[Fic Harry Potter] Twin Brothers [DM/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,253 Views

  • 110 Comments

  • 545 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    78

    Overall
    5,253

ตอนที่ 6 : The Forbidden Forest

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

     “ฉันล่ะไม่เข้าใจเลย ทำไมเวลามีเรื่องต้องเป็นพวกเธอตลอดเลยนะ – ตั้งแต่ตอนโทรลล์แล้ว”

 

     มักกอลนากัลบ่นพร้อมมองเด็กในบ้านตัวเองสี่คนด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าสำนึกผิด เลโอส่งยิ้มเจื่อน ส่วนรอนกับแฮร์รี่หน้าหดเล็กลงเหลือเพียงสองนิ้ว

 

     ดีแลนหลบตาสายตัดพ้อที่แฮร์รี่ส่งมา ก้มหน้าเหมือนหาเศษเหรียญที่พื้น ความรู้สึกผิดกดทับอยู่กลางอก เขาทำได้เพียงท่องสะกดจิตว่า นายทำถูกแล้ว แฮร์รี่จะได้เข็ด นายทำถูกแล้ว ไม่งั้นสักวันเขาโดนไล่ออกแน่ ให้ตนเองสบายใจ

 

     “ฉันขอพูดย้ำ นักเรียนไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากหอนอนในยามวิกาล เพราะฉะนั้น...” เธอปรายตามองนักเรียนทั้งสี่ส่งสายตาขอร้อง

 

     แต่มันไม่ได้ผลกับมักกอลนากัล...  50 แต้มจะถูกหักออก”

 

     “อะไรนะ 50!!? – ไม่ยุติธรรมเลย!” แฮร์รี่พูด สีหน้าดื้อดึง

 

     “คนละ” เธอเมิน พูดต่อโดยไม่สนใจเสียงประท้วง

 

     “ศาตราจารย์ – นี่บ้านคุณไง” เลโอดึงผ้าพันคอสีแดงสลับทองชูให้มักกอลนากัลดู

 

     “ฉันเห็นแล้วคุณมัลฟอย ฉันไม่ได้ตาบอด ฉันจะไม่ยอมลำเอียงเข้าข้างเด็กเพียงเพราะพวกเขาอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน”

 

     “ไม่เหมือนบางคน” รอนกระซิบให้ได้ยินเพียงแฮร์รี่ เขาพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย

 

     เดรโกยิ้มแสยะยิ้มอยู่อีกด้านของมักกอลนากัล เขาลากแขนดีแลนวิ่งแจ้นมาพอดีเจอกับเธอเลยจัดการฟ้องความผิดของสี่ทหารบ้านสิงห์ ความจริงเขาจะตั้งใจไปฟ้องเซเวอร์รัส แต่บังเอิญเจอเธอก่อน – ต้องยอมรับว่ามักกอลนากัลก็ไม่ได้แย่ อย่างน้อยเธอก็ไม่ลำเอียงเข้าข้างบ้านตัวเอง

 

     “เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเธอจะไม่ทำอีก พวกเธอทั้งหกต้องถูกกักบริเวณ ฐานออกมาเดินเพ่นพ่านยามค่ำคืน ฉันแน่ใจว่ากฎของฮอกวอตส์ไม่ได้มีไว้ให้เด็กมาแหกแบบนี้หรอกนะ”

 

     เจ้าของเนคไทเขียวทั้งสองคนหันมามองหน้ากันฉงน

 

     “ขอโทษนะครับศาตราจารย์ บางทีผมอาจจะฟังผิดไป – เมื่อกี้คุณพูดว่า... หก?” เดรโกถาม

 

     “ฟังไม่ผิดหรอกคุณมัลฟอย”

 

     เดรโกถลึงตา หันมามองดีแลนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

     “แค่กๆ หึๆๆ แค่ก” เลโอไอค่อกแค่กกลั้วเสียงหัวเราะ

 

