[Fic Harry Potter] Twin Brothers [DM/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,256 Views

  • 110 Comments

  • 546 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    81

    Overall
    5,256

ตอนที่ 8 : Nightmare

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

     ภายใต้ค่ำคืนที่มืดมิดไร้แม้แต่แสงจันทร์ ภายในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งมีเด็กชายซึ่งหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะนอนหลับไหล ใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กชายคนหนึ่งผ่อนคลาย ลมหายใจของเขาผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะ ตรงข้ามกับร่างผอมเล็กด้านข้าง

 

     ดวงตาที่ถูกปิดของเขากระตุก คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ไรผมเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อแม้สภาพอากาศจะเย็นเยียบก็ตามที

 

 

 

 

 

     ดีแลนเดินอยู่บนโถงทางเดินฮอกวอตส์เพียงลำพัง รอบข้างไร้ซึ่งสุ่มเสียงของสิ่งมีชีวิตใดๆ เสียงย่ำเท้าเป็นเพียงเสียงเดียวที่เข้าโสตประสาทของดีแลน

 

     เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จุดหมาย แต่ขาทั้งสองข้างของเขากับเดินอย่างมั่นใจไม่มีความลังเลสักนิด คล้ายกับว่าเขารู้ตัวอยู่แล้วว่าเขาต้องไปทางไหน

 

     “...ฆ่า...”

 

     ดีแลนชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าและแผ่วเบาจนคล้ายเสียงกระซิบ พร้อมกับเสียงคล้ายคนลากสิ่งของไปตามพื้นทางเดิน

 

     ...ฆ่า? ฆ่าอะไร?

 

     “...ถึงเวลาแล้ว”

 

     เขาหันรีหันขว้างตามหาเจ้าของเสียง แต่ไม่

 

     ไม่มีใครอยู่แถวนี้

 

     มีเพียงเขา

 

     ฝีเท้าของเขาเปลี่ยนจังหวะจากการก้าวเดินสั้นๆ เป็นการวิ่ง ชายกางเกงของเขาเปียกชื้นเพราะน้ำที่เจิ่งนองบนพื้นกระเด็นขึ้นจากการวิ่ง

 

     ดีแลนวิ่งไปมาอย่างไร้จุดหมาย

 

     “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

     เสียงกรีดร้องของเด็กสาวดังขึ้นเรียกสติของดีแลน เขาหันตัววิ่งไปตามต้นเสียง

 

     “แฮร์รี่!!!

 

     เสียงตะโกนของรอนทำให้ดีแลนยิ่งเร่งฝีเท้า เขาสบถนึกรำคาญที่ตัวเองไม่แข็งแรงพอจะวิ่งให้เร็วกว่านี้

 

     “นายแน่ใจหรอว่านายไม่ใช่ทายาท? นายมีดีกว่าที่นายคิดดีแลน”

 

     เสียงกระซิบแผ่วเบาดังอยู่ข้างหู ดีแลนหันไปมองด้านขวาอย่างตกใจ แต่กลับไม่พบใคร ก่อนที่เขาจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องของแฮร์รี่

 

     “เลโอ – นาย?”

 

     “นายคิดว่าการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กๆ จะเปลี่ยนแปลงเรื่องทั้งหมดได้งั้นหรอ?”

 

     “ไม่!!! หุบปาก!

 

     “ฉันเกลียดแมงมุม”

 

     “ไม่ใช่ฉัน แดน”

 

     “...ห้องแห่งความลับ”

 

     “ทายาทสลิธีริน”

 

     “ด๊อบบี้ต้องมาเตือนเขา –”

 

     “ฉันได้ยินเขาพูดภาษาแปลกๆ”

 

     “ไม่เคยมีใครค้นพบห้องนั้นมาก่อน”

 

     "...เขาคือคนในคำทำนาย?”

 

     ถ้อยคำจากผู้คนหลายคนที่ดีแลนไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นเสียงของใครดังก้องอยู่ในหูเขา ศีรษะของเขาเต้นตุบๆ บีบรัดจนต้องยกมือกุมไว้ ฝีเท้ายังคงวิ่งต่อไปตามเสียงขู่ฟ่อและเสียงสายน้ำที่ไหลเบาๆ ดังไม่ไกลนัก เพียงแค่เลี้ยวหัวมุมนี้ไป

 

     “แฮร์รี่!!!

