[Fic Harry Potter] Twin Brothers [DM/HP]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,254 Views

  • 110 Comments

  • 546 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    79

    Overall
    5,254

ตอนที่ 5 : Mirror of Erised

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

     หลายวันก่อน

 

     คริสมาสต์ใกล้เข้ามาแล้ว แฮร์รี่เป็นเพียงไม่กี่คนที่ลงชื่อว่าจะอยู่ที่ฮอกวอตส์ในช่วงวันหยุดยาวนี้ เขาวางแผนไว้ว่าจะออกมานั่งเล่นกับดีแลนที่ห้องโถงในช่วงเช้า ช่วงบ่ายอาจจะพากันไปห้องสมุดเพื่อเคลียร์การบ้านที่สั่งมาอย่างไม่เกรงใจคำว่าวันหยุดของพวกเขา ต่อด้วยตอนเย็นก็มานั่งกินข้าวที่โต๊ะเดียวกัน ข้างๆ กัน เหมือนวันที่พวกเขายังไม่ได้มาเรียนที่นี้ เสียดายก็เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถนอนห้องเดียวกันได้

 

     แฮร์รี่ตั้งใจว่าช่วงวันหยุดที่ไร้ผู้คน เขาจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟัง ทั้งเรื่องที่เขาโดนสาปตอนเล่นควิดดิช ทั้งเรื่องปราบโทรลล์ภูเขา และเรื่องสเนป

 

     ก่อนที่แผนของเขาจะมีอันต้องปรับเปลี่ยนเพราะรอนและเลโอตัดสินใจที่จะอยู่ที่ฮอกวอตส์ด้วย

 

     “พ่อกับแม่ฉันเปลี่ยนแผน เขาตั้งใจไปเยี่ยมพี่ชายฉันที่โรมาเนีย” รอนว่า

 

     “พ่อฉันจะจัดงานเลี้ยงเชิญคนอื่นด้วยนะซี้ ฉันรำคาญ” เลโอว่า

 

     อันที่จริงดีแลนกับรอนนั้นเรียกได้ว่าเกือบไม่มีอะไร (แค่เกือบ อย่างไรรอนนั้นก็อคติกับบ้านสลิธีรินอยู่แล้ว) แต่กับเลโอไม่ใช่ แม้เขาจะพอรู้ว่าเลโอไม่ค่อยชอบน้องเขา แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ เลโอเมินดีแลนอย่างสิ้นเชิงตอนที่ดีแลนเคยพูดชวนคุย เขาทั้งคู่มองหน้ากันจนบรรยากาศเริ่มอึมครึม ก่อนที่เลโอจะสะบัดตูดหันหลังเดินจากไป

 

     แฮร์รี่มองดีแลนอึกอัก เขาทันเห็นว่ารอยยิ้มของดีแลนบิดเบี้ยวไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเป็นรอยยิ้มใสซื่อตามเดิม...

 

 

 

     “นี่แดน นาย เอ่อ- ได้ของขวัญหรือเปล่า” แฮร์รี่ถามดีแลนที่ตอนนี้ย้ายมานั่งกินข้าวเช้ากับเขาสองคนที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ เพื่อนของดีแลนกลับบ้านเกือบจะทั้งหมด (รวมทั้งเดรโก) ทำให้แฮร์รี่ต้องฉุดกระชากให้เขามานั่งด้วย แม้ดีแลนจะยืนยันว่านั่งกินข้าวคนเดียวได้ก็ตาม

 

     แฮร์รี่ต้องตื่นให้เช้ากว่าเดิม เพื่อที่จะได้มานั่งกับดีแลนก่อนที่รอนกับเลโอจะลงมา เพราะถ้าเห็นเลโอเมื่อไหร่ ดีแลนจะยกจานย้ายกลับไปโต๊ะสลิธีรินทันที

 

     “นายก็ด้วย?” ดีแลนเลิกคิ้วถาม

 

     “ใช่ มันเป็นผ้าคลุมล่องหนล่ะ” แฮร์รี่กระซิบ

 

     “ว้าว ฟังดูเจ๋งชะมัด” ดีแลนยิ้มให้ เอื้อมไปหยิบพุดดิ้งสีเหลืองอร่ามด้านหน้าแฮร์รี่แล้วจ้วงเข้าปากไม่สนใจสายตาสงสัยของคนข้างตัว

 

     “...”