     “แต่ศาตราจารย์ครับ พวกผมมีเจตนาดี กลัวว่าเพื่อนจะออกไปทำเรื่องอันตรายเลยตามไปดูแล้วรีบมาบอกศาตราจารย์เพื่อตักเตือนนะครับ” ดีแลนพูดพร้อมช้อนมองมักกอลนากัลตาละห้อย น้ำเสียงออดอ้อน

 

     ...แต่มันไม่ได้ผลกับมักกอลนากัล

 

     “ถึงเธอจะตั้งใจแก้ไขในสิ่งที่ผิด แต่พวกเธอทั้งสองก็อยู่ออกมาเดินในยามวิกาลเช่นกัน เพราะงั้น – ใช่แล้ว หกคนต้องถูกทำโทษ” เธอพูดหน้าเรียบนิ่ง เสียงเฉียบขาด

 

     ถ้อยคำเฉียบขาดของมักกอลนากัลทำให้ทั้งคู่ต้องพยักหน้าจำยอม ดีแลนแอบส่งเสียงจึ๊จ๊ะในลำคอ เดรโกกัดฟันส่งสายตาอาฆาตคืนไปให้รอนที่หันมามองเดรโกแล้วแลบลิ้นปลิ้นตา แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ยกยิ้มสะใจ ส่วนเลโอยังไม่หยุดหัวเราะในลำคอตั้งแต่ตอนนั้น

 

     “ฟิลช์จะนำทางพวกเธอไป – ฉันพูดได้แค่ว่าโชคดี และ อย่าให้มีเรื่องแบบนี้อีก” คำหลังเธอเน้นเสียงพร้อมมองเด็กสี่คนที่สวมผ้าพันคอสีแดง

 

     เลโอกระแอมหยุดหัวเราะ พูดเสียงกะล่อน “ไม่มีครั้งต่อไปแน่ครับ”

 

     ...หมายถึง ไม่มีครั้งต่อไปที่คุณจะจับได้น่ะนะ

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

     “น่าเสียดายที่โรงเรียนยกเลิกกฎเก่าไป ไม่งั้นคืนนี้คงมีเด็กหกคนโดนผูกขาห้อยหัวลงจากปราสาท” ฟิลช์พูดเสียงเย็นชา เขาถือตะเกียงเดินนำเด็กทั้งหกออกไปนอกปราสาท มุ่งตรงไปที่กระท่อมของแฮกริด

 

     “ป่าเถื่อนที่สุดเลย” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ

 

     “คืนนี้พวกเธอจะถูกกักบริเวณกับแฮกริด เขาจะดูแลเธอต่อ” หันมามองแสยะยิ้ม “คืนนี้เขามีเรื่องต้องทำอีกเยอะเลยล่ะ – ในป่าต้องห้าม”

 

     “เข้าป่าหรอ? ฉันนึกว่าพูดเล่น เราเข้าไปไม่ได้” เดรโกพูดเสียงแหลม หน้าซีดเผือด

 

     “นักเรียนไม่มีสิทธิ์ ในนั้นมี –” เสียงหอนของสุนัขดังออกมาจากในป่า “มนุษย์หมาป่า...” แฮร์รี่ตาเหลือก มองดีแลนเลิ่กลั่ก

 

     “มียิ่งกว่ามนุษย์หมาป่าเสียอีกคุณมัลฟอย” ฟิลช์พูดเสียงยานคาง ฟังดูน่าขนลุก เขาบอกฝันดีแล้วเดินเข้าปราสาท


     “เอาล่ะ เอ่อ ไปกันเถอะ” แฮกริดพูดเสียงอ่อย

 

 

 

     ทั้งหกเดินตามแฮกริดที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเป็นแถว ด้านหน้าแฮกริดมีสุนัขตัวใหญ่ที่ชื่อเจ้าเขี้ยว มันเดินมึนๆ ตัวสั่นงั่กนำทางพวกเขาอีกที

 

