[Fic Harry Potter] Twin Brothers [DM/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,790 Views

  • 104 Comments

  • 517 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    285

    Overall
    4,790

ตอนที่ 7 : House Cup

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

     บรรยากาศของฮอกวอตส์ในช่วงใกล้ปิดเทอมเต็มไปด้วยความคึกคัก เด็กๆ ต่างผ่อนคลายจากการเร่งอ่านหนังสือสอบและส่งงานวิชาต่างๆ ที่สั่งเหมือนกลัวจะน้อยหน้ากัน เสียงจอแจสดใสดังเต็มไปทั่วทางเดิน ยกเว้นเพียงห้องพยาบาล กลับคงไว้ซึ่งความเงียบสงบคล้ายหลบจากอีกโลกหนึ่ง

 

     ภายในนั้น มีเด็กชายร่างผอมซึ่งครองเตียงริมสุดไว้ได้หลายวันแล้ว บนโต๊ะข้างเตียงเต็มไปด้วยขนมและของเยี่ยมจากบรรดาเพื่อนและเหล่าผู้คนที่ชื่นชม

 

     เมื่อไม่กี่วันก่อน เรื่องที่เด็กกริฟฟินดอร์หัวใจสีทองทั้งสี่คนได้บุกเข้าไปในคุกใต้ดินเพื่อป้องกันศิลาอาถรรพ์จากศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและคนที่คุณก็รู้ว่าใครได้กลายเป็นข่าวที่ดังไปทั่วโรงเรียน

 

     พวกเขาถูกพูดถึงไปทั่ว หลายคนชื่นชม หลายคนไม่ใส่ใจ หลายคนไม่เชื่อ และแน่นอนว่ามีหลายคนที่ไม่พอใจ...

 

     ดวงตาสีเขียวสดใสที่ถูกซ่อนไว้ใต้เปลือกตาบางขยับและเปิดออกในที่สุด แฮร์รี่เหม่อมองเพดานสีขาวเหมือนคนยังตั้งสติไม่ได้สักพัก ก่อนที่เขาจะควานมือที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อหาแว่นตากลมของตัวเอง

 

     แฮร์รี่มองไปที่ของขวัญรอบตัวด้วยแววตางงงวย เขาขบปากเพื่อกลั้นรอยยิ้มยินดีของตนเองเมื่อคิดได้ว่าของพวกนี้คงเป็นของเยี่ยมเขา

 

     ...แต่จากใครล่ะ?

 

     “ของขวัญจากผู้ที่ชื่นชม” เสียงกังวาลดังขึ้นจากด้านประตู แฮร์รี่หันขวับไปมอง

 

     เป็นดัมเบิลดอร์...

 

     เขาส่งยิ้มบางๆ แต่เต็มไปด้วยความอารีให้แฮร์รี่ ร่างในชุดคลุมยาวลากพื้นเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาหยิบกล่องขนมกล่องหนึ่งขึ้นมา

 

     “ฉันคิดว่าโรนัลด์เพื่อนของเธอคงไม่อยากให้เธอเสียเวลา” แฮร์รี่มองกล่องขนมกบช็อคโกแลตที่ดัมเบิลดอร์ชูให้ดู ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายหยอกล้อ

 

     “รอน? เขาเป็นไงบ้างฮะ เลโอกับเฮอร์ไมโอนี่ล่ะ?”

 

     “สบายดี – พวกเขาทั้งหมดสบายดี”

 

     “แล้วผู้ชื่นชมหมายความว่าไงฮะ?”

 

     “เรื่องที่เกิดขึ้นที่คุกใต้ดินระหว่างเธอกับควีเรลล์ไงแฮร์รี่” แฮร์รี่ขยับตัวอึดอัดเมื่อเห็นสายตาของดัมเบิลดอร์ เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นสายตาของการตำหนิหรือพึงพอใจ

 

     “แล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับศิลา?”