 

     “มองหน้าฉันทำไม”

 

     “นายจะไม่บอกฉันหรือไง” แฮร์รรี่ขมวดคิ้ว

 

     “ฉันได้มาก็จริง แต่ฉันได้แค่โหลลูกอมกับปากกาธรรมดามาเอง คิดว่านะ”

 

     “หมายความว่าไง ใครเป็นคนให้”

 

     “ไม่รู้สิ เขาไม่ได้ลงชื่อไว้”

 

     “เขาเขียนอะไรไว้บ้างไหม”

 

     ดีแลนล้วงเสื้อคลุม ยื่นเศษกระดาษให้แฮร์รี่ “ฉันเอามาด้วย”

 

     ...แม่และยายของเธอทิ้งของสิ่งนี้ไว้ ฉันคิดว่ามันควรเป็นของเธอ หวังว่าเธอจะนำไปใช้ประโยชน์ในทางที่ควร...

 

     “เดี๋ยวนะ...” แฮร์รี่ยื่นขึ้นล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบเศษกระดาษยับๆ มากางเทียบกับกระดาษของดีแลน ข้อความบนกระดาษคล้ายกันมาก

 

     ...พ่อของเธอทิ้งของสิ่งนี้ไว้กับฉันก่อนที่เขาจะเสีย ถึงเวลาส่งคืนให้เธอแล้ว ใช้ให้ดี...

 

     “ลายมือเดียวกันเลยนี่!” ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน

 

     ไม่มีทางที่ของแฮร์รี่เป็นของวิเศษแล้วของดีแลนจะเป็นแค่ปากกาและลูกอมโง่ๆ ธรรมดา

 

     ดีแลนจมอยู่กับภวังค์ของตัวเองจนไม่ได้ยินเสียงแฮร์รี่ตะโกนทักเพื่อนทั้งสองของตน เขาสะดุ้งตอนที่รอนโบกมือตรงหน้าเขา

 

     “เฮ้ นายเป็นอะไรหรือเปล่า”

 

     “เปล่าๆ ฉันสบายดี อรุณสวัสดิ์รอน”

 

     “อรุณสวัสดิ์ – อีกครั้งดีแลน - ถึงฉันจะบอกนายไปแล้วสามรอบก็เถอะ” รอนยักไหล่ เขาเริ่มหยิบน่องไก่ตรงหน้า กินมูมมามไม่สนใจใครอีก

 

     ดีแลนเบือนสายตาไปสบกับดวงตาสีซีดที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ดวงตาของเลโอใกล้เคียงกับเดรโกมาก เพียงแต่มันจะออกฟ้ามากกว่าดวงตาของเดรโกที่ซีดจนเกือบจะเป็นเพียงสีเทา เลโอมองเขาแล้ว พยักหน้าแก่นๆ ให้ทีหนึ่งแล้วหันไปคุยกับแฮร์รี่ต่อ

 

     “งั้นฉันขอตัวนะแฮร์รี่” ดีแลนลุกขึ้นเอ่ยปากบอกลาแฮร์รี่ที่หันมามองเจื่อนๆ

 

     “รอไปพร้อมกันสิแดน เดี๋ยวฉันจะไปทำการบ้านที่ห้องสมุด ไปด้วยกันนะ”

 

     “งั้นฉันไปรอที่นู้นเลยก็แล้วกัน ไว้เจอกันนะ-” ชะงักไปเล็กน้อยตอนเห็นหน้าเบี้ยวๆ ของเลโอ “พวกนายก็ด้วย”

 

     เลโอมองตามแผ่นหลังเล็กจนหายไปหลังประตูบานใหญ่ มือเรียวยาวจิกขอบโต๊ะจนขึ้นข้อสีขาว “นายเป็นอะไรไหมเพื่อน” เลโอสะดุ้ง มองหน้าเพื่อนสองคนที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง สบดวงตาสีเขียวของแฮร์รี่แล้วเสหลบตาอย่างรวดเร็ว พยายามผ่อนลมหายใจจนเป็นปกติ

 

     “ไม่มีอะไรหรอก แค่นึกอะไรได้นิดหน่อย” ตอบพร้อมรอยยิ้มกวนแม้หัวใจจะยังเต้นแรงก็ตาม