     บรรยากาศภายในป่านั้นเย็นเฉียบ แฮร์รี่ถูแขนไปมาเพื่อให้ความอบอุ่นกับตัวเองหลายรอบแล้ว ด้านหน้าของเขาคือเฮอร์ไมโอนี่ เธอหันซ้ายหันขวามองรอบทางระแวดระวัง ด้านหน้าเธอคือรอนที่เดินตัวแทบจะชิดติดกับแฮกริด

 

     เขาหันหลังไปมองดีแลนที่เดินตามเขามาติดๆ ใบหน้าเล็กเรียบนิ่งไม่มีร่องรอยของความกลัวสักกระผีก ผิดกับเดรโกที่อยู่ด้านหลัง เขามีใบหน้าซีดเผือดและสะดุ้งทุกครั้งที่มีเสียงกรอบแกรบคล้ายใบไม้หักจากข้างทาง

 

     เลโอเป็นคนเดินปิดท้าย เขาถือตะเกียงอีกอัน เดินมองซ้ายมองขวาอย่างสนใจจนแทบจะแตกออกจากแถวไปหลายรอบถ้าเดรโกไม่เดินไปดึงกลับมา

 

     พวกเขาเดินเข้าไปลึกจนแฮกริดทำสัญญาณมือให้ระวัง ร่างใหญ่ยักษ์เดินตรงที่มีแอ่งน้ำด้านหน้า เขาแตะมือลงเพื่อสัมผัส แล้วยกขึ้นมาให้ทั้งหกดู มันเป็นของเหลวที่ค่อนข้างหนืด สีเงินของมันเป็นประกายสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ส่องลงมา

 

     “นั่นอะไร” แฮร์รี่พูดเสียงสั่นๆ สัญญาณในตัวบอกเขาว่าสิ่งนั้นต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับพวกเขาแน่

 

     “เลือดยูนิคอร์น” เฮอร์ไมโอนี่จ้องมือแฮกริดตาแทบถลน “ฉันเจอมันตายเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ส่วนตัวนี้น่าจะบาดเจ็บจากอะไรสักอย่าง”

 

     “นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราต้องมาที่นี้ เพื่อปกป้องมันจากอะไรก็ตามที่ทำร้ายมันอยู่”

 

     แฮร์รี่หรี่ตามองผ่านความมืดท่ามกลางต้นไม้สูงออกไป เขาคล้ายเห็นเงาดำเหมือนร่างมนุษย์เดินอยู่ แฮกริดมองตามสายตาแฮร์รี่ แล้วพูดต่อ “รอน เฮอร์ไมโอนี่ เธอมากับฉัน”

 

     “โอเค” รอนตอบรับเสียงสั่น เฮอร์ไมโอนี่เพียงพยักหน้ารับ

 

     เดรโกทำหน้าแหยงมองแฮร์รี่อย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาขยับตัวเข้าไปเบียดดีแลนแสดงสีหน้ารังเกียจแฮร์รี่ไม่ปิดบัง

 

     “ส่วนพวกเธอสี่คน – ฉันเสียใจที่ต้องบอกว่าพวกเธอจะต้องแยกกัน”

 

     “อะไรนะ!!” เลโอตะโกน

 

     “พวกเราเป็นแค่เด็กปีหนึ่งแฮกริด เด็กปีหนึ่งสองคนไม่มีทางจัดการกับอะไรก็ตามที่ทำร้ายยูนิคอร์นได้หรอก” ดีแลนพูด ไม่เหลือร่องรอยความใสซื่อบนใบหน้า

 

     “ฉันรู้ แต่มันเป็นคำสั่งของศาตราจารย์มักกอนนากัล” แฮกริดมองหน้าดีแลน ถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด “ฉันไม่ได้คิดจะให้พวกเธอไปจัดการกับมันอยู่แล้ว – แต่มันเป็นการลงโทษ ฉันเสียใจ ยังไงพวกเธอก็ต้องแยกกัน”

 

     เขาอึกอัก มองซ้ายมองขวาก่อนจะกระซิบ “แค่เดินไปตามทาง ทำตัวให้เหมือนถูกลงโทษก็พอ”