 

     “ศิลาถูกทำลายไปแล้ว – เพื่อนฉัน นิโคลัสกับฉันเห็นพ้องต้องกันว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด”

 

     “แต่ – เขาก็ต้องตายสิครับ คุณเฟรมเมล”

 

     ดัมเบิลดอร์หลุบตาลง เงียบไปอึดใจ “เขามียาชุบชีวิตมากพอจะจัดการเรื่องอะไรก็ตาม – ก่อนที่เขาจะตาย”

 

     ทั่วห้องตกไปอยู่ในความเงียบ ก่อนที่ดัมเบิลดอร์จะทำลายมัน

 

     “รู้ไหมแฮร์รี่ ทำไมศาสตราจารย์ควีเรลล์ถึงแตะต้องตัวเธอไม่ได้”

 

     ดัมเบิลดอร์พูดต่อเมื่อแฮร์รี่ส่ายหน้า “มันเริ่มจากการที่แม่ของเธอสละชีวิตเพื่อช่วยพวกเธอทั้งสองคน การกระทำนั้นทิ้งร่องรอยไว้” แฮร์รี่ยกมือขึ้นแตะแผลเป็นอย่างเผลอไผล

 

     “เปล่า – เปล่าเลยแฮร์รี่ ไม่ใช่แผลเป็น” ดวงตาสีฟ้ามองเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู “มันอยู่ในร่างกายเธอ ในผิวหนังของพวกเธอ”

 

     “ผมไม่เข้าใจ...”

 

     “รัก แฮร์รี่ –” แฮร์รี่หลับตารับสัมผัสจากมือของดัมเบิลดอร์ที่ลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา “รัก”

 

     “เอาล่ะ ฉันคงต้องไปแล้ว ฉันแน่ใจว่าใครบางคนที่แอบอยู่ด้านหลังประตูคงยืนจนขาแข็งแล้วแน่ๆ” ดัมเบิลดอร์พูดพร้อมขยิบตาหยอกล้อให้แฮร์รี่

 

     ร่างผอมบางของเด็กชายก้าวออกมา รอยยิ้มใสซื่อแต้มบนริมฝีปาก แต่ดวงตาเขียวปั๊ดกลับทำแฮร์รี่เสียวสันหลังวาบ

 

     “โถ่ ศาสตราจารย์ก็พูดไป ผมเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน แถมไม่อยากจะเข้าไปขัดจังหวะคุณกับแฮร์รี่ด้วย”

 

     "ไม่หรอกดีแลน ฉันกำลังจะไปพอดี” ดวงตาสีฟ้ามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างรู้ทัน เขาก้าวจนพ้นประตูห้องพยาบาลพร้อมกับดีแลนที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงแฮร์รี่พอดี

 

     “แต่อย่าลืมว่าเขาเพิ่งฟื้นล่ะ~” ดัมเบิลดอร์พูดทิ้งท้ายด้วยเสียงกังวาลที่แฮร์รี่แน่ใจว่ามันเจือเสียงหัวเราะ

 

     “ไม่ลืมแน่นอนครับ~” ดีแลนยิ้มตาปิด

 

     “...”

 

     แฮร์รี่ถดตัวจนชิดหัวเตียง มือบางค่อยๆ ขยับผ้าห่มขึ้นบังอก คล้ายว่ามันจะปกป้องได้ ดีแลนยังคงยิ้มตาปิดมองหน้าเขา

 

     “ไงแฮร์รี่ สบายดีไหม” ดีแลนเท้าคางลงกับเตียงถามแฮร์รี่เสียงหวานเจี๊ยบ

 

     “เอ่อ... แดน คือ – ฉันอธิบายได้นะ” แฮร์รี่พูดตะกุกตะกัก

 

     “โอ้ อธิบายเรื่องอะไรงั้นหรอ?” ดีแลนแสร้งทำหน้าตกใจ

 

     “โถ่ ไม่เอาน่า ฉันขอโทษ”

 

     “ขอโทษเรื่องอะไร? มีอะไรที่ฮีโร่อย่างนายต้องขอโทษฉันด้วยหรอ”

 

     “ขอร้องล่ะ อย่าประชดได้ไหม”

 

     “...”

 

     “พูดกันดีๆ เถอะ”

 

     ดีแลนถอนหายใจ รอยยิ้มจางหายไปจากหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา “อธิบายมาสิ”

 

     “นายจำได้ไหมที่ฉันเล่าให้ฟังเรื่องสเนป?”

 

     “อ่าห้ะ”

 

     “ก็นั่นล่ะ ฉันคิดว่าสเนปจะขโมยบางอย่างที่คุกใต้ดินเพื่อเอาไปให้โวลเดอมอร์ – นายรู้นี่ว่าเขาอยู่ในปราสาท เลโอเล่าให้ฟังเรื่องที่พวกนายคุยกับเซนทอร์ในป่า ใช่ไหม?”

