ไปยืนทำเนียนปะปนอยู่กับกลุ่มนั้นด้วย จุนยองแอบขำเบาๆ ยามที่เห็นมินอูลากฮยองชิคไปแทรกกลางระหว่างฮีชอลกับกวังมิน  ให้สองพี่น้องได้แอบจ้องตากันวาววับเพื่อแย่งช่อดอกไม้จากชีวาน 

 

 

 

 

                     เสียงนับถอยหลังดังขึ้นพร้อมกัน เมื่อมาถึงจุดที่ต้องโยน ช่อดอกไม้สวยงามก็ถูกโยนขึ้นไปด้านหลัง ทุกคนต่างพากันยื้อแย่งเอื้อมมือไปอย่างสนุกสนานหวังว่ามันจะตกลงบนมือของตนเอง ฮยองชิคมัวแต่ทะเลาะกับฮีชอลอยู่เลยไม่ได้สนใจอะไรนักจนกระทั่ง............ 

 


 

 

                                                     " แปะ......" 






 

 

                       เสียงของอะไรบางอย่างร่วงลงมาบนหัวของคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะรับมัน
แต่ที่สุดแล้วสิ่งนั้นมันก็เลือกจะตกใส่เขาอยู่ดี.....
 

 

 

 

                                         " เฮ้ย!! พี่ฮยองชิค " เสียงดงจุนร้องขึ้นเมื่อร่างน้อยเห็นว่าช่อดอกไม้ตกใส่ใคร แล้วมันก็ไหลลงจนมาตกลงบนสองมือที่รองรับไว้ทันควัน  
 

       ฮยองชิคยังงงๆว่าอะไรเป็นอะไร แต่พอตั้งสติได้ก็รีบคว้าช่อดอกไม้ทันทีเมื่อฮีชอลทำท่าจะดึงมันไป
แล้วคนที่ขายาวกว่าก็รีบฉุดมือแฟนคนสวยให้วิ่งหนีตามกันไปที่นอกโบสถ์อย่างที่ฮีชอลก็ได้
แต่บ่นไล่หลังไปอย่างเสียดาย 

 

    

                         ที่นอกงาน ติดกับชายหาดสีขาวสะอาดดูกลมกลืนกับผืนน้ำทะเลสีฟ้าใส
แสงแดดอ่อนๆริมหาดไม่ได้ทำให้ความงามของวิวทิวทัศน์รอบๆลดไปได้เลย
กลับยิ่งขับประกายวาววับยามต้องแสงสะท้อนบนเกลียวคลื่นที่สาดเข้าหาฝั่ง
จนดูราวกับเกล็ดแสงสวย งามตาที่สุด
 
 

                  ฮยองชิคจูงมือมินอูวิ่งหนีฮีชอลออกมาแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งบนผืนทรายละเอียดอย่างที่ไม่กลัวเปียกอะไรอีกแล้ว ในเมื่อพิธีสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ คงเหลือแค่รอให้พี่เควินพาพี่ชีวานขับรถมุ่งหน้าไปจัดงานเลี้ยงอีกทีตอนหัวค่ำ ที่เรือนหอราคาแพงที่พี่เควินทำงานเก็บเงินซื้อเพื่อพี่ชีวาน  
 

           ร่างสูงมองใบหน้าสวยใสของคนที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งตามเขา แต่กลับไม่ยอมนั่งให้ติดพื้น
คนสวยกลัวจะเปียกก็เลยนั่งยองๆจนฮยองชิคต้องแกล้งดึงให้นั่งบนทราย แต่มินอูก็ไม่ยอม
ทั้งคู่ก็เลยยื้อกันสักพัก แล้วฮยองชิคก็ดึงคนสวยมานั่งลงบนตักของเขา
พอมินอูนั่งลงไปแววตาสวยๆก็เลยมองเห็นสายตาของฮยองชิคที่มองมาอย่างสื่อความหมาย
 

 
 

                             

                                " มีอะไรหรือไง เด็กน้อย ? เสียงหวานๆเอ่ยถามยามที่ยกสองมือขึ้นมาประคองใบหน้าคมของคนข้างใต้เอาไว้   ฮยองชิคยกช่อดอกไม้ขึ้นให้มินอูเหลือบไปมองแล้วก็ยิ้มเขิน
 การที่ได้รับมันมาก็หมายความว่าเขาจะได้แต่งงานเป็นคู่ต่อไป.....
 