 

     “ก็ได้ ฉันจะไปกับดีแลน” เดรโกพูด

 

     “ห้ามไปกับบ้านเดียวกัน”

 

     “โว้ย งั้นเลโอ! มานี่” เดรโกกวักแขนเรียกเลโอ

 

     “ห้ามไปกับฝาแฝด”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “...ไอ้ยักษ์นี่ แกหาเรื่องฉันใช่ไหม” เดรโกพูดเสียงเย็น

 

     “เปล่าเลยมัลฟอย คำสั่งของศาตราจารย์มักกอลนากัล”

 

     “งั้นคุณควรจะบอกตั้งแต่แรกไปเลยนะแฮกริดว่าให้ผมไปกับมัลฟอย แล้วแฮร์รี่ไปกับเดรโก” ดีแลนดึงแขนเดรโกที่ทำท่าจะพุ่งไปจัดการแฮกริด

 

     “อ่า นั่นสินะ ฉันนี่โง่จริง” ดีแลนถอนหายใจ หันไปมองคู่ของตัวเองก็พบว่าอีกฝ่ายยืนตัวแข็งไปแล้ว

 

     “พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่” เดรโกกระซิบลอดไรฟัน

 

     ...ถ้านายรอดไปได้น่ะนะเดรโก

 

 

 

 

 

     “รอให้พ่อฉันรู้เรื่องนี้ก่อนเถอะ! นี่มันไม่ใช่หน้าที่ของนักเรียน” แฮร์รี่กลอกตา เขาฟังเดรโกบ่นตั้งแต่เริ่มแยกออกจากกลุ่มมาได้เกือบสิบนาทีแล้ว เจ้าของผมบลอนด์เดินฟึดฟัดถือตะเกียงที่พวกเขาเป่ายิ้งฉุบเลือกคนถือ เดรโกเป็นฝ่ายแพ้เลยต้องจำยอมทำหน้าที่ที่ตัวเองบอกว่าเป็นหน้าที่คนใช้

 

     “ถ้าฉันเป็นคนนอก ฉันจะคิดว่านายกลัว”

 

     “ฉันไม่ได้กลัวพอตเตอร์!” เดรโกกระแทกเสียง เขาหันหลังขวับไปมองด้านหลัง แล้วหันมากระซิบสีหน้าแตกตื่น “แกได้ยินนั้นไหม”

 

     แฮร์รี่มองงงๆ เดรโกชักสีหน้ารำคาญแล้วเดินต่อ เจ้าเขี้ยวเดินงุ่นง่านสั่นงั่กเป็นวงกลม มันรอจนพวกเขาเดินเข้าไปใกล้แล้วจึงเบียดตัวชิดแฮร์รี่

 

     “ตามมาเขี้ยว” เดรโกหันไปเรียกเขี้ยว เดินนำหน้าไม่สนใจแฮร์รี่อีก

 

     “กลัวหรอ เหอะ” พึมพำลอดไรฟัน

 

     ความเงียบโรยตัวลง ระหว่างทางไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรสักคำ แฮร์รี่เหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเดรโกที่บิดเบี้ยว ปากเชิดขึ้น ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่าเดรโกเกลียดเขา เขาคงนึกว่าคนด้านข้างกำลังงอน

 

     “นายตามฉันไปทำไม” แฮร์รี่เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

 

     “ฉันเกลียดแกไงพอตเตอร์”

 

     “นายบังคับดีแลนใช่ไหม” เดรโกหันมาจ้องตา “เขาไม่มีทางทำแบบนี้กับฉัน”

 

     “โถ่ ฉันก็นึกว่าแกจะฉลาดกว่านี้นะพอตเตอร์” เดรโกพูด เสียงหัวเราะเยาะในลำคอของเขาทำแฮร์รี่โมโห

 

     “มีอะไรตลก”

 