 

     “ใช่ แล้วมันเรื่องอะไรที่นายจะต้องเป็นคนลงไปปกป้องมันล่ะ”

 

     “ฉันพยายามจะบอกศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์แล้ว แต่บังเอิญว่าเขาไม่อยู่ที่ปราสาท”

 

     “คนอื่นล่ะ? ศาสตราจารย์มักกอลนากัล?”

 

     “บอกแล้ว แต่เธอไม่เชื่อพวกฉัน”

 

     “แล้วมันเรื่องอะไรที่นายจะต้องลงไปปกป้องมัน” ดีแลนถามคำถามเดิมเสียงเย็น

 

     “ศิลาจะโดนขโมย”

 

     “...”

 

     “โวลเดอมอร์รู้กลที่ป้องกันมันไว้หมดแล้ว”

 

     “พวกนายก็เลยทำตัวเป็นฮีโร่อวดดีเข้าไปปกป้องศิลาจากคนที่ฆ่าพ่อแม่เรา รวมถึงพยายามฆ่าเราเนี่ยนะ!!!” ดีแลนตวาดอย่างหมดความอดทน “คิดบ้างไหมว่านายอาจจะตายก่อนจะได้สู้กับเขาด้วยซ้ำ!

 

     “พวกฉันไม่ได้อวดดี!” แฮร์รี่เถียงคืนอย่างไม่ยอมแพ้ มองรอบตัวเมื่อพบว่าไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาจึงพูดต่อ “แล้วถ้าพวกฉันไม่ได้ลงไปในคืนนั้น ป่านนี้โวลเดอมอร์ก็คงได้ศิลาไปแล้ว!

 

     “อ่อ แล้วยังไงนะ นายก็เลยต้องเสียสละตัวเองเพื่อลงไปปกป้องศิลา? ใช่ไหม? นี่ฉันต้องซาบซึ้งกับบุญคุณนายหรือเปล่าล่ะ!

 

     “เกินไปแล้วนะดีแลน! ฉันไม่ได้ทำไปเพื่อหวังเป็นฮีโร่!!! ฉันแค่ ต้องทำ! ถ้าเขาได้ศิลาไปโลกเราจะเป็นยังไง!

 

     “ฉันไม่สนศิลางี่เง่านั้นหรอกแฮร์รี่!” ดีแลนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเดียวกันกับเขา

 

     แฮร์รี่ชะงักเมื่อพบว่าดวงตาที่มักจะมีรอยยิ้มเสมอของดีแลนเต็มไปด้วยความวิตกกังวลมากแค่ไหน มือเล็กของดีแลนสั่นเบาๆ จนแทบจะไม่รู้สึก ใบหน้าหมองคล้ำคล้ายคนอดนอน

 

     “ฉันไม่สนโวลเดอมอร์ ไม่สนว่าเขาจะได้ศิลาไปไหม ฉันไม่สนด้วยซ้ำว่าโลกเวทมนตร์จะเป็นไง!

 

     “นายพูดออกมาได้ยังไง ถ้าเขากลับมาจะต้องมีอีกกี่คนที่ต้องตาย?” แฮร์รี่มองน้องชายตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

     “ฉันสนแค่นาย แฮร์รี่” ดีแลนถอนหายใจ ดวงตาแข็งกร้าวหลุบต่ำลงมองมือที่บีบแน่นจนขึ้นข้อขาวของตัวเอง “เข้าใจความหมายฉันไหม”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “แดน ฉัน –” แฮร์รี่อึกอัก “ฉันขอโทษ”

 

     ดีแลนยังคงเม้มปากแน่น ครั้งนี้เขาโกรธแฮร์รี่มากจริงๆ เขาไม่เคยโกรธแฮร์รี่มาก่อนเลยในชีวิต มีบ้างที่หงุดหงิด หรือรำคาญ (แน่ล่ะ แฮร์รี่ซื่อบื้อจะตาย) แต่ครั้งนี้เขาโกรธมาก แฮร์รี่ไม่รู้หรอกว่าตอนที่เขาเห็นร่างของแฮร์รี่นอนนิ่งอยู่ที่เตียงในห้องพยาบาล เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเขาจะตกใจแค่ไหน ต้องทำให้แน่ใจว่าแฮร์รี่จะไม่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีกเขาถึงจะยอมหายโกรธ!