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

     คืนนี้แฮร์รี่ตัดสินใจออกจากหอนอนยามวิกาล เพราะคำพูดของเฮออร์ไมโอนี่ก่อนที่เธอจะกลับบ้าน

 

     ช่วงนี้พวกเขากำลังตามหาข้อมูลเกี่ยวกับหมาสามหัวที่พวกเขาไปเจอมาจนพบว่าปลายทางของคำตอบเกี่ยวข้องกับนิโคลัส เฟรมเมล ชื่อของใครสักคนที่แฮกริดบังเอิญหลุดปาก พวกเขาคิดว่าสเนปต้องการของที่เจ้าปุกปุย (ชื่อหมา) เฝ้าไว้ และมันต้องเกี่ยวกับนิโคลัส เฟรมเมลแน่

 

     พวกเขาค้นหาหนังสือในห้องสมุดเป็นร้อยๆ รอบ เลโอยอมแพ้ไปในเล่มที่ 50 ฟุบตัวลงนอน ทิ้งเขากับรอนให้หัวฟูหากันต่อไป

 

     แต่พวกเขาก็ไม่พบ...

 

     จนเฮอร์ไมโอนี่ ที่เคยเคร่งครัดกับกฎระเบียบพูดว่า พวกเขายังไม่ได้หาในเขตหวงห้าม จะจุดประกายดวงตาของแฮร์รี่ให้มีความหวัง

 

     เขารอ... รอจนถึงเวลาที่คนนอนหลับกันหมด แอบย่องออกจากเตียงถือตะเกียงพร้อมคลุมผ้าคลุมล่องหนตรงไปที่ห้องสมุด ในส่วนเขตหวงห้าม โชคร้ายที่เขาไม่พบอะไรมากแถมยังเกือบถูกฟิลช์จับได้เสียอีก

 

     เขาวิ่งหนีไปตามทางระเบียง นึกของคุณคนที่ส่งผ้าคลุมล่องหนมาได้ถูกเวลา แฮร์รี่หยุดพัก หอบหายใจเมื่อพบว่าตัวเองวิ่งมาได้ไกลแล้ว เขาเดินไปตามทางหวังกลับหอนอนกริฟฟินดอร์

 

     “เซเวอร์รัส ผม...”

 

     “คุณไม่อยากให้ผมเป็นศัตรูหรอก” เสียงเย็นเยียบจากร่างสูงตรงหน้าทำแฮร์รี่ชะงักเท้า

 

     ...สเนปกับศาสตราจารย์ควีเรลล์?

 

     “มะ หมายความว่าไง” ควีเรลล์พูดเสียงตะกุกตะกัก

 

     “คุณรู้ความหมายดีอยู่แล้ว... ใคร? พี่หรือน้อง” สเนปชะงัก หันขวับมามองตรงที่แฮร์รี่ยืนอยู่ จนแฮร์รี่ต้องกลั้นหายใจ ค่อยๆ เดินถอยหลังออกช้าๆ

 

     สเนปมองอย่างสงสัย หรี่ตาไม่ไว้ใจ “ไว้เราค่อยคุยกันอีกทีเร็วๆ นี้- ว่าคุณควรจะภัคดีกับใคร

 

     เสียงฝีเท้าก้าวเป็นก้าวสั้นๆ และเร็วดังก้องไปทั่วทางเดินเรียกให้ทั้งคู่กลับมายืนตรงเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างที่ทำให้เกิดเสียงเดินผ่านทางโค้งมา

 

     “อ้อ ศาสตารจารย์นั่นเอง – ผมเจอนี้ที่เขตหวงห้าม ยังร้อนอยู่เลย” สเนปมองโคมไฟที่แฮร์รี่เป็นคนถือมาแล้วพุ่งตัววิ่งออกไปพร้อมๆ กับควีเรลล์และฟิลช์

 

     แฮร์รี่ผ่อนลมหายใจช้าๆ หัวใจเขายังเต้นแรงเหมือนผ่านการออกกำลังกายมา เขาค่อยๆ ถอยหลังไปจนชนกับประตูด้านหลัง ตัดสินใจเข้าไปแอบหลบจนกว่าพวกศาตราจารย์จะเลิกค้นหาตัวเจ้าของโคมไฟ

 