     “ฉันไม่บอกแกหรอก เดี๋ยวแกไม่โง่แล้วฉันจะเอาเรื่องตลกที่ไหนมาขำอีกล่ะ” แฮร์รี่กลอกตา นึกรำคาญคนข้างตัวมากขึ้นทุกที

 

     แฮร์รี่หยุดชะงักตามเดรโกที่เดินนำหน้า เขาเอี้ยวตัวมองข้ามไหล่เดรโก เห็นเจ้าเขี้ยวยืนขู่ ลากสายตาตามไปจนพบร่างบางอย่างที่คล้ายมนุษย์มีผ้าคลุมมิดจนมองไม่เห็นใบหน้า ร่างนั้นกำลังก้มลงดูดเลือดจากยูนิคอร์นที่นอนหายใจโรยรินอยู่

 

     เดรโกตัวแข็ง ตกใจตาเหลือกจนเผลอคว้ามือแฮร์รี่มาจับไว้ แฮร์รี่เบ้หน้าเมื่อเจ้าของผมบลอนด์เผลอกระชับมือบีบแรงขึ้นกว่าเดิมตอนที่ร่างใต้ผ้าคลุมหันมามองพวกเขา

 

     ความเจ็บแปรบที่หน้าผากเกือบทำให้แฮร์รี่สะบัดมือจากการเกาะกุม แต่ติดที่แรงบีบจากอีกฝ่ายมีมากกว่า ร่างใต้ผ้าคลุมค่อยๆ เคลื่อนตัวลอยเข้ามาใกล้พวกเขา

 

     “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

     เดรโกกรีดร้องแล้วลากแขนแฮร์รี่ให้วิ่งตามเจ้าเขี้ยวที่สะบัดตูดหนีคนแรก แฮร์รี่ปลิวไปตามแรงฉุด แต่ความสงสัยบางอย่างทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องมองกลับไป

 

     “โอ๊ย”

 

     แฮร์รี่ยกมืออีกข้างจับแผลเป็นของตัวเอง ร่างใต้ผ้าคลุมไม่ได้ตามพวกเขามา มันลอยนิ่งๆ อยู่เหนือยูนิคอร์น ความรู้สึกหวาดกลัวจับจิตพุ่งจู่โจมแฮร์รี่จนสติแตก ขาพันเกี่ยวไม่สามารถวิ่งต่อได้ เขากองลงไปนั่งกับพื้น โดนลากไปตามทางเดรโกที่หลับหูหลับตาวิ่ง

 

     “แก ลุกขึ้นมา! ไม่อย่างงั้นฉันจะทิ้งแกไว้ที่นี้” เดรโกหันมาตวาด ก่อนจะชะงักไปเมื่อพบว่าคนด้านล่างใบหน้าซีดเผือดหอบหายใจกระชั้นมากแค่ไหน

 

     เดรโกเหล่มองไปที่ต้นเหตุที่ทำให้ต้องวิ่งหนี เมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตามมาจึงตาลีตาเหลือกระชากแขนแฮร์รี่ให้ลุกขึ้น

 

     “ลุกพอตเตอร์! อย่าสำออย ไม่งั้นฉันทิ้งแกไว้ที่นี้แน่”

 

     “ฉัน –” แฮร์รี่พูดตะกุกตะกัก “นายไปเลย”

 

     เดรโกคำราม เขากระชากแขนสุดแรงจนแฮร์รี่ปลิวตามลุกขึ้นยืน ดวงตาใต้กรอบแว่นยังมึนงงเหมือนยังตั้งสติไม่ได้ เดรโกตบหัวทุยสีดำเต็มแรงหนึ่งที

 

     “โอ๊ย! มันเจ็บนะเว้ย”

 

     “แกจะเจ็บกว่านี้อีกถ้ายังไม่เลิกโง่ ไปได้แล้ว!!!