 

 

 

 

 

     “แดน!!!

 

     เฮือก!

 

     ดีแลนผวา เขาหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดจนสำลัก หัวใจยังคงเต้นแรงจากภาพที่เห็นในฝัน รอยชื้นของน้ำตาข้างแก้มยังเห็นเป็นคราบจางๆ แฮร์รี่นั่งข้างๆ ยกมือขึ้นลูบหลังปลอบจนดีแลนสงบ

 

     “ฝันร้ายหรอ? ฉันปลุกนายตั้งหลายรอบ”

 

     “...”

 

     “เฮ้ ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่ฝัน” แฮร์รี่กระซิบ

 

     ดีแลนยังคงตัวสั่นน้อยๆ เขาดูหวาดกลัวอย่างที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

     “มันเหมือนจริงมาก...”

 

     “นายฝันว่าอะไร?”

 

     แฮร์รี่นั่งรอดีแลนอย่างใจเย็น

 

     “ฉันฝันเห็นคนตาย...”

 

     “...”

 

     “...ที่ฮอกวอตส์”

 

     แฮร์รี่โอบไหล่ดีแลนที่ยังคงตัวสั่นอยู่ มือเล็กลูบปลอบประโลม แล้วค่อยดันตัวน้องชายให้นอนลงกับเตียง แฮร์รี่ปัดผมที่ละใบหน้าออกพร้อมเช็ดเหงื่อชื้นที่ไรผมของดีแลน

 

     “มันก็แค่ฝันน่ะแดน ไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าฮอกวอตส์ แฮกริดเคยบอกไว้ จำได้ใช่ไหม?”

 

     ดีแลนพยักหน้าเบาๆ แม้ดวงตาจะยังฉายแววกังวลก็ตาม

 

     “นอนเถอะ” แฮร์รี่หยิบผ้าห่มคลุมตัวดีแลน จัดแจงท่าทางจนเจ้าตัวพอใจแล้วค่อยปีนกลับไปนอนที่เตียงสามฟุตด้านข้างข้างหน้าต่าง

 

     แฮร์รี่หลับตาลง เตรียมกลับเข้าสู่นิทราที่เพิ่งถูกพรากให้แยกจากกัน

 

     “...แฮร์รี่” ดีแลนกระซิบเสียงเบา

 

     “หืม?” แฮร์รี่ตอบรับคำในลำคอ

 

     “...”

 

     “ว่าไงแดน” แฮร์รี่ถามเสียงงัวเงีย

 

     “เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก...”

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

     วันนี้บ้านเดอร์สลีย์จะมีแขกคนสำคัญ

 

     นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมแฮร์รี่และดีแลนจึงไม่ได้รับอนุญาติให้ออกจากห้องนอนแคบๆ ของพวกเขา

 

     ส่งเสียงดัง? ห้าม!

 

     ออกจากห้อง? ห้าม!

 

     ฝึกอ่านคาถา? ห้าม!!! (ข้อนี้เวอร์นอนคำรามเสียงดังที่สุด)

 

     แม้จะบอกแบบนั้น แต่ความโปรดปรานสองพี่น้องพอตเตอร์ของเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายกลับไม่ปรานีพวกเขาสักนิด

 

     ในตอนที่แฮร์รี่นั่งดูรูปเคลื่อนไหวของพ่อแม่พวกเขาที่ได้มาจากแฮกริด และดีแลนที่นอนลูบ เกว็นนกเค้าจุดขนฟูสีน้ำตาลของเขา มันพองขนพอใจ เอนตัวลงนอนบนเตียงน้อมรับการปรนเปรอจากเจ้านายอย่างเต็มใจ

 

     เปรี้ยง!