     ภายในห้องนี้ว่างเปล่าและฝุ่นเกรอะเหมือนไม่มีใครเข้ามานาน แฮร์รี่ปลดผ้าคลุมออกพร้อมมองอย่างระแวงอีกครั้ง ด้านหน้าเขามีวัตถุบางอย่าง สูงเลยตัวเขาขึ้นไป อาจจะสูงได้ราวๆ สองเมตร มันตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เป็นของชิ้นเดียวที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในห้องนี้

 

     แฮร์รี่มองลังเลว่าควรปลดผ้าที่คลุมมันออกหรือปล่อยให้มันอยู่ในสภาพเดิม แต่สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็เอาชนะทุกอย่าง เขาดึงผ้าคลุม มันเลื่อนตัวลงจนเผยให้เห็นสิ่งที่มันปิดซ่อนไว้มาเนิ่นนาน

 

     เป็นเพียงกระจก...

 

     แวบแรกแฮร์รี่คิดแบบนั้น แต่เขากลับต้องเปลี่ยนความคิดในทันที ด้านหลังของเขามีชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาหาเขา ทั้งคู่ส่งรอยยิ้มที่แฮร์รี่คิดว่ามันเป็นรอยยิ้มเดียวกับในฝันของเขามาตลอด 11 ปี

 

     แฮร์รี่ยกยิ้มกว้าง หันหลังไปมองหาเจ้าของร่างในกระจก

 

     แต่ไม่พบ...

 

     ในห้องนี้ยังมีเพียงเขายืนอยู่อย่างลำพัง เขาหันกลับมามองในกระจกอีกครั้ง ทั้งคู่ยังคงยืนส่งยิ้มให้เขา แม้ห้องจะมืดจนเกือบมองเห็นอะไรไม่ชัด แต่แฮร์รี่เห็นว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขานั่นมีดวงตาสีเขียวสุกใสเหมือนของเขากับดีแลนไม่มีผิด ส่วนผู้ชายสวมแว่นข้างๆ นั้นก็มีเรือนผมยุ่งชี้ฟูไม่เป็นทรงเหมือน... เหมือนแฮร์รี่ และนั่น!!... เขากำลังจับมือดีแลนที่ยืนแกว่งแขนมองแฮร์รี่ยิ้มๆ

 

     “แม่...” ผู้หญิงในกระจกส่งยิ้มกว้างมาให้เขา แฮร์รี่ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก หันไปมองผู้ชายข้างๆ “พ่อ” เขาส่งยิ้มใจดีคืนมา สีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

 

     แฮร์รี่เอื้อมมือไปจับกระจก ในที่ที่สะท้อนเงาของดีแลน ดีแลนเลิกคิ้วสงสัย แม่จับไหล่ของแฮร์รี่คล้ายจะปลอมประโลม

 

     แฮร์รี่ลังเลที่จะวางมือลงไปบนไหล่ของตัวเอง เขาอยากจะหลอกตัวเองว่าไหล่เขามีสัมผัสอบอุ่นของแม่วางอยู่

 

     แต่ไม่ – ไม่มีอะไรนอกจากสัมผัสนุ่มหยาบของเสื้อถักไหมพรมที่คุณนายวิสลีย์ส่งเป็นของขวัญคริสมาตส์ให้กับเขา....

 

 

 

     “รอน! เลโอ! นายต้องมาดูนี่” แฮร์รี่ส่งเสียงตื่นเต้นตะโกนเรียกเพื่อนตั้งแต่พ้นเข้าประตูหอนอนมา “นายต้องเห็นกับตา!!!” แฮร์รี่กระชากผ้าห่มรอนออก และหันไปเขย่าเลโอ ทั้งคู่งัวเงียตื่นขึ้นงงๆ

 

     “เร็วเข้า พวกนาย! ลุกขึ้น!!!