 

     พูดจบก็กระชากแขนอีกคนให้วิ่งตาม มือหนึ่งถือตะเกียงให้แสงสว่าง ส่วนอีกมือก็บีบกระชับให้ความอุ่นใจว่าตนเองไม่ได้อยู่ลำพัง

 

 

 

 

 

     อีกด้านหนึ่ง เลโอและดีแลนเดินไปตามทางที่แฮกริดบอก ทั้งคู่เดินเหมือนพวกเขาเพียงอยู่ในสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น ไม่ใช่กลางป่าต้องห้ามที่เต็มไปด้วยสัตว์อันตราย

 

     ความเงียบปกคลุมตั้งแต่ต้นจนปัจจุบัน ไม่มีใครเริ่มบทสนทนา มีเพียงเสียงเสียดสีกันของกิ่งไม้ เสียงย่ำเท้าไปตามดินที่อ่อนนุ่มและเสียงดีดของถ่านจากตะเกียงในมือของเลโอเท่านั้น

 

     ดีแลนเหลือบมองด้านข้างของคนข้างตัว สีหน้าของเลโอไม่ได้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนตอนแรกแล้ว ตั้งแต่ที่แฮกริดบอกว่าพวกเขาต้องคู่กัน

 

     เลโอไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจเหมือนที่เดรโกทำกับแฮร์รี่ แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายินดี ออกจะอึดอัด ลำบากใจมากเสียด้วยซ้ำ

 

     “เราต้องเดินอีกไกลแค่ไหน” ดีแลนตัดสินใจชวนคุย

 

     “ไม่รู้เหมือนกัน”

 

     “อ่าว แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าเราต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่”

 

     “ฉันก็ไม่รู้ เดินไปจนกว่าจะเจอแฮกริดล่ะมั้ง”

 

     “นายพูดเหมือนป่านี้มันเล็กๆ งั้นแหละ”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “เลือดยูนิคอร์นมันช่วยรักษาอาการบาดเจ็บใช่ไหม? ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือ” ดีแลนเริ่มความพยายามครั้งที่สอง

 

     “คงงั้น”

 

     “...”

 

     “...”

 

     “มนุษย์หมาป่ามีจริงๆ หรอ ฉันนึกว่าเป็นแค่เรื่องเล่าในนิทานเสียอีก” ความพยายามครั้งที่สามกับเสียงที่เริ่มห้วน

 

     “เปล่า มีจริงๆ”

 

     “นายเคยเจอไหม”

 

     “ไม่อะ”

 

     “...”

 

     “...”

 

     ดีแลนกลอกตา ความอดทนเริ่มต่ำลงไปทุกที “นายมีปัญหาอะไรกับฉันมัลฟอย”

 

     เลโอชะงักฝีเท้า “ฉันเปล่า”

 

     “นายอิจฉาที่ฉันดัง?”

 

     เลโอหันขวับมามองเคืองๆ ก่อนจะหลบสายตาจากนัยต์ตาสีเขียวที่สะท้อนแสงจากตะเกียง “ฉันไม่ใช่เดรโกนะที่จะงี่เง่าแบบนั้น”

 

     “แล้วปัญหามันคืออะไรล่ะ!

 

     “ไม่ใช่เรื่องของนายพอตเตอร์”

 

     “แต่ ฉัน รำ คาญ” ดีแลนเน้นเสียงทีละคำ “ถึงนายจะเกลียดฉัน แต่ว่านายก็เป็นเพื่อนแฮร์รี่ ฉันไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนของแฮร์รี่ – อย่างน้อยก็ต่อหน้าเขา”

 

     “...ฉันไม่ได้เกลียดนาย” เลโอพูดพร้อมสีหน้าลำบากใจ

 

     “ว้าว ฉันว่านายโกหกเนียนใช้ได้เลยนะ” ดีแลนเหยียดยิ้ม “เหมือนสลิธีรินตัวจริงเลย”

 

     “ฉันไม่ใช่สลิธีริน!!!” เลโอตวาด เขาชะงักเมื่อเห็นแววตารู้ทันของดีแลน รู้ทันทีว่าโดนเจ้าแว่นตรงหน้าลองเชิง และเขาก็พลาดแล้วเสียด้วย “ฉันไม่ได้โกหก – ฉันไม่ได้เกลียดนายพอตเตอร์...”