 

     เสียงดังสนั่นคล้ายฟ้าผ่าดังขึ้นกลางห้อง แฮร์รี่สะดุ้งโหยง เฮ็ดวิกส่งเสียงร้องตกใจตีปีกอยู่ในกรง ดีแลนเผลอกดแรงมือไปที่เกว็นจนมันจุกร้องแอ่ก

 

     เป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างเล็กคล้ายมนุษย์ เพียงแต่มันมีใบหูที่ยาวและแหลม ดวงตากลมโตโปนจนเหมือนจะหลุดออกมา รวมถึงเสื้อผ้าที่ดูคล้ายผ้าขี้ริ้วมากกว่าจะเอามาสวมใส่

 

     “พอตเตอร์!!!!!!!” เวอร์นอนคำราม

 

     “ขอโทษครับ ผมทำหนังสือตก” ดีแลนตะโกนตอบกลับไปแม้จะยังเบิกตามองงงๆ โชคดีของพวกเขาที่แขกยังไม่มา เวอร์นอนตะโกนด่าอีกสองสามคำก่อนจะยอมหยุด

 

     “คุณเป็นใคร?” แฮร์รี่หันมาถามต้นเรื่องที่ยืนจังก้าอยู่บนเตียงของเขา

 

     “ด๊อบบี้ครับ เป็นเอลฟ์ประจำบ้าน” เสียงแหลมเล็กของด๊อบบี้ตอบกลับมา ดวงตากลมโตของเขามองแฮร์รี่สลับกับดีแลนไปมาอย่างตื่นเต้น

 

     “ผมคิดว่านั่นไม่ใช่คำตอบว่าทำไมคุณถึงควรมาอยู่ในห้องนอนของพวกเราหรอกนะครับ?”

 

     ใบหน้าของด๊อบบี้เจื่อนลง เขาหันไปพูดกับดีแลนตัวสั่นๆ “คือ – ด๊อบบี้ขออภัยครับ เพียงแต่ด๊อบบี้มีบางอย่างที่ต้องบอกพวกคุณ”

 

     “ใครส่งคุณมาครับ ดัมเบิลดอร์?” ดีแลนยังคงส่งคำถามซักไซ้

 

     “ไม่ครับ! ไม่มี – คือ – มันพูดยากนะครับ” แฮร์รี่มองท่าทางกระสับกระส่ายของด๊อบบี้ ลากสายตาลงไปที่เสื้อผ้าเก่าๆ ของเขา ความเห็นใจผุดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

     “นั่งลงก่อนเถอะฮะ”

 

     “นั่ง?!!” ด๊อบบี้ส่งเสียงร้องหวีดแหลม ดวงตากลมรื้นน้ำตาใกล้จะหยดรอมร่อ แฮร์รี่เลิ่กลั่ก หันไปหาดีแลนอย่างขอความช่วยเหลือ

 

     “ด๊อบบี้ครับ ใจเย็นก่อน ถ้าพวกเราทำอะไรเสียมารยาท–”

 

     “ไม่เคยมีพ่อมดคนไหนบอกให้ด๊อบบี้นั่งมาก่อน” ร่างเล็กๆ ของเขาสะอื้นฮัก

 

     “ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกคุณ”

 

     “ดูถูกด๊อบบี้? เปล่าเลยครับแฮร์รี่ พอตเตอร์ ด๊อบบี้เคยได้ยินมาว่าพวกคุณนั้นยิ่งใหญ่” จบประโยคดวงตาของเขาก็ยิ่งทอประกายเทิดทูน “แต่ไม่เคยมีใครบอกให้ด๊อบบี้นั่งมาก่อน – อย่างเท่าเทียม”

 

     “คุณคงไม่ค่อยเจอพ่อมดที่ดีๆ เท่าไหร่สินะ” น้ำเสียงแฮร์รี่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

 

     “ไม่เคยเลยครับ” ด๊อบบี้ยิ้มอายๆ ก่อนที่เขาจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้ ใบหน้าจืดเจื่อนสำนึกผิด “พูดแบบนั้นมันไม่ดี – ด๊อบบี้เลว!

 

     แฮร์รี่ยืนอึ้งเมื่อด๊อบบี้โขกหัวตัวเองเข้ากับตู้เสื้อผ้าหลายครั้ง เขาตั้งสติเอ่ยปากห้ามแต่ไร้จากตอบสนองจากเอลฟ์ร่างเล็ก เขายังคงทำโทษตัวเอง

 

     “ด๊อบบี้ หยุดเถอะ” แฮร์รี่ทำได้เพียงยืนห้าม เขาไม่กล้าแตะตัวด๊อบบี้เพราะกลัวจะเสียมารยาท แต่ถ้าด๊อบบี้ยังทำโทษตัวเองต่อไปแบบนี้ คนที่ต้องโดนลงโทษถัดไปคงเป็นเขาแน่...