 

     “มีอะไรน่ะแฮร์รี่” รอนถามเสียงงัวเงีย แฮร์รี่ดึงแขนเลโอที่ล้มตัวลงไปนอนอีกรอบให้ลุกขึ้นมา

 

     “มีอะไรที่พวกนายต้องดู! ไปกัน”

 

     ทั้งสามมุดอยู่ใต้ผ้าคลุมเดินไปจนถึงห้องที่แฮร์รี่เพิ่งจากมา ระหว่างทางพวกเขาเกือบจะสะดุดล้มหลายรอบเพราะรอนกับเลโอผลัดกันเหยียบผ้าคลุม ทั้งคู่ยังคงเมาขี้ตาอยู่ในตอนที่แฮร์รี่กระชากผ้าคลุมออก

 

     “เร็วเข้า! มาดูพ่อกับแม่ฉันสิ” แฮร์รี่วิ่งนำทั้งคู่ไปยืนหน้ากระจก จัดแจงให้ทั้งคู่ยืนด้านหน้า

 

     รอนมองงงๆ ส่วนเลโอเพิ่งฝืนลืมตาอีกข้างได้

 

     “ฉันเห็นแต่พวกเรา” เป็นรอนที่เรียกสติได้แล้วตอบ

 

     “ไม่นะ มายืนตรงนี้สิ ด้านหน้า” แฮร์รี่ดึงจนรอนยืนอยู่กึ่งกลางกระจกเพียงคนเดียว เลโอมองกระจกสูงด้านหน้าด้วยสายตาประหลาด

 

     “ว้าว – นี่มัน”

 

     “นายเห็นใช่ไหม พ่อแม่ของฉัน” แฮร์รี่ถามเสียงตื่นเต้น

 

     “ไม่เลยแฮร์รี่! ฉันเห็นแค่ฉัน! กับถ้วยควิดดิช? ให้ตายสิ ฉันได้เป็นกัปตันด้วย”

 

     แฮร์รี่หันไปสบตาเลโองงๆ “นาย – เลโอ นายลองบ้างสิ” เขาดันรอนที่พูดเพ้อว่า ฉันหล่อมากเลย ออกแล้วดึงเลโอมายืนแทนที่

 

      “เป็นไง นายเห็นไหม พ่อแม่ของฉัน” แฮร์รี่ถามอย่างมีความหวัง

 

     “คือ – ฉันไม่เห็นแฮร์รี่” เลโอเหม่อมองกระจกตรงหน้า แววตาคล้ายหลุดลอยไปอยู่อีกโลกหนึ่ง

 

     “นายว่ากระจกนี้บอกอนาคตหรือเปล่าแฮร์รี่” รอนถามเพ้อๆ

 

     “...”

 

     “...”

 

     “จะบอกได้ไง ก็พ่อกับแม่ฉันตายไปแล้ว...”

 

 

 

     แฮร์รี่วนกลับมานั่งที่ห้องนี่ได้หลายวัน ตอนแรกเขาตั้งใจจะชวนดีแลน แต่ความจริงบางอย่างที่ตีแสกหน้าทำให้เขาต้องหยุดความคิดนั้น

 

     ...บางทีกระจกนี้อาจจะบอกภาพความปรารถนาของเขา

 

     ซึ่งแฮร์รี่ไม่ต้องการให้ดีแลนรู้สึกแบบเขา ถึงเขาจะมีความสุขเวลานั่งมองภาพพ่อแม่และดีแลนที่สะท้อนกลับมา แต่เมื่อตะวันสาดแสงส่องลงมา ความเป็นจริงก็ปลุกให้เขาตื่นว่าทั้งหมดนี่มันไม่ใช่เรื่องจริง

 

     เป็นความทุกข์ที่ถูกย้อมด้วยความสุขจอมปลอม

 

     เขาตัดสินใจเลิกไปอย่างเด็ดขาดในตอนที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เข้ามาพูดคุย

 

     “กระจกนี้ไม่ให้ความรู้ – หรือแม้กระทั่งความจริงกับเรา ไร้ประโยชน์ที่จะอยู่ในโลกความฝันแฮร์รี่”

 

     คำพูดนี้ปลุกเขาให้ยอมตื่นจากฝันอันแสนหวานในที่สุด...

 

 

 

 

 

*

 

 

 

 

 

     ปัจจุบัน

 

     ดีแลนเริ่มคิดแล้วว่าบางทีเขาอาจจะตัดสินใจอะไรผิดพลาดไป...