 

 

 

                            " พี่หนีผมไม่รอดหรอก พี่มินอู เสียงทุ้มว่าอย่างได้ใจ ทั้งที่ช่อดอกไม้มันร่วงลงมาใส่เองแท้ๆ มินอูก็เลยหยิกแก้มฮยองชิคระบายความหมั่นไส้จนร่างสูงร้องโวยวาย ลุกขึ้นวิ่งไล่มินอูที่หลังจากบิดแก้มฮยองชิคได้ก็รีบลุกขึ้นเผ่นไปทันที  

 
 

                   เสียงหัวเราะ หยอกล้อกันเล่น แว่วดังอยู่ริมหาด คนตัวเล็กกว่ามั่นใจในความไวของตัวเอง
ก็เลยวิ่งเลียบชายหาดหนีคนที่กำลังจ้ำไล่กวดมาติดๆอย่างเอาเป็นเอาตาย พอมินอูหันหลังกลับไปเห็นฮยองชิคกำลังจะประชิดตัว ร่างบางก็จะรีบบิดตัวหนีแขนยาวๆที่กำลังจะฉุดร่างเอาไว้แล้วรีบโกยหนี
กว่าที่จะมีใครเริ่มเหนื่อยและหมดแรงก็นานโข
                     
                            จนทั้งคู่วิ่งเล่นออ
กมาไกลจากจุดทำพิธีพอสมควร  มินอูตั้งใจจะหันไปบอกกับฮยองชิคที่ไล่ตามมาเกือบทันจนร่างสูงที่วิ่งตามมาชะลอความเร็วไม่ทันชนร่างบางจนล้มลงไปนั่งกับพื้นทรายเปียกๆจนได้ 

 

 

 

                      " อ๊า..!!!  เด็กบ้านี่ ชุดนี้แพงนะ นายเอากลับไปซักให้ฉันเลยนะ!!~  " 
 

มินอูร้องใส่ฮยองชิคที่พอล้มลงก็ใช้สองแขนยันพื้นทรายไว้ไม่ให้ไปทับมินอู แต่คนที่กำลังบ่นเพราะชุดราคาแพงที่ไปสั่งตัดมากำลังเลอะทรายก็เลยยังไม่รู้ตัวว่าโดนคร่อมร่างเอาไว้  
 

               จนมินอูเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าฮยองชิคเงียบไปนานนั่นล่ะ   พอตาประสานตาเสียงบ่นก็หายไป
 มินอูเห็นเพียงรอยยิ้มกับแววตาที่มองตนเองอย่างทะนุถนอมจนคนที่กำลังบ่นลืมเรื่องชุดไปเสียสนิท
 

 
 

                 ช่อดอกไม้ในมือที่ฮยองชิคถือมาด้วย เขาวางมันลงบนพื้นทรายข้างกาย ร่างสูงชันตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าตรงหน้าคนสวย
                        มินอูมองอย่างใจเต้น แก้มเนียนร้อนขึ้นทันที
 

 

 
 

                 " อีกปีเดียวนะครับพี่มินอู ไม่สิ ไม่ถึงปีแล้วนะครับ ที่พี่จะต้องเป็นของผมน่ะ
ตอนนี้ผมจองพี่ไว้ก่อน เดี๋ยวสิ้นปีเราจะมาเจอกันที่นี่อีกครั้ง
วันนั้นผมจะมาทวงสัญญาในวันนี้นะครับ คนสวยของผม  พี่เคยบอกผมว่าพี่ชอบทะเล
                ดังนั้น....งานแต่งงานของเรา ผมจะจัดที่ริมหาดอย่างนี้แหละ เพื่อพี่ 
"  

 
ฮยองชิคดึงมือมินอูขึ้นมา กดจูบลงไปบนเรือนแหวนที่เขามอบให้คนสวยไปเมื่อตอนคบกันช่วงแรกๆ
 มินอูยิ้มบางๆ ฮยองชิคเลื่อนริมฝีปากขึ้นไปจูบที่หลังฝ่ามือขาวเรียกอาการเขินอายจากคนรักได้มาก
คนที่ได้ใจก็เลยยืดกายขึ้น เข้าประชิดอีกครั้งโดยที่มินอูก็ไม่ได้ว่าอะไร 
 
 

                    เกลียวคลื่นสีขาวสาดเข้าฝั่งอย่างต่อเนื่อง ลมชายหาดพัดเย็นสบายสลับกับเสียงนกนางนวลที่ครวญเล่นลมพาให้ผ่อนคลาย 

                    ช่อดอกไม้สวยถูกส่งให้มินอู  ร่างบางรับไปถือไว้แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่เริ่มจรดหน้าผากเข้ามาแตะกันช้าๆ จนสายตาสองคู่ประสานกัน 

  

 