 

     “ฉันไม่เป็นไร นายดูสิ ฉันปกติดีทุกอย่าง”

 

     “แล้วทำไมนายสลบไปหลายวันอยู่คนเดียว”

 

     “อันนี้ฉันก็ไม่รู้แฮะ” แฮร์รี่ส่งยิ้มเจื่อนๆ “หายโกรธฉันยัง”

 

     “นายอย่าทำแบบนี้อีกนะแฮร์รี่” สีหน้าจริงจังของดีแลนมีให้เห็นไม่บ่อยนักก็จริง แต่แฮร์รี่บอกได้เลยว่าครั้งนี้ดีแลนจริงจังมากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “ทั้งเรื่องเสี่ยงตายแล้วก็เสี่ยงโดนไล่ออก”

 

     “ฉันไม่รับปากได้ไหม”

 

     “ไม่ได้”

 

     “...” แฮร์รี่ทำหน้าว่างเปล่า


     “นายไม่อยากทำงั้นหรอ?” แฮร์รี่มองใบหน้าเศร้าสร้อยของดีแลน เขาเลิ่กลั่กมองซ้ายขวาไปมา ท่าไม้ตายของดีแลนมาแล้วว “ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจแล้ว ยังไงทุกคนก็ต้องมาก่อนสินะ”

 

     “...”

 

     “ฉันจะไม่ไปยุ่งเรื่องนายอีกแล้ว” น้ำเสียงตัดพ้อจนแฮร์รี่เหงื่อตก

 

     “โอเคๆ ฉันยอมแล้ว นายอย่าทำหน้าแบบนี้สิ”

 

     “ดี” สีหน้าดีแลนผ่อนคลาย เขาลุกออกจากเตียงไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม รอยยิ้มใสซื่อกลับมาแต้มใบหน้าอีกครั้ง

 

     แฮร์รี่มองน้องชายที่เปลี่ยนสีหน้าไปมาอย่างมึนงง รู้สึกเหมือนหลงกลอะไรบางอย่าง แต่เมื่อมองดวงตาที่เป็นประกายอารมณ์ดีของดีแลนแล้ว แฮร์รี่ก็ตัดสินใจปล่อยผ่านมันไปในที่สุด

 

 

 

 

 

     “แฮร์รี่ นายฟื้นแล้ว!!” รอนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าห้องพยาบาลพร้อมส่งเสียงร่าเริง ด้านหลังเขาเป็นเฮอร์ไมโอนี่ที่กลอกตาเบื่อหน่ายจะปรามเพื่อน

 

     “โอ้ย พอทีเถอะคุณวิสลีย์ ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเสียงดัง” มาดามพรอมฟรีย์โยนเศษผ้าสะอาดลงที่โต๊ะฉุนๆ

 

     “ขอโทษครับ” รอนห่อตัวกระซิบตอบจ๋อยๆ

 

     เลโอที่เดินตามมาทีหลังหัวเราะกับท่าทีของรอนก่อนที่รอยยิ้มของทั้งสามคนจะจางไปเมื่อสบสายตาหวานเชื่อมของดีแลน

 

     “เอ่อ ไง ไม่รู้ว่านายอยู่ด้วย” เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนทัก เธอดูอึกอักไม่เหมือนปกติ

 

     “ฉันต้องอยู่สิ แน่ล่ะ เดี๋ยวพวกนายชวนกันไปเล่นสนุกแล้วฉันจะพลาดอีก” รอนกลืนน้ำลายตอนที่ดีแลนเน้นคำว่า เล่นสนุก พร้อมมองหน้าพวกเขายิ้มๆ

 

     “ฉันไปนะแฮร์รี่ ไว้เจอกันที่โถง” ดีแลนยอมบอกลาเมื่อเห็นท่าทีอึดอัดของทั้งสามคน

 

     “เจอกัน...”

 

.

.

.

 

     “เขาน่าขนลุกเป็นบ้า!!!” รอนพูดพร้อมโยนเยลลี่เม็ดทุกรสเข้าปาก

 

     “ชู่ว! เบาเสียงหน่อยโรนัลด์ อยากโดนว่าอีกหรือไง”

 

     “โทษที” แฮร์รี่มองรอนที่โดนเฮอร์ไมโอนี่ดุขำๆ “นายหมายถึงใครน่ะรอน”

 

     “ก็ดีแลนน่ะซี้”

 

     “แดน? ทำไมล่ะ”

 

     “นายต้องไม่เชื่อแน่เพื่อนว่าตอนที่นายหลับอยู่ที่นี่พวกฉันเจออะไรบ้าง”

 

     “อย่าเว่อร์น่ะรอน เขาไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” รอนกับเลโอหันมามองหน้าเธอ สายตาเต็มไปด้วยคำว่า ถามจริ๊งง?