 

     ดีแลนกับเดรโกแอบย่องตามกลุ่มของแฮร์รี่มาได้สักพัก จนพบว่าจุดหมายของพวกเขาคือกระท่อมใกล้กับป่าต้องห้าม บ้านของแฮกริด

 

     “เดรโก ฉันว่าเรากลับกันเถอะ”

 

     “อะไรของนายเนี่ยดีแลน เกิดป๊อดขึ้นมาหรอ”

 

     “ถ้าเกิดโทรลล์มันหลุดออกจากคุกใต้ดินอีกครั้งล่ะ หรือว่า-” เดรโกชะงักไปเมื่อนึกถึงโทรลล์ภูเขาที่เพิ่งหลุดออกจากคุกใต้ดินเมื่อไม่กี่วันก่อน วันนั้นเขากับดีแลนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งลืมความเยือกเย็นที่ต้องส่วมใส่ไว้ตลอดเลยทีเดียว

 

     “มันไม่หลุดออกมาอีกรอบเร็วๆ นี่หรอกน่า ไม่อย่างนั้นพ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่”

 

     “แต่กับตัวอื่นก็ไม่แน่ใช่ไหมล่ะ” ดีแลนกระซิบหันซ้ายหันขวา เดรโกเริ่มใจเสียตาม

 

     “หุบปากไปเลยไป ถ้ามันหลุดออกมาไม่ใช่พวกเราจะตายคนแรกหรอก โน้นน พี่จ๋าของนายกับฝูงมันคงวิ่งเข้าไปปราบเป็นคนแรก เฮอะ” แต่เขาก็ทำใจแข็งเรียกกำลังใจตัวเองคืนมาได้ ความอยากเห็นคู่อริตัวเองโดนลงโทษมันอยู่เหนือความกลัว

 

     ภายนอกปราสาทเริ่มมืดเป็นสัญญาณว่าราตรีใกล้เข้ามาแล้ว แสงไฟจากด้านในส่องออกมาไม่เพียงพอต่อการมองเห็น เดรโกเกือบสะดุดรากไม้จนทำพวกนั้นรู้ตัว ดีที่เขาคว้าแขนดีแลนไว้ได้ทัน พวกเขาเดินตามแสงหริบหรี่จากปลายไม้กายสิทธิ์ของเฮอร์ไมโอนี่ จนพวกนั้นเข้าไปในกระท่อม

 

     เดรโกหันมาแสยะยิ้มชั่วร้ายใส่เขา บางทีเดรโกอาจจะกำลังคิดแผนลากแฮกริดให้โดนลงโทษด้วย ดีแลนเริ่มลังเล ความดีกับความอยากลงโทษให้แฮร์รี่เข็ดหลาบเริ่มตีกันในหัวเขา ก่อนที่มันจะหายฟุ้งไปในตอนที่เดรโกกระชากแขนเขาให้ไปแอบมองข้างหน้าต่างบ้าน

 

     “นายได้ยินใช่ไหม พวกนั้นพูดว่าศิลาอาถรรพ์

 

     “คงงั้นมั้ง”

 

     “ให้ตาย นายช่วยตกใจหน่อยได้ไหม”

 

     “ทำไม มันเป็นอะไรล่ะ ศิลาผีสิงหรือไง” ดีแลนกระซิบใส่อารมณ์ เขาไม่ได้เกิดมาในโลกพ่อมดเหมือนคนอื่นเขาสักหน่อย!

 

     เดรโกมองดีแลนอย่างไม่อยากจะเชื่อ “มันทำให้คนเป็นอมตะได้นะซี้”

 

     ดีแลนอ้าปากจากถามต่อแต่เดรโกสะกิดและส่งสายตาให้เขาหุบปาก

 

     “เราคิดว่าสเนปพยายามจะขโมยมัน” แฮร์รี่พูด

 

     “ไอ้หัวบาก กล้าดียังไง – เขาไม่มีทางทำแบบนั้น!” เดรโกกระซิบลอดไรฟัน เมินสายตาขุ่นเคืองที่ดีแลนส่งมา

 

     “โธ่เอ๊ย ฉันบอกว่าไงแฮร์รี่ สเนปไม่มีทางทำแบบนั้นแน่” แฮกริดพูด

 

     “เรารู้ว่าเขาอยากได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไม” แฮร์รี่พูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าอิหลักอิเหลือกของเลโอ เลโอกล่อมพวกเขาหลายรอบแล้วว่าไม่ใช่สเนป แต่พวกเขาไม่เชื่อหรอก!