 

     “ด๊อบบี้เลว– ”

 

     เสียงด๊อบบี้ขาดหายลงกลางประโยค

 

     เป็นดีแลนที่กระโจนลงมาปิดปากและจับตัวเขาเอาไว้

 

     “หยุดเถอะครับ” รอยยิ้มสุภาพที่ดีแลนส่งมาทำด๊อบบี้ขนลุก ตัวสั่นเทิ้มเมื่อสบสายตาแล้วพบว่าดวงตาสีเขียวเย็นเยียบขนาดไหน เป็นสายตาที่เขาเห็นจนคุ้นเคย

 

     ดีแลนยอมปล่อยมือออกเมื่อพบว่าเอลฟ์สงบลงแล้ว แม้ด๊อบบี้จะยังตัวสั่น แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะลงโทษตัวเองอีก

 

     “ขอโทษที่ต้องทำแบบนั้นนะครับ แต่ถ้าคุณยังโขกหัวต่อไป พวกเราต้องเดือดร้อนแน่”

 

     ด๊อบบี้ยังคงตัวสั่น แต่แววตากลับยิ่งเทิดทูนพวกเขาขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำขอโทษจากดีแลน

 

     “ไม่ครับ!!! คุณดีแลน พอตเตอร์ไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยสักนิด”

 

     “ผมว่าเรานอกเรื่องมามากพอแล้ว ตกลงคุณมาทำอะไรในห้องพวกเราครับ”

 

     ด๊อบบี้ยืนอึกอัก มือบิดชายเสื้อไปมา “ด๊อบบี้ต้องมา – ต้องมาปกป้องพวกเขา – ด๊อบบี้ต้องมาปกป้องแฮร์รี่ พอตเตอร์”

 

     “ปกป้องผม?”

 

     “ด๊อบบี้ต้องมาเตือนเขา – ปีนี้แฮร์รี่ พอตเตอร์จะต้องไม่กลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์”

 

     ดีแลนใจหายวาบ ภาพความฝันเมื่อไม่กี่วันก่อนฉายชัดในความทรงจำ ชัดเจนจนเหมือนเกินขึ้นจริง

 

     “มีการวางแผน – ที่จะทำให้เกิดสิ่งเลวร้ายมาก”

 

     “ใครด๊อบบี้” ดีแลนถามเสียงจริงจัง

 

     ด๊อบบี้ทำหน้าอึดอัด ตะโกนเสียงแหลม “บอก – ไม่ – ได้!!!” เขาคว้าโคมไฟข้างเตียงมาทุบหัวตัวเอง

 

     “โอเค ผมเข้าใจแล้ว วางมันลงเถอะด๊อบบี้” แฮร์รี่กล่อม

 

     “ไม่ ฉันไม่เข้าใจ ใครด๊อบบี้! ใครวางแผน! ใครส่งนายมา!” ดีแลนกระชากโคมไฟออก

 

     “อย่า! ด๊อบบี้ไม่รักดี!!!

 

     “ตอบฉัน!!!

 

     แฮร์รี่ยืนมองภาพยื้อยุดฉุดกระชากโคมไฟของทั้งสองคน ความอดทนเริ่มต่ำลงเมื่อเสียงที่เกิดขึ้นดังจนเข้าขั้นอันตราย

 

     เสียงฝีเท้าหนักที่บันไดหยุดดีแลนได้ในที่สุด ทั้งคู่สบตากันก่อนที่แฮร์รี่จะหยิบคอเสื้อด้านหลังของด๊อบบี้ ยกจนเขาตัวลอยแล้วโยนเข้าไปในตู้เสื้อผ้าพอดีกับที่ประตูเปิดออก

 

     “พวกแกทำอะไร!!!” เวอร์นอนกระซิบถามโมโห

 

     “เอ่อ – คือ”

 

     “แกทำให้มุขตลกของฉันพังไม่เป็นท่า!

 

     “ขอโทษครับ”

 

     เวอร์นอนมองเขม็งที่ดีแลนพูดเสียงห้วน แม้จะไม่พอใจแค่ไหน แต่ในตอนนี้เขาไม่มีเวลามากพอจะลงโทษสองแฝด “ถ้าแกทำเสียงดังอีกครั้ง แกเจอดีแน่!!