 

     “ก็แค่นิดเดียว!

 

     “สาบานสิว่าเธอไม่กลัวน่ะเฮิร์ม” เลโอถามยียวน

 

     “...”

 

     “ดีแลนทำอะไร?”

 

     “เขาจ้องเราตลอดเวลาเลยน่ะสิ!” รอนทำท่าหวาดผวา “ทั้งตอนเรียน ตอนกินข้าวในห้องโถง ตอนเดินผ่านที่ระเบียง ฉันเกือบกินข้าวไม่ลงเลยนะแฮร์รี่!

 

     “ฉันเห็นนายก็กินเยอะเป็นปกติ”

 

     “เธอจะขัดฉันตลอดเลยถูกป่ะเฮอร์ไมโอนี่ เธอเป็นพวกเขาสินะ”

 

     เฮอร์ไมโอนี่ยักไหล่ “เราอาจจะคิดไปเองก็ได้ ฉันเจอเขาบ่อยที่ห้องสมุด เขาไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นเลย”

 

     “นั้นมันก่อนที่เราจะพาแฮร์รี่ไปเสี่ยงตายไง”

 

     แฮร์รี่หันไปมองเลโอ “แล้วไง?”

 

     “บางทีนะเพื่อน น้องชายสีเขียวของนายอาจจะหาทางแก้แค้นพวกฉันอยู่ นายก็ระวังไว้ล่ะรอน บางทีเขาอาจจะย่องเข้ามาแอบมองพวกเราตอนนอนก็ได้”

 

     “เอาล่ะ ฉันกลัวจริงๆ แล้วนะเลโอ”


     เฮอร์ไมโอนี่ถองศอกใส่ทั้งคู่ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด

 

     “นายจะออกจากห้องพยาบาลได้วันไหน”

 

     “ไม่รู้สิ อาจจะเย็นนี้เลย คงต้องรอมาดามมาตรวจดูอีกที”

 

     “นายต้องออกวันนี้ให้ได้นะแฮร์รี่ วันนี้จะประกาศคะแนนบ้านดีเด่น”

 

     “นายยังหวังอยู่อีกหรอรอน” รอนห่อไหล่อย่างท้อใจกับคำพูดตอกย้ำของเลโอ พวกเขาไม่มีทางได้บ้านดีเด่น คะแนนกริฟฟินดอร์น้อยมาก (ซึ่งส่วนใหญ่ก็ถูกหักจากพวกเขานี่แหละ)

 

     “พวกเราต้องไปแล้ว เจอกันเย็นนี้นะแฮร์รี่” เฮอร์ไมโอนี่บอกลาพร้อมดึงแขนเพื่อนอีกสองคนที่ทำตัวเหลวให้ลุกขึ้น

 

     “อะไรเนี่ย พวกเราเพิ่งมานะ”

 

     เธอถลึงตาพร้อมพยักเพยิดหน้าไปทางมาดามพรอมฟรีย์ที่เหล่มองพวกเขาหลายรอบแล้ว

 

     “เอ้อ บายนะแฮร์รี่ ไว้เจอกัน” พวกเขายอมดีดตัวลุกขึ้นยืน โบกมือลาแฮร์รี่

 

     “โอเค ไว้เจอกัน”

 

 

 

 

 

*






     ห้องโถงฮอกวอตส์วันนี้ถูกประดับประดาไปด้วยธงสีเขียวไปทั่วบริเวณ ทั้งด้านบนและด้านหน้าทางเข้า เด็กกริฟฟินดอร์เขี่ยจานอาหารของตัวเองไปมาอย่างเซ็งๆ ตรงข้ามกับเด็กบ้านสลิธีริน พวกเขาเฉลิมฉลองคุยกันเสียงดังเหมือนต้องการให้บ้านอื่นๆ รู้ว่าพวกตนยินดีมากแค่ไหน

 

     ดีแลนมองเดรโกที่ยืดตัวนั่งหลังตรงแอ็คท่าด้วยสายตาขบขัน ทุกคนเชิดหน้าจนดีแลนได้แต่มองคางพวกเขา

 

     เสียงเคาะแก้วเป็นสัญญาณเรียกให้นักเรียนสนใจดังขึ้นที่ด้านหน้าโต๊ะทานข้าวของพวกศาสตราจารย์ เด็กทั่วห้องโถงหุบปากที่เคี้ยวข้าวและพูดคุย มองไปด้านหน้าอย่างพร้อมเพรียง ยกเว้นเพียงเด็กบ้านสีเขียวที่ยังคงเชิดหน้า เหยียดยิ้มภูมิใจ