 

     “ศาตราจารย์สเนปเป็นหนึ่งในคนที่ปกป้องศิลา เขาจะอยากได้มันไปทำไม” พวกเขามองหน้ากัน

 

     แฮกริดพยายามไล่พวกเขาให้กลับไปในปราสาทก่อนก่อนจะเลยเคอร์ฟิวส์ แต่ไม่สำเร็จ

 

     ...เจ้าเด็กพวกนี่

 

     “มีอีกหลายอย่างที่ปกป้องศิลาอยู่ใช่ไหมคะ พวกคาถา?” เป็นเฮอร์ไมโอนี่ที่ถาม

 

     “แน่นอน แล้วอีกอย่าง – ไม่มีใครผ่านเจ้าปุกปุยไปได้ร๊อกกก – คนที่รู้วิธีมีแค่ฉันกับดัมเบิลดอร์”

 

     เสียงกุกกักตรงเตาผิงไฟเรียกสายตาจากทุกคน แม้แต่คนที่อยู่ด้านนอก เดรโกชะเง้อคอยาว พยายามมองเข้าไปให้เห็นต้นเหตุเสียง

 

     แฮกริดกระวีกระวาดใส่ถุงมือกันความร้อน เขายกหม้อออกจากเตาผิงไป แล้วหยิบไข่ใบใหญ่ที่มีสีกระดำกระด่างและดูไหม้ออกมาวางกลางโต๊ะ

 

     “นี่มัน หรือว่า” เลโอพูดเสียงดัง หันไปมองแฮกริดอย่างตกใจ

 

     “อะไรน่ะ”

 

     “ฉันรู้จักมัน- แต่แฮกริด คุณไปได้มันมาได้ไง” รอนพูด

 

     “ฉันชนะพนันมาจากร้านเหล้า ดูท่าทางเขาพยายามกำจัดมันอยู่”

 

     เสียงกึกกักทำให้คำพูดทุกอย่างหยุดลง ทุกสายตาจ้องมองไข่ตาไม่กระพริบ เสียงเหมือนตัวอะไรสักอย่างด้านในพยายามกระเทาะเปลือกออกมาทำแฮร์รี่ขนลุก เปลือกไข่ค่อยๆ ปริและกระเด็นออกกระแทกผนัง ร่างคล้ายกิ้งก่าแต่มีปีกก็ปรากฎสู่สายตา

 

     “มังกร!” เฮอร์ไมโอนี่ตาเหลือก มองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่กระพริบ มันขยับปีกคล้ายบิดขี้เกียจ ส่งเสียงแคร่กๆ ในลำคอ

 

     แฮกริดมองมันด้วยสายตาเหมือนคุณพ่อมองลูกชาย เขาลูบคางมันที่หลับตาพริ้มเต็มใจรับสัมผัสของเขา

 

 

 

     “นายเหยียบเท้าฉัน!” ดีแลนกระซิบว่าเดรโกที่แทบจะฝังหน้าไปกับกระจกบ้านแฮกริด เขาตาลุกวาวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ตั้งแต่เห็นลูกมังกร

 

     “นายก็อย่ามาขวางฉันสิ – หลีกไปหน่อย”

 

     “โอ๊ย!” ดีแลนมองเดรโกตาขวาง ผลักคืนอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งคู่ผลักกันไปมา

 

     “ใครน่ะ!!!!” จนแฮกริดได้ยินเสียง แฮกริดสบตากับเดรโกและดีแลนผ่านกระจก ก่อนที่คู่หูหัวโจกบ้านสลิธีรินจะตาเหลือกแผ่นราบเข้าปราสาทไป

 

     “มัลฟอย/พอตเตอร์” แฮร์รี่และเลโอพูดขึ้นพร้อมกัน

 

     “โอ้ ตายล่ะ” แฮกริดพึมพำ










     TALK : เราอยากเร่งไปเขียนตอนเขาจีบกันแล้วอ้ะ แง้ 5555555 แต่ก็ไม่อยากรีบเกิน ยังอยากแต่งเจ้าก้อนอยู่ แต่จะอธิบายส่วนที่ทุกคนรู้แล้วแบบเร็วๆ ข้ามๆ เลยเนอะ กลัวทุกคนเบื่อก่อน


     เรื่องนี้เน้นความสัมพันธ์นะคะ ไม่ใช่แค่ในเชิงคนรัก แต่เราอยากเขียนเกี่ยวครอบครัวด้วย