 

     “แต่นายเกลียดสลิธีริน?”

 

     เลโอเดินมองพื้น ไม่ได้ตอบในทันที “ก็เปล่า”

 

     “...”

 

     “เรื่องของฉันพอตเตอร์ เอาเป็นว่าฉันไม่ได้เกลียดนาย แล้วก็ไม่ได้เกลียดสลิธีริน”

 

     ดีแลนอ้าปากจะถามต่อ แต่เลโอยกมือขวางไม่ให้เขาเดิน ด้านหน้าของพวกเขาเป็นซากยูนิคอร์นที่นอนตัวแห้ง คล้ายไม่เหลือเลือดสักหยดภายในร่างกาย เลโอส่งสายตาเคร่งเครียดมาให้เขา ทั้งคู่ค่อยๆ เดินอย่างระแวดระวังไปที่ร่างยูนิคอร์น

 

     “คุณควรกลับไปรวมกับกลุ่ม คุณพอตเตอร์” เสียงฝีเท้าคล้ายเสียงกรีบเท้าม้าดังขึ้นด้านหลัง ทั้งคู่สะดุ้งตัวโยนหันไปพบกับเซนทอร์ผู้ชาย ตัวสูงล่ำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เขาเหลือบมองเลโอแวบหนึ่งแล้วหันมาพูดกับดีแลนต่อ

 

     “ป่าต้องห้ามไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัย – โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคุณ คุณเป็นที่รู้จักของเหล่าสัตว์ที่นี้”

 

     “มันโดนตัวอะไรฆ่าครับ” ดีแลนถาม เมินที่จะสนใจความดังของตัวเอง

 

     “มันเป็นสิ่งที่โหดเหี้ยมมาก เลือดยูนิคอร์นสามารถให้พลังชีวิตได้ จากผู้ที่ใกล้ตาย แต่แน่นอนว่าผลตอบแทนยอมคุ้มค่าสมราคา” เซนทอร์พูดพร้อมมองดีแลนด้วยสายตาที่พวกเขาอ่านไม่ออก

 

     เลโอเดินขึ้น แทรกตัวระหว่างเซนทอร์และดีแลน จนดีแลนถูกบังจากสายตา

 

     “ค่าตอบแทนอะไร”

 

     “เธอจะมีเพียงครึ่งชีวิต... ชีวิตที่ต้องคำสาป”

 

     “ใครจะอยากได้ชีวิตแบบนั้น” เซนทอร์หนุ่มเมินคำถามของเลโอ เขามองดีแลนที่เบี่ยงหน้าผ่านไหล่ของเลโอ “คุณคงรู้อยู่แล้ว”

 

     “โวลเดอมอร์? ใช่ไหม? ที่คุณอยากจะพูด”

 

     เซนทอร์หนุ่มโน้วตัวจนใบหน้าอยู่ในระดับสายตาของพวกเขา “คุณรู้ไหมว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในปราสาท”

 

     “ดีแลน!! เลโอ!!” เสียงตะโกนของแฮร์รี่ทำให้เซนทอร์เดินถอยหลังไป ด้านหลังแฮกริดมีเด็กอีกสี่คนรวมอยู่เป็นกระจุก

 

     “โอ้ ฟีเรนเซ่ นายรู้จักคุณพอตเตอร์อยู่แล้ว” แฮกริดมองหน้าทั้งคู่ ถามปนเสียงหอบจากการวิ่ง “พวกเธอโอเคใช่ไหม” ทั้งคู่พยักหน้า

 

     เซนทอร์มองตรงไปที่แฮร์รี่แล้วหันกลับมามองดีแลนอีกครั้ง

 

     “พวกเธอปลอดภัยแล้ว หวังว่าจะได้เจอกันอีกคุณพอตเตอร์ โชคดี”