 

     แฮร์รี่ถอนหายใจโล่งอก เวอร์นอนออกไปแล้ว

 

     ดีแลนเปิดประตูตู้ดึงแขนด๊อบบี้ออกมา เหมือนว่าเหตุการณ์เมื่อครู่จะทำให้ดีแลนสงบลง

 

     “เอาล่ะด๊อบบี้ – ไม่มีอะไรต้องกลัวเลย – แค่คุณบอกมาว่าใคร หรืออะไรที่ทำให้แฮร์รี่ห้ามไปฮอกวอตส์”

 

     ดีแลนจูงด๊อบบี้ไปที่เตียงของเขา กดน้ำหนักลงที่ไหล่กึ่งบังคับให้ด๊อบบี้นั่งลง ใบหน้าดูสบายเหมือนเรื่องที่พูดไม่ใช่เรื่องสำคัญ

 

     “ด๊อบบี้บอกไม่ได้”

 

     “โอ้ ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากมาเสียเที่ยว ใช่ไหม?” ด๊อบบี้มองรอยยิ้มของดีแลน สีหน้าเริ่มผ่อนคลาย “ถ้าคุณไม่บอกพวกเราแล้วเราจะปกป้องแฮร์รี่ได้ไง? ผมอยู่ข้างเดียวกับคุณนะ”

 

     ดีแลนกระซิบข้างหูด๊อบบี้ น้ำเสียงโน้มน้าว “ไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก – แค่บอกผมมา”

 

     “นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณมาที่นี้นี่”

 

     “...” ด๊อบบี้เผยสีหน้าลังเล

 

     “แค่คุณบอกมา แฮร์รี่ พอตเตอร์ก็จะปลอดภัย”

 

     “...”

 

     “ไม่มีอะไรยากเลยสักนิด – แค่พูดชื่อออกมา

 

     “เป็นเธอ – ข้ารับใช้ที่ภัคดีที่สุด – เป็นแผนของเธอ” ด๊อบบี้พึมพำ

 

     ดีแลนหยุดถามเมื่อเห็นด๊อบบี้หลุดพูดออกมา “เธอมาที่นี่ – ในคืนเดือนมืด – เป็นเธอที่บอกให้เจ้านายทำ”

 

     “คุณมีเจ้านายงั้นหรอ?” แฮร์รี่ถามพาซื่อ ดีแลนตวัดสายตาปราม

 

     แต่ไม่ทัน

 

     “ไม่!!!!” สิ้นประโยคด๊อบบี้ก็ได้สติ “แฮร์รี่ พอตเตอร์ต้องไม่กลับไปที่ฮอกวอตส์”

 

     แฮร์รี่กลอกตา “ผมต้องไปด๊อบบี้ ฮอกวอตส์คือบ้านของผม”

 

     “ยกเว้นว่าคุณจะมีเหตุผลดีๆ พอจะทำให้เขาไม่ต้องไป”

 

     “แดน!” แฮร์รี่หันไปเอ็ดดีแลน อีกฝ่ายยักไหล่

 

     ดีแลนยังคงพยายามงัดปากด๊อบบี้ให้พูดชื่อคนที่วางแผน หรือแค่แผนการก็ได้ แต่เขาทำไม่สำเร็จ

 

     ความจงรักภัคดีต่อเจ้านายตัวเองของด๊อบบี้มีมากเกินไป

 

     แต่อย่างน้อยแฮร์รี่ก็ได้รู้ว่าที่เขาน้อยใจเพื่อน (ที่ไม่เคยส่งจดหมายมากสักฉบับ) เป็นเรื่องเข้าใจผิด ต้นเหตุคือด๊อบบี้ที่ต้องการให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวจนไม่อยากกลับไปฮอกวอตส์ แน่นอนว่าเขาสกัดจดหมายของดีแลนด้วย (แต่เจ้าตัวไม่แคร์ว่าเพื่อนจะส่งจดหมายมาหรือไม่)

 

     เมื่อด๊อบบี้ไม่สามาถโน้มน้าวให้แฮร์รี่เลิกไปเรียนที่ฮอกวอตส์ได้สำเร็จ เขาจึงตัดสินใจทำลายงานเลี้ยงต้อนรับแขกบ้านเดอร์สลีย์

 

     และแน่นอนว่าเขาทำสำเร็จ

 

     แฝดพอตเตอร์โดนสั่งห้ามไปเรียนที่ฮอกวอตส์ในปีนี้...