     อ่านแล้วเป็นยังไงบอกกันหน่อยน้า ขอบคุณที่เอ็นดูเจ้าแฝดทั้งสองค่าา (;◡;  )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #63 donejaija (@donejaija) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 01:01
    เลโอเห็นอะไรในกระจกหนะ ดูเศร้าเชียว
    #63
    1
    • #63-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:42
      เย้ ดีใจที่มีคนทักเรื่องกระจก 55555 เดี๋ยวค่อยๆ เฉลยกันไปนะค้าา
      #63-1
  2. #61 skysystëm (@Furifufu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:59

    รอพวกเขาจีบกันเหมือนกันค่ะ แต่ก็อยากเห็นเด็กๆค่อยๆโตไม่อยากให้รีบข้ามขั้น55555555???? แฝดบ้านมัลฟอยนี่มันซึนกันจริงๆ55555

    #61
    1
    • #61-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:40
      เน้าะ ค่อยๆ กระดื้บความสัมพันธ์กันไปนะคะ รอด้วยน้าา TT
      #61-1
  3. #60 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:36

    เลโอเป็นไรง่าาา

    #60
    1
    • #60-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:39
      เป็นคนหล่อ /เอามือท่าไนกี้ไว้ใต้คาง แค่ก ขอโทษค่ะ 5555555 เลโอเป็นบ้า เดี๋ยวสักพักก็หายค่าา
      #60-1
  4. #59 0815477959 (@0815477959) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:54
    รึว่าเราคิดไปเองฟะ ไม่น่าใช่ เลโอ เปิดใจให้แดนหน่อยสิ
    #59
    1
    • #59-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:38
      ค่อยๆ กระดื้บไปกันนะคะคู่นี้ ;-;//
      #59-1
  5. #58 Pployji (@ployjiji) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 01:39
    เลโอ กับดีแลนทำอะไรกันน่ะ ดูตึงๆกว่าครั้งก่อน
    #58
    1
    • #58-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:36
      แฮร่ เลโอเป็นบ้า 555555
      #58-1
  6. #57 Mojipeachhx (@Mojipeachhx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:35
    ตอนแรกก็คิดว่าเลโอไม่ชอบน้องแดนแต่ซีนมือจิกโต๊ะใจเต้นแรงนี่คือไรคะ ฮั่นแหน่~ หรือเราจะเจอเด็กซึนอีกคนกันนะเจ้าแฝดมัลฟอยนี่มัน เห้ออ 5555 ยังโหยหาความฟลัพฟี่อยู่แต่ก็อยากเห็นเค้าจีบกันเหมือนกัน ฮืมม เลือกยากแต้ๆ ;_;
    #57
    1
    • #57-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:35
      เลโอเป็นบ้าค่ะแง้ 555555 หน้าที่คนซึนปล่อยให้เป็นของเดรโกคนเดียวเต๊อะ ;-;///
      #57-1
  7. #56 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:07
    อยากเห็นเวลาจีบกันเหมือนกันแต่ก็อยากเห็นเด็กๆเติบโต ให้ตายเถอะสองจิตสองใจ
    #56
    1
    • #56-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:34
      คือแต่งตอนเขาโตเตรียมไว้แล้วด้วย ส่วนตอนเด็กหรอ... /เหม่อ 555555
      #56-1
  8. #55 iowatrumpet (@iowatrumpet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:31
    เลโอเป็นไรอ่ะคะตอนมองตามดีแลน ที่ว่ามือจิกโต๊ะ กับใจเต้นแรง
    หรือว่า..ความรักมันกระแทกใจ
    ฮิ้ววว~~~ 55555555
    #55
    1
    • #55-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      16 ธันวาคม 2561 / 16:33
      555555555 ถ้ามันเป็นความรักคงเป็นความรักที่แปลกมากเลยนะคะ เมินเขาซ้าา
      #55-1
  9. #54 ชิโระจัง (@0950892214aabbc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:05

    ใครคู่ใครอะค่ะ
    #54
    1
    • #54-1 chnl. (@ahayoi) (จากตอนที่ 5)
      9 ธันวาคม 2561 / 23:11
      เดรโกxแฮร์รี่ เลโอxดีแลนค่า
      #54-1