     TALK : เจ้าแฝดมัลฟอยนี่น่ามคานเนาะ มีปัญหาอยู่ดั้ยยยย 55555 ฉันท้อเหลือเกินเวลาตัวละครเยอะๆ แง้ บรรยายยาก


     เราเห็นดราม่าร่างบางร่างสูงในทวิตแล้วตลกอะ คืออยากใช้คำว่าร่าง...ในฟิคตัวเองบ้าง แต่จากรูปร่างแต่ละคนตอนนี้เป็นได้อย่างเดียวคือร่างก้อน แงงงงง เอ็นดูวววว


     ขอบคุณทุกคนที่ยังตามอ่านแล้วก็เม้นให้เค้าน้า มาเม้นเม้าๆ กับเราได้นะ 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #108 windychiii (@windychiii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 11:22
    เดรโกไปตบหัวทุยของแฮร์รี่ทำไมลูกกก เลโอก็ตึงกับดีแลนมาก ต้องมีอะไรแน่ๆ
    ปล.ชอบร่างก้อนมากค่ะ ฮาาา
    #108
    0
  2. #75 cinncookie (@cinncookie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 09:34
    ฮือออ ร่างก้อนอ่ะ55555
    #75
    0
  3. #73 Pployji (@ployjiji) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:56
    สนุกๆๆๆ
    #73
    0
  4. #72 oipee (@oipee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 10:13

    สนุกมากกก ติดตามอยู่นะคะ

    #72
    0
  5. #71 Mojipeachhx (@Mojipeachhx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:05
    ชอบร่างก้อน 55555 และนังเดรกกล้ารุนแรงกับลูกฉันหรอ! แต่เพราะพากันหนีครั้งนี้จะให้อภัยก็ได้ แล้วเนี่ยถ้าลดความปากหม-- แค่กๆ นั่นแหละถ้าไม่-ป่านนี้สนิทหนุงหนิงกันไปแล้วป่ะ ถึงเวลาจะจีบเค้าอย่ามาล้องนะเจ้าแฝดมัลฟอยยย
    #71
    0
  6. #70 84riho (@626nam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:20
    สนุกก รออ
    #70
    0
  7. #69 skysystëm (@Furifufu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:45

    เดรโกกระชากแฮรี่แรงมากเอ็งก็ใจเย็นๆสิโว้ยยยยย น้องยิ่งตัวเล็กตัวน้อยอยู่เหออ เลโอกับดีแลนคือตึงมากถามจริงเลโอเอ็งเขินน้องถูกมะน้อวววว55555555 แต่ใดๆทั้งหมดคือเอ็นดูเจ้าก้อนทั้ง6มากปวดหัวแทนศาตราจารย์แต่ละคน55555555 แต่เป็นกำลังให้คนเขียนต่อไปเหมือนกันคับโผมมมhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    #69
    0
  8. #68 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:57
    เริ่มความสัมพันธ์แบบนี้ก็ดี แต่ไม่รู้ว่าพูดโกหกหรือพูดจริง แต่...ศาตราจารย์มักกอนนากัลเยี่ยมมากค่าาาาาาาา ฮุๆ
    #68
    0
  9. #67 nutsu-n (@katsu1001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:45
    เดรโกกระชากหนูรี่แรงไปแล้ว จะจีบเขาเมื่อไหร่ขอให้หนูรี่เล่นตัคเยอะๆเลย
    #67
    0
  10. #66 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:33
    คู่นั้นก็ทะเลาะกันคู่นี้ก็เงียบใส่กัน5555555 แต่ละคน ฉากนั้นในหนังคือเดรกเล่นวิ่งป่าราบออกไปเฉยวงวารหน้าน้องมากตอนนั้นในใจคงแบบอะไรของมันวะ ตัดภาพมาในฟิคกระชากลากถูเว่ออ
    #66
    0
  11. #65 ILikeYourWorks (@galaxypampam11) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 17:17
    ร่างก้อน55555555555 เอ็งลู ;__;
    #65
    0