TALK : แว้กกกก สวัสดีค่ะทุกคน หายไปเกือบเดือน ขอโทษจริงๆ นะคะ /ไหว้ย่อ เหตุผลคือเราติดเกมส์ค่ะ... 55555555 อย่าเพิ่งชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่เราค่ะ ฮือ เราผิดไปแล้ว


     อีกเหตุผลคือเหมือนเราไม่มีสติเลยค่ะ เขียนไม่ออก หัวไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดได้ ไม่ใช่แค่เขียนนะคะ แม้แต่อ่านเรายังวนอ่านบรรทัดเดิมสามสี่รอบกว่าจะจับใจความได้ ถ้าตอนนี้งงๆ หรือเพี้ยนๆ ไปบ้างก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ;-;


     แฮร่ ตอนนี้ก็เกริ่นเข้าปีสองเนาะ ตอนแต่งก็แอบคิดว่าเจ้าแดนมันจะดูร้ายเกินไปไหม จะดูแก่แดดเกินไปหรือเปล่า เคยคิดจะปรับให้น้องซอฟต์ใสลงเพราะเม้นตอนที่แล้วมีแต่คนกลัวน้อง (ฮา) แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ดีกว่า เพราะนิสัยที่เราวางไว้ให้เจ้าแดนก็เป็นคนเป็นแบบนี้แหละ หน้าที่ใสซื่อน่ารักก็ปล่อยให้นุ้งรี่ทำไป


     ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามแล้วก็คนที่หลงเข้ามาอ่านนะคะ เพราะคอมเม้นแล้วก็ยอดวิวมันช่วยฮีลแล้วก็เพิ่มกำลังใจให้ฟูๆ เลยค่ะ อยู่ด้วยกันไปก่อนน้าาา รัก <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #97 L_u_c_i_f_e_r (@Nat269) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:27
    รอนะไรท์
    #97
    1
    • #97-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:24
      ขอบคุณนะคะะ มาต่อแล้วค่าา <3
      #97-1
  2. #94 สิบโท || Susuke (@eyeza1313) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 04:10
    แดนสู้นะลูก ป้าเชียร์หนูอยู่
    #94
    1
    • #94-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:24
      *โบกป้ายไฟ* เจ้าแดนสู้ๆ เจ้าแดนสู้ตาย
      #94-1
  3. #92 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 23:59
    แดนดูรักแฮรี่มากๆเลยเนอะ แดนดูพึ่งพาได้อะ55555 ดูแบบเจนโลกดีตัดภาพมาที่แฮรี่ ส่วนใหญ่ฝาแฝดจะคล้ายๆกันเนอะ
    #92
    1
    • #92-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:23
      ถ้าพากันก่อเรื่องมันจะพินาศนะคะ 555555 มีคนนึงไว้ฉุดหน่อย
      #92-1
  4. #91 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 23:43
    แต่ก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี แล้วจะห้ามเพื่อ =_=
    #91
    1
    • #91-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:22
      ห้ามเป็นพิธีไปงั้นแหละค่ะ แค่ก 55555555 พลังการก่อเรื่องของแฮร์รี่แข็งแกร่งเกินไป
      #91-1
  5. #90 pikafoo (@nadearpika) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 23:43
    กลัวแดนจะน้อยใจที่ทุกคนให้ความสำคัญกับแฮร์รี่ แต่ก็แอบดีใจที่ไรท์ยังกลับมานึกว่าจะหายไปแล้วซะอีก
    #90
    1
    • #90-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:21
      เย้ ดีใจที่มีคนรอนะคะ นึกว่าจะหายไปกันหมดแล้ว ;-; ขอบคุณมากนะคะ <3
      #90-1
  6. #88 cinncookie (@cinncookie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 21:37
    น้องก็ดูรักกันดี ไม่มีอะไรหรอกก
    #88
    1
    • #88-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:21
      ช่ายย เจ้าก้อนรักกันดีค่า 55555
      #88-1
  7. #87 donble (@donble) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 21:27
    เดาเรื่องต่อไม่ถูกเลยว่าจะเป็นยังไง
    #87
    1
    • #87-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 8)
      26 มกราคม 2562 / 23:20
      ไม่มีอะไรซับซ้อนเลยค่า อย่าคิดม้ากก *เสียงสูง* ฮาา
      #87-1