                 " ผมรักพี่นะครับ พี่มินอู คุณหนูคนสวยของผม เสียงทุ้มบอกขำๆแต่คนฟังทำหน้าตึงใส่
มินอูไม่ชอบให้เรียกว่าคุณหนู เพราะมันไปดึงความทรงจำสมัยที่ตนเองยังเกเรอยู่มหาลัย ไม่ได้ทำงานแล้วอย่างตอนนี้ คนที่เอ่ยทั้งที่รู้เรื่องนี้ดีก็เลยรีบรวบเอวบางไว้เมื่อมินอูทำท่าจะผละหนีไปอีกแล้ว
 

 

 

                 " ผมแกล้งพี่น่า แต่ที่บอกว่ารักพี่น่ะ ผมพูดจริงๆนะครับพี่มินอู   

                   พี่ต้องรอผมนะครับ "  เสียงฮยองชิคพูดทำให้มินอูคลายสีหน้าลง 

 

 

 

                          " ฉันก็รออยู่นี่ไง นายน่ะรีบเรียนให้จบไวๆ แล้วรับงานจากทางบ้านทำตัวให้ดีก็พอนะเด็กน้อย "  อย่างที่รู้ๆกันว่าเควินตัดสินใจจะไปทำงานที่ออสเตเลีย ดังนั้นการรับช่วงของบริษัทต่อจากนั้นคงไม่พ้นฮยองชิค คนที่เรียนบริหารมาพอดีก็คงได้ใช้วิชาในสาขาที่เรียนมาอย่างถูกทาง  

 

                        ฮยองชิครวบตัวมินอูไว้ค่อยๆขยับใบหน้าเข้าไปช้าๆ อยางที่คนสวยก็ยอมหลับตาลง
กระชับช่อดอกไม้ในมือเข้าเล็กน้อยเมื่อฮยองชิคส่งฝ่ามือมากุมมือข้างที่ถือช่อดอกไม้ไว้ด้วยกัน 

 

                   จูบแสนนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความรักและความปรารถนาซึ่งกันและกัน มันช่างหอมหวานและชวนให้หลงใหล จนยากที่จะถอนตัวออกมา

                  ฮยองชิครั้งท้ายทอยมินอูเข้ามาให้รับกับปลายลิ้นของเขามากขึ้น
คนสวยก็จูบตอบอย่างไม่ยอมน้อยหน้า ปลายลิ้นชื้นที่ตวัดแลกเปลี่ยนสัมผัสกันอย่างร้อนแรง
จนมินอูร้อนวูบวาบไปทั้งตัว มือบางกำช่อดอกไม้แน่น  ยามที่ฮยองชิคเบี่ยงใบหน้าหามุมที่จะจูบกับมินอูให้แนบสนิทมากขึ้นไปอีก  คนสวยก็เผยอปากรับด้วยความเต็มใจ  
                         ฮยองชิคอยากจะเอาแต่ใจกับคนตรงหน้าให้มากกว่านี้ยิ่งมินอูตามใจเขาทุกอย่าง
ไม่ขัดขืนเลยแบบนี้เขา
ยิ่งอยากทำมากกว่านี้  แต่คำสัญญาของทั้งคู่ก็ทำให้เขาจำต้องยอมล้มเลิกความคิดนั้นไป 

 
 

        กว่าที่จะหักห้ามใจถอนจูบออกมาได้ก็ต่อเมื่อน้ำทะเลเริ่มขึ้นจนคลื่นสาดเข้ามาโดนเรียวขาขาวของมินอูจนเปียกไปหมด 
 

                    คนสวยก็เลยรีบผละออกมาลุกขึ้นปัดทรายที่ติดกางเกงออก แล้วปล่อยให้ฮยองชิคจูงมือกันเดินชมชายหาดกลับไปยังจุดทำพิธี ที่ป่านนี้คนอื่นๆคงกลับไปนอนพักที่โรงแรมเอาแรงไว้กินเลี้ยงที่เรือนหอเควินกับชีวานคืนนี้กันหมดแล้ว 

 

                        คนสองคนที่ถือดอกไม้ช่อเดียวกันเดินเคียงข้างกันไปริมหาดอย่างไม่รีบร้อนอะไร
มีบ้าง บางครั้งที่จะหั
นมาสบตากัน บอกรักกันทางสายตา แล้วก็เดินโอบกันไปอย่างหวงแหนที่สุด....... 

 

 

                                                       ***************************  

 

                                                        40 % ครับ  
 


2 ความคิดเห็น

  1. #1 PeevePhoenix (@chokcoco89) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 23:14
    มาๆ ปูเสื่อ เตรียมขนม ยากันยุงพร้อมละ นั่งรอเลย รีบๆ มาต่อ
    #1
    0