 

     “ผ่านไปหนึ่งปี ถึงเวลาที่จะมอบถ้วยบ้านดีเด่นของปีนี้แล้ว โดยคะแนนมีดังนี้” เลโอหันไปสบตาเซ็งๆ กับฝาแฝดวิสลีย์ที่ทำท่าเชิดคางล้อเลียนเด็กสลิธีรินอยู่ พวกเขาหัวเราะคิกคักจนโดนเฮอร์ไมโอนี่ปรามด้วยสายตา

 

     “ที่สี่คือ กริฟฟินดอร์ได้ 312 คะแนน” แฮร์รี่ชะงักเมื่อเผลอสบสายตากับดวงตาสีเทาซีด เดรโกส่งยิ้มเยาะสะใจ แฮร์รี่พ่นลมหายใจหงุดหงิดแล้วเบนหน้าหนี ตบมือแกนๆ ให้กับผลคะแนนบ้านตัวเอง

 

     “ที่สาม ฮัฟเฟิลพัฟได้ 352 คะแนน, ที่สอง เรเวนคลอได้ 426 คะแนน” พวกเขาปรบมือเปาะแปะแสดงความยินดีกับอีกสองบ้านที่ส่งเสียงยินดี

 

     “และที่หนึ่ง – กับคะแนน 523 แต้ม – สลิธีริน!

 

     “เย้!!!” เด็กสลิธีรินปรบมือเฮ้กันเสียงดัง แม้แต่ดีแลนยังยิ้มกว้างกับผลคะแนนที่ทุกคนช่วยกันทำมาจนกลายเป็นพวกเขาได้ถ้วยรางวัลบ้านดีเด่น

 

     ...นี่สินะกลิ่นหอมหวานของชัยชนะ อ่าห์

 

     เฮอร์ไมโอนี่เท้าค้างเซ็งไม่ยอมแม้แต่จะปรบมือ แฮร์รี่ปรบมือสามครั้งเป็นพิธีแล้วเท้าคางตามเธอ

 

     “เยี่ยมไปเลยทุกคน!” เดรโกส่งยิ้มกว้างให้กับทุกคน รวมไปถึงรอนและแฮร์รี่ที่หันมามอง

 

     แฮร์รี่มองรอยยิ้มตาหยีของเดรโกแล้วรู้สึกว่ามันโครตจะกวนประสาทยิ่งกว่าเวลาเขายิ้มเยาะเสียอีก

 

     “ใช่ เก่งมากสลิธีริน” ดัมเบิลดอร์เว้นจังหวะ รอจนทุกคนเงียบเสียงแล้วพูดต่อ “ถึงอย่างไร มีเหตุการณ์เร็วๆ นี้ที่ต้องนำมานับคะแนนด้วย คะแนนสุดท้ายที่ฉันจะแจก...”

 

     “แก่คุณเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์สำหรับการใช้สติปัญญา 50 แต้ม” เฮอร์ไมโอนี่เหลอหลามองเพื่อนร่วมบ้านที่ปรบมือให้เธองงๆ รอยยิ้มเขินอายของเธอผุดขึ้นเมื่อโดนทุกคนส่งเสียงแซว

 

     “อะไรล่ะนั่น” เดรโกและลูกสมุนทำหน้างง

 

     ดีแลนหรี่ตา ...362

 

     “ที่สอง คุณโรนัลด์ วิสลีย์ สำหรับฝีมือการเล่นหมากรุกที่ฮอกวอตส์ไม่ได้เห็นมาหลายปี 50 แต้ม” รอนชี้นิ้วเข้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เลโอขยี้หัวเขาโยกไปมาด้วยแรงที่ไม่ปราณี หูของรอนขึ้นสีแดง

 

     “คะแนนบ้าอะไรวะ!!! คะแนนเสกขึ้นมาหรอ! อยากจะให้ก็ให้เลย?” เดรโกสบถ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า

 

     ...412

 

     “ที่สาม คุณเลโอ มัลฟอยสำหรับความกล้าหาญบ้าบิ่นไม่เกรงกลัวต่ออันตราย 50 แต้ม” เลโอก้มหัวหลบมือของเพื่อนคนอื่นที่พยายามจะตบหัวเขา (“ไอ้พวกบ้า ยินดีแบบดีๆ ไม่เป็นหรือไง!” เลโอตวาดกลั้วเสียงหัวเราะ)

 

     “ถุ้ย! กล้าหาญบ้าบิ่นหรือแค่อวดดี!” เดรโกใส่แรงอารมณ์ลงไปในน้ำเสียงอย่างเต็มที่ ริมฝีปากเบะหมั่นไส้ท่าทางของเลโอเต็มทน

 

     ...462

 

     “ที่สี่แก่คุณแฮร์รี่ พอตเตอร์ สำหรับความเยือกเย็นและความกล้าหาญโดดเด่น ฉันให้บ้านกริฟฟินดอร์ 60 แต้ม” ครั้งนี้เสียงปรบมือดังกว่าทุกครั้ง บ้านอื่นก็ร่วมส่งเสียงเชียร์เด็กชายผู้รอดชีวิต

 

     “...” เดรโกกัดฟันแน่น

 

     ...522

 

     ดีแลนถอนหายใจ เขาเผลอคิดว่าดัมเบิลดอร์จะตุกติกแจกคะแนนพิศสวาทจนพวกเขาชวดรางวัลบ้านดีเด่น แต่ดูเหมือนว่าครบทั้งสี่คนที่ลงไปสร้างวีรกรรมใต้ดินมาแล้ว

 

     “และสุดท้าย ต้องใช้ความกล้าหาญมากที่จะยืนหยัดต่อสู้กับศัตรู” รอยยิ้มดีแลนแข็งค้าง

 

     ...หื้มมม?

 

     “โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะยืนหยัดเพื่อเพื่อนเรา ฉันขอมอบ 10 แต้มให้ เนวิลล์ ลองบัตท่อม” กริฟฟินดอร์โห่ร้องเสียงดัง แฮร์รี่ตบมือเสียงดังจนเจ็บไปหมด พวกเขาหัวเราะกอดคอกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

     “ถ้าการคำนวนของฉันไม่ผิดพลาด ลำดับรางวัลจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงดังนี้” ดัมเบิลดอร์ปรบมือสองครั้ง ธงสีเขียวที่ทำให้พวกเขาภูมิใจ ต้องแหงนหน้าจนเกือบจะปวดคอก็กลายเป็นสีแดงที่น่าเกลียดปลิวสะบัดพร้อมเสียงเชียร์จากทั้งสามบ้าน

 

     “กริฟฟินดอร์ได้ถ้วยบ้านดีเด่น!” เสียงก้องกังวาลของดัมเบิลดอร์พุ่งเข้าไปเจาะหัวใจของเด็กสลิธีรินจนมันเหี่ยวฟีบ เดรโกโยนหมวกลงที่โต๊ะอย่างรุนแรง ปากพึมพำ พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้ ซ้ำไปมาคล้ายคำสาปแช่ง

 

     เป๊าะ!

 

     เบลสมองลูกกวาดแท่งยาวในมือดีแลนหวาดๆ มันถูกหักเป็นสองส่วนโดยเจ้าของมือที่ถือมันอยู่ทั้งที่ยังยิ้ม

 

     “นายโอเคนะดีแลน?”

 

     “แน่นอน ฉันโอเคสิเบลส”

 

     ...โอเคสุดๆ เลย! (กำหมัด)











     TALK : /ก้าวเท้าลงเรือดีแลนxแฮร์รี่ /ตบหน้าตัวเอง เขาเป็นพี่น้องกันแกรรรรรรรรร๊ *สูดกาว*

     จบภาคหนึ่งแล้วค่า *จุดพลุ* อะไรนะคะ? เนื้อเรื่องฉากต่อสู้? ของแบบนั้นไม่มีหรอกค่ะ /เหม่อ ไม่ถนัดจริงๆ ค่า แถมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันต่างจากหนังเลยขอข้ามพูดถึงแบบรวบๆ เลยเนอะ ;;

     จากคอนเมนต์ในตอนที่แล้วรู้เลยนะคะว่าแถวนี้ถิ่นใคร /ตบบ่าเดรโก 5555555 คูมแม่น้องรี่ค้า ไม่มีใครสนใจที่ตาพี่จูงมือน้องหนีเลยหรอคะ? การกระชากมันเป็นส่วนหนึ่งในความซึนไง! สงสารเดรโกแน้ว 555555555555

     ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูเจ้าก้อนสี่ก้อนนี่มากนะคะ รัก <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #89 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 23:34
    ดีแลนจ๋า นายอาจจะต้องโกรธแฮร์รี่เพิ่มอีกแน่ในหลายๆปี แต่ปี 4 น่าจะหนักสุดนะ หลังจากที่รู้ว่านายหวง(หรือห่วง?)พี่ชายมากขนาดนี้น่ะนะ ทำใจ พี่ชายนายมันกริฟฟินดอร์ของแท้
    #89
    0
  2. #86 EriHio (@machimeko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:57
    งงงงงงี๊ดดดดด ดีแลน &#215; แฮร์รี่ ในฐานะที่อยู่เรือบาป (ในหลายๆ ความหมาย) และเรือแรร์มาหลายลำ จุดนี้ต้องมาแล้วค่ะ // แยกร่างจากเรือเก่ามาขึ้นเรือ
    #86
    1
    • #86-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:22
      เราจะนั่งพายไปด้วยกันจนเรือจมค่ะ!! /กำไม้พายแน่น 55555555
      #86-1
  3. #84 ลักกี้โซระ (@belleyoss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 22:43

    รอค่ะ รีบมาต่อนะคะ
    #84
    1
    • #84-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:21
      เย้ มาต่อแล้วนะคะ ขอบคุณมากค่า ><
      #84-1
  4. #83 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 14:28
    ดีแลนดูห่วงน้องมาก5555 อย่าทำให้กำแพงศีลธรรมในจิตใจสั่นคลอน แต่ว่าแดนจะทำอะไรมั้ย อ๋อทำกับทุกคนที่อยู่บ้านสิงโตยกเว้นน้องรี่ล่ะสิ
    #83
    1
    • #83-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:20
      ทุกคนที่ทำให้แฮร์รี่เป็นอันตราย = ประหารร 5555555
      #83-1
  5. #82 เอ็มมะ (@0850191456) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 10:35
    ฉันเป็นดีแลนฉันก็โกรธ สร้างปัญหาแต่ได้คะแนน สุดยอดดเลยค่ะ อ่อลืมไปมันเป็นแผนของงงผอ.
    #82
    1
    • #82-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:20
      คูมชายกำหมัดกัดกรามแล้วค่ะ 555555
      #82-1
  6. #81 ILikeYourWorks (@galaxypampam11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 09:26
    เอ่ รู้สึกเหมือนกดเม้นผิด แต่ดัมเบิลดอร์เป็นคนลำเอียงจริง ๆ นะ
    #81
    1
    • #81-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:19
      เราไม่สามารถเข้าถึงความคิดของดัมเบิลดอร์ได้จริงๆ ค่ะฮือ ลำเอียงสู๊ดด
      #81-1
  7. วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 08:42
    ทำไมน้องน่ากลัว....เรากลัวน้องอ่าาาา เเงงงงง
    #80
    1
    • #80-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:18
      แงงง อย่ากลัวน้องเลยค่า น้องแค่เป็นห่วงพี่จ๋าา
      #80-1
  8. #79 Mister_NND (@jungkook88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 07:38
    ทีมแดนรี่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ โอ๊ยยยยย บ้าจริง
    #79
    1
    • #79-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:17
      55555555 แต่งไปแต่งมาชักเคลิ้มเหมือนกันค่ะแง้
      #79-1
  9. #78 Pployji (@ployjiji) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 03:06
    ดีแลนxแฮรรี่ /กี้ดๆ
    #78
    1
    • #78-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:17
      เราจะลงเรือบาปไปด้วยกันค่ะ แอ่ก
      #78-1
  10. #77 cinncookie (@cinncookie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 02:28
    ดีแลนก็ห่วงแฮร์รี่แหละ แต่ทำไมดูมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะจัง //น้องแดนทำเรากลัวรู้มั้ยยย
    #77
    3
    • #77-2 ILikeYourWorks (@galaxypampam11) (จากตอนที่ 7)
      28 ธันวาคม 2561 / 09:27
      เผลอกดมาเม้นตรงตอบข้อความคุณอะค่ะ5555 แต่เราเห็นด้วยค่ะ ดีแลนดูร้ายขึ้นจนน่ากลัวจริง
      #77-2
    • #77-3 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:16
      ฮือ อย่าเพิ่งกลัวน้องเลยค่า 555555
      #77-3
  11. #76 อาสึซะ ชิยู (@ThanasWongthq) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 01:59
    มาดึกมากไรท์ ดีเเลน น่าร้าก
    #76
    1
    • #76-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 7)
      21 มกราคม 2562 / 21:16
      แฮร่ เขียนติดพันจนดึกค่ะ เขียนเสร็จก็เอามาลงเลย ขอบคุณมากนะคะ
      #76-1